- Η άλωση της Κωνσταντινούπολης (1204 και 1453) - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
Αυτοχθονες βυζαντινοι?ενδιαφερον φραση αλλα δεν στεκει.Ειδικα με την εισοδο της Μακεδονικης δυναστειας το Βυζαντιο ειχε πλρως εξελληνιστει σε τετοιο βαθμο που οι ευρωπαιοι μας αποκαλουσαν η αυτοκρατορια των Ελληνων.
Ακομη
Ο Lorenz Gyomorey , λέει:
«Στην ονομασία της ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ διαψεύστηκε και διαψεύδεται κάθε δυτική προσπάθεια να επικαλείται μια νεφελώδη «ελληνορωμαϊκή» κληρονομιά σαν υψηλή αποστολή της Δύσης. Η ύπαρξη της ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ αποκαλύπτει την «Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους» ως φάρσα και αποδείχνει ότι η Αναγέννηση τίποτα άλλο δεν αναγέννησε παρά ένα φάντασμα, που ούτε καν υπήρχε. Έτσι, η ύπαρξη της Ρωμιοσύνης βεβαιώνει ότι κάθε επίκληση της αρχαίας Ελλάδας, της αρχαίας Ρώμης, της Αυτοκρατορίας, του πολιτισμού, δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η ιδεολογική συγκάλυψης κατακτητικών, αποικιοκρατικών δυναστικών προσπαθειών» [Lorenz Gyomorey , Η δύση της Δύσης, εκδ. Παπαζήση]
Ο ιστορικός Otto Mazal γράφει:
«οι ρίζες της αρνητικής τοποθέτησης των Δυτικών, που ήθελαν να βλέπουν τη βυζαντινή περίοδο μόνο ως μια διαρκή πορεία κατάπτωσης μετά την ένδοξη εποχή της ελληνορωμαϊκής αρχαιότητας, βρίσκονται στους χρονογράφους του Μεσαίωνα, για τους οποίους οι δυτικοί αυτοκράτορες ήταν οι νόμιμοι συνεχιστές του Imperium Romanum, ενώ το κατά την αντίληψη της Δύσης αιρετικό ανατολικό κράτος, είχε χάσει ως «βασίλειο των Γραικών» (Regnum Graecorum) την οικουμενικότητά του και είχε αποκλεισθεί από τη σκηνή της ιστορίας. Για πρώτη φορά η Βυζαντινολογία του παρόντος δείχνει και πάλι με σαφήνεια την μεγάλη κοσμοϊστορική σημασία του Βυζαντίου (σ.σ διαβαζε: Ρωμανίας) και δίνει ώθηση για μια αναθεώρηση».
[Byzanz und das Abendland, Wien 1981, s. 8,11]
Διαβάζουμε:
«Ο όρος «βυζάντιο» είναι νεολογισμός. Τον χρησιμοποίησε για πρώτη φορά ο Ιερώνυμος Wolf (1516-80) στα 1562...» και (οι πολίτες της Ρωμανίας) «....Μόνο Ρωμαίους ονόμαζαν τους εαυτούς τους, η αυτοκρατορία τους ήταν «Ρωμαϊκή» και η πρωτεύουσά τους η Νέα Ρώμη…» [Ιωάννης Καραγιαννόπουλος , ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΚΡΑΤΟΣ, Τέταρτη έκδοση – ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΑΝΙΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, σελ 51 ]
Στην Εγκυκλοπαίδεια Britannica, διαβάζουμε:
«Η ονομασία της αυτοκρατορίας συνδέεται κατά τη βυζαντινή περίοδο μόνο με την πρωτεύουσά της, που είχε ιδρυθεί στον χώρο της μικρής πόλης Βυζάντιο. Η αυτοκρατορία ονομαζόταν Ρωμαϊκή, οι πολίτες της Ρωμαίοι και ο αυτοκράτορας ήταν imperator Romano rum. Η σύνδεση της ονομασίας Βυζάντιο με την αυτοκρατορία έγινε στους νεώτερους χρόνους, με την έκδοση από τον Ιερώνυμο Wolf έργων των Βυζαντινών ιστορικών (Corpus Byzantinae Historiae 1562), και καθιερώθηκε γενικά, αδιάφορα από τις μερικότερες κατά καιρούς επιλογές (Ελληνική Αυτοκρατορία ή Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος). (...) Μερική επίσης ήταν η χρήση της ονομασίας Γραικού σ' όλη τη διάρκεια της ζωής της αυτοκρατορίας, παρά το γεγονός ότι από τον 9ο αιώνα στις λατινικές πηγές κυρίως του φραγκικού κράτους γίνεται συστηματική χρήση της για ολόκληρη την αυτοκρατορία, με σκοπό την εξουδετέρωση της ονομασίας Ρωμαίου και Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία για το Βυζάντιο και την αποκλειστική οικειοποίησή τους για το φραγκικό κράτος. Η συνέχεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και η νομιμότητα της συνέχειας αυτής συνδεόταν άρρηκτα με τις ονομασίες που θεμελίωναν τη νόμιμη χρήση του τίτλου αυτοκράτωρ Ρωμαίων (imperator Romanorum) και εξασφάλιζαν τη μοναδικότητα και την αποκλειστικότητα της νόμιμης αυτοκρατορίας στην Οικουμένη.» [Εγκυκλ. Britannica, «Βυζάντιο»]
Jacques Le Goff, διευθυντής σπουδών στην Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales , πρώην πρόεδρός της:
«Στην προοπτική της ενωμένης Ευρώπης, η δυτική ιστοριογραφία και η δυτική κοινή γνώμη οφείλουν 1) να αναγνωρίσουν στην Ελλάδα το βυζαντινό παρελθόν της, 2) να επανεντάξουν το Βυζάντιο (σ.σ διαβαζε: Ρωμανία) στην γενική ιστορία, στο Μεσαίωνα ως σύνολο και στη μακρά διάρκειά του. Τέλος 3) οφείλουμε να παραχωρήσουμε στο Βυζάντιο (σ.σ διάβαζε: Ρωμανία) τη δική του θέση. Βυζάντιο, πρωτότυπος κρίκος δημιουργίας και εκπολιτισμού, του ελληνισμού και της ευρωπαϊκής ιστορίας» [Πηγή: Βυζάντιο και Ευρώπη, Συμπόσιο, Παρίσι, Maison de l' Europe, εκδ. Ελληνικά Γράμματα.]
Επίσης:
«Στο 16ο Διεθνές Βυζαντινολογικό Συνέδριο της Βιένης, ο ίδιος ο πρόεδρος της Αυστριακής Δημοκρατίας, Rudolf Kirschlger κατά την επίσημη έναρξη των εργασιών του συνεδρίου, συνεχάρη τον καθηγητή Hunger, πρόεδρο της Αυστριακής Ακαδημίας των Επιστημών, της Διεθνούς Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών, της Οργανωτικής Επιτροπής του Συνεδρίου και ιδρυτή και οργανωτή της Βυζαντινολογικής Σχολής της Βιέννης, διότι, όπως είπε, απέδειξε ότι ο όρος «βυζαντινισμός» δεν έχει καμμία σχέση με την βυζαντινή πραγματικότητα, αλλά προήλθε από ελλιπή κατανόηση του Βυζαντίου (σ.σ. διάβαζε: Ρωμανίας) εκ μέρους των ιστοριογράφων της Αναγέννησης. Επανειλημμένα τονίστηκε από τον καθηγητή Hunger ότι δεν πρέπει να γίνεται πλέον διάκριση μεταξύ «Byzantinistik» και «Neogrzistik», μεταξύ δηλαδή βυζαντινολογίας και νεοελληνικής φιλολογίας, διότι Βυζάντιο (σ.σ διαβαζε: Ρωμανία) και Νέος Ελληνισμός αποτελούν ενότητα. »
["Επομένοι τοις θειοις πατράσι, αρχές και κριτήρια της πατερικής “θεολογίας”, εκδ. Βρυέννιος, θεσ/κη 1997]
Λέει ο Κολοκοτρώνης στον Στρατηγό Hamilton:
«Εμείς, καπετάν Άμιλτον, δεν εκάμαμε ποτέ συμβιβασμό με τους Τούρκους. Άλλους έκοψαν, άλλους σκλάβωσαν με το σπαθί και άλλοι, καθώς εμείς, ζήσαμε ελεύθεροι από γενεά σε γενεά. Ο βασιλιάς μας (ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος) εσκοτώθη, δεν έκαμε καμμιά συνθήκη με τους Τούρκους. Η φρουρά του είχε παντοτεινό πόλεμο με τους Τούρκους και δύο φρούρια ήσαν ανυπόταχτα. Η φρουρά του είναι οι κλέφτες και τα φρούρια η Μάνη, το Σούλι και τα βουνά.»
[Θ. Κολοκοτρώνη, «απομνημονεύματα», εκδ. Αφών Τολίδη]
Γράφει ο Μακεδόνας Ίων Δραγούμης
«Σκοπός εκείνων που έφτειασαν το νέο κράτος ήταν (..) να ξαναπιάσει ο Ρωμηός τη διοίκηση του κράτους του που είχε πρωτεύουσα την Πόλη και να ξανακαθίσει Έλληνας βασιλιάς στο θρόνο των Παλαιολόγων. Μα οι περιστάσες, η σχετική αδυναμία των αρχηγών και οι μεγάλοι της γής έτσι το θέλησαν και αντί να γίνει, σύμφωνα με τη θέληση του λαού το κράτος της μεγάλης ιδέας, έγινε ένα μικρό ελληνικό κράτος στο μέρος που είχε ανθίσει η αρχαία Ελλάδα. Το ελληνικό όνειρο ίσως να περιορίστηκε προπάντων από την ευρωπαϊκή αντίληψη την ξεπαρμένη τότε από μια νεογέννητη φωτοβολή του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Μόνο οι Ρώσοι, με το να μην έχουν κλασσική μόρφωση, ένοιωθαν σωστά ποιο ήταν αλήθεια το ελληνικό όραμα, και αυτοί δε είχαν λόγους να το σπρώξουν να γίνει πράμα, απεναντίας το έτρεμαν. Και οι Τούρκοι όμως, που δεν τους εσκότιζαν το μυαλό οι πιο αρχαίες ιστορίες, κι αυτοί ήξεραν καλά το τί εγύρευε το ξυπνημένο πια έθνος των Ρωμαίων, γιατί το θυμόντουσαν και οι ίδιοι - δεν είχαν περάσει και πολλά χρόνια - πως από αυτό το έθνος, το βασιλικό, επήραν την Πόλη, και αυτό το ίδιο θα θελήσει μια μέρα πάλι να τους την ξαναπάρει.» «...Και όπως ο φιλελληνισμός και η αρχαιομανία των Ευρωπαίων και η όμοια αρχαιομανία των γραμματισμένων Ρωμηών έπλαθαν την αντίληψη μιας μικρής Ελλάδας στενεύοντας τα σύνορα της φυλής και ταιριάζοντάς τα με τα σύνορα της αρχαίας, ενώ ο λαός είχε ζωντανή μέσα του σα πόθο εθνικό πάντα τη βυζαντινή παράδοση της αυτοκρατορίας, έτσι και στα άλλα, ενώ ο λαός κρατούσε τη δημοτική παράδοση, οι γραμματισμένοι με τη βοήθεια των αρχαιόμαθων φιλελλήνων οραματίζονταν με τον αρχαίον Ελληνισμό στενεύοντας τη ζωή του έθνους. Και οι φιλέλληνες και οι γραμματισμένοι Έλληνες επρόβαιναν με το μυαλό τους καττά κάποιαν αφαίρεση. Η νέα Ελλάδα ήταν κατευθεία συνέχεια της αρχαίας, τα ενδιάμεσα δυο χιλιάδες χρόνια με τους δύο ελληνικούς πολιτισμούς τους ήταν σβησμένα. Αλεξαντρινά κράτη και προ πάντων βυζαντινό δεν είχαν υπάρξει. Όλα είχαν φτωχήνει τόσο μέσα στη ψυχή των μορφωμένων του έθνους, που δε εστοχάστηκαν ότι μπορούσαν να στραφούν αλλού παρά στην Ευρώπη για να γυρέψουν πρότυπα και για τους νόμους του κράτους και για τη διοίκηση και για την πνευματική ζωή(...) Ο ξενοφερμένος βασιλιάς με οργανωτές χοντρούς Βαυαρέζους αντίγραψαν νόμους φράγκικους και συντάγματα ισωπεδωτικά (...) ο γερμανομαθημένος αρχιτέκτονας μετάφερνε μαζί του από τη Γερμανία δείγματα σπιτιών, ο γαλλομαθημένος ράφτης μόδες, ο φραγκοπασαλειμμένος νομικός νόμους και ο διαβασμένος ποιητής στίχους ρωμαντικούς. Και ό,τι έφτανε ίσα από την Ευρώπη εφάνταζε και λαμποκοπούσε, ό,τι εντόπιο ήταν περιφρονημένο. Στην Ευρώπη φώλιασε ο πολιτισμός και η επιστήμη, εκεί λοιπόν φυτρώνει και κάθε τελειότητα. Όποιος δε πήγε στο Παρίσι δεν είναι άνθρωπος(...) Ο νομοθέτης φραγκοφερμένος και αυτός ή τουλάχιστο φραγκομαθημένος ετσάκισε με νόμους τα φυσικά του Ρωμηού, την κοινοτική ζωή, αντί να τη μελετήσει και να την καλλιτερέψει και απάνω της να θεμελιώσει τον κρατικό μηχανισμό, την κατασύντριψε, γιατί στη Βαυαρία δεν υπάρχουν κοινότητες (...) Το μόνο που θέλησαν να κρατήσουν ελληνικό, και αυτό όμως όχι νεοελληνικό, ήταν οι τύποι, η φάτσα, η εξωτερική μορφή, και βάφτισαν με αρχαιόπρεπα ονόματα τους θεσμούς και τις διάφορες θέσεις και αξιώματα. Φτάνει να λέγονταν κάτι "δήμος" και ήταν αμέσως ελληνικό, "σύνταγμα" και ήταν καλό, "βουλευτής" και ήταν γνήσιο. Έτσι και τους ανθρώπους από πρωτητερινά χρόνια άρχισαν και τους βάφτιζαν Περικήδες, Θεμιστοκλήδες, Σωκράτηδες, Δημοσθένηδες, νομίζοντας πως θα τους έφτειαναν έτσι γνήσιους απόγονους των αρχαίων που τους σπούδαζαν ωστόσο στην Ευρώπη για να τους τελειοποιήσουν. Και αρμένιζε η Ελλάδα όλη κατάισα κατά κάποιον αρχαιόμορφο και ξενότροπο μαϊμουδισμό, που έκαμε το ελληνικό μυαλό να παραδέρνει σε μια λιμνοθάλασσα από ιδέες παλιές και νέες.» ["Eλληνικός πολιτισμός", του I. Δραγούμη, εκδ. Φιλόμυθος σ. 52]
Το 1901 εκδόθηκε το έργο "Ιστορία της Ρωμιοσύνης" του Α. Εφταλιώτη. Την εποχή εκείνη, ακόμα , τα ονόματα Ρωμηός και Ρωμηοσύνη συγκινούσαν περισσότερο από σήμερα τους Ρωμηούς. Τούτο διότι τα ονόματα Έλληνας και Ελληνισμός δεν είχαν ακόμη επικρατήσει στην συνείδηση του απλού λαού. Αμέσως, όμως, ο Γεώργιος Σωτηριάδης έγραψε κριτική κατά της "Ιστορίας της Ρωμηοσύνης" όπου κατέκρινε την χρήση των ονομάτων Ρωμηός και Ρωμιοσύνη. Την υπεράσπιση του Αργ. Εφταλιώτη, ανέλαβε ο ομοϊδεάτης του, Κωστης Παλαμάς.
Λέει ,ο μεγάλος Κωστής Παλαμάς, για το έργο του Εφταλιώτη:
«(…)Ανάλογη, λογική, ακολουθούμε και στο μεταχείρισμα των όρων Ρωμιός και Ρωμιοσύνη. Η μόνη διαφορά είναι πώς και τα δύο τούτα λόγια, επειδή δε μας έρχουνται, ίσα ολόϊσα, από την εποχή του Περικλή, παραμερίστηκαν αγάλια, αγάλια, από την επίσημη γλώσσα, καθώς κι' όλα τα λόγια τα δυσκολομέτρητα της ζωής και της αλήθειας. Έλληνες, για να ρίχνουμε στάχτη στα μάτια του κόσμου, πραγματικά, Ρωμιοί. Το όνομα (Ρωμηός) κάθε άλλο είναι παρά ντροπή. Αν δεν το περιζώνει αγριλιάς στεφάνι από την Ολυμπία, το ανυψώνει στέμμα ακάνθινο μαρτυρικό και θυμάρι μοσκοβολά και μπαρούτη. Δείχνει ίσα ίσα τη ζωή και την πραγματικότητα της λέξης το ότι αυτή μας ήρθε πρόχειρα στην ειλικρινή μας και στην πιο φωτεινή μας ψυχική κατάσταση - στη συνείδηση του ξεπεσμού μας - για να διαλαλήσουμε τον ξεπεσμόν αυτό, πιο πολύ από το γιορτιάτικο και από το δυσκίνητο τ' όνομα Έλλην, ακόμη και από το όνομα Έλληνας, που είναι κάπως πιο δυσκολορρίζωτο από το Ρωμιός, και κρατούσε ως τα χτές ακόμη την αρχαία ειδωλολατρική σημασία
(...) Δεν απορεί κανείς, πώς ο Εφταλιώτης έγραψε Ρωμιός και όχι "Έλληνας", έγραψε Ρωμιοσύνη και όχι "Ελληνισμός". Απορεί πώς ο κ. Σωτηριάδης, με όλα τα δώρα της επιστήμης και της ευφυΐας που τον ξεχωρίζουν ανάμεσα σε πολλούς, έκρινε ότι πρέπει να κατακρίνει το συγγραφέα για το μεταχείρισμα των σωστών και των καλόηχων και των ωραίων όρων (...) τάχα λησμόνησε (ο κ. Σωτηριάδης) πώς είναι ο άξιος μεταφραστής της "Ιστορίας της Βυζαντινής Λογοτεχνίας" του Κρουμπάχερ, και λησμόνησε πόσο καθαρά μας εξηγεί ο σοφός ιστορικός τη σημασία του κατηγορημένου Ρωμιού, σε λίγα λόγια ουσιαστικά, αμέσως από τα πρώτα φύλλα του έργου του; "Το όνομα τούτο (δηλαδή Ρωμαίος) διετηρήθη, γράφει ο Κρουμπάχερ, δια των φρικτών χρόνων της Τουρκοκρατίας μέχρι σήμερον, ως η πραγματική και μάλιστα διαδεδομένη επίκλησις του γραικικού λαού, απέναντι της οποίας η μεν σποραδικώς απαντώσα Γραικοί μικράν ιστορικήν σημασίαν έχει, η δε δια της Κυβερνήσεως και σχολείου τεχνικώς εισαχθείσα Έλληνες, ουδεμίαν”
(...)Βαπτιστικός του κλασσικού Ρωμαίου της Ρώμης, από τον καιρό του Ιουστινιανού ως τον καιρό του Ρήγα του Βελεστινλή, ο ίδιος έμεινε, ξεχωρισμένος, ο ίδιος πάντα, μέσα από το δανεικό του όνομα, που τόκαμε δικό του, ο Ρωμαίος της Πόλης, ο Ρωμιός ο ραγιάς, ο Ρωμηός ο αδούλωτος, ο Ρωμιός ο Έλλην... Και αφού η Ιστορία του κ. Εφταλιώτη δεν είναι για τον Έλληνα του Περικλή, μήτε για τον Έλληνα του μεγάλου Αλεξάνδρου, ο ευσυνείδητος ιστοριοπλέχτης δεν μπορούσε παρά για τον Ρωμιό και για την Ρωμιοσύνη να μιλήση, που δεν είναι και τα δύο παρά τα νέα ονόματα του Έλληνος και του Ελληνισμού. Το θέλησε η ιστορική ακριβολογία». [Κ. Παλαμάς, «Ρωμιός και Ρωμιοσύνη», Απαντα, τ. ΣΤ’ , Ιδρυμα Κωστή Παλαμά, Μπίρης, Αθήνα]
Σε όσους θελήσουν να αμφισβητήσουν την αγάπη του Κ.Π. προς την αρχαία Ελλάδα, απλώς θα υπενθυμίσουμε πως δικός του είναι ο ύμνος των Ολυμπιακών αγώνων. Αλλα ο Παλαμάς, δεν ήταν αρχαιόπληκτος, και γνώριζε πως και το «Ελληνας» και το «Ρωμαίος / Ρωμηός» είναι δικά μας, ήξερε πως οι φράγκοι / Δυτικοί, ήθελαν να χρησιμοποιούμε το Ελληνας , και ΟΧΙ το Ρωμηός, απο συμφέρον και όχι απο αγάπη. Για να ξεχάσουμε ΠΛΗΡΩΣ την Ρώμη μας.
Το ενδιαφέρον είναι ότι οι δυτικοευρωπαίοι γνώριζαν την Ελληνικότητα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και δε δίσταζαν να το αναφέρουν, όταν δεν κατευθύνονταν από σκοπιμότητες. Έτσι το 1713, σε μια εποχή δηλαδή για την οποία τα (φραγκοθρεμμένα) σχολικά μας βιβλία διδάσκουν ότι οι Ρωμαίοι έχουν χαθεί πριν 1200 χρόνια, ο Βενετός τυπογράφος της πρώτης έκδοσης του "Ερωτόκριτου" γράφει ότι τυπώνει αυτό το βιβλίο "παρακινημένος από την διάπυρον αγάπην και ευλάβειαν οπού παιδιόθεν έχω προς το ένδοξον γένος των Ρωμαίων". Ο ίδιος δηλώνει ότι είναι "Ιταλικός και της γλώσσης ολότελα ανήξευρος", αλλά παρά ταύτα προσπάθησε να τυπώσει βιβλία "τα οποία ως τώρα και από άλλους Ρωμαίους και Ιταλικούς τυπογράφους ετυπώθησαν, αλλά και τα ασυνήθιστα και χρησιμότερα, οπού υπό τινά Ρωμαίον δεν έγιναν". Ο πρόλογος κλείνει με παράκληση προς τους "άρχοντες Ρωμαίους" να προσφέρουν τυχόν χειρόγραφα στον εκδότη ώστε να τυπώσει αργότερα μια βελτιωμένη έκδοση. Παρατηρούμε την αντιπαράθεση των όρων «Ρωμαίος» και «Ιταλικός» (=Ιταλός). Μοιάζει να μην έχουν καμία σχέση. Ο ίδιος το παραδέχεται. Θα πρέπει να προβληματίσει όλους τους Έλληνες που πιστεύουν πως κληρονόμοι των Ρωμαίων είναι οι Ιταλοί και όχι οι Έλληνες. Σε γνωστό «μεγάλο» κανάλι, προσφατα, σε κάποιο Ρεπορτάζ στην Ιταλία στο δελτίο ειδήσεων χρησιμοποιήθηκε ο όρος «Νέο-Ρωμαίοι», για να περιγράψει τους Ιταλούς. Είναι ενδεικτικό της αμαθειας μας, για την ίδια μας την ιστορία. Τους χαρίζουμε οτι δεν τους ανήκει.
Αντίστοιχα, οι Δ. Φιλιππίδης και Γρ. Κωνσταντάς που συνέγραψαν τη "Γεωγραφία Νεωτερική" το 1791 σημειώνουν στην παρουσίαση των ευρωπαϊκών γλωσσών πώς "η Ρωμέϊκη γλώσσα η αλόγως και αμαθέστατα καταφρονουμένη από μερικούς, έχει μεγάλη συγγένεια με την Ελληνική, και είναι μια θυγατέρα της οπού σχεδόν την ομοιάζει επειδή όλες σχεδόν αι λέξεις είναι από την Ελληνική". ( «Ρωμαϊκή» , εννοεί την ονομαζόμενη σήμερα «Νεοελληνική» / Δημοτική. «Ελληνική» , εννοεί την Αρχαία Ελληνική/ Καθαρεύουσα.)
Γι’ αυτό το λόγο , από την Τουρκοκρατία και μετά, υπάρχουν λεξικά, , με τίτλο "Γαλλικά-Ρωμαϊκά", "Ιταλικά - Ρωμαϊκά", κλπ. Και, για να μην υπάρχει η παραμικρή περίπτωση αμφιβολίας, υπάρχουν και λεξικά, όπως το "Λεξικόπουλο" του Simon Portius (Παρίσι, 1635), που είναι «Ρωμαϊκό - Ελληνικό – Λατινικό» (!!) Στο λεξικό του Portius, η λατινική λέξη «fabula», για παράδειγμα, μεταφράζεται στην ελληνική γλώσσα ως «μύθος» και στη ρωμαϊκή ως «παραμύθι».[ http://babel.mml.ox.ac.uk/neograeca/gsplr1636/gsplr1636book.htm] Εκείνη την εποχή θεωρούσαν αυτονόητο πως τα Λατινικά δεν ήταν η γλώσσα των Ρωμαίων.
ΑΠΟ ΤΟ SITE http://rwmania.greatnow.com/byzant-nev-exist.htm
ΚΑΘΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΡΥΒΕΙ ΕΝΑΝ <<ΑΘΕΟ>> ΜΕΣΑ ΤΟΥ.
Δεν χαίρομαι για καμία σφαγή, κανενός ανθρώπου.
Για εμένα ο κάθε πόλεμος και η κάθε αφαίρεση ζωής είναι ένδειξη ανθρώπινης κατάντιας.
Δεν συμπαθώ το χριστιανικό δόγμα, δεν συμπαθώ κανένα δόγμα, δεν κρύβω όμμως την συμπάθειά μου στην αρχαιοελληνική κοσμοθεωρία.
Άλλο πράγμμα όμμως είναι η συμπάθεια και άλλο η εμπάθεια, δεν θα ήθελα να παρεξηγηθεί αυτό.
Βεβαίως είναι ιστορικά αποδεδειγμένο οτι η εκλησία-Βυζάντιο Α.Ε. έχει προβεί σε βανδαλισμούς αρχαίων ναών και σφαγή ανθρώπων.
Πέραν τούτου σέβομαι το οτι η εκλησία εκτός απο εγκληματίας έχει σταθεί σε πολλύ κόσμο (άππορους, παιδιά, κακοποιημένες γυναίκες κλπ)
Άλλωστε σε μια ζυγαριά δεν ζυγίζεις μόνον τα μείον αλλά και τα συν.
Όταν είπα οτι το Βυζάντιο πήρε αυτό που του άξιζε, εννοούσα και εννοώ οτι οι λάθος τακτικές του Βυζαντίου σε συνδυασμό με την νοοτροποία "έχω τα τείχη έχω και την νίκη" οδήγησαν το αυτό στην πτώση του.
Πρέπει να δείξουμε ιδιαίτερη προσοχή στις φράσεις:
Άλλωση της Κων/πολης
Παρακμή του Βυζαντίου
Πτώση του Βυζαντίου
Κάθε μία απο αυτές τις λέξεις εξιστορεί μια περίοδο πολλύ σημαντική στην ιστορία του Βυζαντίου.
Άλλωση της Κων/πολης ή αλλιώς 4η σταυροφορία είναι η επίθεση των εξαγριωμένων λατίνων εναντίον της Κων/πολης.
Άν ανατρέξει όμως κανείς και στην παλαιότερη ιστορία του Βυζαντίου εύκολα θα διαπιστώσει πως το Βυζάντιο σαν υπόσταση και σαν κράτος, απο την απαρχή της ιστορίας του φερόταν εχθρικά προς τους λατίνους.
Διαβάζοντας προσεκτικά την ιστορία του Αλάριχου, καταλαβαίνουμε με τι πανούργο τρόπο προσπάθησε κατα καιρούς το Βυζάντιο να ισσοπεδώσει τους λατίνους.
Επεκτεινόμεθα δε και στην ιστορία του Αττίλα (της επονομαζόμενης μάστιγας του Θεού), ο οποίος δωροδοκήθηκε για να μην εισβάλει στο Βυζάντιο και οδηγήθηκε επιμελώς εναντίον της Δυτικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
Είναι λογικό επακόλουθο οι λατίνοι να βλέπουν εχθρικά τους Βυζαντινούς και φυσικό επακόλουθο η 4η σταυροφορία με ξεχειλήσα σταγόνα την σφαγή των λατίνων απο τον Ανδρόνικο Κομμνηνό, ο οποίος χαρακτηρίζεται απο τους ιστορικούς ως "κτήνος".
Το Βυζάντιο δέχθηκε πολλές επιροές απο την ελλάδα αλλά και την εχθρική ανατολή.
Μέσα απο τους αιώνες ζωής του δημιούργησε την δική του προσωπικότητα μέσα σε ένα κράτος το οποίο αναλογικά με την υπόλοιπη ευρώπη ήταν πολλύ πιο μπροστά, σε τέχνες, σε δίκαιο, σε υγεία, σε παιδεία, σε οικονομία, σε ναυσιπλοοία μα και σε πολλά άλλα πράγμματα.
Και πάλι ήταν η εκλησία η οποία με τον τρόπο της χαντάκωσε αυτά τα προτερήματα, επιδιώκωντας ουσιαστικά τον πλήρη έλεγχο του κράτους και την επικράτηση του σκοταδισμού, δυστυχώς το επέτυχε και μάλιστα ο σκοταδισμός εξαπλώθηκε σε όλες τις εκλησίες της ευρώπης σε μορφή πανδημίας.
Να πω εδώ στον φίλο stemix οτι το Βυζάντιο βάση κλασικής ιστορίας φέρεται καθαρά Ρωμαϊκό για 3 γενεές αυτοκρατόρων.
Μ. Κων/νος, Ιουλιανός (ο παραβάτης), Μ. Θεοδόσιος (ο τελευταίος μέγας).
Μετά τον Θεοδόσιο έχουμε την περίοδο Αρκάδιου-Ωνώριου κατά την οποία η ενιαία Ρωμαϊκή αυτοκρατορία διασπάται σε Ανατολική και Δυτική.
Συνεπώς είναι αβάσιμο να πει κανείς οτι το Βυζάντιο ήτω καθαρά Ρωμαϊκό καθ' όλη την ιστορία του, διότι το Βυζάντιο ήτω ένα συνοθύλευμα πολιτισμών που δημιούργησαν τον μεταγενέστερο Βυζαντινό.
Και να πω εδώ οτι πρέπει κανείς να δίνει την προσοχή του σε διάφορα κείμενα εμπαθών συγγραφέων που δείχνουν το ένα ή το άλλο άκρο.
Όσσον αφορά την γεναιότητα των αυτοκρατόρων λίγοι είναι αυτοί που αξίζουν εύσημα.
Ο 1ος αυτοκράτορας που αξίζει κάτι τέτοιο είναι ο Ιουλιανός (που κακώς η εκλησία του προσδίδει το όνομα παραβάτης).
Ήταν αυτός που προσπάθησε νε επαναφέρει την αρχαία θρησκεία ως επίσημη του Βυζαντίου, ήταν ο άνθρωπος που κατείχε την κλασική αρχαία μόρφωση, αλλά ήταν και ο άνθρωπος ο οποίος όρμησε στο κέντρο του πεδίου της μάχης εναντίων των Περσών χωρίς καλά καλά να φορέσει την πανοπλία του...Και τελικά αυτή η γεναιότητά του ήταν και το τέλος του.
Σε τι θα μπορούσε κανείς να συγγρίνει τον Ιουλιανό με τον Μιχαήλ τον Καλαφάτη?
Έναν αυτοκράτορα που αποφάσισε να ηγηθεί της μάχης και ξαφνικά να γίνει ήρωας μόνον όταν οι ιατροί του ανακοίνωναν στην Θεσσαλονίκη οτι οι μέρες του είναι λίγες.
Κι όταν οι ιστορικοί λένε οτι το Βυζάντιο πήρα υτό που του άξιζε εννοούν οτι το ίδιο το Βυζάντιο ήταν αυτό που ενδυνάμωσε τους γραφειοκράτες (ιερατείο-φανάρι) και τους άφηνε να πλουτίζουν αφήνοντας τους στρατηγούς εξαγριωμένους και τον στρατό αποδυναμωμένο.
Αυτά για την ώρα, ευχαριστώ._
Υπέρτερον πάντων αγαθών, η υγεία της διανοίας.
quote:Ο Καρλομάγνος ειχε προκαλέσει την προσθήκη του Filioque (= και εκ του υιού) στο Φραγκικό Σύμβολο, χωρίς να συμβουλευθεί τον Πάπα και προσπάθησε να πείσει τον Πάπα Λέοντα Γ'΄ να το αποδεχθεί.
Είναι λογικό επακόλουθο οι λατίνοι να βλέπουν εχθρικά τους Βυζαντινούς και φυσικό επακόλουθο η 4η σταυροφορία με ξεχειλήσα σταγόνα την σφαγή των λατίνων απο τον Ανδρόνικο Κομμνηνό, ο οποίος χαρακτηρίζεται απο τους ιστορικούς ως "κτήνος
Ισχυριζόμενος ο Καρλομάγνος ότι κυβερνά τη "Ρωμαϊκή αυτοκρατορία", εννοούσε σαφώς, ότι κυβερνούσε ολόκληρη την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Οι Φράγκοι είχαν αποφασίσει, ότι το Ανατολικό τμήμα της Αυτοκρατορίας είχε γίνει Γραικικό και ο ηγέτης του "αυτοκράτωρ των Γραικών".
Ο Καρλομάγνος ελάχιστη σημασία έδινε στις αντιλήψεις του Πάπα για τις εικόνες και το Filioque. Χρειαζόταν την καταδίκη των Ανατολικών Ρωμαίων (των Βυζαντινών) ως αιρετικών, για να αποδείξει ότι δεν ήσαν πλέον Ρωμαίοι, αλλά Γραικοί και επέτυχε να το φέρει εις πέρας με το μόνο τρόπο, που μπορούσε να μηχανευτεί το Φραγκικό μυαλό εκείνης της εποχής. Πιστεύοντας ότι τελικά οι Φράγκοι θα κατελάμβαναν τον Παπικό θρόνο, γνώριζε ότι οι μελλοντικοί Φράγκοι Πάπες θα δέχονταν αυτό, που είχαν απορρίψει οι Ρωμαίοι Πάπες της εποχής του.
ΚΑΘΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΡΥΒΕΙ ΕΝΑΝ <<ΑΘΕΟ>> ΜΕΣΑ ΤΟΥ.
quote:
Όσσον αφορά την γεναιότητα των αυτοκρατόρων λίγοι είναι αυτοί που αξίζουν εύσημα.
Ο 1ος αυτοκράτορας που αξίζει κάτι τέτοιο είναι ο Ιουλιανός (που κακώς η εκλησία του προσδίδει το όνομα παραβάτης)
Και βέβαια. Η εκκλησία μπορεί να λέει ότι θέλει. Ο Ιουλιανός, αν δεν φονευόνταν τόσο νωρίς, θα μπορούσε να γίνει ένας από τους καλύτερους Αυτοκράτορες.
quote:
Άλλωση της Κων/πολης ή αλλιώς 4η σταυροφορία είναι η επίθεση των εξαγριωμένων λατίνων εναντίον της Κων/πολης.
Άν ανατρέξει όμως κανείς και στην παλαιότερη ιστορία του Βυζαντίου εύκολα θα διαπιστώσει πως το Βυζάντιο σαν υπόσταση και σαν κράτος, απο την απαρχή της ιστορίας του φερόταν εχθρικά προς τους λατίνους.
Διαβάζοντας προσεκτικά την ιστορία του Αλάριχου, καταλαβαίνουμε με τι πανούργο τρόπο προσπάθησε κατα καιρούς το Βυζάντιο να ισσοπεδώσει τους λατίνους.
Επεκτεινόμεθα δε και στην ιστορία του Αττίλα (της επονομαζόμενης μάστιγας του Θεού), ο οποίος δωροδοκήθηκε για να μην εισβάλει στο Βυζάντιο και οδηγήθηκε επιμελώς εναντίον της Δυτικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
Δεν συμφωνώ σε καμία περίπτωση. Οι Δυτικοί είχαν πάντα στο μυαλό τους την άλωση της Πόλης, πολύ πριν γίνουν οι εν λόγω σφαγές.
Ένα από τα πρώτα που έκανε ο Αλέξιος Κομνηνός, ήταν να βρει συμμάχους στην Δύση, ώστε να αποτρέψει επίθεση εναντίον του Βυζαντίου από τους Φράγκους και τους Νορμανδούς. Και μιλάμε για το έτος 1090μ.Χ. περίπου. Ο τεράστιος πλούτος που είχε συσσωρευτεί στην Πόλη, ήταν ανέκαθεν το λουκάνικο στην μύτη του σκύλου (των Δυτικών).
Ακόμα, άντε να πούμε έως και τα χρόνια του Ιουστινιανού, οι Βυζαντινοί δεν είχαν καμία διαφορά με τους Λατίνους της Δύσης. Κάθε βλέψη που είχαν μέχρι τότε οι Βυζαντινοί, δεν ήταν εναντίον των Λατίνων της Δύσης, αλλά εναντίον των Οστρογότθων που είχαν καταλάβει ακόμα και την ίδια την Ρώμη. Η απελευθέρωση της Ρώμης, αποτελούσε το όνειρο των Βυζαντινών. Άρα από που προκύπτει η εχθρότητα των Βυζαντινών εναντίον των Λατίνων. Μήπως μπερδεύεις τους Λατίνους με τους Γότθους, τους Λομβαρδούς και τους Φράγκους;
Όσο για τον Αττίλα, κανένα Βυζάντιο δεν τον έσπρωξε προς την Δύση. Τότε ακόμα, η Ρώμη αποτελούσε την Ηγέτιδα των Πόλεων. Ήταν πανέμορφη με πολύ πλούτο. Μαντρωνόνταν πιστεύεις οι Ούννοι στην Ανατολική Ευρώπη, ξέρωντας τον πλούτο που υπήρχε στην Ρώμη; Και ήταν χαζός ο Θεοδόσιος να νομίζει ότι αν έπεφτε η Ρώμη στα χέρια των Ούννων, δεν θα ήταν ο ίδιος ο επόμενος στόχος;
Οι λόγοι της παρακμής του Βυζαντίου είναι πάρα πολλοί. Εδώ μέσα σε 10΄ και μπορούν να συμβούν τόσες συμπτώσεις μαζί, ωστε να χαθεί ο γαλαξίας. Μέσα σε χίλια χρόνια, φαντάσου πόσες πολλές συγκυρίες μπορεί να συμβούν (όχι ταυτόχρονα), ώστε να παρακμάσει μία αυτοκρατορία.
Τέλος για την σφαγή των Λατίνων της Πόλης, ποιος μπορεί να μην συμφωνήσει ότι ήταν ένα γεγονός άθλιο; Δεν δικαιολογείται. Αλλά η ιστορία βρίθει από τέτοια τραγικά γεγονότα. Τι θα μπορούσαμε να πούμε για τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο, ο οποίος κατά την τρίτη σταυροφορία, εκτέλεσε εν ψυχρό χιλιάδες Άραβες αιχμαλώτους σε μία ημέρα, στην Άκρα, μαζί με τα γυναικόπαιδα; Ενδεικτικό αυτό. Υπάρχουν και άλλα.
Και τώρα που το σκέφτομαι, δεν πιστεύω η σφαγή των Λατίνων της πόλης να χρησιμοποιείται σαν άλλωθι για τα εγκλήματα που διέπραξαν μετά την άλωση ε;
Edited by - me
quote:
Τέλος για την σφαγή των Λατίνων της Πόλης, ποιος μπορεί να μην συμφωνήσει ότι ήταν ένα γεγονός άθλιο
Συμφωνω ηταν αθλιο και κατι τετοια γεγονοτα πρεπει να καταδικαζονται αλλα απο εκει και περα εχει διαβασει κανεις τις ασυδοσιες που επιδωθηκαν οι δυτικοι στην Κωνσταντινουπολη μετα την καταληψη της?Ξερεις κανεις οτι εσφαξαν σχεδον το 13 του πλυθησμου αμαχου ξερει κανεις ποσες γυναικεσ βιαστηκαν μεσα στην Αγια Σοφια???αλλα και σε μοναστηρια σε σπιτια και στους δρομους???ξερει κανεις ποσα παιδακια σφαγιαστηκαν?ξερει κανεις οτι εκαψαν την μιση Πολη?Αφου αναγκασαν τον Παπα να τους πει να σταματησουν γιατι χαλανε την εικονα της καθολικης εκκλησιας.
ΚΑΘΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΡΥΒΕΙ ΕΝΑΝ <<ΑΘΕΟ>> ΜΕΣΑ ΤΟΥ.
Edited by - me
http://www.myriobiblos.gr/afieromata/1204/edwin_pears_gr.html
Edited by - me
quote:
Συμφωνω ηταν αθλιο και κατι τετοια γεγονοτα πρεπει να καταδικαζονται αλλα απο εκει και περα εχει διαβασει κανεις τις ασυδοσιες που επιδωθηκαν οι δυτικοι στην Κωνσταντινουπολη μετα την καταληψη της?Ξερεις κανεις οτι εσφαξαν σχεδον το 1/3 του πλυθησμου αμαχου ξερει κανεις ποσες γυναικεσ βιαστηκαν μεσα στην Αγια Σοφια???αλλα και σε μοναστηρια σε σπιτια και στους δρομους???ξερει κανεις ποσα παιδακια σφαγιαστηκαν?ξερει κανεις οτι εκαψαν την μιση Πολη?Αφου αναγκασαν τον Παπα να τους πει να σταματησουν γιατι χαλανε την εικονα της καθολικης εκκλησιας.
Φίλλε VELLISARIE εδώ θα σου παραθέσω το κείμενο του Νικήτα Χωνιάτη ο οποίος ήταν αυτόπτης μάρτυρας και που εσύ ο ίδιος επικαλέστηκες ως πηγή σου σε προηγούμενο άρθρο σου.
-Έσπαζαν τις αγίες εικόνες και πετούσαν τα ιερά λείψανα των μαρτύρων σε τόπους που ντρέπομαι να αναφέρω, σκορπίζοντας παντού το σώμα και το αίμα του Σωτήρος...Όσσο για την βεβήλωση της Μεγάλης Εκλησίας, καυέστρεψαν την Αγία Τράπεζα και μοιράστηκαν τα κομμάτια της...Κι έφεραν άλογα και μουλάρια μέσα στην εκλησία, για να κουβαλήσουν ευκολότερα τα ιερά σκεύη και τον άμβωνα και τις θύρες και όποιο άλλο έπιπλο μπορούσαν να βρουν.
Κι όταν κάποια απο αυτά τα ζώα γλιστρούσαν κι' έπεφταν, τα σκότωναν με τα σπαθιά τους λερώνοντας την εκλησία με το αίμα και τις καθαρσίες τους.
Κάθιζαν μια κοινή πόρνη στον πατριαρχικό θρόνο, απ' όπου εκτόξευε ύβρεις κατά του Ιησού Χριστού.
Και τραγουδούσε χυδαία τραγούδια και χόρευε άσεμνα στον ιερό χώρο...ούτε έδειξαν έλεος στις ενάρετες γυναίκες, στις αθώες κοπέλες ή και στις παρθένες τις αφιερωμένες στον Θεό.
Κι' αυτοί οι άνδρες, έφεραν κεντημένο τον σταυρό στους ώμους τους, τον σταυρό στον οποίο είχαν ορκιστεί να απέχουν απο τις σαρκικές απολαύσεις μέχρις ότου ολοκληρώσουν το ιερό έργο τους.
Τι καταλαβαίνω απο την μαρτυρία του Χωνιάτη?
1ον Δεν υπήρξε σφαγή άμαχου πληθυσμού, αν υπήρχε δεν βλέπω τον λόγο, γιατί ο χωνιάτης να μην το αναφέρει?
2ον Οι Φράγκοι επιδόθηκαν στην τριήμερη λεηλασία όπως και οι Βενετοί, οι οποίοι Βενετοί αν και λεηλάτησαν, ΔΕΝ κατέστρεψαν τίποτα, σε αντίθεση με τους Φράγκους που τους είχε πιάσει φρενίτιδα καταστροφής.
3ον Το στοιχείο περί σφαγής αθώου κόσμου μεταξύ αυτού και ΠΑΙΔΙΩΝ, ή το πρόσθεσες εσύ φίλε μου VELLISARIE ή κάπου το διάβασες, αν θέλεις μοιράσου την πηγή σου μαζί μας, δια να την αξιολογήσουμε.
4ον Ο Νικήτας Χωνιάτης αναφέρει λεπτομερώς τόσο την κτηνωδία εναντίον των λατίνων που διέπραξε ο Ανδόνικος όσσο και το θλιβερό τέλος του.
Η ξενοφοβία των Βυζαντινών οδήγησε στην ολοκληρωτική σφαγή όλων των λατίνων, αυτό που σήμανε την καταστροφή του Ανδρόνικου ήταν οι κινήσεις του εναντίον των αυτοκρατόρων.
Ως πραξικοπηματίας συνελήφθη λίγο αργότερα απο την εκτέλεση της αυτοκρατορικής οικογένειας (1183-1186).
Ο Ισαάκιος Άγγελος ήταν αυτός που ανέβηκε στον θρόνο και ο Ανδρόνικος κυνηγημένος απο την οργή αυτοκράτορα και λαού πιάστηκε αλυσοδέθηκε και οδηγήθηκε μπροστά στον Ισαάκιο, του έκοψαν το δεξί χέρι και τον φυλάκισαν.
Μετά απο μερικές ημέρες χωρίς φαί και νερό του έβγαλαν το ένα μάτι και αφού τον ανέβασαν σε μια κάτισχνη καμήλα, τον έστειλαν προς το οργισμένο πλήθος.
Αναφέρει λοιπόν ο Νικήτας Χωνιάτης:
-Τον ξυλοκόπησαν, τον λιθοβόλησαν, τον τρύπησαν με καρφιά, τον περιέλουσαν με ακαθαρσίες.
Μίά γυναίκα του δρόμου άδειασε πάνω στο κεφάλι του έναν κουβά με βραστό νερό... Ύστερα αφού τον κατέβασαν απο την καμήλα, τον κρέμασαν απο τα πόδια. Τελικά ύστερα απο πολλή αγωνία, πέθανε, φέρνοντας το χέρι που του είχε απομείνει στο στόμα, (για να ρουφήξει το αίμα που κυλούσε απο τις πληγές του).
Εδώ νομίζω οτι αξίζει φίλε μου stemix να συγκρίνουμε το κράτος δικαίου των βυζαντινών με το κράτος δικαίου των ελλήνων.
Και φυσικά να σου πω οτι εγώ προσωπικά αλλά και πολλύς άλλος κόσμος που έχει μελετήσει εκτενέστερα την βυζαντινή ιστορία, αρνούμαστε κατηγορηματικά να θεωρήσουμε προγόνους μας τους βυζαντινούς.
Τούτο διότι τα 2/3 του λαού του Βυζαντίου ήταν πιό πολλύ λυσασμένα κτήνη παρά σώφρονες άνθρωποι.
Αυτό γίνεται φανερό απο τις μαρτυρίες των ίδιων των βυζαντινών, ανθρώπων των τεχνών, των γραμμάτων και καταγραφής της ιστορίας του.
quote:
Και ήταν χαζός ο Θεοδόσιος να νομίζει ότι αν έπεφτε η Ρώμη στα χέρια των Ούννων, δεν θα ήταν ο ίδιος ο επόμενος στόχος;
quote:
Κάθε βλέψη που είχαν μέχρι τότε οι Βυζαντινοί, δεν ήταν εναντίον των Λατίνων της Δύσης, αλλά εναντίον των Οστρογότθων που είχαν καταλάβει ακόμα και την ίδια την Ρώμη. Η απελευθέρωση της Ρώμης, αποτελούσε το όνειρο των Βυζαντινών. Άρα από που προκύπτει η εχθρότητα των Βυζαντινών εναντίον των Λατίνων. Μήπως μπερδεύεις τους Λατίνους με τους Γότθους, τους Λομβαρδούς και τους Φράγκους;
Να πούμε εδώ οτι η πολιτική του Θεοδόσιου ΄Β ήταν αυτή του κατευνασμού.
Να πούμε επίσης οτι ο Αττίλας συνέτριψε τον Βυζαντινό στρατό στην μάχη της Καλλίπολης εξαναγκάζοντας τον Θεοδόσιο να στραγγίξει το θησαυροφυλάκιό του (τριπλασιασμός φόρων του Βυζαντίου υπέρ του Αττίλα), γιατί άραγε?
Όσσο για την εχρότητα που επέδειξε το Βυζάντιο απέναντι στους λατίνους δεν ήταν τυχαίο.
Διαβάζοντας την ιστορία του Στιλίχωνα αλλά και τις εχθρικότατες διακυρήξεις του Ιωάννη του Χρυσόστομου καταλαβαίνουμε οτι η θρησκευτική παράννοια του Βυζαντίου σε συνδυασμό με τα σκοτεινά σχέδια του Στιλίχωνα ήταν το έναυσμα της εχθρότητας μεταξύ ανατολής και δύσης.
Θα επανέλθω με άλλο άρθρο, αργότερα.
Ευχαριστώ._
Υπέρτερον πάντων αγαθών, η υγεία της διανοίας.
quote:
Εδώ νομίζω οτι αξίζει φίλε μου stemix να συγκρίνουμε το κράτος δικαίου των βυζαντινών με το κράτος δικαίου των ελλήνων.
Και φυσικά να σου πω οτι εγώ προσωπικά αλλά και πολλύς άλλος κόσμος που έχει μελετήσει εκτενέστερα την βυζαντινή ιστορία, αρνούμαστε κατηγορηματικά να θεωρήσουμε προγόνους μας τους βυζαντινούς.
Τούτο διότι τα 2/3 του λαού του Βυζαντίου ήταν πιό πολλύ λυσασμένα κτήνη παρά σώφρονες άνθρωποι.
Αυτό γίνεται φανερό απο τις μαρτυρίες των ίδιων των βυζαντινών, ανθρώπων των τεχνών, των γραμμάτων και καταγραφής της ιστορίας του.
Κανένα πρόβλημα εκ μέρους μου. Πάντως νομίζω ότι μεροληπτείς ίσως άθελά σου εναντίον του Βυζαντίου. Τους παρουσιάζεις σαν τους βάρβαρους σε έναν πολιτισμένο κόσμο, ενώ στην πραγματικότητα ήταν οι πιο πολιτισμένοι με τα τότε κριτήρια.
Επίσης δεν νομίζω ότι είναι εφικτό να μπορούμε να επιλέξουμε ποιοι ήταν οι προγονοί μας. Μιλάμε για χίλια χρόνια ιστορία μετά την Ελληνιστική εποχή. Πόσοι σημερινοί Έλληνες μπορούν να πουν ότι είναι απόγονοι των αρχαίων. Χίλια τοις εκατό, κανένας. Μάλιστα, είναι και πολύ λεπτό το θέμα. Προσωπικά ξέρω μέχρι και τον προπάπου μου. Πιο πρι, ο Θεός να βάλει το χέρι του. Ίσως αν το ψάχναμε, τα αποτελέσματα να ήταν πολύ πιο άσχημα, από το να ανακάλυπτε κάποιος ότι οι προγονοί του ήταν Βυζαντινοί.
Edited by - me
quote:
Τους παρουσιάζεις σαν τους βάρβαρους σε έναν πολιτισμένο κόσμο, ενώ στην πραγματικότητα ήταν οι πιο πολιτισμένοι με τα τότε κριτήρια.
Αυτό ξαναπές το, ναι φίλε μου stemix ήταν οι περισότερο πολιτισμένοι εκείνον τον καιρό σε σχέση με οποιονδήποτε άλλο, παρ' αυτά ο πολιτισμός τους ήταν πολύ μικρούλης μπροστά σε έναν παλαιότερο απο αυτούς πολιτισμό που ίσσως εσκεμένα οι βυζαντνοί τον "ξέχασαν".
Με την ευκαιρία της προσεχούς ταινίας "Αττίλας ο κατακτητής" θέλω να πω οτι η ταινία παρουσιάζει πολλύ πολιτισμένους τους Ούνους και πολλύ όμορφο τον Αττίλα.
Ας δούμε λίγο την περιγραφή του Αττίλα και των Ούνων απο τον Πρίσκο (ακόλουθο των βυζαντινών πρεσβειών).
-Οι Ούνοι ζούν και κοιμούνται στο ύπαιθρο, περιφρονούν τα χορταρικά και την μαγειρεμένη τροφή, τρέφονται με μεγάλα κομμάτια ωμού κρέατος τα οποία για να σιτέψουν τα τοποθετούν ανάμεσα στους μηρούς τους και την ράχη των αλόγων τους.
Τα ρούχα τους είναι φτιαγμένα απο δέρματα αρουραίων τα οποία ράβουν πρόχειρα και δεν τα βγάζουν ποτέ απο πάνω τους, τα αφήνουν να παλαιώσουν και να πέσουν απο μόνα τους.
Τρώνε, εμπορεύονται, κάνουν συμβούλια και κοιμούνται πάνω στα άλογά τους, δεν κατεβαίνουν σχεδόν ποτέ απ' αυτά.
Ο αρχηγός τους (ο Αττίλας) είναι τυπικό δείγμα της φυλλής τους, κοντός, γεροδεμένος, με πλατσουκωτή μύτη, μάτια μικρά σαν χάντρες, δυσανάλογα μεγάλο κεφάλι για το σώμα του και με ένα λεπτό γένι.
Το μόνο που τον ξεχωρίζει απο τους υπόλοιπους είναι οτι τα ρούχα του είναι καθαρά.
Μετά τον θάνατο του καθόλου χαζού Θεοδόσιου, ανέβηκε στον θρόνο ο Μαρκιανός κάνοντας έναν λευκό γάμο με την Πουλχερία.
Ο Μαρκιανός ως συγλητικός και πρώην στρατιωτικός θεώρησε καλό να αναλάβει ένα ρίσκο.
Γνωρίζοντας οτι ο Αττίλας είχε σχεδιάσει εισβολή στην Δυτική αυτοκρατορία, αποφάσισε να σταματήσει να του δίνει φόρους.
Αυτό ήταν ένα ρίσκο, ο Αττίλας θα μπορούσε να έχει κινηθεί εναντίον του Βυζαντίου και να το είχε ισσοπεδώσει απο τότε (450μ.Χ.) αλλά το ρίσκο του Μαρκιανού πέτυχε.
Ο Αττίλας κινήθηκε εναντίον της Δύσης αφήνοντας την Ανατολή για "επιδόρπιο".
Σκοτεινό σημείο της ιστορίας είναι ο λόγος για τον οποίο ο Αττίλας αποφάσισε να σταματήσει την εισβολή του στην Ρώμη.
Όπως επίσης μυστήριο είναι και η τοποθεσία του τάφου του αφού όσσοι παρέστησαν στην κηδεία του Αττίλα θανατώθηκαν για να μην αποκαλύψουν την τοποθεσία της ταφής του.
Θα επανέλθω ξανά, ευχαριστώ._
Υπέρτερον πάντων αγαθών, η υγεία της διανοίας.