- ΑΣΕ ΕΝΑ ΣΤΙΧΟ... - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

Poutaisat pilvet haihtuvat katoen nopesti tuulten mukana kuin tama uni
Jossa en enaa sinua tavoita on liian myohaista

In a dream I saw the world beyond - no tongues telling lies
The silence was covering everything inside
In a dream I saw myself - fallen down next to me
Couldn't crawl back inside my body

No laughter on my face - reality mirrored in the deep signs of life
Too long sacrificed my feelings to the ones
Who take all 'till there's nothing in the end

I'm not in my aim - I've gotta love also the other half of me
To reach the Turning point
As only in my dreams I'm my biggest enemy

Till I'd found out that I only loved your half in me
So much time I spent - not knowing myself
Too much love I'd given for everyone but nothing for me
My light was burning 'till the end

Now you showed me that two full halves make a stronger one
Also out of me and I feel the strength
Returning into me I new-found love again

Couldn't have been fighting alone
Thank you for hearing me on time
I bless you for the trust you gave
When I didn't admit being weak

I am close to my aim truly hoping
I won't fail
Before I reach The turning point
Where we're no longer the same

Didn't notice me change
Was not living the days without names
Now I'm here with you
To stay beyond
The turning point
Of my dreams

O found my aim - now I can face myself
Again
I thank you for
Loving me
And keeping us on the right way

Cold was my soul
Untold was the pain
I faced when you left me
A rose in the rain
So I swore to the razor
That never, enchained
Would your dark nails of faith
Be pushed through my veins again

Bared on your tomb
I am a prayer for your loneliness
And would you ever soon
Come above unto me?
For once upon a time
From the binds of your lowliness
I could always find
The right slot for your sacred key

NYMPHETAMINE....

quote:

---

Κάποια φίλη από δω μέσα μου χάρισε το Ποιητικό Ημερολόγιο του 2006 των εκδόσεων ΙΩΛΚΟΣ. Είναι ένα πολύ γλυκό ανάγνωσμα που σε χαλαρώνει και σου δείχνει ότι η ποίηση δεν χάνεται από τη ζωή μας γιατί η ζωή ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΗΣΗ.

Η ίδια αυτή φίλη γράφει και ποιήματα.
Το παρακάτω ποίημά της δημοσιεύτηκε στην "ομπρέλλα" του Φεβρουαρίου...

ΓΡΑΦΗ

Ψηλαφώ τα νοήματα.
Γράφω.
Βήμα-βήμα περιδιαβαίνω το κείμενο
βήχοντας κόμματα, λέξεις,
σκοντάφτοντας στις παρενθέσεις και τα ερωτηματικά.
Φράσεις-κατήφοροι
(να πάρω το ποδήλατό μου)
πυροτεχνήματα-θαυμαστικά
(και να φοβάμαι πάντα)
Μέσα μου βρέχει παύλες,τοπία,
οι τελείες φλερτάρουν το φθινόπωρο.
Σταγόνα-σταγόνα η στίξη ματώνει το χαρτί
(να το δω το αίμα, να τ'αγγίξω).
Κάποιος είπε θυμάμαι:
Γραφή
Ραφή
Αφή. (της Χριστίνας Λιναρδάκη)

"Vivere pericolosamente και κινδύνευε φρονίμως..."

---

Καλή μου, πόσο χάρηκα που έγραψες εδώ. Το ίδιο πανέμορφο βιβλίο στο οποίο αναφέρεσαι, μου το χάρισαν κι εμένα. Φίλη από εδώ μέσα. Ταξιδεύω μαζί του.
Η ΠΟΙΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ...
ΚΑΛΗΜΕΡΑ...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=

ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=

ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=

Το παραθύρι μου λοιπόν, μη το χτυπάς, βροχή
κι αν πίστεψα για όνειρο, μιά στάλα σου,
που χάθηκε σα τέλειωσες κι εσύ,
είναι ακόμα οι ελπίδες μου μεγάλες:
Μες στη βροχή υπάρχουν κι άλλες στάλες!

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου
Ερμηνευτές: Ελευθερία Αρβανιτάκη

Το φιλί-γυαλί που ράγισε,
τ'ακριβά σου μάτια καθρεφτίζοντας
και μετά η χαρά ναυάγησε,
σα βυθός μαζί κι ορίζοντας.

Το κορμί κι η ορμή μυστήριο,
δαχτυλίδι μαύρο με την πέτρα του.
Ποιος καημός χωράει στα μέτρα του
και μετά το γεια μαρτύριο.

Στο όνομά σου Αναστασία,
κρεμασμένα λες χίλια τάματα,
σαν πανάρχαιο φως
μες τη νύχτα με τα κλάματα...
Τελικά η ζωή τρία γράμματα.

Το φιλί-γυαλί που θάμπωσε,
στα αλμυρά μας λόγια και τα κύματα
και μετά η φωνή δυνάμωσε,
το μαζί,το ναι,τα βήματα.

Το γιατί-χαρτί τετράγωνο,
με σβησμένα χρόνια-περιθώρια,
μου ζητά η ψυχή σου όρια,
μα το χώμα υγρό και άγονο...

Στο όνομά σου Αναστασία,
κρεμασμένα λες χίλια τάματα,
σαν πανάρχαιο φως
μες τη νύχτα με τα κλάματα...
Τελικά η ζωή τρία γράμματα.

Αν προδοθείς

Παντελής Θαλασσινός

Σαν λαβωμένο περιστέρι,
χωρίς φωλιά και δίχως ταίρι
σε κόσμο ζούσα σκοτεινό.
Κι άπλωσες μια νυχτιά το χέρι
κι ήρθε στο χέρι μου τ'αστέρι
μ'ένα σου βλέμμα φωτεινό.

Αν προδοθείς, μην κλαις αιώνια,
σαν αστραπές φεύγουν τα χρόνια,
βρες μιαν αγάπη πιο πιστή.
Ξαναγυρνούν τα χελιδόνια,
άλλη φωλιά χτίζουν στα κλώνια,
όταν η πρώτη γκρεμιστεί.

Ήρθε το γέλιο σου σαν βρύση
την ερημιά μου να ποτίσει,
να ξανανθίσει μια φορά.
Τα χείλη σου, γλυκό μεθύσι.
τις αναμνήσεις έχουν σβήσει,
τον πόνο κάνανε χαρά.

Γι' αυτούς που λησμονήθηκαν

Παντελής Θαλασσινός

Αυτούς που λησμονήθηκαν θυμάμαι πιο πολύ,
εκείνους που νικήθηκαν κρατάω από το χέρι,
μαζί κι όσους φοβήθηκαν και στάθηκαν δειλοί
στης μοναξιάς το πέρασμα, στης μοίρας το καρτέρι.

Αυτούς που χάθηκαν τους βλέπω πιο συχνά
από τα πέρατα του χρόνου να μου γνέφουν,
πέφτουν στο δρόμο μου σαν άστρα πρωινά,
από της νύχτας το ταξίδι επιστρέφουν.

Αυτούς που χαραμίστηκαν πονάω πιο πολύ,
που κάψανε τα χρόνια τους σε μια φωτιά σβησμένη,
μαζί με όσους πάτησαν αόρατο γυαλί
μπορεί να μην το σπάσανε, μα βγήκαν ματωμένοι.

Ατλαντίδα

Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Νεράιδα τ' ονείρου μου με προκαλεί,
σε μια απόδραση νυχτερινή.
Στους γαλαξίες πλέει πετάει
όλα ακαθόριστα πού θα με πάει.

Με σώμα πέτρινο πώς να σε φτάσω
περίμενε με να μη σε χάσω.
Πιάνω το πέπλο σου κι όλο ανεβαίνω
χάνω το βάρος μου κι όλο αλαφραίνω.

Ακροβατώ σαν ηλιαχτίδα,
μα σε φοβάμαι σαν Ατλαντίδα.
Ίδιος πρωτόπλαστος στον κόσμο του ονείρου,
κόβω δυο άστρα απ' το δέντρο του απείρου.

Ξάφνου στο χέρι μου μένει το πέπλο,
στο χάος χάθηκες και αμέσως πέφτω.
Η τιμωρία του παραβάτη
πτώση ελεύθερη σ' άδειο κρεβάτι.

Σεντόνι το πέπλο δυο άστρα σβησμένα,
σφίγγω στο χέρι μου
ένα για σένα και ένα για μένα.

Σ' αναζητώ σαν ηλιαχτίδα,
έτσι που μοιάζω σαν Ατλαντίδα
Σ' αναζητώ σαν ηλιαχτίδα,
έτσι που έγινα η Ατλαντίδα.

...mat...

Pale as i repose,
a reath above my head
Solemnizes my soul
no sign remains dead

The mourning aura
raises my wrath
i'm crossed
by my own heralds

Nefarious Psalms
demean my grace
accompanied by
profane screams

A baleful consonance
of sulfurous melodies
commit a sacrilege
to sectarian aesthetics

Only that waves of life water
can lustrate my orthodox death

As i pray for deicide
in allegiance of catharsis
I exult with only hearing
its dramatic cries