- ΑΣΤΙΚΟ ΚΤΕΛ ΠΑΤΡΩΝ-ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕ ΔΑΥΤΟΥΣ? - "Μουσείο" Απολιθωμένων Θεμάτων/Συζητήσεων...
quote:
ξερω οτι το θεμα που ανοιγω ειναι ασχετο με τα γενικοτερα θεματα αλλα πιστευω οτι πρεπει να συζητηθει τουλαχιστον απο τους πατρινους χρηστες-να δειτε και οι υπολοιποι τι τραβαμε
Γιατί δε βάζεις και καμιά μεταφυσική προέκταση στο θέμα, ώστε να ταυτίζεται με το χώρο ?
Πρόταση !
"Πυκνό μυστήριο καλύπτει τον τρόπο που προσλαμβάνονται οι οδηγοί-φαντάσματα"
"Άργησε πάλι το ΚΤΕΛ στο ραντεβού του με το Παράξενο"
ή κάτι τέτοι τελοσπάντων βρε αδερφέ !
Για ΚΤΕΛ μιλάς, θες και ΛΟΓΙΚΑ επιχειρήματα ????
Μόνο τέτοιο θέμα δεν περίμενα να δω στο esoterica.gr!
Αλλά καταλαβαίνω τον πόνο σου γιατί κι εγώ υπήρξα φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας και τα ξέρω αυτά τα καραγκιοζιλίκια από πρώτο χέρι.
Τότε βέβαια δεν είχανε "σεκουριτάδες"...(άκουσον-άκουσον!)
αλλά τους all times classic ελεγκτές, με τους οποίους πέφτανε απερίγραπτοι μπινελικο-διάλογοι και καυγάδες...
Τελικά, από ότι φαίνεται τα αστικά ΚΤΕΛ της Πάτρας είναι "σταθερή αξία στο χρόνο", και η μόνη τους εξέλιξη είναι ότι προσλάβανε σεκουριτάδες αντί για ελεγκτές....
Καλά κουράγια,
και καλή "ελευθερία"!
.
.
.
" Υπάρχει ο σωστός τρόπος, ο λάθος τρόπος, και ο ...δικός μου τρόπος! "
Ένα ολόκληρο θέμα και περίπου 10 μηνύματα (που θα μπορούσαν να είναι ένα-δύο) για τα λεωφορεία της Πάτρας!!!
Ήμαρτον.
Το θέμα αυτό απενεργοποιείται και μεταφέρεται στην κατηγορία:
"Μουσείο" Απολιθωμένων Θεμάτων/Συζητήσεων...
κλικ me 
Ποτέ μην δεχτείς τα σύνορα του ανθρώπου!
Να σπας τα σύνορα! Ν'αρνιέσαι ότι θωρούν τα μάτια σου!
Να πεθαίνεις και να λες: ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!
μια μοναχα αφορμη να σε βρω...
και να σου φωναξω να με θυμασαι παντα
οπως ημουν σε εκεινο το καλοκαιρι
φυσικος...σε σχεση με ολα
θαλασσα μου...
Μιά αφορμή...
Ένα διάλειμμα στο χρόνο,
στο πόνο αυτό θέλω μόνο...
Ξεκλέβω στιγμές απο ώρες που πρέπει να είμαι αλλιώς
για να γίνω πάλι ο εαυτός μου...
Στην άκρη της θάλασσας κάθομαι και κειτώ σιωπηλή τα κύμματα
Αυτή είμαι εγώ σκεύτομαι,εκεί ανήκω...
Και θέλω μές στο καταχείμονο να τρέξω
και βουτιά να κάνω στα μανιασμένα νερά της
Τις πληγές μ΄αλμύρα να ξεπλήνω
και στην παλίρροιά της ν'αφεθώ...
Κάποτε υπήρξες φόβος στα όνειρά μου
Μα τώρα ξέρω πως σε φοβόμουν
γιατί η Ψυχή μου είχε κάτι απ'τη δική σου τρικυμία...
Σαν τα κοχύλια που ψάχνω κάθε καλοκαίρι στο βυθό σου
έτσι μοιάζουν οι ελπίδες μου...
Σιωπή
Σιγή
Ενός λεπτού νεκρή...
Ετούτη η Θαλασσα
αυτή την εποχή
Στ'αληθινά δεν ζεί...
"Αργώ" γιατί δεν βιάζομαι
και η Ψυχή μου λαχταρά πάντα ταξίδια...
για αιτιες ξεχασμενες
και αν δεν αγαπησες
τις ελπιδες σου
μοναχα σε μενα
αγκαλιασε με αποψε
χωρις λογο...
κοιτωντας σχεδια απο το μελλον που δεν
πραγματοποιηθηκε ποτε...
ειμαι η νεκρη γνωμη που ειχα χθες και αλλαξε...
Σε ποια ακτή αράζεις το πολυταξιδεμένο σου σκαρί;
Ασε ξέρω στ ακρογιάλια της ψυχής σου.
και ψάχνεις κι εκείνα τα κοχύλια,
ειναι βαθεια τ΄άτιμα..
Μην χάθείς στον βυθό σου,μα ανακάλυψε ότι ομορφιά
κρύβεις εκεί μέσα σου.
Μα μην αργήσεις να σαλπάρεις,
και μην ξεχάσεις ότι δεν θα εκτιμήσει κανένας τον χαμό σου.
H ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΤΟΥ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΥΠΑΡΞΗ
μαχαιρι...μα η αληθεια
του πληγωμενου...ειναι αυτη
που γραφεις...
αυτος που βγαζει τα ματια
μονος του ομως?
αυτος που αποδιδει δικαιοσυνη
στον εαυτο του?
αυτος ειναι που δεν χρειαζεται
τους αλλους να μαθει και να τους
κατηγορησει...για τις πληγες του...
γιατι τις ανοιγει μονος
μονος τις φροντιζει...
ειμαι η νεκρη γνωμη που ειχα χθες και αλλαξε...
πόσο γελιόμαστε με τις λέξεις.
Λές μόνος του τις φρόντίζει..
άν όντως ήταν έτσι δεν θα είχαμε ανάγκη,
να συγκριθούμε μ αυτους που το κάνουν με παρέα!
μην μας το λές εδώ κάντο μόνος σου!
άσε τώρα που πονάνε και οι βιασμένες μου αισθήσεις..
έστω και αν το τιμημα είναι η προδοσία του εαυτού μας
πιστεύουμε σε κάτι που δεν μπορούν να νιώσουν,
άνθρωποι μοναχικοί.
δεν μπορω να μην παραδεχτώ όμως,
οτι αυτό που περιγράφεις είναι εσωτερική δύναμη.
να επίλεγεις μόνος σου,εντάξη τι θες βραβείο τώρα.
πάρε το Ιουδαικο αγκαθωτο στεφάνι
και στέψε το εαυτο σου..
αυτο για τις στιγμες που προδιδεις εσένα..
εσύ και όλοι μας,στην εσωποιηση θα τα πουμε αυριο γιατι νυσταξα και βαριεμαι να σου απαντησω ,αν και πηρες μια γευση,
έστω και απο ασήμαντες αφορμές..
H ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΤΟΥ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΥΠΑΡΞΗ
σαλευει πανω στο μαγουλο -μια κινηση ,
που ταξιδευει με προορισμο,την γαληνη,
ομως τα κυματα/σκεψεις με ορμη χτυπουν,
το μυαλο θολωνουν ,πνιγουν τον πονο μεσα,
στης ψυχης τον ναο,το δακρυ ειναι το μονο
που ξεφευγει,που δειχνει πως υπαρχει
εστω μια πιθανοτητα να φτασει κατι, στην
καρδια που θα την απαλυνει και ρυθμο,
να της δωσει ξανα να συνεχισει.
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΜΠΟΤΣΑΚ.
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
Edited by - manos on 13/02/2004 16:21:22
Edited by - manos on 13/02/2004 16:21:51
Edited by - manos on 13/02/2004 16:22:35
Ένας χώρος άδειος
Μία ύπαρξη αφημένη
Κι ένα ταξίδι ανεκπλήρωτο
Τόσο μα τόσο μεταίωρη !
ανάμεσα στη καυτή αύρα του πάθους
και στο πολικό ψύχος της απουσίας...
"Αργώ" γιατί δεν βιάζομαι
και η Ψυχή μου λαχταρά πάντα ταξίδια...