- Ο Ουμπέρτο Eκο δεν είναι πια εδώ... - ΝΕΑ - Μέσα από το Διεθνές Internet
Τον θάνατό του επιβεβαίωσε ο εκδότης του στο ιταλικό πρακτορείο ειδήσεων ANSA. Ο Εκο πέθανε στο σπίτι του, στο Μιλάνο και η αιτία του θανάτου δεν έγινε επίσημα γνωστή.
Ως σημειωτιστής, ο Εκο προσπαθούσε να ερμηνεύσει τους πολιτισμούς μέσω των συμβόλων - όπως η γλώσσα, οι θρησκευτικές εικόνες, η μουσική, η κυκλοφοριακή σήμανση κλπ. Εγραψε πάνω από 20 βιβλία επί του θέματος και ήταν καθηγητής Σημειωτικής στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια, το αρχαιότερο πανεπιστήμιο της Ευρώπης.
Στο πρώτο μυθιστόρημά του, το "Ονομα του Ρόδου", που ήταν και η μεγαλύτερη εκδοτική επιτυχία του, ο Εκο συνδύασε την επιστήμη του με τη μεσαιωνική, αστυνομική πλοκή κι έγινε παγκοσμίως γνωστός. Το βιβλίο εκδόθηκε το 1980 κι έχει πουλήσει περισσότερα από 10 εκατομμύρια αντίτυπα σε περίπου 30 γλώσσες. Το 1986 έγινε ταινία από τον Ζαν Ζακ Αρνό, με πρωταγωνιστή τον Σον Κόνερι.
Ο Έκο γεννήθηκε στην Αλεσσάντρια του Πιεμόντε στις 5 Ιανουαρίου 1932. Από το 1975 έως το 2007 κατείχε την έδρα του Καθηγητή Σημειωτικής στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια και από το 1988 ήταν πρόεδρος του Διεθνούς Κέντρου Μελετών Σημειωτικής στο Πανεπιστήμιο του Σαν Μαρίνο.
«Θα μας λείψει η ματιά του στον κόσμο»
«Ο Ουμπέρτο Έκο, ένας από τους πιο διασημότερους διανοούμενους της Ιταλίας, είναι νεκρός», ήταν ο τίτλος στον ιστότοπο της εφημερίδας Corriere della Sera.
«Ο Ουμπέρτο Έκο υπήρξε μια σημαντική παρουσία στην ιταλική πολιτιστική ζωή των τελευταίων 50 ετών, αλλά το όνομά του παραμένει άρρηκτα συνδεδεμένο, σε διεθνές επίπεδο, με την τεράστια επιτυχία του μυθιστορήματός του Το όνομα του Ρόδου», συνεχίζει η Κοριέρε ντέλα Σέρα.
«Ο κόσμος έχασε έναν από τους σημαντικότερους ανθρώπους του σύγχρονου πολιτισμού», ανέφερε στον ιστότοπό της η Ρεπούμπλικα. «Θα μας λείψει η ματιά του στον κόσμο», συνέχισε.
Ο Ουμπέρτο Έκο και άλλα μεγάλα ονόματα της ιταλικής λογοτεχνίας είχαν αποφασίσει τον περασμένο Νοέμβριο να αποχωρήσουν από τον ιστορικό εκδοτικό οίκο Bompiani, ο οποίος εξαγοράστηκε πρόσφατα από τον οίκο Mondadori — της οικογένειας Μπερλουσκόνι — και να ενταχθούν σε έναν νέο, ανεξάρτητο οίκο, τον La nave di Teseo («Το πλοίο του Θησέα», αναφορά στον βασιλιά της Αθήνας της ελληνικής μυθολογίας).
Πολύγλωσσος, παντρεμένος με Γερμανίδα, ο Έκο είχε εξηγήσει πως ασχολήθηκε αργά με την λογοτεχνία διότι θεωρούσε τη συγγραφή μυθιστορημάτων ενασχόληση για παιδιά, κάτι «που δεν έπαιρνε στα σοβαρά».
Μετά Το όνομα του Ρόδου, ο Έκο δημοσίευσε μεταξύ άλλων Το εκκρεμές του Φουκώ (1988), Το νησί της προηγούμενης μέρας (1994), και τη Μυστηριώδη φλόγα της βασίλισσας Λοάνα (2004). Στο τελευταίο του μυθιστόρημα, Φύλλο μηδέν (2014), η πλοκή εκτυλίσσεται στον κόσμο του ιταλικού Τύπου τη δεκαετία του 1990.
Έγραψε παράλληλα δεκάδες δοκίμια, επιδεικνύοντας συχνά μια τάση εκλεκτικισμού, για τη μεσαιωνική αισθητική, την ποιητική του Τζέιμς Τζόις, τον Τζέιμς Μποντ, την ιστορία της ομορφιάς αλλά και της ασχήμιας.
Ο Έκο, που δεν έκρυβε ότι ανήκει στην αριστερά, ήταν κάθε άλλο παρά ένας συγγραφέας κλεισμένος σε γυάλινο πύργο. Συνέχιζε να γράφει τακτικά μια στήλη στο εβδομαδιαίο περιοδικό L'Espresso.
Η ευρύτητα του πνεύματός του δεν τον εμπόδιζε να εξετάζει με κριτική ματιά την εξέλιξη της σύγχρονης κοινωνίας. «Οι ιστότοποι κοινωνικής δικτύωσης έδωσαν το δικαίωμα να μιλάνε σε λεγεώνες ηλιθίων που άλλοτε δεν μίλαγαν παρά μόνο σε μπαρ, αφού είχαν πιει κανένα ποτήρι κρασί, χωρίς να βλάπτουν την κοινότητα. Τους αναγκάζαμε αμέσως να σωπάσουν, αλλά σήμερα έχουν το ίδιο δικαίωμα λόγου με ένα βραβείο Νόμπελ. Είναι η εισβολή των ηλιθίων», είχε πει, όπως υπενθύμισε η εφημερίδα Il Messaggero.
Αντίο δάσκαλε!
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
Όταν γράφεις, γράφεις για αυτά που ήδη ξέρεις.
Αντίο.
*
Πάει κι αυτός...γκάλοπ, αγαπημένο σας βιβλίο; εγώ ψηφίζω Εκκρεμές!
Ο δάσκαλος ήταν άρρωστος εδώ και καιρό από την καταραμένη αρρώστια και παρόλα αυτά νόμιζες πως σε λίγο θα ξεκίναγε να αντιστρέφει την φθορά της ηλικίας, σαν άλλος Μπέντζαμιν Μπάτον. Τον φαντάζομαι να φεύγει χθες βράδυ στον ύπνο του, ξαφνικά και απροειδοποίητα, μέσα σε ένα εντυπωσιακό όνειρο, κάπως σαν τον ήρωα στη «Βασίλισσα Λοάνα». Να κατεβαίνει η ίδια η Λοάνα, αργά και μεγαλόπρεπα τη μαρμάρινη σκάλα, και να μπαίνει εντυπωσιακή μέσα στη χλιδάτη σάλα. Εκεί την περιμένει ο δάσκαλος χαμογελώντας, με τα χέρια στις τσέπες κάποιου κομψού ιταλικού κουστουμιού. Εκείνη τον φιλάει σταυρωτά και στη συνέχεια τον κρατάει αγκαζέ καθώς αποσύρονται μαζί . Κάπου μέσα στο σύμπαν που είχε ήδη φροντίσει να χτίσει ο ίδιος για την επόμενη καριέρα του. Ελπίζω να συνεχίσει και εκεί την παραγωγή καθαρού πνεύματος.
Το πρώτο του που διάβασα ήταν το Νησί της Προηγούμενης Ημέρας ένα καλοκαίρι και μαγεύτηκα! Μετά με το Εκκρεμές παραμίλαγα για καιρό, το δε Όνομα του Ρόδου εντάξει συγκλονιστικό, στο ράφι με τα κλασικά ανά τους αιώνες έχει πλέον τοποθετηθεί! Το Μπαυντολίνο το παράτησα στις 150 σελίδες περίπου, το ίδιο και το Κοιμητήριο, νομίζω κορέστηκε κάπως το ύφος του στα τελευταία. Φοβερός πάντως, σπάνια περίπτωση ακαδημαϊκού συγγραφέα, επιστήμονα και λογοτέχνη! Περίπλοκα τα βιβλία του αλλά αν μπεις στο σύμπαν του εθίζεσαι...
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
quote:
Panos_X
Το Εκκρεμές ψηφίζω κι εγώ ως το πιο συναρπαστικό. Δευτερο αγαπημένο μου το Μπαουντολίνο.
*
Edited by - Sesostris on 22/02/2016 22:04:43
Και μιας και μιλάμε για το αγαπημένο μας βιβλίο του, θα έλεγα φυσικά το Όνομα του Ρόδου.
Απλώς καταπληκτικό!
In anticipation of my resurrection...