- Η Δυναμη του "Θελω" + Η Δυναμη του μυαλου - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
quote:
λοιπόν, έχω να σου κάνω μία πρόταση... θές να κάνουμε από δω μία αρχή εξερεύνησης των τρόπων με τους οποίους μπορούμε να φτάσουμε σε αυτά τα αναρίθμητα θέλω? και να καταγράφουμε εμπειρίες?
Καλή μου Galadriel, εύκολα μπορώ να σου παραθέσω μια δική μου
εμπειρία, πρώτα απ' όλα:
Να βρίσκομαι σε ένα υπέροχο τοπίο, ασύγκριτης ομορφιάς και εκείνη
τη στιγμή η σκέψη μου κινείται αλλού... σε μια συζήτηση που είχα
πριν. Ένα μικρό μόνο μέρος μου αντιλαμβάνομαι να είναι συνεπαρμένο
από την ασυνήθιστη ομορφιά γύρω μου, ενώ νιώθω και σκέφτομαι
τη συζήτηση. Τα συναισθήματα, αφορούν εκείνο το "τότε", που πολλές
φορές πριν είχα συναντήσει και θα ξανασυναντούσα, ενώ αυτήν την
σπάνια και ανεπανάληπτη ομορφιά, μάλλον δε θα την ξανάβλεπα!
Πώς το βλέπω εγώ: Ο νους μου εγκλωβισμένος σε επιθυμίες - εμμονές
δεν άφηνε περιθώριο για άλλες αισθήσεις, άλλες αναζητήσεις.
Εκείνη η "μαύρη τρύπα" ρούφαγε μέσα της το παρόν. Αλλά εντάξει,
εκείνη ήταν μόνο μια στιγμή...
Εκείνη τη φορά, στο υπέροχο τοπίο, προσπάθησα ειλικροινά. Έκλεισα
λοιπόν τα μάτια μου, ηρέμησα, σχεδόν αποκοιμήθηκα και κατάφερα για
πολύ λίγο να νιώσω διαφορετικά. Η αίσθηση και το συναίσθημα με
ακολούθησαν για περίπου μισή ώρα, μέχρι που γύρισα στην παρέα μου
και αυτόματα "γειώθηκα"...
Παρατηρώντας καθημερινά τον εαυτό μου για κάποιο χρονικό διάστημα
αντιλαμβάνομαι έκπληκτη το πλήθος των κοινότυπων σκέψεων και
συναισθημάτων που βιώνω κατά τη διάρκεια της ημέρας, σκέψεις και
συναισθήματα στα οποία έχω συνηθίσει να βρίσκομαι, σα να με ελκύουν
και να μη μπορώ να ξεφύγω!
Φαίνεται σα να αλλάζει ίσως το εξωτερικό περιβάλλον, αλλά αυτό που
συμβαίνει μέσα μου είναι λίγο-πολύ το ίδιο κάθε μέρα! Αναρωτιέμαι
κι εγώ, μπορεί να γίνει διαφορετικά, και πώς;
Δε μπορείς να Θελήσεις κάτι διαφορετικό, αν δε ξέρεις πώς μοιάζει
αυτό!!!
Δε μπορείς να Θελήσεις, αν δεν έχεις, έστω και μια φορά νιώσει
κάτι άλλο!!!
Ή κάνω λάθος;
καλή μου Λίλιθ, σ'αρέσει το παγωτό? φαντάζομαι πως ναι... ας το χρησιμοποιήσουμε λοιπόν σαν παράδειγμα...
είσαι σε κάποιο γραφείο, βαριέσαι, ζεσταίνεσαι.. και λες : "αχ πόσο θέλω ένα παγωτό!"... αυτόματα αρχίζεις και νιώθεις όπως ακριβώς θα ένιωθες αν το είχες μπροστά σου... το στόμα γεμίζει σάλιο, χαμογελάμε και σχεδόν το βλέπουμε μπροστά μας...
δεν είναι τόσο δύσκολο αυτό ε? ο λόγος που δεν είναι δύσκολο είναι γιατί δεν υπάρχουν μέσα μας αντίθετες απόψεις που να μας "απαγορεύουν" να θελήσουμε ένα παγωτό... εκτός βέβαια κι αν έχουν προλάβει να μας εντυπώσουν ότι είναι αδίκημα για τη δίαιτα που κάνουμε, ή για να μην κρυώσει ο λαιμός μας κλπ... όμως συνήθως ακόμα και τότε... το θέλουμε! και το αφήνουμε να μας κατακλύσει σαν συναίσθημα και η σκέψη πάει περίπατο.... κι εμείς πάμε στο περίπτερο και παίρνουμε ένα...
η διαδικασία δεν αλλάζει για όλα τα υπόλοιπα θέλω μας... πρώτα ξεκαθαρίζουμε τι ΔΕΝ θέλουμε... (δεν θα πούμε δηλαδή ποτέ δεν θέλω να είμαι στο γραφείο, αλλά θέλω ένα παγωτό). Είναι πολύ σημαντικό αυτό γιατί πολλά δεν θέλω καμουφλάρονται σε θέλω, και εισβάλλουν στο υποσυνείδητο μας ... π.χ. η φράση "θέλω να είμαι υγιής" κατά βάθος σημαίνει πως πιστεύουμε ή αναγνωρίζουμε πως δεν είμαστε υγιείς... υπάρχει εκεί κάπου μία αρνητική σκέψη δηλαδή, που μας μπλοκάρει...
μετά καθορίζουμε τι είναι αυτό που θέλουμε... π.χ. "θέλω να είμαι υγιής ώστε να χοροπηδάω σε τραμπολίνο όλη την μέρα", "θέλω να έχω την οικονομική άνεση να κάνω ταξίδια σε μέρη που δεν έχω ξαναδεί", "θέλω να είμαι σε φόρμα για να φοράω τα ρούχα που μου αρέσουν"....
και μετά το σπουδαιότερο! το αφήνουμε να μας κατακλύσει σαν να έχει ήδη γίνει! δεν μας απασχολεί το πως, ούτε το πότε... ούτε το ότι τώρα δεν είναι έτσι... αλλά μόνο η αίσθηση του πως είναι νιώθεις ότι χοροπηδάς στο τραμπολίνο! όλη την αίσθηση της ελευθερίας, του ανάλαφρου, του ενθουσιασμού... και φουσκώνουμε όσο μπορούμε αυτή την αίσθηση χωρίς να δίνουμε λογαριασμό σε κανέναν στο κάτω κάτω για τα δικά μας όνειρα...
θα σου φέρω ένα παράδειγμα από δική μου εμπειρία... ήθελα να πάω κάποιο ταξίδι... για καιρό συζητούσα και σκεφτόμουν με όρους του τύπου "δεν γίνεται γιατί το ένα... δεν γίνεται γιατί το άλλο..." και φυσικά δεν γινόταν... αυτό μόνο έβλεπα μπροστά μου, αυτό και έπαιρνα πίσω... ένιωθα απογοήτευση και εισέπραττα απογοήτευση...
μία μέρα ξύπνησα σε τεράστια κέφια (για άσχετο λόγο) και ξαφνικά σηκώθηκα να πάω να καταθέσω τα χαρτιά μου για νέο διαβατήριο ... είναι αδύνατον να σου περιγράψω μέσα στην επόμενη ώρα, πως λύθηκαν όχι μόνο όλα τα "γιατί δεν", αλλά βρέθηκα επίσης με επιπλέον λεφτά, καινούριο κινητό και ένα σωρό τσάντες με ψώνια στα χέρια μου! κι όλα αυτά γιατί? επειδή διοχέτευσα το θετικό μου συναίσθημα στο "θέλω" μου και όχι το αρνητικό της απογοήτευσης... δεν ζήτησα τίποτα επιπλέον κι όμως για καιρό μετά συνέχισαν να έρχονται τα "δώρα" αυτής της νέας οπτικής...
έχει μεγάλη σημασία να ξέρουμε πως πάνω απ' όλα αξίζουμε να νιώθουμε καλά! καμμία ενοχή δεν χωράει γιατί κάποιος χαμογελάει... έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ στο αρνητικό που ξεχάσαμε ακόμα και το απλό χαμόγελο...
λοιπόν... δοκίμασε αυτό.. προσπάθησε κάθε μέρα (ακόμα κι αν ξεκινήσεις με ένα βιασμένο χαμόγελο) να φτάσεις σε μία κατάσταση χαράς και ενθουσιασμού για κάτι που ονειρεύεσαι... για έστω 16 δευτερόλεπτα... κι άσε τον εαυτό σου να δονείται σαν μπαταρία από χαρά και ζωντάνια... μετά άστο να ξεθυμάνει...
μην κρίνεις καθόλου τι είναι αυτό που θέλεις, απλά φρόντισε να είναι αυθεντικό !
παρατήρησε τις αλλαγές που θα εμφανίζονται μέρα με την μέρα σε ανύποπτη στιγμή και από απίθανα μέρη...
Galadriel
υ.γ. εννοείται πως η πρόσκληση γι'αυτό το παιχνίδι εξερεύνησης των θέλω μας ισχύει για όλους
για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος
Συμφωνώ απόλυτα G. με την μέθοδο που προτείνεις για την μετουσίωση της θετικής σκέψης σε θετική ενέργεια και περαιτέρω επίτευξη στόχων και πραγματοποίηση επιθυμιών. Πράγματι, το έχω διαπιστώσει και από προσωπική εμπειρία ότι το να περιαγάγουμε τον ευατό μας σε μία κατάσταση φανταστικής "ευδαιμονίας" προκαλεί, κάποια στιγμή, και την πραγμάτωσή της στη ζωή μας. Τα παραδείγματα αφθονούν: μου έχει τύχει άπειρες φορές να νιώθω ότι ασφυκτιώ στο μικρό "κλουβί" που περιγράφει και η Λίλιθ. Τα τελευταία χρόνια, λοιπόν, έχω εγκαταλείψει την ηττοπάθεια και την μοιρολατρία και "δραπετεύω" - στην δική μου ιδιοσυγκρασία σαν μέσο έχω, πέρα από την σκέψη, την μουσική και τον χορό, την σωματική άσκηση γενικότερα. Και είναι γεγονός ότι από την απόλυτη απογοήτευση σε λίγη ώρα έχω νιώσει γεμάτη ενέργεια, αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία...
νομίζω πως εξήσου σημαντικό με το να γνωρίζουμε όλα όσα θέλουμε είναι και το να γνωρίζουμε τον λόγο για τον οποίο θέλουμε το κάθε τι, ποια εσώτερη ανάγκη μας δηλαδή μας σπρώχνει να θέλουμε κάτι και τι γεμίζει το θέλω αυτό στον εαυτό μας.
Αν π.χ. μου έρθει η επιθυμία να πάω σε ένα λιβάδι και να κόψω ένα λουλούδι χωρίς να γνωρίζω απο που προίλθε η επιθυμία μου αυτή, το πιο λογικό είναι ότι θα πάω κάποια στιγμή στο λιβάδι θα κόψω το λουλούδι και θα φύγω.
Αν όμως γνωρίζω πως η επιθυμία μου αυτή προίλθε απο την ανάγκη μου να βρεθώ στην φύση, να το σκάσω ίσως λίγο απο τον θόρυβο της πόλης, να μείνω λίγο με τον εαυτό μου, να γεμίσω τις μπαταρίες μου τότε την όλη διαδικασία θα την χειριστώ διαφορετικά. Θα έχω κατανοήσει πως το πραγματικό θέλω δεν είναι το κόψιμο του λουλουδιού αλλά οι αισθήσεις που θα μου δημιουργηθούν κάνοντας το. Θα κοιτάξω λοιπόν στην διαδρομή για το λουλούδι να απολαύσω το τοπίο, θα κάτσω δίπλα σ' αυτό να αφουγκραστώ τον εαυτό μου, να γεμίσω τις μπαταρίες μου και όταν θα νοιώσω πλήρος ικανοποιημένη θα κόψω το λουλούδι για να φυγω.
Δεν είναι πολλές εκείνες οι φορές που θέλουμε πολύ κάτι και πραγματοποιόντας το ανακαλύπτουμε πως δεν μας γέμισε με τον τρόπο που αναμέναμε; Πιθανόν γιατί αφιερωθήκαμε στο θέλω χωρίς να γνωρίζουμε την εσώτερη ανάγκη που μας οδήγησε σε αυτό, έτσι καλύψαμε ναι μεν το γεγονός δεν καλύψαμε όμως την ανάγκη μας.
[quote]τα ίδια
και τα ίδια συναισθήματα και δε γνωρίζουν πέρα από αυτά την
απειρία συναισθημάτων, που ένα ανθρώπινο πλάσμα μπορεί να νιώσει.[quote]
Πόσο αληθινή είναι πράγματι η κατάσταση αυτή. Είχα γράψει σε ένα άλλο τόπικ πως είναι πολύ σημαντικό ο άνθρωπος να βρίσκει μια διαφορετική οπτική των καθημερινών του καταστάσεων. Να μπορεί να βιώνει μια στιγμή με το είναι του, όχι απλώς να την προσπερνάει. Να μπορεί να ανακαλύπτει την ομορφιά εκεί που κάτω απο το καθημερινό του βλέμμα μοιάζει να μην υπάρχει.
Είναι απλό και καθημερινό να βγώ στην βεράντα μου να ποτίσω τα λουλούδια μου και να ξαναμπώ μέσα. Η καθημερινοτητά μου όμως μετατρέπεται σε μαγεία και εμπειρία όταν αντί να κάνω μόνο αυτό σκύβω πάνω απο ένα λουλούδι και παρατηρώ τα απίστευτα χρωματά του, χαζεύω τις χρυσοσταλίδες που δημιουργεί ο ήλιος στα πεταλά του, αναρωτιέμαι για το θαύμα της φύσης που το δημιουργεί, νοιώθω την υγρασία που κοιλάει κάτω απο την επιφανειά του, την τρυφερότητα που το διακατέχει, τα όμορφα αισθήματα που μου δημιουργεί, το πόσο προσεκτικά πρέπει να αγκίξω την ευάλωτη φύση του για να μην την στραπατσάρω. Η κατα τ΄άλλα καθημερινή μου απασχόληση μοιάζει τώρα τόσο διαφορετική, σαν να το κάνω για πρώτη φορά. Η συνηθειά μου μοιάζει με πρωτόγνωρη εμπειρία και όταν πια μπαίνω μέσα στο σπίτι η ψυχή μου είναι διαφορετική...
γιατί απλά επέλεξα να δω ακριβώς το ίδιο πράγμα μέσα απο μια εντελώς διαφορετική οπτική γωνία, γιατί παντού υπάρχει ομορφιά και διαφορετικότητα όταν θελήσουμε να την ανακαλύψουμε...
quote:
νομίζω πως εξήσου σημαντικό με το να γνωρίζουμε όλα όσα θέλουμε είναι και το να γνωρίζουμε τον λόγο για τον οποίο θέλουμε το κάθε τι, ποια εσώτερη ανάγκη μας δηλαδή μας σπρώχνει να θέλουμε κάτι και τι γεμίζει το θέλω αυτό στον εαυτό μας.
καμμιά φορά όμως αγαπητή serenite το να το "ζαλίζουμε" το πράγμα παραπάνω δεν οδηγεί πουθενά... ή οδηγεί μόνο στο να καταλήξουμε να μην θέλουμε τίποτα... γιατί μπαίνουμε σ'εκείνη την διαδικασία σκέψης (αχ να μπορούσαμε να την αποφύγουμε κάποιες φορές) που μας υποδεικνύει ως "άπιαστα" αυτά τα βαθύτερα θέλω και οδηγεί σε πλήρη παραίτηση απ' όλα...
είναι πολύ σημαντικό (θα το επαναλάβω πολλές φορές ακόμα) να αποενοχοποιήσουμε τα "θέλω" μας... και να μάθουμε να θέλουμε γενικώς! και να θέλουμε από τα πιο μικρά μέχρι τα πιο μεγάλα ... να μάθουμε να δονούμαστε στην χαρά που αυτά μας προσφέρουν έτσι γιατί απλά τα θελήσαμε!
και φυσικά συμφωνώ απόλυτα πως δεν πρέπει να προσπερνάμε μηχανικά τη ζωή μας αλλά να την βιώνουμε απόλυτα! δεν χρειάζεται όμως να μείνουμε μόνο στην διαφορετική οπτική όσων υπάρχουν γύρω μας.... αλλά να θελήσουμε κι αυτά που δεν υπάρχουν... να υποκύψουμε στο θεό των μικρών πραγμάτων και να εμπιστευτούμε την ζωή απόλυτα... δεν έχουμε έρθει εδώ για να δυστυχήσουμε, αλλά για να μάθουμε την αξία της αγάπης και της χαράς σε όλες τις εκφράσεις τους...
όταν μάλιστα διακρίνουμε αυτά που θέλουμε από αυτά που δεν θέλουμε, όταν αφήνουμε απέξω καταφάσεις που όμως δηλώνουν έλλειψη όλα θα συμφωνούν μεταξύ τους... όλα θα δέσουν αρμονικά...
ας καταθέσω μία πρόσφατη εμπειρία μου...
εδώ και μερικές μέρες είχα στο νού μου ένα βιβλίο που ήθελα... κι ενώ για μήνες το έβρισκα στο διαδίκτυο και στα βιβλιοπωλεία διαρκώς μπροστά μου, δεν του έδινα σημασία... μόλις όμως αποφάσισα πως θέλω να το διαβάσω, λες και άνοιξε η γη και το κατάπιε!
χθες λοιπόν, ήμουν στο κέντρο της πόλης και παρακολουθούσα με ενδιαφέρον μια σειρά περιστατικά όπου έμοιαζε ό,τι και να προσπαθούσα να κάνω να μην έχει αποτέλεσμα... οι υπηρεσίες έκλεισαν νωρίς (η ημιαργία βλέπετε), κάποια προϊόντα που έψαχνα τέλειωσαν, κάποια άλλα που βρήκα δεν πέρναγαν από το μηχάνημα του barcode... ένα χάλι μιλάμε...
πήρα κι εγώ την απόφαση να μην επιτρέψω να εγκλωβιστώ στο συναίσθημα της απογοήτευσης, ή της ατυχίας και αποφάσισα να κάνω μία βόλτα χαζεύοντας τα πάντα σαν να ήταν όλα διαθέσιμα για μένα...
σύντομα βρέθηκα σε ένα βιβλιοπωλείο, του οποίου τα ράφια έχω ξεσκονίσει κανονικά... με ένα μάλλον απαθές ύφος χάζευα όταν μου ήρθε η ιδέα να σκύψω σε κάτι ράφια παραδίπλα... και εκεί, καθόταν και με καμάρωνε το βιβλίο που ήθελα! ολοκαίνουρια έκδοση και τιμή παραπάνω από καλή!
το βουτάω και πάω περιχαρής στο ταμείο, για να ακούσω την υπάλληλο να μου λέει "το είχατε παραγγείλει?".... χε χε... "κατά κάποιο τρόπο, ναι" της απάντησα εγώ...
μία δεύτερη υπάλληλος της εξηγεί πως κανείς δεν το είχε παραγγείλει, ενώ η πρώτη επέμενε πως δεν μπορεί αυτή είχε αυτή την αίσθηση...
κι όμως εγώ το είχα παραγγείλει! 
τελικά, όταν ξέρει κανείς τον χειρισμό είναι πολύ εύκολο
περιμένω εντυπώσεις και εμπειρίες απ' όσους/ες το προσπάθησαν (Λίλιθ πως πάει?)
όλα καλά
Galadriel
για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος
Γιατί είμαι άδειος;
Να φταίει η ρημάδα η υγρασία και η απότομη αλλαγή του καιρού σε ζέστη; Να φταίει ο «τεμπέλης» εαυτός μου; Κι όμως, εντελώς ξαφνικά, βλέπω κάθε κίνητρο να εξαφανίζεται σαν να χάνω τη γη κάτω απ’ τα πόδια μου. Εκεί που πάω να χτίσω ένα «θέλω», αυτό γκρεμίζεται. Ένας ισοπεδωτικός «μηδενισμός» έρχεται να αντικαταστήσει τα πάντα. Το «ζειν μηχανικώς» που λένε κάποιοι. «Παθητικώς» ίσως, ταιριάζει ακόμη καλύτερα. Ποιος; Εγώ που υποστηρίζω ότι έχουμε τον πλήρη έλεγχο της ζωής μας στα χέρια μας και μόνο, έρχομαι τώρα και λέω ότι όλα αυτά είναι αηδίες. Σίγουρα, αυτό που μας χαρίζεται απλόχερα είναι η ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να αλλάξουμε τη ροή των πραγμάτων. Ποιο είναι όμως το αποτέλεσμα τελικά; Που πήγαν τα χιλιάδες «θέλω» που χτίσαμε πετραδάκι-πετραδάκι στο παρελθόν. Που είναι όλ’ αυτά που επιμελώς γεννήσαμε, αναθρέψαμε, φροντίσαμε; Τελικά, ίσως δυο λύσεις υπάρχουν : Ή κρύβεις τα «θέλω» σου κι αποδέχεσαι τη ματαιότητα που αυτά περιέχουν ή τα δημοσιοποιείς κι αντιμετωπίζεις τη μοιραία εκείνη ιδιότητα του σύμπαντος για αύξηση της εντροπίας του, την απέραντη προθυμία που αυτό κρύβει για...κατεδάφιση!
Κάνω ανασκόπηση της ζωής μου. Πόσα πράγματα μπορώ να πω ότι κυνήγησα πραγματικά; Για πόσα πράγματα μπορώ να πω ότι κοπίασα κι ότι αυτός ο κόπος ήταν ευχάριστος; Λέω ότι δεν ανέχομαι τα «πρέπει». Αλλά κάνω πράγματα επειδή «πρέπει» να γίνουν. Ή ακόμη χειρότερα, κάνω πράγματα επειδή, ε μωρέ, δεν έχω να κάνω και κάτι καλύτερο. Αισθάνομαι κάποιες μαύρες ώρες του παρελθόντος να ξυπνούν. Κάποια μαύρα βιώματα. Κι αποδεικνύεται ότι τότε δεν είχα καταφέρει να τα θανατώσω, αλλά μόνο να τα ναρκώσω. Κι όπως βλέπω, όχι και τόσο επιτυχημένα!
Θυμήθηκα χθες, μέρα που ήταν, κάτι παρελάσεις, κάπου, κάποτε στο παρελθόν. Και ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι έχουν περάσει 2 χρόνια από τότε! Δυο χρόνια-αστραπή τα οποία και γέμισα μ’ ένα μεγάλο τίποτα, τα παρακολούθησα σαν σε ταινία καθισμένος σ’ έναν αναπαυτικό καναπέ. Η φοβία του καθρέπτη επιστρέφει δριμύτερη! Είναι ένα φαινόμενο εντυπωσιακότερο από εκείνη της αποπροσωποποίησης για το οποίο μιλάνε τα εγχειρίδια της Ψυχιατρικής. Διότι εκεί, ο «ασθενής» διατηρεί ταυτόχρονα την αίσθηση του χρόνου...Ξέρει ότι ζει στο παρόν του, άσχετα αν αισθάνεται αποκομμένος από τον εαυτό του. Το τραγικό στο φαινόμενο του καθρέπτη είναι ότι η εικόνα του εαυτού μοιάζει να έρχεται κατευθείαν από το μέλλον, γεγονός που συγκρούεται με την αδιαμφισβήτητη βεβαιότητα ότι πρόκειται σαφώς για ένα είδωλο του παρόντος. Κοίτα να δεις όμως : Τουλάχιστον υπάρχει ένα πράγμα στο κεφάλι μου εντελώς απαλλαγμένο από το μανδύα της λογικής και της σκέψης. Όταν αυτό συμβαίνει, μου δίνει αν μη τι άλλο την αίσθηση ότι ακόμη διατηρώ την ικανότητα να νιώθω...Και μόνο να νιώθω! Κι αυτό ένα κέρδος είναι, έτσι;
Αυτή είναι η κλαψιάρικη και μίζερη άποψή μου για τη «δύναμη των θέλω»...Σήμερα! 
,μάλιστα! ακριβώς αυτό χρειαζόμασταν για την συνέχεια... παρατηρείστε λοιπόν παρακαλώ το παραπάνω ποστ του αγαπητού μας φίλου
...
είναι ένα τυπικό παράδειγμα κάποιου που έχει βολευτεί/συνηθίσει/πείτε το όπως θέλετε, να μην θέλει ο ίδιος για τον εαυτό του τίποτα... μπήκε σε μία πορεία και την ακολουθεί όπως του την διδάξανε... "να θέλεις λίγα, να θέλεις μόνο τα προφανή και εφικτά, να μην θυμάσαι τι ήθελες..." ο "σοβαρός κόσμος έτσι κάνει"...
και το πίστεψε!
κι αν υπήρχαν κάποτε κάποια μικρά θέλω μέσα του ("θέλω να βλέπω μίκυ μάους στην τηλεόραση την κυριακή") κι αυτό ακόμα έχει μειωθεί σε αξία... γιατί βλέπεις όλα τα "θέλω" μας πρέπει να εξυπηρετούν μεγάλους και σημαντικούς και ευγενείς σκοπούς...
έλα και η αγάπη, η ειρήνη επί της γης, η υγεία μας πάνω απ' όλα!
κι αν κάποτε ήθελε ένα σπορ διθέσιο αμάξι, κάποιος πρόλαβε να του βάλει την ιδέα πως αυτό είναι εγωϊστικό και κακώς το θέλει... γιατί? ποιον θα πείραζε? δεν ήθελε να το κλέψει απ' τον διπλανό του, δεν ήθελε να σκοτώσει τον διπλανό του για να το πάρει αυτός... απλά ήθελε να τρέχει ελεύθερος στον δρόμο και να έχει την αίσθηση του ανέμου στο πρόσωπο του και τα τοπία να τρέχουν πίσω του...
με τέτοιες ταμπέλες ξεχνάμε τα "θέλω" μας... τα αφήνουμε να λαγοκοιμούνται κάπου πίσω στην παιδική μας ηλικία, και όταν έρθει η ώρα να κοιταχτούμε στον καθρέφτη νιώθουμε άδειοι... και ότι ζούμε μηχανικά...
κι όμως... ο ίδιος ο φίλος μας μόνος του ξέρει πως αυτός ο καθρέφτης δεν δείχνει το μέλλον αλλά το παρελθόν :
quote:
Το τραγικό στο φαινόμενο του καθρέπτη είναι ότι η εικόνα του εαυτού μοιάζει να έρχεται κατευθείαν από το μέλλον, γεγονός που συγκρούεται με την αδιαμφισβήτητη βεβαιότητα ότι πρόκειται σαφώς για ένα είδωλο του παρόντος.
σαν επιστήμονας γνωρίζει πως ό,τι βλέπουν τα μάτια μας είναι (έστω και απειροελάχιστα χρονικά) εικόνες του παρελθόντος... αλλά του έμαθαν να πιστεύει πως πρόκειται για το μέλλον...
κι όμως ξέρει τι ΔΕΝ θέλει... κι αντί να αντλήσει απ' αυτό τα θέλω του, αφήνει αυτό το "δεν θέλω" να γεμίζει τη σκέψη του ολοκληρωτικά...
δεν είναι κακό να ξέρουμε τι ΔΕΝ θέλουμε, είναι η καλύτερη αρχή! αρκεί να μην μένουμε σ'αυτό... να μην ποτίζουμε αυτό που νιώθουμε με αυτό που ΔΕΝ θέλουμε...
δείτε πως το κάνει αυτό ο φίλος μας :
quote:
Όταν αυτό συμβαίνει, μου δίνει αν μη τι άλλο την αίσθηση ότι ακόμη διατηρώ την ικανότητα να νιώθω...Και μόνο να νιώθω! Κι αυτό ένα κέρδος είναι, έτσι;
ξέρετε τι θα προσελκύσει προς αυτόν? περισσότερο απ' αυτό που ΔΕΝ θέλει... είτε γιατί θα δουλέψει η αυτοεκπληρούμενη προφητεία, είτε γιατί (για όσους το αποδέχονται) θα λειτουργήσει εκείνος ο κοσμικός νόμος που λέει ότι "το όμοιο ελκύει το όμοιο"...
όμως ο φίλος μας είναι ένα πλάσμα που αξίζει να θέλει το οτιδήποτε... αξίζει να έχει όνειρα, θέλω και την πραγματοποίηση τους... αξίζει να θέλει να νιώθει όμορφα ακόμα και μέσα από τα πιο μικρά πράγματα.... και τα πιο μεγάλα θα ακολουθήσουν...
ο καθένας από μας το αξίζει αυτό... είναι δικαίωμα μας από την γέννηση μας ... γι'αυτό και στεναχωριόμαστε για όσους τα εξωτερικά γεγονότα δεν τους διευκολύνουν σ'αυτό (φτωχούς, άρρωστους κλπ), γιατί αναγνωρίζουμε αυτό το δικαίωμα...
γιατί όχι λοιπόν και στους εαυτούς μας?
δείτε λοιπόν καλά, αυτή την περίπτωση του φίλου μας και σκεφτείτε :
Θέλετε να νιώθετε έτσι???
Θέλετε να παραμείνετε έτσι???
αλλάξτε την οπτική σας, αρχίστε να νιώθετε αντί να σκέφτεστε... δώστε ενέργεια στα θέλω σας! χαμογελάστε έστω και "μηχανικά" για αρχή... οδηγείστε την σκέψη σας σε ένα οποιοδήποτε σημείο που θα σας κάνει να νιώσετε καλύτερα και μετά αφήστε το να σας κατακλύσει! και τότε...
στείλτε αυτή την ενέργεια όπου βρίσκεται το πιο μεγάλο σας θέλω!
κι αυτό θα γυρίσει σ'εσάς
Galadriel
υ.γ. ΜΗΝ τολμήσει κανείς να μπει στη διαδικασία να παρηγορήσει τον φίλο μας... ο "βολεμένος" του εαυτός αυτό "θέλει"
για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος
Με αυτό θέλω να πώ οτι υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που κάνουμε πράγματα μόνο και μόνο επειδή είναι επιβεβλημένα από την κοινωνία μας, από το οικογενειακό μας περιβάλλον κτλ.
Τα προσωπικά παραδείγματα που ανέφερες είναι χαρακτηριστικά, νομίζω, του οτι μπόρεσες και διέκρινες αν διάφοροι "στόχοι" αποτελούν δικά σου θέλω ή θέλω κάποιων άλλων ανθρώπων που τα έχεις υϊοθετήσει με το πέρασμα του χρόνου.
Πιστεύω οτι όταν κάτι το θέλουμε πραγματικά το μυαλό μας μπορεί να βρεί και την δύναμη για να το επιτύχει.
Αργά ή γρήγορα, εύκολα ή δύσκολα θα το καταφέρει κατά κάποιο τρόπο.
Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να κάνουμε έναν άλλον διαχωρισμό στα θέλω μας.
Στο κατά πόσο αυτά τα θέλω μας μπορούν να έχουν καταστροφικές συνέπειες για τους ανθρώπους γύρω μας ή όχι.
Εάν εγώ για παράδειγμα θέλω να έχω 5.000.000 ευρώ και θέλω να τα αποκτήσω πάσει θυσία αύριο μπορεί να πάω να σκοτώσω για να τα αποκτήσω ή να κλέψω κτλ κτλ.
Εάν από την άλλη επιθυμώ κάποια προσωπική επίτευξη, όπως πχ να γίνω ένας μεγάλος επιστήμονας, πρέπει πάλι να συνειδητοποιήσω για ποιό λόγο το επιθυμώ αυτό.
Για να επωφεληθώ εγώ και να αποκτήσω δόξα, μια καλή φήμη και χρήματα?
Για να ικανοποιήσω το εγώ μου?
Για να προσφέρω ό,τι μπορώ στο κοινωνικό σύνολο?
Και σ' αυτό το σημείο θα ήθελα να απαντήσω κατά κάποιο τρόπο σε μια αρχική τοποθέτηση του θεματοθέτη:
quote:
Εχω παρατηρησει κατι στη ζωη μου..
Οταν πολλοι ανθρωποι θελουν κατι..τοτε γινεται
Κι εγώ αυτό πιστεύω, αγαπητέ μου!
Ο ανθρώπινος νούς είναι ικανός να επιτύχει πολλά πράγματα, ίσως πολύ περισσότερα από αυτά που πιστεύουμε οτι μπορεί.
Κι αυτό που χρειάζεται για να πραγματωθεί κάτι δεν είναι απλά να το θελήσουμε έντονα.
Είναι επίσης το να πιστέψουμε οτι θα πραγματοποιηθεί.
In anticipation of my resurrection...