- ΕΛΛΑΔΑ - ΤΟΥΡΚΙΑ συζητήσεις για κοντινό ή μελλοντικό πόλεμο - Νο. 7 - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
το "ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ, ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΘΑ 'ΝΑΙ "
Για σένα αποτελεί προφητεία ?
ειναι συνηθες για ρωσους να κατεβαινουν προς τα δω ?
παλιοτερα ειχα ακουσει οτι κανουν ασκησεις τετοιου ειδους....
εαν δεν ειναι συνηθες τοτε κατι ετοιμαζεται,η γενικοτερα παμε για μοιρασια,και οταν μαζευονται τετοια οπλα τριγυρω ,εχω την εντυπωση οτι
η μοιρασια δεν θα γινει με καρτες του monopoly ...
Ήρθα, είδα, νίκησα, είπε ο στρατηγός. Ανέβηκες, ξεκίνησες, έφτασες! ώρα να κατεβείς! λέει ο φιλόσοφος
quote:
beyond
περα απο τις "προφητειες"...σαν πολυς οπλισμος δεν μαζευεται εκει κατω ?
ειναι συνηθες για ρωσους να κατεβαινουν προς τα δω ?
Μην ξεχνάς την Συρία ... (θα μας απασχολήσει στο άμεσο μέλλον)
Οσο για τους στόλους , και η Αμερική και η Ρωσια έχει στόλο στη μεσόγειο
(με τη διαφορά οτι η Ρωσία χρησιμοποιεί μονο υποβρύχια στην Μεσόγειο, απο εποχής Ψυχρού Πολέμου)
Νυκτερινή αερομαχία μεταξύ τουρκικών F-16 και ισραηλινών F-15
http://www.defencenet.gr/defence/index.php?option=com_content&task=view&id=24804&Itemid=172
quote:
(με τη διαφορά οτι η Ρωσία χρησιμοποιεί μονο υποβρύχια στην Μεσόγειο, απο εποχής Ψυχρού Πολέμου)
Απορίες:
-Δεν χρησιμοποιούσε την βάση του Ταρτούς, την οποία εγκατέλειψε και μετά από ένα διάστημα την ξαναξεκίνησε να την χρησιμοποιεί πρόσφατα;
-Χρησιμοποιούσε αγκυροβόλιο ο σοβιετικός στόλος έξω από τα Κύθηρα;
Η κύρια βάση του είναι αυτή της Σεβαστούπολης στην Κριμαία της Ουκρανίας , και απο εκει "ελέγχει" τη Μεσόγειο ...
Άλλωστε (δεν ξέρω κατα πόσο εχεις ασχοληθεί)
είναι γνωστό οτι απο το 1989 (για 1η φορα) η Ρωσία εξέφρασε την επιθυμία της προς το Ελληνικό Κράτος να δημιουργήσει ναυτική βάση στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στο Βόριο Αιγαίο
( Λέσβο, Αλεξανδρούπολη , Καβάλα)
Βέβαια το «Ναύαρχος Κουζνετσόφ» δεν ειναι η πρώτη φορά που έρχεται στην Μεσόγειο , πρόσφατα το 2009 είχαν κανει μια μεγαλη αεροναυτική άσκηση οι Ρωσοι , είχαν μάλιστα "δεσμεύσει" το μισο FIR ...ως την Κρήτη 
Τελος πάντων , παμε αλλού με αυτα ,
ειναι μεγάλο κεφάλαιό (και άσχετο επι του παρόντος) το θεμα του Ρώσικου στόλου που ως κοινο μυστικό (σε διπλωματικό επίπεδο)
ειναι η μόνη εγγύηση για την ασφάλεια της χώρας μας
(πάντα με το αζημίωτο βέβαια)
quote:
CRAVENΤι έχεις να πείς τώρα...?
Τι να πω και εγώ... Έχω μείνει άφωνος :) .. πραγματικά πάω πάσο!
Όταν ο Υψηλάντης μιλούσε για "μία κραταιά δύναμη που ηθέλει υπερασπισθεί τα δίκαιά μας" προφανώς αναφερόταν στην Ρωσία, με την οποία οι αφοί Υψηλάντη είχαν τρελό κονέ. Προφανώς όμως δεν το έλεγαν έτσι στον αέρα, βασίζονταν σε διαδόσεις. Μοιάζουν με τα:
"Ξένος στρατός θά έλθη, Χριστό θά πιστεύη, γλώσσα δέν θά ξέρη".
"Θαρθή καί μιά φορά ασκέρι ξένο πού τό Χριστό θά πιστεύη. Αλλά σείς δέν θά τό ξέρετε".
Όσο για το χιλιάρμενο που λέγαμε νωρίτερα:
"Θά μαζωχτή τό χιλιάρμενο στό Σκάλωμα ('Aγιοι Σαράντα) καί θάρθουν κοκκινογέλεκοι (Γάλλοι), νά πολεμήσουν γιά σάς"
Γάλλοι στην Ήπειρο; Από πού κι ως πού;
Και πολύς λόγος για Ήπειρο. Πάρα πολύς λόγος...
"Η Γαλλία θά λευτερώση τήν Ελλάδα (προφανώς Στερεά), τήν Ήπειρο η Ιταλία"
"Στήν Αυλώνα θά γίνη χαλασμός. Θά έλθουν στρατεύματα νά ελευθερώσουν τόν τόπο"
"Η Δρόπολις θά πάθη, διότι ο τόπος είναι γυμνός".
"Η Δρόπολις θά είναι γεμάτη στρατεύματα".
"Λάκκοι καί βράχοι στή Δρόπολι θά είναι γεμάτοι φεύγοντας"
Γάλλοι πολέμησαν στην ξηρά κατά την επανάσταση, εκτός από τους στόλους των ευρωπαϊκών δυνάμεων στη θάλασσα (Άγγλοι, Γάλλοι, Ρώσοι). Αλλά Ιταλούς δεν θυμάμαι καθ' οιονδήποτε τρόπο, που να δικαιολογεί ότι η προφητεία είναι αναπαράσταση του παρελθόντος.
"Πρώτα θα διαμελισθεί η Αυστρία ύστερα η Τουρκιά."
Υ.Γ.
Δεν πιστεύω σε προφητείες. Δεν ξέρω καμία που να έχει πραγματοποιηθεί. Κανείς για το αντίθετο ;
_______________________
Η τεκμηρίωση είναι μια άγνωστη λέξη σε πολλούς...
Edited by - Underground on 01/10/2011 00:47:49
quote:
Όταν ο Υψηλάντης μιλούσε για "μία κραταιά δύναμη που ηθέλει υπερασπισθεί τα δίκαιά μας" προφανώς αναφερόταν στην Ρωσία, με την οποία οι αφοί Υψηλάντη είχαν τρελό κονέ. Προφανώς όμως δεν το έλεγαν έτσι στον αέρα, βασίζονταν σε διαδόσεις.
Ακόμη και στην Ιστορία της ΣΤ΄ Δημοτικού (πόσο μάλλον σε σοβαρά εγχειρίδια ιστορίας) αναφέρεται πως ο Υψηλάντης τα έλεγε αυτά για λόγους προπαγάνδας, γνωρίζοντας εκ των προτέρων πως δεν υπήρχε περίπτωση να έχει καμιά βοήθεια από τη Ρωσία.
quote:
Θά μαζωχτή τό χιλιάρμενο στό Σκάλωμα ('Aγιοι Σαράντα) καί θάρθουν κοκκινογέλεκοι (Γάλλοι), νά πολεμήσουν γιά σάς
Το παραπάνω, εκτός από το προφανές (περιγράφει γεγονός που έχει ήδη γίνει), αποτελεί και μνημείο της αρλουμποπροφητολογικης τακτικής. Αν ο "προφήτης" προφήτευε πως θα πολεμήσουν Γάλλοι, γιατί δεν το λέει ευθέως; Να ξέρουμε και μεις τι να περιμένουμε;
Αν ο "προφήτης" περιμένει το "χιλιάρμενο" για να γίνει το ποθούμενο (το οποίο πουθενά δεν διευκρινίζει ο Καντιώτης ποιο είναι) γιατί δεν μας λέει ευθέως ότι θα γίνει πόλεμος ή οτιδήποτε άλλο όταν θα έρθει ένα αεροπλανοφόρο/καταδρομικό/αντιπυραυλικό/αντιτορπιλικό που θα λέγεται "τάδε" και αυτό θα συμβεί τότε;
Υπήρχε η "φώτιση" από τον Γιαχωβά να "προβλέψει" το γεγονός αλλά όχι τόση φώτιση ώστε να ξέρει λεπτομέρειες; Μου θυμίζει τον γέροντα-Καλομοίρα από την Ελβετία...
quote:
Αλλά Ιταλούς δεν θυμάμαι καθ' οιονδήποτε τρόπο, που να δικαιολογεί ότι η προφητεία είναι αναπαράσταση του παρελθόντος.
Ιταλοί πού αναφέρονται;
macedon
για τον χρόνο, αλλά, μην ξεχνάς ότι είναι πανδαμάτωρ,αυτός
δλδ, που δαμάζει τα πάντα..Κι η όποια καθυστέρηση,σε μήνες,
χρόνια, πάλι δεν αλλάζει τα πράγματα, ή μη μόνον, αν ζεις
μόνο με τον χρόνο του ημερολογίου....
Υπάρχει μια αιωνιότητα, που περιμένει τον άνθρωπο, το θέμα είναι
πόσο έτοιμος είναι ο άνθρωπος για να έρθει σε επαφή με αυτή την
αιωνιότητα...Πόσο μπορεί να την αντέξει...
Γιατί, πιστεύω ότι η εδώ ζωή μας, όσο μακροχρόνια κι αν δείχνει,
έχει πέρας και δεν αντιστοιχεί στην αιωνιότητα της ψυχής μας...
Γι αυτό και πιστεύω ότι αυτά που ζούμε εδώ, είναι ασκήσεις και
παραδείγματα, σε γήινη κλίμακα και με στενά περιθώρια ζημιάς σε
συνολικό επίπεδο..
Ο άνθρωπος είναι θεός, με δυνάμεις θεού, θα έκανε πολυ μεγάλη
ζημιά, αν βρίσκοντας σε συμπαντικό επίπεδο...Τώρα,όμως, με
περιορισμένες τις δυνατότητες, λόγω της βαρύτητας της γής, μπορεί
να εκπαιδευθεί και ωριμάσει,πριν αντικρύσει τον πραγματικό κόσμο του...
Όσο γιατην φυλή που αναφέρεις, δεν διαφωνώ, ότι είναι αξιόλογοι,
αυτό δείχνει και την δύναμη του ανθρώπου, ενάντια στον χρόνο...Απλά,
σαν πρωτόγονοι, το κάνουν απλοικά, ο άνθρωπος, αν σπουδάσει τον
χρόνο που ζει, θα μπορέσει να τελειώσει το έργο για το οποίο ήρθε
στη γή...
Αλλά, όλα έχουν το λόγο τους,όπως και τον χρόνο τους...
σημερινός και ο πρότερος άνθρωπος, βλέπουν τα πράγματα,
τη ζωή, τον κόσμο, μέσα απο τα μάτια της ύλης και την
οπτική του γήινου χαρακτήρα μας,αλλά, μέσα μας, χωράει ένας
κόσμος ολόκληρος,που μπορούμε να δείξουμε και να δούμε....
Ποιά είναι η πραγματική φύση του ανθρώπου, σε αιώνια μορφή και
υπόσταση; Αυτή ενός θεού, αφού δύναται να παρέμβει, όπως καμιά
άλλη ύπαρξη, πράγμα που το σαρκίο μας δεν μπορεί,οπως και
νά χει να ελέξγει....
Πρέπει να ζήσουμε μέσα στον χρόνο την εξέλιξη και ωρίμανση μας,
πριν αντιμετωπισουμε τον πραγματικό κόσμο, το άπειρο σύμπαν,
σε σχέση με το υλικό μας σώμα....
Στάδιο που μας εκπαιδεύει για το μετά είναι η γή και η ζωή μας
εδώ...Κι ο χρόνος ο καλυτερος εκπαιδευτής του πνεύματος μας...
Η ύλη μας, πρέπει να περάσει όλα τα στάδια της ωρίμανσης μας,
ώστε να γίνει η ύπαρξη μας αυτό που είναι στην τελική του μορφή...
χρόνο, μπορούμε να δούμε να διαπραγματεύεται στο ς' κεφάλαιο
στο έργο του "Περι Ψυχής", όπου αναφέρει αναλυτικά την
άρρητη σύνδεση χρόνου,ψυχής και νου, στα πλαίσια της γήινης
βιοτής....
Λέει λοιπόν σε μετάφραση του κ. Παύλου Γρατσιάτου:
" 430b6 τὸ δ' ἀδιαίρετον ἐπεὶ διχῶς, ἢ δυνάμει ἢ ἐνεργείᾳ, οὐθὲν κωλύει νοεῖν τὸ <διαιρετὸν ᾗ> ἀδιαίρετον, <οἷον> ὅταν νοῇ τὸ μῆκος (ἀδιαίρετον γὰρ ἐνεργείᾳ), καὶ ἐν χρόνῳ ἀδιαιρέτῳ· ὁμοίως γὰρ ὁ χρόνος διαιρετὸς καὶ ἀδιαίρετος τῷ μήκει. οὔκουν ἔστιν εἰπεῖν ἐν τῷ ἡμίσει τί ἐνόει ἑκατέρῳ· οὐ γὰρ ἔστιν, ἂν μὴ διαιρεθῇ, ἀλλ' ἢ δυνάμει. χωρὶς δ' ἑκάτερον νοῶν τῶν ἡμίσεων διαιρεῖ καὶ τὸν χρόνον ἅμα, τότε δ' οἱονεὶ μήκη· εἰ δ' ὡς ἐξ ἀμφοῖν, καὶ ἐν τῷ χρόνῳ τῷ ἐπ' ἀμφοῖν. 3. Επειδή δε το αδιαίρετον νοείται διττώς, ως δυνάμει αδιαίρετον και ενεργεία αδιαίρετον, ουδέν εμποδίζει τον νουν, όταν νοή το μήκος (έκτασιν) (4), να το νοή αδιαίρετον, διότι το μήκος είναι αδιαίρετον ενεργεία (5) και να το νοή εν χρόνου στιγμή αδιαίρετον (6). Διότι ο χρόνος είναι διαιρετός και αδιαίρετος ως η έκτασις. Δεν δύναταί τις λοιπόν να είπη τί εννοεί ο νους εις έκαστον ήμισυ χρονικής διαιρέσεως. Διότι το ήμισυ, αν μη ενεργεία διαιρεθή το όλον, δεν υπάρχει ειμή δυνάμει (7). Νοών όμως χωριστά έκαστον από τα ημίση διαιρεί συνάμα και τον χρόνον. Τότε δε ο χρόνος αντιστοιχεί εν τη διαιρέσει του προς δύο διάφορα μήκη (8). Εάν όμως ο νους νοή το αντικείμενον ως όλον συγκείμενον εκ δύο μερών, το αυτό ποιεί και προς τον χρόνον τον αναφερόμενον εις τα δύο μέρη.
[τὸ δὲ μὴ κατὰ τὸ ποσὸν ἀδιαίρετον ἀλλὰ τῷ εἴδει νοεῖ ἐν ἀδιαιρέτῳ χρόνῳ καὶ ἀδιαιρέτῳ τῆς ψυχῆς.] κατὰ συμβεβηκὸς δέ, καὶ οὐχ ᾗ ἐκεῖνα, διαιρετὰ ὃ νοεῖ καὶ ἐν ᾧ χρόνῳ, ἀλλ' ᾗ <ἐκεῖνα> ἀδιαίρετα· ἔνεστι γὰρ κἀν τούτοις τι ἀδιαίρετον, ἀλλ' ἴσως οὐ χωριστόν, ὃ ποιεῖ ἕνα τὸν χρόνον καὶ τὸ μῆκος. καὶ τοῦθ' ὁμοίως ἐν ἅπαντί ἐστι τῷ συνεχεῖ, καὶ χρόνῳ καὶ μήκει. 4. Ουχί όμως το κατά ποσόν αδιαίρετον (9), αλλά το κατ' είδος (νοερώς) αδιαίρετον νοεί ο νους εν αδιαιρέτω στιγμή χρόνου και διά αδιαιρέτου μέρους (10) της ψυχής. Ποιεί δε τούτο κατά συμβεβηκός και ουχί καθόσον το δι' ου νοεί και ο χρόνος καθ' ον νοεί είναι διαιρετά, αλλά μόνον καθ' όσον είναι αδιαίρετα. [σ. 130] Διότι και εις ταύτα υπάρχει τι αδιαίρετον (11), αλλ' ουχί ίσως ως χωριστόν ον, το οποίον κάμνει ένα τον χρόνον και εν το μήκος. Και τούτο αληθεύει ομοίως περί παντός συνεχούς, είτε εν χρόνω είτε εν μήκει (τόπω).
430b20α <τὸ δὲ μὴ κατὰ τὸ ποσὸν ἀδιαίρετον ἀλλὰ τῷ εἴδει νοεῖ ἐν ἀδιαιρέτῳ χρόνῳ καὶ ἀδιαιρέτῳ <τῳ> τῆς ψυχῆς.>
430b20 ἡ δὲ στιγμὴ καὶ πᾶσα διαίρεσις, καὶ τὸ οὕτως ἀδιαίρετον, δηλοῦται ὥσπερ ἡ στέρησις. καὶ ὅμοιος ὁ λόγος ἐπὶ τῶν ἄλλων, οἷον πῶς τὸ κακὸν γνωρίζει ἢ τὸ μέλαν· τῷ ἐναντίῳ γάρ πως γνωρίζει. 5. Η δε στιγμή και παν το εκ διαιρέσεως προερχόμενον (12) και παν το ούτως αδιαίρετον (13) (ως η στιγμή) εκφράζονται ως στέρησις τίνος (14). Και όμοια δυνάμεθα να είπωμεν περί των άλλων• π. χ. πώς γνωρίζομεν το κακόν ή το μέλαν; Τα γνωρίζομεν τρόπον τινά διά των εναντίων αυτών (15).
δεῖ δὲ δυνάμει εἶναι τὸ γνωρίζον καὶ †ἐνεῖναι ἐν αὐτῷ†. εἰ δέ τινι μηδὲν ἔστιν ἐναντίον [τῶν αἰτίων], αὐτὸ ἑαυτὸ γινώσκει καὶ ἐνέργειά ἐστι καὶ χωριστόν. 6. Πρέπει δε η γνωρίζουσα ψυχή να είναι δυνάμει τα γνωριζόμενα πράγματα και ταύτα ν' ανάγωνται εν αυτή εις ενότητα. Εάν όμως αίτιόν τι δεν έχη εναντίον (16), γινώσκει αυτό εαυτό και είναι εν ενεργεία και χωριστόν. (17)
ἔστι δ' ἡ μὲν φάσις τι κατά τινος, ὥσπερ καὶ ἡ ἀπόφασις, καὶ ἀληθὴς ἢ ψευδὴς πᾶσα· ὁ δὲ νοῦς οὐ πᾶς, ἀλλ' ὁ τοῦ τί ἐστι κατὰ τὸ τί ἦν εἶναι ἀληθής, καὶ οὐ τὶ κατά τινος· ἀλλ' ὥσπερ τὸ ὁρᾶν †τοῦ ἰδίου ἀληθές, εἰ δ' ἄνθρωπος τὸ λευκὸν† ἢ μή, οὐκ ἀληθὲς ἀεί, οὕτως ἔχει ὅσα ἄνευ ὕλης. 7. Απόφανσίς τις λέγει τι κατά τινος άλλου, ως η κατάφασις, και είναι πάντοτε ή αληθής ή ψευδής. Αλλ' ο νους δεν είναι πάντοτε αληθής, αλλά μόνος ο νοών το τί είναι, την ουσίαν του πράγματος, και ουχί ο νοών το τί κατηγορείται κατά τίνος (18). Και καθώς είναι αληθής η όρασις, όταν βλέπη το ιδιάζον εις αυτήν αντικείμενον, ότι όμως το λευκόν αντικείμενον είναι [σ. 131] ανθρωπός τις ή όχι, τούτο δεν είναι πάντοτε αληθές, ούτω συμβαίνει και εις τα άνευ ύλης όντα (19).
Σημειώσεις
1) Τοιαύτη είναι η πρότασις, ήτις καίτοι έχει διάφορα στοιχεία είναι μία ενότης.
2) Διάμετρος νοείται η διαγώνιος του τετραγώνου ή και η διάμετρος του κύκλου. Διότι και εκείνη είναι ασύμμετρος προς την πλευράν του ορθογωνίου τριγώνου και η διάμετρος προς την περιφέρειαν. Ούτως: η διάμετρος είναι, ασύμμετρος είναι πρότασις αληθής. Η διάμετρος δεν είναι ασύμμετρος: είναι ψεύδος.
3) Είτε εις το παρελθόν είτε είς το μέλλον αναφέρεται νυν.
4) Η έκτασις δύναται να διαιρήται, αλλ' εφ' όσον δεν διαιρείται, η συνέχεια αυτής δύναται να παριστάνηται ως αδιαίρετος και ως ολότης εις τα όμματα της διανοίας.
5) Μη διηρημένη.
6) Ο νους νοεί το μήκος ως αδιαίρετον υλικώς και χρονικώς.
7) Το μήκος, καίτοι αδιαίρετον ενεργεία, είναι όμως διαιρετόν δυνάμει.
8) Ο νους νοεί το μήκος (την γραμμήν) ως εν και νοεί ουχί τούτο μεν εις τον ήμισυ χρόνον, τούτο δε εις άλλον ήμισυν χρόνον, διότι ούτω θα είναι δύο μήκη και ουχί εν μήκος, διαιρών δε το μήκος εις μήκη θα διήρει και τον χρόνον.
9) Το υλικόν ον είναι διαιρετόν ποσοτικώς ουχί κατά το είδος του, όπερ είναι εν και αδιαίρετον.
10) Ενεργείας ή δυνάμεως.
11) Το είδος εις το υλικόν ον, και η συνέχεια εις τον χρόνον.
12) Οία η γραμμή, ην ορίζει: μήκος άνευ πλάτους, και η επιφάνεια, ην επίσης στερητικώς ορίζει: μήκος και πλάτος άνευ βάθους.
13) Όπως η στιγμή, ήτις είναι αδιαίρετος δυνάμει και ενεργεία.
14) Η μεν στιγμή δεν έχει μήκος ούτε πλάτος ούτε βάθος, η γραμμή δεν έχει μήκος και βάθος, αλλά κλπ.
15) Το κακόν γινώσκεται διά του εναντίου του, του αγαθού, το μέλαν διά του λευκού, ούτω δε και τα απλά και αδιαίρετα.
16) Εις το οποίον δεν λείπει εν των εναντίων, ίνα νοή το έτερον (επομένως) όπερ νοεί και γινώσκει τα δυο εναντία συνάμα.
17) Τοιούτος είναι ο νους του ανθρώπου.
18) Διότι ούτω γίνεται συμπλοκή, εις ην δύναται να συμβή απάτη.
19) Ομοίως βλέπομεν την αλήθειαν εις πάντα τα άϋλα, τα είδη δηλ. και τα νοητά."
Το κείμενο χρήζει αναλύσεως....
του Ωριγένη, ενός εκ των σημαντικότερων θεολόγων του χριστιανισμου
που αφορίστηκε για κάποιες απο αυτές τις ιδέες του περί
ψυχής, ανθρώπου, καθώς υποστήριζε ότι εμείς οι άνθρωποι,είμαστε οι
πεπτοκότες άγγελοι, που ακολούθησαν τον εωσφόρο στην πτώση..
Λέει λοιπόν Ωριγένης ότι το σώμα είναι η φυλακή της ψυχής, η οποία προυπήρξε...Οι απόψεις αυτές του Ωριγένη, αλλά και άλλες, περί αρνήσεως της αναστάσεως, αλλά και της αλληγορικής ερμηνείας των γραφών κατακρίθηκαν έντονα από την εκκλησία τότε...
Ο Ωριγένης ανακηρύχθηκε αιρετικός με βάση απόφαση της Ε Οικουμενικής συνόδου το 553 μ.χ. Ας δούμε κάποιες από τις πεποιθήσεις του Ωριγένη που αφορούν τον Θεό , τον κόσμο και τον άνθρωπο.
Ο Θεός είναι πνεύμα, το άπειρο και απόλυτο Ον , το αίτιο, η πηγή η αρχή και το τέλος των όντων, με υπέρτατη αγαθότητα και υπέρτατη παντοδυναμία. Η δημιουργική ενέργεια ανήκει μόνο στον Θεό, που ως πανάγαθος και αμετάβλητος πάντοτε δημιουργεί. Συνεπώς προ του κόσμου αυτού υπήρξαν άλλοι κόσμοι, όπως θα υπάρξουν και άλλοι μετά από αυτόν.
Ο Θεός μπορεί να προσεγγιστεί μόνο με την ψυχή και τη διάνοια, όχι άμεσα αλλά δια του Λόγου. Επειδή είναι αμετάβλητος και η δημιουργική Του ενέργεια αιώνια, ο κόσμος είναι προαιώνιος. Όπως το φως είναι ταυτόσημο με τον Ήλιο, έτσι δεν μπορούμε να εννοήσουμε τον Θεό χωρίς κόσμο.
Ο Λόγος ή Υιός είναι η Σοφία του Πατέρα ο οποίος γεννάται συνεχώς από Αυτόν. Είναι η πρωταρχική και υπέρτατη αιτία των πάντων, που σαν ιδέα ισχύς και ψυχή του κόσμου, υπήρχε εσαεί στον Θεό όντας της ίδιας υπόστασης με τον Πατέρα, ομοούσιος αλλά και υποτελής.
Τα πάντα δημιουργήθηκαν από τον Υιό Λόγο με εντολή του Πατέρα, συνέχονται και κυβερνώνται από τον Πατέρα μέσω του Λόγου. Ο Λόγος στέκεται ανάμεσα στο ανεκδήλωτο και τη δημιουργία, στο ένα και τα πολλά, μετέχοντας της φύσης και των δύο.
Το σύμπαν είναι ένα τεράστιο ζωντανό ον που διατηρείται και υπάρχει εξαιτίας του Λόγου και λειτουργεί όπως ο Πλατωνικός κόσμος. Μέσα του υπάρχουν πολλά ζωντανά όντα, στα οποία περιλαμβάνονται τα άστρα που είναι κι αυτά έμψυχα και ίσως προσφέρουν μελλοντική κατοικία σε ορισμένες ανθρώπινες ψυχές.
Ο θεός δημιούργησε πνευματικά όντα ελεύθερα και λογικά, τα οποία μπορούν να καταστούν «αγαθά». Για τον λόγω όμως ότι τα όντα έκαναν κακή χρήση του αυτεξούσιου τους, ο θεός δημιούργησε τον υλικό κόσμο ως τιμωρία, δίνοντας στο κάθε ον αναλόγως του βαθμού παρεκτροπής του μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό υλικότητος.
Οι αποκαλύψεις του Λόγου δια των προφητών και κυρίως δια του Ιησού σκοπό είχαν την λύτρωση των πνευμάτων από την ύλη.
Ο κόσμος είχε αρχή και θα έχει και τέλος, όμως θα τον διαδεχθούν άλλοι κόσμοι. Έτσι η Ανάσταση υποβιβάζεται στο επίπεδο απλού επεισοδίου της κοσμικής ιστορίας. Η τελική αποκατάσταση, όπου όλα τα πράγματα θα επιστρέψουν στην αρχική τους κατάσταση απομακρύνεται έπ’ άπειρον.
Η ψυχή είναι αιώνια όχι μόνο λόγω της θείας χάριτος αλλά και λόγω της ουσίας της φύσεώς της. Είναι δημιούργημα, όμως η δημιουργία της, όπως υποστηρίζει και ο Πλωτίνος βρίσκεται έξω από τον χρόνο. Κάθε ψυχή ήταν αρχικά καθαρός νους και κάθε ψυχή μπορεί να επανέλθει σε αυτήν την κατάσταση. Στο μεσοδιάστημα όμως πρέπει να υψωθεί και να πέσει πολλές φορές, Το γεγονός ότι δεν αρχίζουμε όλοι από το ίδιο επίπεδο τον αγώνα για την σωτηρία, μπορεί να εξηγηθεί με τρόπο συνεπή προς την θεία δικαιοσύνη μόνο αν φέρουμε πάνω μας περασμένα παραπτώματα που διαπράχθηκαν σε προηγούμενες ζωές.
Η ανθρώπινη ψυχή μπορεί να υψωθεί στην κατάσταση του αγγέλου ή να βυθιστεί στην κατάσταση του διαβόλου, και ο Ωριγένης παίζει με την ιδέα του Πλάτωνα ότι η ψυχή μπορεί να ξαναγεννηθεί σε σώμα ζώου . Το πεπρωμένο της στο μεσοδιάστημα από την μία μετενσάρκωση στην άλλη εξαρτάται από την ζωή που έζησε πάνω στη γη. Η κακή ψυχή θα πρέπει να υποστεί την κάθαρση αλλά όχι αιώνια, αφού η θεία δικαιοσύνη είναι επανορθωτική κι όχι εκδικητική. Η κόλαση για τον Ωριγένη είναι κατάσταση του νου, αυτό που ο Ωριγένης ονομάζει «τιμωρία και μαρτύριο από την έλλειψη συνοχής της ψυχής»
Η αγαθή ψυχή θα κατοικήσει κάποιο διάστημα στον επίγειο παράδεισο, όπου ο θεός θα οργανώσει ένα σχολείο ψυχών με αγγέλους ως εκπαιδευτές οι οποίοι θα διδάξουν τις απαντήσεις για όλες τις ερωτήσεις που τις βασανίζουν στην γη. Ο Ωριγένης προσφέρει μια περίληψη της ύλης πάνω στην οποία οι ψυχές τελικά θα προβιβαστούν σε υψηλότερες σφαίρες και πιο προχωρημένες τάξεις. Ο παράδεισος είναι πανεπιστήμιο που δεν τελειώνει ποτέ. Όταν βρεθούν σε αυτήν την κατάσταση οι ψυχές θα εφοδιαστούν με σώματα, από υλικό πιο εκλεπτυσμένο από το δικό μας αλλά όσο υψώνονται μέσα από τις σφαίρες θα το αποβάλλουν βαθμιαία.
Μαζί με τις ιδέες και θέσεις του Αριστοτέλη που σχολιάζει ο κ.Γρατσιάνος, πιο πάνω και ξέχασα να αναφέρω( περί Αριστοτέλη ενοοώ)
μπορούμε να δούμε μια πιο βαριά διάσταση της ύπαρξης της ψυχής,
ανάγοντας την σε μια αιώνια πριν τον χρόνο οντότητα...
Μια ύπαρξη που τελεί κάτω απο ένα μεγάλο μυστήριο,την περιμένει
ένα πραγματικά άγνωστο μέλλον. Κι εμείς οι άνθρωποι, ακόμη δεν
έχουμε εννοήσει....
σε μια ευρύτερη οντότητα, που η ψυχή έρχεται να συμπληρώσει με
την δημιουργία της προσωπικότητας και της υπευθυνότητας στη ζωή.
Γιατί αν δούμε,το παιδικό ,αρχικά, πνεύμα του ανθρώπου, δεν γνώριζε και δεν κατανοούσε, κατανοεί, ακόμη ότι υπάρχει χρόνος...Κι αυτό γιατί το ζήτημα του χρόνου δεν έχει τεθεί ακόμη μέσα του......
Μόλις κανείς αισθανθεί την ευρύτερη οντότητα στην πνευματική του υπόσταση που διαθέτει σε κοσμικό επίπεδο, μπορεί να φτάσει να μειώσει την ταχύτητα του χρόνου που τον διέπει και να περάσει σε λεπτότερο επίπεδο αντίληψης τέτοιο που να κατανοήσει βασικές αρχές του πνεύματος, ικανές να τον βοηθήσουν να περάσει σε ανώτερο διανοητικό στάδιο.
Μια τέτοια κατάσταση, χρησιμοποιούσαν οι παλιοί αλχημιστές, για να
περάσουν τον χρόνο και να ζούν περισσότερο....Είχε να κάνει με την
μείωση των χτύπων της καρδιάς, ώστε να μην φθείρονται οι εσωτερικοί
μηχανισμοί που επιβραδύνουν έτσι την γήρανση....
Το παράδειγμα χρησιμεύει για να δούμε ότι ο άνθρωπος μπορεί να
παρέμβει στην διαδικασία της γήρανσης,με την επιβράδυνση των παλμών
της καρδιάς, ή με την εναλλαγή θερμοκρασίας στο σώμα, ώστε να
ξεγελαστεί το σώμα και να μην προχωράει την γήρανση του σώματος....
Βλέπουμε έτσι, ότι το σώμα μας οδηγεί την γήρανση, μέσω της αντίληψης
του χρόνου και με ενέργειες που διατηρούν την ζωική ενέργειας σε
βαθμούς νεότητος...
η ακαθόριστη κίνηση της ύπαρξης και των γεγονότων στο παρελθόν, το παρόν, και το μέλλον, θεωρούμενη ως σύνολο.
Απο κει και περα οπως πολλα αλλα ακαθοριστα πραγματα, οπως η αγαπη ας πουμε, ετσι και ο χρονος ειναι μαλλον μια εφευρεση του ανθρωπου για πρακτικους λογους.
http://www.youtube.com/watch?v=dFJjaj7pXsA&feature=channel_page
αλλά, εδώ μιλάμε για τον άνθρωπο, μέσα απο την πνευματική
του υπόσταση, πράγμα που διαφοροποιεί και την αξία του χρόνου,
όπως και την χρησιμότητα του..Πράγμα που πιστεύω ο άνθρωπος δεν
έχει εννοήσει ακόμη....
Ο χρόνος, η συρραφή γεγονότων και εμπειριών,απο το χθές το σήμερα και το αύριο, αποτελούν μια προκαθορισμένη σειρά καταστάσεων, όπου
ο άνθρωπος βαθμολογείται για το πως αντιμετωπίζει τις καταστάσεις
και ωριμάζει, οδηγούμενος, μέσα απο μια εξελικτική διαδικασία, να
γίνει αυτο που μέσα απο τον χρόνο, είναι να γίνει...
Όσο για το εφεύρεση, φίλε, είναι σίγουρα εφεύρεση, το θέμα είναι
ποιανού είναι, του ανθρώπου, ή του Θεού,για να βοηθήσει την
εξέλιξη του ανθρώπου;
Το λέω αυτό, γιατί υπάρχει μια αρμονία που διέπει την φύση, που
μάλλον βοηθάει τον άνθρωπο, να γίνει κάτι καλύτερο...Αν πιάσει
τον ρυθμό και την υφή της αρμονίας...
Φυσικα το οτι γινετε να υπαρξει πνευματικη ζωη χωρις να υπαρχει βιολογικη ειναι λιγο οξυμωρο, γιατι η βιολογικη ζωη ενως οργανισμου δυσκολα ειναι αιωνια.
Αυτη η αρμονια στην φυση ειναι οντως θαυμα αν την παρατηρησει κανεις, αλλα νομιζω οτι ειναι απολυτως λογικο να συμβαινει, γιατι μονο ετσι επιτυγχανεται ο κυκλος της ζωης. Δεν ξερω ομως ποιος ειναι υπευθυνος γι'αυτο...
Οσο για τον Θεο, δεν ξερω κατα ποσο αγαπαει πραγματικα τον ανθρωπο :D
οι ανθρωποι εκμεταλευτηκαν την θρησκεια, την χρησιμοποιησαν για πολεμους, σφαγες, οικονομικα οφελη, πολιτικα οφελη, ενω δεν δισταζαν να αποβαλουν και την καταπιεσμενη τους σεξουαλικοτητα προσβαλοντας ετσι ακομα περισσοτερο τον Θεο. Πιστευω οτι δεν μας χρωσταει και πολλα, η απληστια και η ταση για εκμεταλευση και αλλοιωση του ανθρωπου διεισδυσε ακομα και στο εργο του Θεο.
Οποτε ισως ο χρονος να ειναι μια ιδεα που φτιαχτηκε απο τον Θεο, ωστε να αγχωνει τον ανθρωπο και να του δινει συνεχως την εντυπωση οτι ειναι λιγα τα χρονια που θα ζησει, και δεν θα προλαβει να κανει αυτα που θελει. Ηλιθια θεωρια το ξερω, απλα το σκεφτηκα και σκεφτηκα να το πω :P
http://www.youtube.com/watch?v=dFJjaj7pXsA&feature=channel_page
άνθρωπο, αν το κρινουμε,αδόκιμη έννοια, σε σχετική με το στενό
χρονικό πλαίσιο του δικού μας χρόνου,κλίμακα, δεν τον καταννοούμε
γιατί, είναι αιώνιος, όπως κι η ουσία του ανθρώπου....
Το θέμα είναι αν μπορούμε να καταλάβουμε τι γίνετια με τη ζωή
μας, αν βλέπουμε περί τίνος πρόκειται, γιατί βρισκόμαστε σε
αυτή τη ζωή και τι αποσκοπεί η πορεία μας μέσα απο την ιδιαίτερη
και προσωπική ζωή του καθενός....Μέσα απο τον χρόνο, τι συμβαίνει
στον άνθρωπο; Τι γίνεται στον πνευματικό άνθρωπο, αντιμετωπίζοντας
τις καταστάσεις που του βγάζει η καθημερινότητα, που δεν είναι
καθόλου τυχαία...
Εδώ ξαναερχόμαστε στον Θεό, που ακόμη κι οι τρίχες της κεφαλής μας
λέει είναι αριθμημένες, πώς μπορύμε να λέμε ότι μπορεί να έχει
γίνει κάτι τυχαία;.....
Φίλε μου, δώρο προς τον άνθρωπο είναι ο χρόνος, για να μπορέσει
να ενηλικιωθεί, να είναι έτοιμος για να αντιμετωπίσει την κοσμική
πραγματικότητα, πέραν απο τη στενή τωρινή του υλική ζωή και διαστάσεις που βιώνει με τις αισθήσεις της σάρκας...
φέρνει ο χρόνος, να αντιμετωπίσουμε και να κριθούμε γι αυτό,
ως ικανοί ή ανίκανοι...Θα κριθούμε για την σκέψη, χρήση αισθήσεων
και συναισθημάτων, κινήσεις που πράττουμε και δείχνουν την
πνευματική μας υπόσταση.Το πως αξιοποιούμε αυτό που έχουμε...
Και η εδώ ζωή μας,έχει ευκαιρίες που πρέπει να δούμε, να
εκμεταλευτούμε, γιατί ο πνευματικός χώρος, είναι ευρύς και κενός...
Αναζητούνται ικανοι....