- Χριστιανισμός: "ο μη μεθ'εμού... φωτιά και τσεκούρι" - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
quote:
PanosT
Μιλώντας για αναφορές περί ανθρωποθυσιών δες και αυτήν από Σταγειρίτη. Αποτελεί πηγή του Σωτήρη για να με πείσει ότι δεν τελούνταν ανθρωποθυσίες. Του την επέστρεψα σημειώμένη ώστε να μου δικαιολογήσει τον ισχυρισμό του. Έκτοτε σιγή ιχθύος από Σωτήρη...
Σαν επάξιος μαθητής και διάδοχος του Τρεμπέλα και του Κολιτσαρά , είσαι άφθαστος στο να διαστρεβλώνης τα γεγονότα , και να επισημαίνεις τα αποσπάσματα που σε συμφέρουν αποσιωπώντας τα υπόλοιπα προκειμένου να δώσης μια πλαστή ερμηνεία στις αναρτήσεις , και να τις φέρης στα μέτρα σου , υποτιμώντας την νοημοσύνη αυτών που διαβάζουν τις απαντήσεις σου .
Μέχρι τώρα απέφυγα να σου απαντήσω για το συγκεκριμένο απόσπασμα γιατί το θεωρούσα υποτιμητικό να κατεβώ σε τέτοιο επίπεδο συζήτησης , όμως δεν μπορώ ν' αφήσω αναπάντητη την τελευταία σου προσπάθεια να με σπιλώσης .
Ενώ λοιπόν έδωσες έμφαση στις ανθρωποθυσίες , σκοπίμως αποσιωπάς το ότι ο Μυρσίλος ο Λέσβιος αναφέρεται σε Τυρρηνούς , ο δε Σταγειρήτης σε Ρωμαίους , Σκύθες , Αλβανούς , Γερμανούς , Άγγλους Ισπανούς , Γαλάτες και Αφρικανούς , όχι όμως σε Έλληνες . Δεν βλέπεις ότι ο Έλληνας Ηρακλής , είναι αυτός που πήγε στην Ιταλία και προσπάθησε να σταματήση τις ανθρωποθυσίες των Ρωμαίων θυσιάζωντας κέρινα κεφάλια στη θέση των ανθρώπων . Από εμπάθεια προς κάθε τι ελληνικό δεν βλέπεις ότι ο Πελοπίδας αντί να θυσιάση την ξανθή παρθένο θυσίασε ίππο . Περνά απαρατήρητο ότι στην Λακεδαίμονα αντί της Ελένης θυσίασαν δάμαλη , όπως και το ότι στη θέση της Ιφιγένειας θυσίασαν έλαφο , ούτε το ότι ο Αγησίλαος έκανε το ίδιο και δεν θυσίασε την κόρη του .
Και μετά από όλη αυτή την αναξιοπιστία και την εμπάθεια για τους προγόνους μου , περίμενες απάντηση εκ μέρους μου 
*
Edited by - Sesostris on 21/12/2012 23:03:00
quote:quote:
macedonquote:
Απορώ και προβληματίζομαι γιατί δε θέλεις να συνεχίσουμε την ωραία και πολιτισμένη μας (ελπίζω να μην έχεις παράπονο ως προς αυτό προς ώρας) συζήτηση???Γιατί σε θεωρώ κρετίνο. Άλλη απορία;
RUN LOLA, RUN...
Miserabile visu...Ερευνάτε τας Γραφάς
ΤΏΡΑ ΔΕΊΞΕ ΜΑΣ ΤΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΣΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟ
Ξέρεις τι συμβολίζει το φίδι Eumenis ;
quote:
PanosTΜιλώντας για αναφορές περί ανθρωποθυσιών δες και αυτήν από Σταγειρίτη.
Την είδα. Και πάλι δεν δίνει σαφές χρονικό πλαίσιο ενώ ο Μυρσίλος ο Λέσβιος που φέρεται να περιγράφει κάποιες από τις περιπτώσεις ανθρωποθυσιών, έζησε τον 3ο αιώνα π.Χ.
Εμάς μας ενδιαφέρει ο 4ος αιώνας μ.Χ. και λίγο πιο μετά, για όσο δηλαδή συναντάμε αντιπαγανιστικά μέτρα.
quote:
PanosTΤι σε κάνει να πιστεύεις ότι ήταν απλά μια παλιά και μεμονωμένη (π.χ στο Λύκαιο όρος) συνήθεια η οποία έτσι ξαφνικά σταμάτησε???
Το ότι δεν υπάρχουν πολλές πηγές που να βεβαιώνουν μια περισσότερο γενικευμένη εικόνα του φαινομένου. Το ότι όλοι οι αρμόδιοι για την αρχαία Ελλάδα ιστορικοί δεν θεωρούν τις ανθρωποθυσίες χαρακτηριστικό έθιμο των αρχαίων ιεροπραξιών (όπως π.χ. συμβαίνει με τους Μάγια ή τους Αζτέκους) αλλά μάλλον περιθωριακό και "έκτακτο" φαινόμενο με τις μαρτυρημένες περιπτώσεις να είναι εκτός από λίγες και προβληματικές ως προς την αξιοπιστία και ερμηνεία τους.
Εγώ πιστεύω ότι είχαν γίνει ανθρωποθυσίες στην αρχαία Ελλάδα, αλλά αποτελούσαν σποραδικό ή σπάνιο φαινόμενο και πιθανώς να λάμβανε χώρα σε ειδικές περιπτώσεις.
quote:Δυστυχώς με ό,τι έχουμε κρίνουμε.
PanosTΑς είχαμε ΟΛΟΚΛΗΡΗ την Αρχαιοελληνική Γραμματεία σωσμένη ώστε να κρίναμε εκ του ασφαλούς. Με το 3% και πάλι καλά να λες...
quote:Είναι πιο ευρύς ο διωγμός του παγανισμού σε αυτούς τους αιώνες. Διώχθηκαν επίσης οι θυσίες ζώων που αποτελούσαν τυπική παγανιστική ιεροπραξία, διατάχθηκαν καταστροφές αγαλμάτων και ναών, ορίστηκε ποινή θανάτου για όσους λατρεύουν αγάλματα, κάποια στιγμή απαγορεύτηκε και το πλησίασμα σε ναούς.
PanosTΠαγανιστές που λάτρευαν το Δία τον Απόλλωνα τα γρασίδια και τα δέντρα δεν απασχόλησαν ποτέ κανένα και ούτε εκδιώχθηκαν. Εκεί που μπλέκονταν Κρόνιες και ανατολικές θεότητες και ταυτίζονταν κάποιες "αγνές" ελληνικές θεότητες με "αιμοσταγείς" ανατολίτικες (Μολώχ, Βάαλ, Κάλι κτλ) ξεκίναγαν οι διώξεις...
Δεν βλέπω πού οι νόμοι κάνουν την διάκριση που υποστηρίζεις. Μπορούσες ας πούμε επί Θεοδοσίου να λατρεύεις το Δία ή τον Απόλλωνα? Δεν έχω ξανακούσει κάτι τέτοιο...
Ακόμα και για τα "δέντρα" και τα "γρασίδια" δεν είμαι πολύ σίγουρος. Π.χ. στο νόμο [16.10.20] αναφέρεται ότι έχουν ήδη δικαίως καταδικαστεί οι "Dendrophori" δηλαδή οι ιερείς της Μεγάλης Μητέρας (Magna Mater) στη Ρώμη και ότι τα κτήματα που ανήκαν κάποτε σ' αυτούς θα ενισχύουν πλέον τον αυτοκρατορικό οίκο.
quote:Κοίταξε...
PanosTΚαλέ μου Agnostic το ερώτημα ήταν, είναι και θα είναι ΓΙΑΤΙ να αλλάξει εξ'αρχής η θρησκεία στη Ρωμαική Αυτοκρατορία και μάλιστα βίαια και σε βάθος χρόνου που καλύπτει αιώνες...
Αυτό δεν μου έχει απαντήσει κανείς έως τώρα!!!
Κάποιος θα θεωρούσε άνευ ουσίας το ερώτημα τουλάχιστον για τον σκοπό του παρόντος θέματος που εξετάζει τον τρόπο επικράτησης του χριστιανισμού και τις βιαιότητες που διεπράχθησαν από μέρους των χριστιανών.
Θέλω να πω ότι σ' αυτές τις συζητήσεις που καταγράφονται γεγονότα ενδεχομένως να μην έχει σημασία ο λόγος που έγινε κάτι αλλά το αν και σε τι έκταση έγινε (και ενδεχομένως τι αποτέλεσμα είχε). Το να ψάχνουμε γιατί ο τάδε αυτοκράτορας επέλεξε τον χριστιανισμό ως επίσημη και αργότερα ένας άλλος ως υποχρεωτική θρησκεία με συνοδεία βίας μπορεί να μην έχει ιδιαίτερο νόημα. Δεν είναι άλλωστε εύκολο να ξέρουμε τι έκρυβε στο μυαλό του ο κάθε αυτοκράτορας και ποια εσωτερικά κίνητρα τον ενεργοποιούσαν προς συγκεκριμένη κατεύθυνση.
Μπορούν δηλαδή οι "αντίπαλοί" σου στο topic να παραθέτουν ιστορικά στοιχεία βίαιης φύσης κατά την επικράτησή του χριστιανισμού χωρίς να υποχρεούνται να "ψυχαναλύσουν" κάθε αυτοκρατορική απόφαση.
Σου λένε π.χ. "αυτά είναι τα στοιχεία κύριοι, αυτά κάνατε εσείς οι χριστιανοί, και έτσι επικράτησε η θρησκεία σας."
Η αντίκρουση πρέπει να γίνεται πάλι με στοιχεία και όχι με φιλοσοφικού και θεωρητικού τύπου ερωτήματα περί αναζήτησης αρχικών αιτιών.
Εγώ θα μπορούσα να σκεφτώ κάποιους λόγους όπως π.χ. να παρατήρησαν κάποιοι αυτοκράτορες την ανοδική πορεία του χριστιανισμού, με πολλά μέλη της συγκλήτου και της ανώτερης τάξης να έχουν γίνει χριστιανοί τον 4ο αιώνα μ.Χ.
Μπορεί να εκτιμήθηκε και να θεωρήθηκε χρήσιμος για τη συνοχή, την αντοχή και τη μελλοντική μαχητικότητα της αυτοκρατορίας ο αυξημένος ζήλος των χριστιανών (οι παγανιστές πρέπει να λύγιζαν πιο εύκολα στις θρησκευτικές πιέσεις που τους ασκήθηκαν). Μπορεί να εκτιμήθηκε η σαφήνεια στο μήνυμα του χριστιανισμού και η συνεκτική οργανωτική δομή της Εκκλησίας μαζί με την ικανότητά της στην ένθερμη προπαγάνδα του δόγματος ως μελλοντικός σταθερός και έμπιστος σύμμαχος της αυτοκρατορικής εξουσίας.
Ορισμένα απ' αυτά είναι κάπως θεωρητικά, αλλά πιθανώς να βρεις κάποιες απαντήσεις σε μελλοντική μου δημοσίευση (εδώ η αλλού) όταν θα έχω ψάξει περισσότερο τους παράγοντες της πρώιμης διάδοσης του χριστιανισμού. Προς το παρόν δεν μπορώ να δώσω μια οριστική απάντηση και μάλλον θα καθυστερήσω (έχω εκκρεμότητες με τους γερμανικούς λαούς κιόλας).
quote:Ναι είχαν μείνει. Δεν πιστεύω ότι εννοεί "κάτι άλλο" με τον όρο ειδωλολάτρης ο γράφων. Απλά οι αυτοκράτορες ήθελαν να φαίνεται η πολιτική τους αποτελεσματική, εξού και τέτοιου στιλ υπερβολές.
PanosTΗ πράξη δεν απέδειξε ότι τελικά είχαν μείνει ειδωλολάτρες???
Άρα ούτως ή άλλως είχε λάθος εκτίμηση ο γράφων τον Κώδικα, εκτός αν εννοούσε κάτι άλλο με τον όρο "ειδωλολάτρης"
quote:Πάντως ο Κωνσταντίνος φαίνεται ότι κοιμόταν αρκετά ήσυχος κρίνοντας από τις επιλογές του στο θρησκευτικό πεδίο όπου άφηνε πολλούς ευχαριστημένους (και ειδωλολάτρες και χριστιανούς).
PanosTΗ απάντηση είναι ΟΧΙ διότι όπως ακριβώς λες παρακάτω
quote:Από τον 4ο αιώνα πρέπει να αναρωτιόμαστε αφού τότε ξεκινούν τα αντιπαγανιστικά μέτρα.
PanosTΤο ερώτημα είναι ΠΟΤΕ θα ίσχυε αυτό που ισχυρίζεσαι????
Τον 6ο, 7ο αιώνα και μετά ίσως αλλά τον 3ο και 4ο οι Παγανιστές ως η ΑΠΟΛΥΤΗ πλειοψηφία θα θεωρούνταν "κακοί" από τη μειοψηφία των Χριστιανών????
Με ποια λογική????
Τώρα δεν έχω στατιστικά στοιχεία για να ξέρω πόσο μεγάλη είναι αυτή η πλειοψηφία παγανιστών, αλλά τον 4ο αιώνα ο χριστιανισμός κυριαρχούσε τουλάχιστον στις πόλεις και εδώ είναι όλο το ζουμί. Επίσης πολλοί πλούσιοι των ανώτερων τάξεων είχαν ήδη προσηλυτιστεί τότε. Άρα δεν πρέπει να μας φαίνεται τόσο δύσκολο το εγχείρημα εκχριστιανισμού των υπολοίπων στα έτη που ακολούθησαν...
Edited by - Agnostic on 24/12/2012 00:27:59
quote:Ξέρεις τι συμβολίζει το φίδι Eumenis ;
Δίδαξέ με σοφέ άνδρα!
Ρίξε με στο καναβάτσο!
το κηρύκειο του Ερμή & το … dna
Το DNA θεωρείται η μεγαλύτερη ανακάλυψη του 20ου αιώνα καθώς περιέχει τις γενετικές πληροφορίες που καθορίζουν τη βιολογική ανάπτυξη όλων των κυτταρικών μορφών ζωής και των περισσότερων ιών. Η αποκωδικοποίηση του έχει συμβάλλει σημαντικά στην σύγχρονη ιατρική και βιολογία, καθώς τα βήματα που έχουν σημειωθεί είναι σημαντικά.
Η ανακάλυψη της δομής του DNA πραγματοποιήθηκε το 1953 από τους Τζέιμς Γουάτσον και Φράνσις Κρικ. Για αυτή τους την επίτευξη τιμήθηκαν με το βραβείο Νόμπελ το 1962, το οποίο βραβείο Νόμπελ μοιράστηκαν με τον Μόρις Γουίλκινς ο οποίος εργάστηκε προς την ίδια κατεύθυνση. Αυτοί οι δύο επιστήμονες εργάστηκαν πάνω στην δομή του DNA στην διπλή έλικα δηλαδή καθώς και στα χαρακτηριστικά του DNA. Εκτός από την ανακάλυψη των τεσσάρων αζωτούχων βάσεων του DNA, σημειώθηκε ότι οι δύο αλυσίδες που αποτελούν το DNA σχηματίζουν δεξιόστροφη διπλή έλικα. Όλες οι παραπάνω μελέτες έχουν σημειώσει πρόοδο και στον κλάδο της ανθρωπολογίας εκτός από την γενετική, την βιολογία και την ιατρική.
Το σχήμα του σύγχρονου DNA είναι σε όλους μας γνωστό, αυτό που είναι ευρύτερα γνωστό είναι η μεγάλη του ομοιότητα με το κηρύκειο του Ερμή και το σήμα του Ασκληπιού στην αρχαία Ελλάδα! To «κηρύκειο» ήταν το κύριο έμβλημα του Ερμή, το οποίο σχηματιζόταν από λεπτή ράβδο δάφνης ή ελιάς. Γύρω-γύρω περιτυλίσσονταν δύο φίδια, που τα κεφάλια τους συναντιόνταν αντικριστά. Λίγο πιο πάνω, στην κορυφή της ράβδου, υπήρχαν δύο φτερούγες. Το κηρύκειο του Ερμή είχε εκπληκτική ομοιότητα με το έμβλημα του Ασκληπιού, το οποίο έμβλημα υιοθετήθηκε από τους γιατρούς και την ιατρική επιστήμη γενικότερα.
Οι αναφορές στην αρχαία Ελληνική γραμματεία αλλά και στην μυθολογία είναι αρκετές για τον «πρόγονο» του γνωστού σε εμάς γενετικού κώδικα DNA. Σύμφωνα με τον Απολλόδωρο το Κηρύκειο του Ερμή είχε επινοηθεί από το μάντη Τειρεσία, όταν βρήκε στην Κυλλήνη δύο φίδια ζευγαρωμένα και, επειδή τα πλήγωσε, έγινε γυναίκα. Ύστερα από λίγο καιρό ξαναβρήκε τα ίδια φίδια ζευγαρωμένα και ξανάγινε άνδρας. Σύμφωνα με τη Μυθολογία ο Ασκληπιός διδάχθηκε την επιστήμη της Ιατρικής από το Χείρωνα, έγινε δε τόσο διάσημος γιατρός, που όχι μόνο βοηθούσε τους ανθρώπους ν’ αποφύγουν το θάνατο, αλλά τόλμησε ν’ αναστήσει με την επιστήμη του και νεκρούς (Απολλόδωρος, «Βιβλιοθήκη», Γ΄118-120). Στην Οδύσσεια του Ομήρου έχουμε και άλλες πληροφορίες, το όνομα Κίρκη δεν είναι κάποιο τυχαίο, αλλά τα γράμματα που το αποτελούν συναντώνται και στη λέξη Κηρύκειο. Το όνομα του γιού της Κίρκης και του Οδυσσέα είναι Τηλέγονος [τήλε (= από μακριά) και γόνος]. Η Κίρκη είχε τέσσερις θεραπαινίδες («αμφιπόλους»: κ 348-349), όσες και οι βάσεις του DNA, αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί και τυχαίο αλλά δεν παύει για κάποιους να είναι ένα στοιχείο για την προηγμένη ιατρική στην αρχαιότητα διότι μην ξεχνάμε ότι έχει σωθεί μόνο το 3% των έργων των αρχαίων μας συγγραφέων και στα έργα που έχουν χαθεί σίγουρα θα υπήρχαν πληροφορίες για το καθετί, οπότε και για την ιατρική.
Η εξέλιξη της ιατρικής και όλων των συναφών επιστημών είναι συνεχής. Κάπως έτσι και στον 20ο αιώνα αυτή η σπουδαία ανακάλυψη ήταν σίγουρα η εξέλιξη της ιατρικής στην αρχαία Ελλάδα και γενικότερα στον αρχαίο κόσμο. Για κάποιους η μυθολογία και αρκετά έργα των αρχαίων μας συγγραφέων αποτελούν παραμύθια, αλλά ευτυχώς δεν ισχύει αυτό διότι μέσα από αυτόν τον τρόπο (της Μυθολογίας) διασώθηκαν όλα αυτά τα στοιχεία δια μέσου των χιλιετιών!!! Και πάντα στην πρόοδο των επιστημών και σε ότι αποδεικνύεται μέσω εργαστηρίου καλό είναι να υπάρχει έστω και η βασική γνώση της… ιστορίας!!!
Πηγές : Βικιπαίδεια, Γιάννης Λάζαρης – «Η τεχνολογία των θεών»
δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Παρατηρητής” στις 8/9/2010 Αρ. Φ. 853
ΤΗΕ CADUCEUS OF HERMES AND THE…. DNA
DNA is considered the greatest discovery of the 20th century and contains the genetic information to determine the biological development of all cellular forms of life and most viruses. The decoding has contributed significantly to modern medicine and biology, and steps have been significant.
The discovery of the structure of DNA made in 1953 by James Watson and Francis Crick. For this to reach honored with the Nobel Prize in 1962, which shared the Nobel Prize with Maurice Wilkins, who worked in the same direction. These two scientists working on the structure of the DNA double helix and that the characteristics of DNA. Apart from the discovery of four nitrogenous bases of DNA, it was noted that the two chains are right-handed DNA double helix shape. All these studies have made progress in the field of anthropology in addition to genetics, biology and medicine.
The shape of modern DNA is us we all know, what is widely known is the great resemblance to the Hermes caduceus and the staff of Asclepius in ancient Greece! To «caduceus” was the main emblem of Hermes, which was formed by a thin rod of laurel or olive. Surrounded by two snakes wrapped who heads meet, face each other. Just above the top of the bar, there were two wings. The caduceus of Hermes had great similarity with the emblem of Aesculapius, the symbol which was adopted by doctors and medical science in general.
References to ancient Greek literature and mythology to be enough for the “ancestor” of the known genetic code to us DNA. According to Apollodorus the Caduceus of Hermes was designed by the seer Tiresias, when he found two snakes in Kyllini paired and, as the wounded was a woman. Having recently returned to the same paired snakes, and once again became a man. According to mythology, Asclepius was taught the science of medicine from Chiron was not so famous doctor, who not only helped people to escape death, but dared n ‘resurrect the science and dead (Apollodorus’ Library’ , G118-120). In Homer’s Odyssey have other information, the name Circe is a coincidence, but the letters that are found and the word Caduceus. The name of the son of Circe and Odysseus is Telegonus [tele (= by far) and offspring]. Circe had four handmaid (‘bipolus’ t 348-349), and those bases of DNA, could be considered a coincidence, but it remains for some to be an element in advanced medicine in ancient times it has not forgotten that saved only 3% of the writings of our ancient authors and works that have been lost will certainly there was information on everything, so for medicine.
The evolution of medicine and all related sciences are continuous. Humankind in the 20th century, this great discovery was certainly the development of medicine in ancient Greece and more generally in the ancient world. For some mythology and many works of ancient authors are our stories, but fortunately not the case because through this way (the Mythology) have survived all these elements through the millennia! And always in the advancement of science and to demonstrate through laboratory is good to have even a basic knowledge of history …!
Sources: Wikipedia, John Lazaris – “Technology of the Gods’
quote:
Eumenis
το κηρύκειο του Ερμή & το … dna (...)
Ομολογώ οτι για "εθνικός", έδωσες πολύ βαθυστόχαστη απάντηση. Κοντά είσαι.
quote:quote:
Eumenis
το κηρύκειο του Ερμή & το … dna (...)
Ομολογώ οτι για "εθνικός", έδωσες πολύ βαθυστόχαστη απάντηση. Κοντά είσαι.
ΕΓΩ ΟΜΩΣ ΜΙΛΩ ΓΙΑ ΑΛΛΟ ΦΙΔΙ.
ΜΥΘΟΙ ΤΟΥ ΑΙΣΩΠΟΥ
Ο άνθρωπος και η οχιά
Χειμώνα καιρό, μια οχιά κειτόταν παγωμένη στην άκρη του δρόμου. Θα πέθαινε το δίχως άλλο από το τσουχτερό κρύο, αν δεν τύχαινε να φανεί κάποιος περαστικός. Την είδε, τη λυπήθηκε, τη μάζεψε και την έχωσε στον κόρφο του. Εκείνη, μόλις ζεστάθηκε, του έδωσε μια δαγκωνιά και τον σκότωσε.
Καθώς πέθαινε, μονολόγησε. «Δεν φταις εσύ, αλλά εγώ ο ανόητος που ζέσταινα ένα φίδι στον κόρφο μου».
Στη δύση της αρχαιότητας και στους επόμενους αιώνες ο χριστιανισμός κατάκτησε το γερμανικό κόσμο. Διαδόθηκε αρχικά από στρατούς και τους εμπόρους μέσα από τη βόρεια Γαλατία μέχρι το Ρήνο. Ίσως να υπήρξαν χριστιανικές κοινότητες στις παλιές γερμανικές επαρχίες του Ρήνου ήδη από το χάραμα του 3ου αιώνα, εκκλησιαστικά οικοδομήματα υπήρχαν πάντως από την εποχή του Κωνσταντίνου σε Βόννη, Ξάντεν, Κολωνία, ιδιαίτερα στην Τρηρ, επίσημη κατοικία του αυτοκράτορα από το 293. Κάποιος επίσκοπος Ματερνός από την Κολωνία συμμετείχε το 313 στη Σύνοδο του Λατερανού, ένας άλλος επίσκοπος από την Τρηρ στη Σύνοδο της Αρλ το 314. Παρ’ όλα αυτά δεν γνωρίζουμε από την Κολωνία, και για παραπάνω από 150 χρόνια το όνομα κανενός επισκόπου μετά το θάνατο του επισκόπου Σεβηρίνου (μετά το 397). Τον παλαιότερο ιστορικά επιβεβαιωμένο ιεράρχη του Μάιντς, τον Σιδώνιο, τον συναντάμε τον 6ο αιώνα. Μόλις τον 5ο-6ο αιώνα βρίσκονται ιεράρχες με γερμανικά ονόματα και στη Σύνοδο του Παρισιού το 614, 35 επίσκοποι (από τους 79 συμμετέχοντες) φέρουν γερμανικό όνομα, ανάμεσα σ’ αυτούς οι του Στρασβούργου, του Σπάγιερ και του Βορμς. Οι παλαιότερες χριστιανικές επιγραφές (μόνο πάνω σε επιτύμβιες πλάκες) προέρχονται από τον 5ο αιώνα, συνήθως από το κοιμητήριο του Αγίου Αλβανού στο Μάιντς – που καταστράφηκε μόλις κατά τον Τριακονταετή Πόλεμο.
Αλλά τον ύστερο 4ο αιώνα θα γίνει ο χριστιανισμός σε κάποιες περιοχές του Ρήνου η επικρατούσα θρησκεία διότι έτσι πρόσταζαν οι νόμοι του Θεοδόσιου, του Γρατιανού και του Βαλεντιανού ΄Β. Στη Σύνοδο της Αρλ (Αρελάτης) το 314 συνεδρίασαν 16 αντιπρόσωποι γαλατικών επισκοπών. Ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι την εποχή εκείνη η εικόνα διασποράς των χριστιανικών κοινοτήτων συμπίπτει κατά προσέγγιση με τις «οικονομικά ανθηρές ζώνες». Στο δεύτερο μισό αυτού του αιώνα ξεφυτρώνουν οι επισκοπικές έδρες σχεδόν παντού. Η Notia Galliarum, ένας κατάλογος των επαρχιών της Γαλατίας και της Γερμανίας καταγράφει πάντως μεταξύ του 390 και του 413, 17 μητροπόλεις και 96 υπαγόμενες σ’ αυτές επισκοπές. Όμως πολλές εξαφανίζονται κατά τη διάρκεια του 5ου αιώνα, οι ιεράρχες τις εγκαταλείπουν, άλλοι εξορίζονται, πολλές επισκοπές ισοπεδώνονται μαζί με την πόλη τους όπως συνέβη στους Ελβετούς ποιμενάρχες της Νυόν εξαιτίας των επιδρομών των Αλαμαννών. Κατά τον 5ο αιώνα όμως άρχισαν να ιεραποστολεύουν τους Φράγκους και την εποχή του Κλόβις στην προαναφερθείσα περιοχή συναντάμε 9 μητροπολιτικούς οργανισμούς και κάπου 120 επισκοπικές έδρες.
Ο εκχριστιανισμός των γερμανικών λαών δεν έλαβε χώρα μόνο σε διαφορετικές περιόδους αλλά και με πολύ διαφορετικούς τρόπους. Δύο τυπικές χριστιανικές δραστηριότητες όμως ανήκαν από κοινού στις γερμανικές ιεραποστολές, το κήρυγμα και η καταστροφή. Την εποχή των Μεροβίγγειων Φράγκων δεν ήταν το κήρυγμα το κύριο μέσο της ιεραποστολής. Υπήρχε μια πολύ πιο δραστική μέθοδος για να αποδείξουν στους ειδωλολάτρες την αδυναμία των δικών τους θεών και την υπερδύναμη του χριστιανού Θεού, ήτοι ο αφανισμός των παγανιστικών ιερών. Το κήρυγμα συνήθιζε να εισάγει ή να εξηγεί τέτοιες καταστροφές. Φυσικά δεν κατάστρεφαν μόνο αφού πολλές φορές συνέβησαν και απλές μετατροπές ειδωλολατρικών ναών σε χριστιανικούς με το να εξορκίζουν και να αποβάλλουν τα κακά πνεύματα με τελετές, καθαγιάζοντας τα οικοδομήματα εκ νέου σαν εκκλησίες. Όπως μάλιστα οικειοποιούνταν και ενσωμάτωναν οτιδήποτε φαινόταν χρήσιμο έτσι κατέστρεφαν όλα τα’ άλλα, δυσφημίζοντάς τα σαν έργο του Διαβόλου.
Ένα σημαντικό κίνητρο στη μεταστροφή των παγανιστών, όπως και στην χειραγώγηση των ήδη προσηλυτισμένων, ήταν η πρόκληση ενοχών και φόβων, ένας αδιάκοπος εκφοβισμός μέσα στους αιώνες. Ο φόβος ήταν γενικότερα η χαρακτηριστική κατάσταση του μέσου ανθρώπου στο Μεσαίωνα: φόβος για την πανούκλα, φόβος για την εισβολή ξένων στρατών, φόβος για τον εισπράκτορα των φόρων, φόβος για το άγνωστο. Οι ιερείς πολλών θρησκειών ζούσαν και ζουν από το φόβο που εισήγαγαν οι ίδιοι...ιδιαίτερα όμως οι χριστιανοί ιερείς. Μιλάει από μόνο του το γεγονός ότι ο Άγιος Καισάριος της Αρλ (Αρελάτης) που πέθανε το 542, ένας απόλυτα υποτελής στη Ρώμη επίσκοπος, σε σχεδόν όλα, τα περισσότερα από διακόσια, προπαγανδιστικά κηρύγματά του, που μας παραδίδονται εκφοβίζει με τη «Δευτέρα Παρουσία». Όποια κι αν ήταν η αφορμή της λεκτικής καταιγίδας του, δεν παραλείπει ποτέ να εξορκίζει έντονα με τη «δικαστική έδρα του Χριστού», των «αιώνιο δικαστή», «τη σκληρή και αμετάκλητη κρίση του» κλπ.
Οι μεταστροφές των παγανιστών Γερμανών προς το χριστιανισμό είχαν συχνά υλικά κίνητρα, οφείλονταν σε «λόγους πρεστίζ», όταν μάλιστα τύχαινε να περιπέσει κανείς στην εξουσία χριστιανών γειτόνων. Στις αρχοντικές αυλές τους μπορούσαν να εκδιωχθούν από το συμπόσιο, φοβισμένοι «σαν σκυλιά», ακόμη και επιφανείς ειδωλολάτρες, γιατί απαγορευόταν στους χριστιανούς να συντρώγουν με παγανιστές. Χαρακτηριστικό είναι μάλιστα ότι ο ευγενής τούς έκανε πρώτα τεμενάδες, αδιάφορο αν ήταν στη Βαυαρία, στη Θουριγγία ή στη Σαξονία.
Η πλεονεξία έπαιξε επίσης ένα ρόλο, όπως παραστατικά περιγράφει ένα ανέκδοτο με το Νορμανδό, ο οποίος μια φορά το Πάσχα, μαζί με άλλους πενήντα, έφτασε στην αυλή του αυτοκράτορα Λουδοβίκου για να βαπτιστούν. Επειδή όμως έλειπαν πολλά βαπτιστικά ρούχα, μπάλωσαν όπως-όπως αναπληρωματικά, για να φωνάξει στον αυτοκράτορα ένα γηραιό βαφτιστήρι: «Με έπλυναν ήδη 20 φορές και μου φόρεσαν τα καλύτερα και λευκότερα ρούχα, όμως ένας τέτοιος σάκος δεν αρμόζει σ’ έναν πολεμιστή, αλλά σ’ έναν εκτροφέα γουρουνιών. Και αν δεν ντρεπόμουν από τη γύμνια μου, αφού μου αφαίρεσαν τα ρούχα μου, χωρίς όμως να μου φορέσουν αυτά που Εσύ έδωσες, θα Σου άφηνα τα ρούχα Σου, μαζί με το Χριστό Σου».
Σε γενικές γραμμές οι Γερμανοί προσηλυτίζονταν όχι ατομικά αλλά συλλογικά κατά φυλές. Σύμφωνα με σχόλια των χριστιανών προσηλυτιστών τους οι «βάρβαροι» Γερμανοί –διαφορετικά από τους μορφωμένους Ρωμαίους και Έλληνες- ήταν εύκολο να χειραγωγηθούν γρήγορα από την Εκκλησία, μιας και δεν είχαν τόσο βαθιά θεμέλια ούτε πολιτιστικά αλλά ούτε και ιστορικοθρησκευτικά. Βέβαια αν και ο παγανισμός εγκαταλειπόταν εύκολα εξωτερικά, εντούτοις εξακολουθούσε να επενεργεί εν μέρει για πολύ.
Οι πάπες προσκολλούσαν τους απεσταλμένους τους στους ηγεμόνες. Γιατί αν έχεις αυτούς –μιας και οι γυναίκες τους ήταν συχνά ήδη χριστιανές- τότε έχεις, αμέσως ή αργότερα, και το λαό. Η θρησκεία ήταν μια πολιτική, και όπως, υπό εντελώς άλλες συνθήκες, ακόμη και σήμερα, οι μεγάλοι τραβούσαν πίσω τους με την πειθώ, με υποσχέσεις, με απειλές τους υπηκόους τους. Οπωσδήποτε δεν καθόριζε το Ευαγγέλιο την πειθώ (ή τουλάχιστον όχι μόνο αυτό) αλλά η απόφαση του βασιλιά, ο γάμος του ηγεμόνα, το πεδίο της μάχης, η κατάκτηση, η συμφωνία. Οι περισσότεροι πήγαιναν με ελαφριά την καρδιά από τη μια θρησκεία στην άλλη.
Σε μικρότερο επίσης βαθμό καταπιάνονταν με τον προσηλυτισμό των κτηματιών, των ιδιοκτητών γης. Γιατί κατά κανόνα οι προπαγανδιστές του χριστιανισμού κέρδιζαν αρχικά τους μεγαλοκτηματίες, κατασκεύαζαν κατόπιν στη γη τους ένα σημείο στήριξης αφήνοντας πίσω μια εκκλησούλα και μαθητές και τραβούσαν για τον επόμενο άρχοντα.
Πολλές εκκλησίες-σημεία στήριξης κηρύγματος οικοδομούνταν μέσα σε κάστρα. Έτσι είχαν κάνει οι Φράγκοι κατακτητές στους υποταγμένους τους Θουρίγγους όπου έχτισαν εκκλησίες μέσα σε καλά οχυρωμένα κάστρα. Ακόμα και πριν διαδώσει το χριστιανισμό ο Αγγλικής καταγωγής Άγιος Βονιφάτιος, ο αποκαλούμενος και «απόστολος των Γερμανών», τα ίχνη χριστιανισμού στην κεντρική και βόρεια Έσση (περιοχή της Γερμανίας) εντοπίζονταν μόνο σε μεγάλες εγκαταστάσεις κάστρων ή στην κοντινή περιφέρεια. Το 721 ήταν το Αμαίνεμπουργκ, το φραγκικό οχυρό που βρισκόταν ψηλά και ανατολικά του Μαρβούργου, ο πρώτος ιεραποστολικός σταθμός του Βονιφάτιου που πρέπει να υπηρέτησε ως βάση. Παλιότερα ο Άγιος Βιλλιβρόρδος είχε χρησιμοποιήσει το 716 το κάστρο του Χάμμελπουργκ στον ποταμό Ζάαλε κατά τον εκχριστιανισμό της Θουριγγίας. Άλλες θεμελιώσεις μοναστηριών, πάντα και πολιτικά σημεία στήριξης που μετέφεραν τη φραγκική επιρροή βαθύτερα στη Θουριγγία, ήταν τα μοναστήρια Φρίτζλαρ στην Έσση, κοντά στο ισχυρό οχυρό Μπύραπουργκ, Όρντουφ κοντά στην Γκότα και κυρίως, το 744, το μοναστήρι στη «Βουχονία», στο Μπούχενβαλντ: Φούλδη! Σε αυτό δώρισε ο Καρλομάγνος όλα τα βασιλικά εδάφη σε απόσταση τεσσάρων μιλίων, και παρότρυνε όλους τους γείτονες Μεγάλους να παραχωρήσουν την ιδιοκτησία που είχαν σ’ αυτή την περιοχή στους μοναχούς. Αλλά και επισκοπικές έδρες έγιναν φραγκικά κάστρα. Το Βύρτσμπουργκ (castellum Wirzaburg), το Μπύραμπουργκ κοντά στο Φρίτζλαρ (oppidum Buraburg), ένα εκ των μεγαλύτερων γερμανικών κάστρων του πρώιμου Μεσαίωνα, στο οποίο ο Βονιφάτιος οικοδόμησε το 741 την επισκοπή Μπύρασμπουργκ της Έσσης και αργότερα η Ερφούρτη (locus Erphesfurt), που νωρίτερα ήταν ήδη παγανιστικό οχυρό αγροτών. Αυτό το τελευταίο όμως εγκαταλείφθηκε ως πολύ επικίνδυνο.
Ο προσηλυτισμός πραγματοποιήθηκε ασύμμετρα, πιο αργά έξω από τις πόλεις, και παρόλο που οι κάποτε παγανιστές Φράγκοι δεν πρόβαλαν αντίσταση, εναντιώνονταν επίμονα εδώ κι εκεί, ιδίως στην πιο συντηρητική θρησκευτικά ύπαιθρο, όταν επρόκειτο για καταστροφή των ειδώλων τους. Οι Γερμανοί ήταν κυρίως αγρότες, κάτοικοι της υπαίθρου και στο ανατολικό βασίλειο οι Φράγκοι και Αλαμαννοί παγανιστές ήταν συντριπτικά περισσότεροι απ’ ό,τι οι ντόπιο χριστιανοί. Ο χριστιανισμός ήταν μια θρησκεία των πόλεων και από τότε που έγινε κρατική θρησκεία, έγινε επίσης θρησκεία των φεουδαρχικών, ηγετικών κύκλων, οι οποίοι αναζητούσαν σ’ αυτόν τα προνόμιά τους. Για καιρό κρατούσαν οι αγρότες την παραδοσιακή πίστη στις θεότητές τους και τα τεμένη τους. Ακόμη και όταν προσηλυτίζονταν επέστρεφαν συχνά σε αυτά. Για εκατοντάδες χρόνια οι Σύνοδοι στιγματίζουν τις παγανιστικές συνήθειες, από τη Σύνοδο της Βαλάνς (374), μέχρι βαθιά τον 9ο αιώνα. Μεταξύ της Συνόδου της Ορλεάνης (511) και αυτής του Παρισιού (829), βλασφημούν οι κανόνες από το λιγότερο 19 γαλατικές επισκοπικές συναθροίσεις την πίστη και τις πρακτικές του αγροτικού παγανισμού που κρατιέται πιο επίμονα στις παραδόσεις απ’ ό,τι οι οπορτουνιστές ευγενείς.
Παρά τις υπερβολές της ρομαντικής γερμανικής πολιτικής ιδεολογίας του 19ου αιώνα, ένα από τα πορτραίτα που παρουσίαζε για τον Γερμανό φαίνεται ότι ήταν σωστό: η αγάπη του για αντιπαράθεση, αγώνα, πόλεμο. Τόσο απαραγνώριστο ώστε οι προπαγανδιστές του χριστιανισμού να ξεκινήσουν από αυτό.
Η ιδέα της δύναμης έγινε λοιπόν σημαντικό κίνητρο προσηλυτισμού. Έπρεπε όλα όσα ήταν παρόντα στην παλιά λατρεία των ειδώλων, η δύναμη, η μαγεία, τα φυλακτά, οι μάντεις, τα μαγικά λόγια, ό,τι ήταν αποτελεσματικό να υπερνικηθεί μέσα από τη δύναμη της χριστιανικής πίστης, κυρίως μέσα από τη λατρεία των αγίων και των λειψάνων. Πιο αξιόπιστη όμως αποδείχτηκε η πηγή των υπερφυσικών δυνάμεων μέσα από την ικανότητα του χριστιανικού ειδώλου στον πόλεμο και μέσα στον πόλεμο πάλι, στη μάχη. Σύμφωνα με τον ερευνητή Schmidt «Όσο αποδεικνύεται εδώ ο Χριστός σαν βοηθός, τόσο περισσότερο είναι στον αρχέγονο χώρο ζωής των Γερμανών. Έτσι γίνεται από εδώ και πέρα ο Σωτήρας».
Όμως με την αποδοχή του χριστιανισμού εθνικοποιήθηκε εξαρχής, γερμανοποιήθηκε. Και όχι μόνο στα χριστιανικά γερμανικά έπη των Γερμανών παρουσιαζόταν ο Χριστός σαν ένα είδος τοπικού βασιλιά. Οι Φράγκοι εξέλαβαν αμέσως εαυτούς σαν τους ιδιαίτερους οπαδούς του, τον προτιμώμενο, εκλεκτό λαό του. Οι πολεμιστές στοιβάζονταν γύρω του, όπως στοιβάζονταν γύρω από τους ηγεμόνες τους. Ο άγιος εκλαμβάνεται και σαν ήρωας του Χριστού, ενώ η γερμανική σκέψη του οπαδού μεταφέρεται επίσης στη σχέση του με το Θεό, εν ολίγοις, οι συνηθισμένες έννοιες γεμίζουν με ένα εντελώς νέο περιεχόμενο γερμανικο-αριστοκρατικό-πολεμικό. Οι Γερμανοί έφτιαξαν λοιπόν μια πολεμική θρησκεία, ένα προφίλ Γερμανού στρατιωτικού βασιλέα που με τους γενναίους του διασχίζει τις χώρες κατακτώντας τες και τον οποίο όλοι οφείλουν να υπηρετούν στον αγώνα. Ο χριστιανός Γερμανός αγωνίζεται για τον Κύριό του Χριστό, όπως πολεμάει για τον επίγειο ηγεμόνα του. Ακόμα και ο μοναχός στο κελλί αισθάνεται μέλος του στρατού του Χριστού.
Και ο κλήρος αντιλαμβανόταν πώς θα έκανε τους προσηλυτισμένους στο ρωμαϊκό σταυρό Γερμανούς να αισθάνονται περήφανοι για αυτό. Έτσι κομπάζουν στον πρόλογο του Lex Salica, του αρχαιότερου φραγκικού φυλετικού δικαίου:
Από τον ίδιο το Θεό δημιουργημένε,
γενναίε στα όπλα,
σταθερέ στις δεσμεύσεις ειρήνης
βαθιά σκεπτόμενε στη συνέλευση
σωματικά ευγενή,
αλώβητης αγνότητας,
εκλεκτής μορφής,
τολμηρέ, γρήγορε και σφοδρέ,
στην καθολική πίστη,
προσηλυτισμένε,
ελεύθερε αιρέσεων»
Από τον ίδιο το Θεό είναι όμως δημιουργημένοι και όλοι οι λαοί κατά τη χριστιανική διδασκαλία – αλλά κάποιος καλοπιάνει πάντα πιο πολύ εκείνον που χρειάζεται περισσότερο. Έτσι παίρνουν εδώ οι Φράγκοι τη θέση του εκλεκτού λαού του Ισραήλ. Και σ’ έναν νεότερο πρόλογο του «Lex Salica» φιγουράρει επίσης ο Χριστός σαν ο ουσιαστικός ηγεμόνας του γένους των Φράγκων. Τίθεται ο ίδιος μπροστάρης των Φράγκων. Αγαπάει αυτούς τους κατά πολύ ανώτερους της παλαιάς κοσμοκράτειρας, τον «εκλεκτό λαό μιας ομοσπονδίας». «Νίκησαν τους Ρωμαίους και αποτίναξαν το ρωμαϊκό ζυγό».
Στους Φράγκους που κατ’ αρχάς λάτρευαν ιδιαίτερα το δολοφόνο του δράκου, τον Άγιο Γεώργιο, και κατόπιν τον στρατιώτη Μαρτίνο της Τουρ, ο στρατός έπαιζε το μεγαλύτερο ρόλο και μέσα σ’ αυτόν το πεζικό ως επί το πλείστον αγωνιζόμενο σε σχήμα σφήνας. Εθνικό τους όπλο ήταν η «francisca», ο ριπτόμενος πέλεκυς, που έβρισκε εφαρμογή και στον αγώνα εκ του συστάδην. Εκπλήσσει η απαρίθμηση του οπλοστασίου τους και οι Φράγκοι εξελίχτηκαν σε μια πραγματική πολεμική μηχανή.
Πολλοί Γερμανοί πρίγκιπες μεταστράφηκαν στον χριστιανισμό αναμφίβολα για καθαρά πολιτικούς λόγους εξουσίας. Τιμούσαν στον Χριστό τον «δυνατό Θεό», ειδικότερα τον υπέρτερο καθοδηγητή στη μάχη, τον τροφοδότη της νίκης. Και όπως παλαιότερα υπήρχε ο Όντιν σαν θεός της νίκης και ηγεμόνας της νίκης, όπως ο Βόταν (το όνομα του Όντιν στο γερμανικό νότο) καταθέτει τα διαπιστευτήριά του σαν θεός πολέμου, έτσι λοιπόν και ο Χριστός. Παίρνει τη θέση των παλαιών θεών, πολιτικοποιείται, μυθοποιείται, εμφανίζεται «σχεδόν σαν εθνικός θεός του πολέμου». Και γίνεται τώρα θέμα τιμής κάθε χριστιανού βασιλιά να κατατροπώσει τους «βάρβαρους», οι οποίοι λόγω της ιδιότητάς τους ως παγανιστές σκέφτονται έξω από την τάξη του κόσμου. Οι Φράγκοι διαπαιδαγωγημένοι με τον φανατισμό της πίστης, το έβλεπαν σαν καθήκον και δίκαιό τους να αγωνιστούν για τον Χριστό. Και ακόμη μέχρι τον 7ο-8ο αιώνα έβαζαν οι Φράγκοι χριστιανοί να τους θάβουν μαζί με τα όπλα τους, σε τέλεια συμφωνία με την παλιά ειδωλολατρική πίστη της συνέχισης της ζωής μετά το θάνατο. Σε μια επιτύμβια πλάκα που βρέθηκε στο φραγκικό κοιμητήριο του Νίντερντoλεντορφ απέναντι από τη Βόννη, απεικονίζεται μάλλον ο ίδιος αναστημένος Χριστός να βαστάει στο δεξί χέρι αντί για το σταυρό μια λόγχη, το γερμανικό σύμβολο κυριαρχίας.
Το ότι εγκωμιάζονταν οι βασιλείς της αιμοβόρας Παλαιάς Διαθήκης στους Φράγκους πρίγκιπες σαν παράδειγμα προς μίμηση, και ότι οι ίδιοι με πολύ ευχαρίστηση συγκρίνονταν με εκείνους είναι για τον ιστορικό Ewig η «σηματοδότηση ενός νέου επιπέδου στη χριστιανοποίηση της ιδέας του βασιλιά».
Την εποχή των Μεροβίγγειων, κατά τον προσηλυτισμό βρίσκονταν συχνά στο προσκήνιο «δείγματα της δύναμης του Θεού των χριστιανών», από τη μία θαύματα, από την άλλη καταστροφή παγανιστικών τόπων λατρείας. Τα είδωλα ενοχοποιούνταν, εύκολα μάλιστα, σαν αδύνατο ανθρώπινο έργο. Οι παγανιστές Φράγκοι ήταν ως επί το πλείστον ανεκτικοί και χωρίς κάστα ιερέων, έχοντας απέναντί τους μια φανατική εκκλησιαστική οργάνωση που δεν δίσταζε να διενεργήσει ακόμη και καταναγκαστικές βαφτίσεις και το λιγότερο, στην αρχή, ικανοποιόταν με έναν τυπικό αναθεματισμό της παλιάς πίστης και μια φραστική αναγνώριση της νέας. Εύστοχα ονομάζει ο R.W. Southern τη μεσαιωνική Ευρώπη μια καταναγκαστική κοινωνία, στην οποία δεσμεύονταν οι άνθρωποι με τη βάφτιση.
Καταστροφές ναών επιβεβαιώνουν πολλές πνευματικές πηγές, όπως οι περιγραφές της ζωής του αρχιεπισκόπου της Λυόν, Λανδβέρτου, των επισκόπων Γωγέριχου του Καμπραί, Ελίγιου της Νουαγιόν, Λούπου της Σανς, Ουγβέρτου του Τόνγκερεν και της Λιέγης ή του αββά και ιεραποστολικού επισκόπου Αμάνδου.
Γύρω στο 336 χριστιανοί της Τρηρ αφάνισαν το μεγάλο συγκρότημα ναών στο Άλτμπαχταλ, πιθανώς με πρωτοβουλία του τοπικού επισκόπου, του Αγίου Μαξιμίνου και του Αγίου Αθανασίου που διέμενε τότε στην Τρηρ. 50 τεμένη βόρειων θεών, ένα θέατρο για λατρευτικές παραστάσεις και ένα ιερό του Μίθρα ισοπεδώθηκαν. Στη Βόννη κατέστρεψαν με χτυπήματα το θυσιαστήριο των Αουφάνιων Δεσποινών (Τοπικές θεότητες με αμφισβητούμενη προέλευση. Το όνομά τους εικάζεται ότι προέρχεται από κάποια κώμη της περιοχής ή ότι έχει σχέση με τη θεά Taufana που λάτρευε το γερμανικό φύλο των Μάρσων).
Το τεράστιο σε έκταση συγκρότημα στον στο Κάρντεν με τον κυρίως ναό του Άρη ερειπώνεται γύρω στο 400. Ένας άλλος μεγάλος ναός ερημώθηκε στις πηγές του Σηκουάνα, ένα άλλος στην Ορλεάνη με διαταγή της βασίλισσας Ραδεγούνδης, μιας καθολικής αγίας, και στα τέλη του 3ου αιώνα το Μιθραίον του Μάκβιλλερ.
Ο Άγιος Γάλλος, θείος του Αγίου Γρηγορίου της Τουρ, επίσκοπος αργότερα του Κλερμόν-Φεράν, έκαψε μια φορά σαν ιερέας και σαν εταίρος του Φράγκου βασιλιά Θευδέριχου Ά (γιος του Κλόβις) έναν ειδωλολατρικό ναό κοντά στην Κολωνία με όλα τα είδωλα γλιτώνοντας με πολύ κόπο από την οργή των αγροτών χάρη στη βοήθεια του βασιλιά. Γύρω στο 550 ο διάκονος Ουλφιλάιχος παρακίνησε τους αγρότες της Τρηρ να καταστρέψουν ένα τεράστιο άγαλμα της Άρτεμης (αρχικά της κελτικής θεότητας Αρδουίνας), το οποίο «λατρευόταν παγανιστικά από τον προληπτικό λαό». Τα άλλα αγάλματα της περιοχής τα είχε πελεκήσει σε μικρά κομματάκια μόνος του μιας και ήταν μικρότερα.
Στο Τιρόλο εργαζόταν ο Άγιος Βιγίλιος, ο επίσκοπος του Τρέντο με πύρηνο ζήλο για την εξάπλωση του χριστιανισμού. Αυτός λιθοβολήθηκε το 400 από οργισμένους αγρότες αφού μια μέρα κατέστρεψε ένα πολύ σεβαστό είδωλο του Κρόνου, που βρισκόταν στημένο σ’ έναν απόκρημνο βράχο στην κοιλάδα Ρεντένα. Στο Μόντε Κασίνο της Ιταλίας έδρασε ο Άγιος Βενέδικτος (πέθανε το 543) αποψιλώνοντας ιερά δάση ειδωλολατρών και διαλύοντας αγάλματα και βωμούς. Στην περιοχή του Μπέγκετς ένας Ιρλανδός ο Άγιος Κολουμβάνος ο νεότερος (πέθανε το 615) εξολόθρευσε μαζί με τους μοναχούς τις ειδωλολατρικές τελετουργίες ιδρύοντας πολλά μοναστήρια. Ο Άγιος Γάλλος, διετέλεσε βοηθός του και κατέκαψε διωγμένος από τη Βουργουνδία, ναούς και ιερά άλση στη λίμνη της Ζυρίχης και της Κωνσταντίας (Μπόντενζεε).
Άλλος δραστήριος ιεραπόστολος και επίσκοπος ήταν ο Αμάνδος που προπαγάνδισε το χριστιανισμό στο Βέλγιο. Όταν ο Αμάνδος διαπίστωσε ότι οι κάτοικοι της Γάνδης περιφρονούν το χριστιανικό μήνυμα επιδόθηκε με βασιλικό διάταγμα των Μεροβίγγειων σε καταναγκαστικές βαφτίσεις. Από τους αγριότερους αγωνιστές κατά των παγανιστών ήταν ο Μαρτίνος της Τουρ (πέθανε το 397). Παρά τη σθεναρή αντίσταση των αγροτών γκρέμιζε με τη βοήθεια των σωματοφυλάκων του, μιας καλογερικής ορδής, τους ναούς, κατεδάφιζε τις πέτρες των Δρυιδών και έριχνε τις ιερές βελανιδιές που συχνά τις υπερασπίζονταν με πείσμα. Λέγεται ότι «με τα πέλματα σκόρπιζε βωμούς και αγάλματα» (Σουλπίκιος Σεβήρος)
Χαρακτηριστική περίπτωση καταστροφέα παγανιστικών ιερών υπήρξε ο σημερινός άγιος-προστάτης της Γερμανίας, ο Άγιος Βονιφάτιος, ο «απόστολος των Γερμανών» που αναφέρθηκε και πιο πριν. Κατά την ιεραποστολική του περιοδεία κατέστρεψε από την Έσση μέχρι τη Φριζία όλους ανεξαιρέτως τους παγανιστικούς ναούς οικοδομώντας πάνω στα ερείπιά τους, με την πέτρα τους, με τα ξύλα τους, χριστιανικές εκκλησίες. Μεταξύ άλλων διέλυσε τα είδωλα του Στούφφο, του Ρέτο, του Βίλι, της Ασταρότ. Έριξε τους βωμούς, έκοψε τα ιερά δέντρα των Έσσων, πιθανώς γιατί υποστηριζόταν από το φραγκικό οχυρό Μπύραμπουργκ, ενώ στα highlights του καταστροφικού του έργου πρωτοστατεί η καταστροφή της ιερής βελανιδιάς του θεού Ντόναρ, το «ιερό της φυλής», κοντά στο Γκάσμαϊρ. Από το ξύλο της έχτισε παρεκκλήσι στον Άγιο Πέτρο. Η μυθική περιγραφή του συμβάντος θέλει τον Βονιφάτιο να ξεκινά το κόψιμο της βελανιδιάς και ξαφνικά ένας δυνατός αέρας να ρίχνει εντυπωσιακά την υπόλοιπη κάτω, σπάζοντας τον κορμό σε τέσσερα μεγάλα μέρη χωρίς ο ίδιος να πάθει τίποτα. Οι παγανιστές που ήταν συγκεντρωμένοι στο χώρο πείστηκαν από το φοβερό γεγονός και ασπάστηκαν το χριστιανισμό. Οι Γερμανοί βλέποντας ότι οι θεοί τους δεν αντιδρούν σ’ αυτές τις ιεροσυλίες υποτίθεται πείθονταν για το σφάλμα της πίστης τους.
Οι χριστιανοί με ευχαρίστηση οικοδομούσαν μοναστήρια πάνω σε ερειπωμένους ναούς, όπως στον Άγιο Μπαβόν στη Γάνδη, τον Άγιο Μεδάρδο στο Καμπραί, το μοναστήρι του Ουλφιλάιχου στο Eposium ή Φλερύ-συρ-Λουάρ, το οποίο πήρε τη θέση ενός παλαιού γαλατικού ιερού των Δρυιδών. Επίσης το οικοδομημένο τον 4ο ήδη αιώνα μαρτύριο του Αγίου Βικέντιου της Αζάν ανεγέρθη φανερά πάνω σε παγανιστικό τέμενος. Στην Κολωνία, όπου ίσως διέδωσε ο Ειρηναίος τον χριστιανισμό, βρέθηκε κάτω από την Εκκλησία της Αγίας Ούρσουλης μια μεγάλη παγανιστική νεκρόπολη της ρωμαϊκής περιόδου.
http://scienceblogs.com/aardvarchaeology/2007/11/26/the-bones-of-st-ursula-and-the/
Μπορεί να έκλεισαν στη Δύση πολλοί ναοί, βωμοί απλά να απομακρύνθηκαν, η Εκκλησία όμως στη Φραγκονία, στη Σαξονία, στη Φριζία κατέκαψε ή αφάνισε με άλλο τρόπο τα ειδωλολατρικά ιερά, θυσιαστήρια που τα μετέτρεψε σε στάβλους, έκοψε ιερά δέντρα ειδικά την εποχή των Μεροβίγγειων. Κράτος και Εκκλησία προωθούσαν από κοινού την εξάπλωση της νέας και τον αφανισμό της παλαιάς πίστης. Σ’ αυτή την προσπάθεια εντάσσεται και το περιβόητο διάταγμα του Φράγκου βασιλιά Χιδελβέρτου Ά στα μέσα του 6ου αιώνα κατά του παγανισμού και των ιερών του που είδαμε νωρίτερα. Για τη συνεργασία Κράτους και Εκκλησίας και την προστασία που παρείχαν οι χριστιανοί ηγεμόνες στους ιεραπόστολους αποκαλυπτικά είναι και τα λόγια του Άγιου Βονιφάτιου προς τον Άγγλο επίσκοπο του Γουίντσεστερ Δανιήλ σε σχετική επιστολή, όταν προαγάνδιζε τον χριστιανισμό στη Γερμανία: «Χωρίς την προστασία του Φράγκου πρίγκιπα, δεν μπορώ να καθοδηγήσω το λαό της εκκλησίας, ούτε να υπερασπίσω τους ιερείς και τους πνευματικούς, τους μοναχούς και τους υπηρέτες του Θεού, ούτε να εμποδίσω χωρίς την εντολή του και χωρίς φόβο γι’ αυτόν τις βδελυγμίες της ειδωλολατρίας στη Γερμανία».
Το «Concilium Germanicum» επίσης, η πρώτη Σύνοδος που συγκλήθηκε το 742 ή 743 σε γερμανικό τμήμα του Φραγκικού Κράτους, αποφάνθηκε ότι «ο λαός του Θεού δεν καταγίνεται με παγανιστικές ακαθαρσίες, αλλά πετάει και αποστρέφεται όλους τους παγανιστικούς ρύπους, ακόμη και αν επρόκειτο για αιματηρές θυσίες ή μαντείες, για φυλαχτά ή σημάδια προστασίας, για εξορκισμούς ή θυσίες εξορκισμού, που παράφρονες άνθρωποι προσφέρουν δίπλα από εκκλησίες, κατά παγανιστικό τρόπο, κάτω από την επίκληση των ιερών μαρτύρων και ομολογητών, ώστε να ξεσηκώνουν την οργή του Θεού και των αγίων, ακόμη κι αν πρόκειται τελικά για αυτές τις βλάσφημες φωτιές που τις ονομάζουν neid fyr (σημαίνει «νέα φωτιά» και πρόκειται για μια παγανιστική τελετουργία κατά την οποία έσβηναν όλες τις φωτιές του σπιτιού και άναβαν νέες σε σημαντικές στιγμές της ζωής, όπως την αλλαγή του έτους)».
Στο τέλος του 8ου αιώνα απαριθμεί το προοριζόμενο για τους «προσηλυτιστές των παγανιστών» της δυτικής Γερμανίας «Indiculus superstitionum et paganarum» (Συνοπτικός πίνακας δεισιδαιμονιών και ειδωλολατρικών συνηθειών), τριάντα πρακτικές τις οποίες είχαν ήδη καταδικάσει γαλατικές Σύνοδοι. Μαγεία, εξορκισμός των καιρικών φαινομένων, μαντεία, ορισμένα γεύματα, χοροί, τελετουργίες λατρείας των νεκρών, θυσίες και τεμένη για τα πνεύματα δέντρων, πετρών, πηγών, ιδιαίτερα γιορτές και θυσίες προς τιμήν του Δία (Ντόναρ), όπως επίσης και του Ερμή (Όντιν).
ΠΗΓΕΣ:
Karlheinz Deschner: Η Εγκληματική Ιστορία του Χριστιανισμού, τ.5 και τ.6, εκδ. Κάκτος
J. N. Hillgarth: Christianity and Paganism, 350-750, The Conversion of Western Europe, University of Pennsylvania Press, 1969.
http://www.traditioninaction.org/SOD/j046sdMartin11-11.htm
http://en.wikipedia.org/wiki/Donar_Oak
http://jesus-passion.com/saint_boniface.htm
http://www.newadvent.org/cathen/02656a.htm
http://www.weyer-neustadt.de/content/DesktopDefault.aspx?tabid=254
http://en.wikipedia.org/wiki/Indiculus_superstitionum_et_paganiarum
http://www.monasticireland.com/storiesofsaints/columbanus.htm
https://ctools.umich.edu/access/site/4fb7d10b-270c-4b3f-a8fc-aa1ee0acb5e2
http://en.wikipedia.org/wiki/Saint_Amand
http://en.wikipedia.org/wiki/Germanic_Christianity
Johann Lorenz Mosheim - Institutes of ecclesiastical history, ancient and modern
Edited by - Agnostic on 30/12/2012 12:32:23
Ένας λαός που αντιστάθηκε έντονα στις φραγκικές επεκτατικές πιέσεις ήταν το γερμανικό φύλο των Φρίζιων που κατοικούσε στην περιοχή της σημερινής βόρειας Ολλανδίας, ενός τμήματος της βόρειας Γερμανίας και της νοτιοδυτικής Δανίας. Οι Φρίζιοι ήταν ένας παγανιστικός λαός αγροτών, ψαράδων και εμπόρων με τόπο καταγωγής τη Βόρεια Θάλασσα, τα παραθαλάσσια μέρη μεταξύ των ποταμών Εμς και Βέζερ που δεν εγκατέλειψαν κατά τη μετανάστευση των λαών. Ένας από τους λόγους των συνεχόμενων συγκρούσεων με τους Φράγκους ήταν ο έλεγχος του Δέλτα του Ρήνου και του εμπορικού λιμανιού Dorestad.
Ίσως να βρέθηκαν κάτω από την υποτέλεια του Φράγκου βασιλιά Κλοθάριου ΄Α ήδη στα μέσα του 6ου αιώνα. Με βεβαιότητα όμως ο Φράγκος βασιλιάς Δαγοβέρτος παρέδωσε το 630 το κάστρο της Ουτρέχτης στον Κολωνό επίσκοπο, με την επιφόρτιση να προσηλυτίσει τους Φρίζιους στο χριστιανισμό. Κατά την διάρκεια των αιματηρών αντιπαραθέσεων ανάμεσα στους διαδόχους του Δαγοβέρτου, εκδηλώνεται η άνθιση της Φριζίας, της ισχύος της, της οικονομίας της, ενώ μερικοί Ιρλανδοί ιεροκήρυκες προσπαθούσαν μάταια με νέους προσηλυτισμούς να διαδώσουν το χριστιανισμό στην περιοχή. Χαρακτηριστική αποτυχημένη προσπάθεια προσηλυτισμού ήταν αυτή του επισκόπου Βιλφρίδου της Υόρκης ο οποίος υποστηριζόμενος από τη Ρώμη έδρασε τον χειμώνα του 678/679 στη Φριζία όπου και φιλοξενήθηκε από τον Φρίζιο ηγεμόνα Αλγίσελο, πατέρα του μετέπειτα βασιλιά Ραβδόδου.
Η επιτυχία όμως ήρθε μόνο με τα όπλα, λίγα χρόνια μετά το παιχνίδι φιλοξενίας του Βιλφρίδος. Ο Φράγκος αυλάρχης Πιπίνος πολέμησε τους Φρίζιους σε στενή συμμαχία με την Εκκλησία το 689 και 695. Κατέλαβε τη δυτική Φριζία μέχρι τον Παλαιό Ρήνο και ακολούθως μεταβίβασε στην Εκκλησία εκτάσεις γης στα κατακτημένα εδάφη. Ένα χρόνο μετά την εισβολή του Πιπίνου ο επίσκοπος Βιλλιβρόρδος, ο «απόστολος των Φρίζιων» όπως έχει μείνει στην ιστορία εμφανίστηκε στην περιοχή μαζί με άλλους 12 ιεροκήρυκες, τέθηκε υπό την προστασία του Φράγκου ηγεμόνα, έλαβε παπική εξουσιοδότηση και κήρυττε το χριστιανισμό στους ηττημένους ειδωλολάτρες με ικανοποιητικά αποτελέσματα. Χαρακτηριστικό είναι ότι πρώτα προσηλυτίστηκαν οι ευγενείς όπως συνέβη σε πολλές περιπτώσεις προσηλυτισμών στα γερμανικά φύλα.
Σαν σημεία στήριξης στα μετόπισθεν ο Βιλλιβρόδρος είχε αρχικά την Αμβέρσα και κατόπιν το μοναστήρι Έχτερναχ με ιδιαίτερη χορηγό την ηγουμένη Ιρμίνα του Έρεν κοντά στην Τρηρ. Ο Πιπίνος όρισε το κάστρο της Ουτρέχτης σαν έδρα του Βιλλιβρόρδου διότι η επέκταση του χριστιανισμού στους Γερμανούς στα σύνορα της φραγκικής αυτοκρατορίας ενδυνάμωνε την πολιτική του επιρροή. Φραγκική ηγεμονία και χριστιανική ιεραποστολή υποστηρίζονταν μεταξύ τους. Πρώτα το σπαθί των ευγενών, μετά η φλυαρία του κλήρου και κατόπιν η κοινή αφαίμαξη. Ο Βιλλιβρόρδος κάτω από την επίκληση της Αγίας Τριάδας, κατέστρεψε τα «είδωλα», βεβήλωσε και ερείπωσε φριζικά ιερά, σκότωσε ιερά για τους Φρίζους ζώα και πραγματοποίησε εκπληκτικά «θαύματα».
Μετά το θάνατο του Πιπίνου όμως το 714 οι Φράγκοι απωθήθηκαν από τον παγανιστή ηγεμόνα των Φριζίων Ραβδόδο, ο οποίος ονόμαζε εαυτόν βασιλιά. Κατάκτησε ξανά της περιοχές δυτικά του Παλαιού Ρήνου και μαζί με τη φραγκική ηγεμονία κατέρρευσε και η χριστιανική αποστολή. Μόνο όταν πέθανε ο Φρίζιος ηγέτης το 719 εισέβαλαν και πάλι οι Φράγκοι στη δυτική Φριζία, αυτή τη φορά με τον Κάρολο Μαρτέλλο. Ο Κάρολος Μαρτέλλος ο οποίος ευνοούσε τη δράση του Βιλλιβρόρδου με πλούσιες δωρεές από το κρατικό ταμείο, βάδισε 3 φορές εναντίον των Φρίζιων και πήρε δική του με δύο πολέμους το 733 και το 734, εναντίον του δούκα Βόβωνα, ολόκληρη την κεντρική Φριζία, ενώ η ανατολική υποδουλώθηκε οριστικά μόνο από τον Κάρολο το «Μέγα»...τον Καρλομάγνο.
Πλέον οι Φράγκοι άπλωσαν τις περιουσίες τους στην κατακτημένη Φριζία, δημιουργήθηκαν εκκλησίες, καθιερώθηκαν γιορταστικές τελετουργίες υπό την καθοδήγηση του Αγίου Βιλλιβρόρδου, του «απόστολου των Φρίζιων» ενώ οι Φράγκοι φρουρούσαν στενά τις νέες συνοριακές περιοχές. Ας σημειωθεί ότι ο Κάρολος Μαρτέλλος που μετά από μακροχρόνιους αγώνες κατάφερε να αναγνωριστεί σαν γενικός Φράγκος αυλάρχης, προήλασε μέχρι και τη Σαξονία, ερημώνοντάς την το 738 και σ’ αυτές τις πρώιμες επιχειρήσεις ξεκίνησε η διάδοση του χριστιανισμού στους Σάξονες με καταναγκαστικές βαφτίσεις. Επίσης και ο Άγιος Βονιφάτιος διεξήγαγε προσηλυτιστικές προσπάθειες τόσο στους Σάξονες όσο και στους Φρίζιους. Από τους δεύτερους όμως βρήκε τραγικό θάνατο το 754 έχοντας ήδη βαφτίσει πολλά άτομα. Κίνητρα για το φόνο του Βονιφάτιου φαίνεται πως ήταν οι καταστροφές παγανιστικών ιερών από τον «Άγιο» κήρυκα που εξαγρίωσαν τους παγανιστές αλλά και η ωμή ληστεία.
Ακολούθησαν δύο μεγάλες εξεγέρσεις των Φρίζιων εναντίον των χριστιανών κατακτητών τους. Η μία έγινε στα χρόνια ξεσηκωμού (782-785) των Σαξόνων υπό τον Σάξονα ηγέτη Βιδουκίνδο όπου οι Φρίζιοι του έστειλαν βοηθητικά στρατεύματα για την αντιμετώπιση των Φράγκων χωρίς αποτελέσματα. Η δεύτερη εξέγερση εκδηλώθηκε το 793 λόγω των αναγκαστικών στρατολογήσεων Φρίζιων στο στρατό του Καρλομάγνου όταν πολεμούσε τους Αβάρους στα ανατολικά. Και οι δύο εξεγέρσεις καταπνίγηκαν βίαια από τον Καρλομάγνο με αποτέλεσμα την παύση της προσωρινής μεταστροφής των Φρίζιων στον παγανισμό και την εκ νέου επιβολή του χριστιανισμού.
Για τον εκχριστιανισμό των Φρίζιων πέρα από τις μαρτυρίες των χρονικογράφων και βιογράφων Αγίων του Μεσαίωνα, κάποιο φως ρίχνει και ο «Lex Frisionum», ένα νομικό κείμενο που συντάχθηκε μετά το 785, στα έτη της βασιλείας του Καρλομάγνου, το οποίο ρυθμίζει την κοινωνική ζωή και οργάνωση του κατακτημένου λαού. Παρά ορισμένες αντιφάσεις και τη διατήρηση λίγων παγανιστικών εθίμων, ο γενικότερος χαρακτήρας του «Lex Frisionum» είναι χριστιανικός. Άλλωστε συντάχτηκε από χριστιανούς κατακτητές σε μια περίοδο που ο φριζικός λαός μεταστρεφόταν στον χριστιανισμό. Στο κείμενο επιβεβαιώνονται διάφορα χριστιανικά έθιμα που έχουν αντικαταστήσει παλιά παγανιστικά όπως το χρηματικό πρόστιμο αντί της «μονομαχίας» μεταξύ αντιδίκων (διατηρείται όμως σε συγκεκριμένες περιπτώσεις), η ορκωμοσία σε χριστιανικά κειμήλια και το τράβηγμα κλήρων με χρήση χριστιανικών αντικειμένων (π.χ. σταυροί), η υποχρεωτική ανάπαυση της Κυριακής και η απαγόρευση πώλησης σκλάβων σε παγανιστές μεταξύ άλλων...
ΠΗΓΕΣ:
Karlheinz Deschner: Η Εγκληματική Ιστορία του Χριστιανισμού, τ.6, εκδ. Κάκτος
http://www.fordham.edu/halsall/basis/Alcuin-willbrord.asp
http://en.wikipedia.org/wiki/Frisian%E2%80%93Frankish_wars
http://en.wikipedia.org/wiki/Willibrord
http://en.wikipedia.org/wiki/Saint_Boniface
http://www.keesn.nl/lex/lex_en_intro.htm
http://www.keesn.nl/lex/lex_en_content.htm
Πρώτα όμως ας γράψω δυο λόγια για άλλα δύο γνωστά γερμανικά φύλα τα οποία όμως σε αντίθεση με αρκετές άλλες περιπτώσεις υιοθέτησαν το χριστιανισμό ειρηνικά, αν και το γεγονός ότι βρέθηκαν υπό φραγκική κυριαρχία, νομοθεσία και επιρροή μπορεί να αμφισβητήσει ελαφρώς την καθολικότητα της ειρηνικής αυτής θρησκευτικής αλλαγής.
Πρόκειται για τους Βαυαρούς και τους Αλαμανούς ή Αλεμάνους.
Όπως είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε υποθέσεις για την εθνοτική προέλευση του φύλου των Βαυαρών, έτσι κάνουμε και για την πρώιμη θρησκευτική τους κατάσταση διότι δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου φερέγγυες πηγές. Στην περιοχή της Βαυαρίας ο χριστιανισμός είχε διειδύσει ήδη κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, στο Νωρικό και στη Ραιτία από εμπόρους και στρατιώτες. Η όποια εκκλησιαστική οργάνωση υπήρχε εκεί εξαφανίστηκε μαζί με την αποχώρηση των Ρωμαίων εκτός από την Χουρ.
Ίσως να περιήλθαν οι Βαυαροί κάτω από φράγκικη επικυριαρχία επί βασιλιά Θεοδεβέρτου Ά (533-548). Σίγουρα όμως κυβερνούνταν από τα πολύ παλιά χρόνια από τους (πιθανώς) φραγκικής καταγωγής Αγιλολφίγγειους μέχρι το 788. Σίγουρα πάντως ασκούσαν εξουσία για λογαριασμό των Φράγκων. Όπως και αλλού έτσι κι εδώ πρώτα προσηλυτίστηκαν οι ισχυροί. Το γένος των δουκών ήταν εξαρχής καθολικό. Κατόπιν εκχριστιανίστηκαν οι ευγενείς για πολιτικούς λόγους, για πάθος για δύναμη και πρεστίζ. Ο λαός κατά τον 6ο αιώνα παρέμενε κυρίως παγανιστικός ενώ τον 7ο αιώνα μεταστράφηκε στην πλειονότητά του στον χριστιανισμό. Δεν φαίνεται να έγιναν καταναγκαστικές βαφτίσεις υπό τη δύναμη των όπλων (θυμίζω βέβαια τη σχετικότητα της ερμηνείας - βλέπετε παραπάνω).
Ό,τι αίμα χύθηκε για τη Βαυαρία εκείνων των χρόνων αφορά κοσμικού και ενδοχριστιανικού τύπου διενέξεις όπως ο ένθερμος ανταγωνισμός για την ταυτότητα του χριστιανισμού που θα επικρατούσε στους Βαυαρούς: αυτόν της ιρλανδοσωκτικής ιεραποστολής που προωθούσαν οι Φράγκοι ή τον ρωμαϊκό χριστιανισμό που επιθυμούσε ο Πάπας και προωθούσε ο Άγιος Βονιφάτιος? Αυτό θα επηρέαζε και την εκκλησιαστική οργάνωση, την ίδρυση επισκοπών, μοναστηριών κλπ στη Βαυαρία.
Για τα κοσμικού τύπου βίαια περιστατικά άξια αναφοράς είναι η αποτυχημένη προσπάθεια των Βαυαρών να απαγκιστρωθούν από τη φραγκική κυριαρχία. Ο Φράγκος αυλάρχης Κάρολος Μαρτέλλος τους νίκησε στο πεδίο της μάχης δύο φορές τον 8ο αιώνα ενώ μεταγενέστερες εξεγέρσεις καταπνίγηκαν από τους επόμενους Φράγκους δυνάστες.
Περισσότερα μπορείτε να βρείτε στο link:
http://en.wikipedia.org/wiki/History_of_Bavaria#Christianity
Αλλά και στον 6ο τόμο της "Εγκληματικής Ιστορίας του Χριστιανισμού" του Deschner υπάρχουν σχετικές πληροφορίες, μερικές από τις οποίες παρουσίασα παραπάνω.
Σχετικά με τους Αλαμανούς τώρα μεταφέρω ένα μικρό αλλά περιεκτικό απόσπασμα από την ελληνική Wikipedia από το λήμμα "Αλεμάνοι"
Οι Αλαμαννοί αρχικά μοιράζονταν παρόμοιες, με τα υπόλοιπα γερμανικά φύλα, θρησκευτικές πεποιθήσεις και δοξασίες. Με την κατάκτησή τους από τους χριστιανούς Φράγκους, αρχίζει και ο δικός τους εκχριστιανισμός (6ος – 8ος αι.). Ο πρώτος που επιχείρησε να τους προσηλυτίσει στην νέα πίστη ήταν ο Ιρλανδός Άγιος Κολουμβάνος (Columbanus) και ο μαθητής του, Άγιος Γάλλος (Gall). Ο απόστολος των Αλαμαννών ανέλαβε (πριν το 612) την ιεραποστολική επισκοπή της Κωστάντσας (Konstanz), αλλά στην αρχή τα αποτελέσματα ήταν σχετικά πενιχρά. Ένας έντονος συγκρητισμός επικράτησε με τα χριστιανικά στοιχεία να είναι τις περισσότερες φορές επιφανειακά. Ωστόσο, οι βάσεις είχαν τεθεί και κατά τον επόμενο αιώνα (7ο) ο Χριστιανισμός είχε το προβάδισμα μέχρι που επικράτησε εντελώς (8ος αιώνας).
Περισσότερα αναφέρονται στο αγγλικό άρθρο της Wikipedia όπου μεταξύ άλλων συναντάμε και μια διακοπή θυσίας στον παγανιστικό θεό Βόταν από τον Άγιο Κολουμβάνο.
http://en.wikipedia.org/wiki/Allemanni#Religion
Edited by - Agnostic on 05/01/2013 02:27:10
Παρακολουθώ εδώ και αρκετό καιρό τις συζητήσεις σας με πάρα πολύ ενδιαφέρον, και αποφάσισα να κάνω και εγώ μία προσφορά...
Το παρακάτω κείμενο είναι μία δική μου περιληπτική μετάφραση απο το βιβλίο της Ντολόρες Κάννον (διάσημης ψυχικού και διαμέσου) που μένει στη Βόρεια Αμερική.
Δικός σας
Πρίγκηψ
ΜΕΡΟΣ 1ο:
ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ
(Ο ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΗΣ ΕΒΡΑΙΟΣΙΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ)
Σελ 186.
Ο Αντίχριστος είχε υποσχεθεί στον εαυτό του να κυβερνήσει τον κόσμο σε μία προηγούμενη του ζωή και τώρα ο κύκλος του κάρμα έχει γυρίσει για να του δώσει την ευκαιρία στην ζωή του. Οι δυνατότητες και ευκαιρίες που θα έχει για να κάνει κακό θα είναι ίσες με αυτές για να προσφέρει καλό. Στις αρχές του 1990 αρχίζει να συνειδητοποιεί τις φιλοδοξίες του, και θα αρχίσει την πολιτική του καριέρα τοπικά και θα συνεχίσει να ανεβαίνει έχοντας όλο και πιο μεγάλη φιλοδοξία.
Σελ 178.
Ο Αντίχριστος, αν και θα καταχραστεί την δύναμη του θα γίνει ένας παγκόσμιος ηγέτης . Οι ριζικές έννοιες των ονομάτων του θα δώσουν μια ιδέα της Μοίρας του και για το τι είναι ικανός να κάνει. Το όνομα του ακούγεται κάπως βάρβαρο στα αυτιά των Ευρωπαίων. Θα είναι επηρρεασμένος απο παλία έθιμα γνωστά στην φιλολογία αλλά γενικά όμως ξεχασμένα.
Σελ 190.
Ο Αντίχριστος θα πετύχει πολλές κατακτήσεις αλλά μόνο με απαίσιες αιματοχυσίες και συνηθισμένα όπλα, αλλά θα κρατήσει τα πυρηνικά του όπλα για τρομακτικές πράξεις που θα κάνει αργότερα. Θα έχει σκοτώσει τόσους πόλλους ανθρώπους που δεν θα προλαβαίνουν να τους θάβουν. Ο κόσμος θα συνηθήσει την θέα των πτωμάτων και ο θάνατος δεν θα τους εκπλήσει εφόσον θα είναι συνεχώς γύρω τους.
Σελ 182.
Όυτε ο Καντάφι αλλά ούτε ο Αγιατολλάχ Χομεϊνί είναι ο Αντίχριστος, αλλά θα συμβάλλουν στην αποσταθεροποίηση της περιοχής που θα ευνοήσει την άνοδο του.
Θα έχει λάβει την παιδεία του στην Αίγυπτο λόγω της σταθερότητας και στρατηγικής θέσης αυτής της χώρας στην Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική.
Σελ 170.
Οι κοινωνική υποβάθμιση τον καιρό εκείνο θα συμβάλλει ανοίγοντας του τον δρόμο για να αναλάβει τα ηνία. Η πολιτική και κοινωνική δομή θα αναποδογυριστεί τελείως σε διάφορες χώρες. Φανατικοί θρησκόληπτοι (όχι πνευματικοί άνθρωποι) θα πάρουν θέσεις εξουσίας και θα νομίζουν πως οι Δρακόνιες επιχειρήσεις τους είναι δίκαιες. Αυτός ο φανατισμός θα επιτρέψει τον Αντίχριστο να πάρει την εξουσία με πειθώ. Οι ακόλουθοι του θα τον βλέπουν σαν θρησκευτική φιγούρα.
Σελ 194.
Παρ' όλες τις μαζικές προπαγάνδες του Αντίχριστου που θα δείχνουν μια μεγάλη και δοξασμένη εικόνα των παγκόσμιων κατορθωμάτων του, θα διαρρέουν μικρές εικόνες των απαίσιων αισχροτήτων που γίνονται πίσω απο τα παρασκήνια. Δεν θα μπορέσει να σταθεί στο επίπεδο που προσδοκούν οι ακόλουθοι του.
Edited by - Πρίγκιπας on 17/12/2003 18:17:39
ο Αντίχριστος θα δράσει κοντά στην Μεσόγειο, την Ερυθρά, και την Αραβική θάλασσα. Θα αποκτήσει παγκόσμια δύναμη.
Η ημέρα "Πέμπτη" θα είναι σημαντική γι'αυτόν, θα την λάβει ως ημέρα λατρείας του ονόματος του. Θα είναι απειλή σε όλους και ειδικά στην Ανατολή γιατί θα ελέγχει την Κίνα και την Ρωσσία και όλη την Ασιατική ήπειρο για πρώτη φορά στην ιστορία.
Σελ 234.
Οι κοινωνικές και πολιτικές πιέσεις που θα έχουν οργανωθεί απο τον Αντίχριστο θα είναι αισθητές σε βόρειες αναπτυγμένες χώρες με δροσερό κλίμα. Κατά την διάρκεια της ζωής του , κοινωνίες θα διαλύονται και θα πέφτουν στο χάος και στην σύγχυση. Πολλοί "καταστροφολόγοι" θα ανέβουν ως ψευδοπροφήτες, υποστηρίζοντας ότι είναι μάρτυρες θεϊκών αποκαλύψεων και γνωρίζουν το μονοπάτι της σωτηρίας των ανθρώπων.
Σελ 249.
Για ένα μικρό διάστημα της βασιλείας του Αντίχριστου δεν θα υπάρχουν διαμάχες λόγω του αστυνομικού του καθεστώτος.
Ο κόσμος όμως θα αρχίσει να επαναστατεί λόγω των αναμνήσεων της παλιάς του ελευθερίας. Θα υπάρξουν πολλοί θάνατοι και καταστροφές γιατί πολλοί άνθρωποι θα θυσιάζονται έχοντας την ελευθερία ως αυτοσκοπό. Οι προφητείες της "Αποκάλυψης" θα επαληθεύονται. Οι καιροί θα είναι βιαίοι και τραυματικοί.
Σελ 256.
Ο Αντίχριστος θα λάβει την ημέρα "Πέμπτη" ως εορταστική ημέρα του ονόματος του. Θα υπάρξει μεγάλος πόλεμος και αίμα απο τα όπλα του. Μεγάλη ραδιενέργεια θα προκαλέσει άσχημες παραμορφώσεις στην φύση, στα φυτά, στα ζώα και στην Μητέρα Γη. Στην περίοδο 1997 ή 2001 θα υπάρχει μεγάλος πόνος και απελπισία.
Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ
Σελ 187.
Ο Αντίχριστος θα αναπτύξει μια συστηματική φιλοσοφία βασισμένη στον Μάρξ και τον Ένγκελ απ΄τους οποίους θα εκμεταλλευτεί στοιχεία σχετικά με τον έλεγχο του ανθρώπινου πλυθησμού. Η Ρωσσία και η Κίνα θα είναι ευπηρρέαστες σε αυτή τη φιλοσοφία εξαιτίας του κομμουνιστικού παρελθόντος τους. Ο Αντίχριστος θα χρησιμοποίησει την φιλοσοφία του σαν μέθοδο για να κατακτήσει ολόκληρη την Ασιατική ήπειρο πριν ξεκινήσει να καταλάβει τον υπόλοιπο κόσμο. Οι φιλοσοφίες του θα προπαγανδιστούν μέσω διαστρεβλώσεων απο τις διάφορες οργανώσεις πολιτικής δύναμης.
Edited by - Πρίγκιπας on 17/12/2003 18:22:11
Ο Αντίχριστος θα διαφθείρει την Χριστιανική θρησκεία με σκοπό να την καταστρέψει, αλλά θα δυσφημίσει επίσης τα πιστεύω του Ισλάμ. Θα μεταμφιέσει το "σχέδιο κατακτήσης" του ως τρόπο ζωής και σαν αντικατάσταση της θρησκείας.
Σελ 254.
Ο Αντίχριστος θα μελετήσει και θα μιμηθεί τον Χίτλερ και τις τεχνικές του. Θα προσπαθήσει να τον ξεπεράσει με πάθος και να αποφύγει τα λάθη του. Θα έχει πρόσβαση σε βιβλία και υλικό γνώσης τα οποία δεν γνωρίζει ο απλός κόσμος. Θα έχει την δυνατότητα να αποκτήσει μυστικά έγγραφα των Ναζί πάνω στον Χίτλερ και θα τα μελετήσει.
Σελ 274.
Ο Αντίχριστος θα είναι καταδικασμένος απο την αρχή της επιχείρησης του, επειδή είναι εναντίον των "Κεντρικών Πνευματικών Δυνάμεων" που αποτελούν την Σύνθεση του Σύμπαντος. Για όσους διαλέγουν τέτοιο μονοπάτι, "Είναι μόνο θέμα χρόνου το πόσο μακρυά θα πάνε μέχρι να αποτύχουν και τι αποτελέσματα θα έχουν στις ζωές των γύρω τους". Όπως η μεγάλη πτώση των μεγάλων τυράννων η αυτοκρατορία του και η δύναμη του θα είναι κληρονομικά ασταθής. Οι υποδιοικητές του θα έχουν μεγάλη δίψα για δύναμη η οποία θα σπάσει την εξουσία που έχει γύρω του. Ο πολιτικός χάρτης του κόσμου, τα σύνορα των χωρών θα αλλάξουν αλλά οι ήπειροι θα μείνουν ίδιες.
Edited by - Πρίγκιπας on 17/12/2003 18:23:28
"O Όγμιος είναι η αντίθετη Δύναμη του Αντίχριστου που θα βοηθήσει στην πτώση της τυραννίας στην Γη και θα φέρει σε ισορροπία το Σύμπαν με τρόπο τέτοιο ώστε να είναι αρμονικό με την εσωτερική δύναμη του Ανθρώπου. Θα τον υποστηρίξουν πολλές χώρες που πολεμούν ακόμα τον Αντίχριστο. Θα αναδειχθεί πιθανότατα απο την "υπόγεια αντίσταση" η οποία θα είναι σφιχτά οργανωμένη.
O Όγμιος θα αναδειχθεί απο αυτήν και θα αντιμετωπίσει τον Αντίχριστο στην περιοχή της Ευρασίας κοντά στην Κωνσταντινούπολη καθώς ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος θα πλησιάζει το τέλος του.
Ο 'Ογμιος θα έρθει απο κάπου απο την κεντρική Ευρώπη. Είναι πολυ κάλα προετοιμασμενος πνευματικά για αυτό τον σκοπό γιατί ο αντίπαλος του είναι πολύ δυνατός με μία δυνατή αύρα απο αρνητικές ενέργειες.
O Όγμιος είναι "παιδί του λαού". Θα ανέβει τις κοινωνικές βαθμίδες και θα προέρχεται από απλή καταγωγή. Θα κατορθώσει πολλά με την ειλικρινή δουλειά του.Θα έχει
τεχνικές γνώσεις αλλά θα στηριχτεί κυρίως στην πρακτικότητα του.
Είναι μια παλιά ψυχή (έχει περάσει από πολλές μετενσαρκώσεις) που έχει θέσει τις προτεραιότητες του και βλέπει τα πράγματα βαθειά στην ρίζα τους.
Αυτός λοιπόν θα βοηθήσει να ανοιχτεί ο δρόμος για την "Μεγάλη Ιδιοφυία" (καποιός Μεσσίας ίσως).
Ο Όγμιος γνωρίζει ότι δεν είναι αυτός που θα οδηγήσει το κόσμο στην ειρήνη αλλά αυτός που θα ρίξει "αυτόν" που θα προσπαθήσει να καταστρέψει τον κόσμο (τον Αντίχριστο) και θα ανοίξει τον δρόμο για "αυτόν" που θα οδηγήσει τον κόσμο στην υπέρτατη ειρήνη.
Η οργάνωση στην οποία ο Όγμιος θα είναι επικεφαλής θα περάσει και θα επιβιώσει απο τις χειρότερες στιγμές στην διάρκεια των δύσκολων καιρών, και θα βάλει τα θεμέλια για τις μελλοντικές κυβερνήσεις μετά την πτώση του Αντίχριστου.
H "Δόξα του Ηλίου" βρίσκεται πίσω από τον Όγμιο!
Είναι ένας άνθρωπος με υψηλό επίπεδο αλλά είναι ευθής χαρακτήρας που εκδηλώνει μία κάπως τραχειά προσωπικότητα.
Μπορεί να γίνει ο καλύτερος φίλος για κάποιον αλλά και κακός εχθρός.
Θα είναι ένας άνθρωπος ορθός με δυνατές αρχές και ήθος το οποίο θα τον κάνει δυνατό αντίπαλο του Αντίχριστου.
Οι αρχές του θα είναι προσωπικές του, ανεπηρρέαστες απο κάθε δόγμα και η "υπόγεια οργάνωση" που θα διοικήσει θα είναι η πλέον αποτελεσματική αντίσταση προς τον Αντίχριστο, αλλά είναι ευαίσθητος.
O Όγμιος θα είναι μικρός, δηλαδή οι δυνάμεις και πηγές προμηθειών του θα είναι μικρές.
O Όγμιος είναι η κελτική ονομασία του Ηρακλή.
Κατα τον μύθο συμβολίζεται ως:
Ένας γέρος. φαλακρός με ρυτίδες και ηλιοκαμμένο δέρμα που κατέχει τα χαρακτηριστικά του Ηρακλή. Ελκύει πολλούς ευδαίμονες ακόλουθους και θαυμαστές με όμορφες χρυσές, καφε-κίτρινες αλυσίδες δεμένα στα αυτιά τους. το ένα άκρο είναι δεμένο στα αυτιά τους και το άλλο άκρο στην γλώσσα του δίνοντας ένα ευχάριστο χαμόγελο στους χαρούμενους αιχμαλώτους του. Είναι ο ιθαγενής Θεός της έκφρασης και της πειθούς (Ευγλωτίας-Λόγου) ο οποίος θα έχει τον ίδιο σεβασμό που δίνεται και στον Ήρωα Ηρακλή, γιατί έχει διεκπεραιώσει τα κατορθώματα του με ένδοξη παρρησία (ελευθερία σκέψης και έκφρασης).
Οι λόγοι του θα είναι καλύτεροι όταν θα έχει πλέον φτάσει σε ώριμη ηλικία. Οι αλυσίδες στον Μύθο δείχνουν τον δεσμό της γλώσσας του ομιλητή και τα αυτιά των γοητευμένων ακροατών του.
(Για να πάρετε μια ιδέα του μύθου)
http://www.kernunnos.com/ogmios/ogmios.html
Edited by - Πρίγκιπας on 17/12/2003 18:24:46
Σελ 198.
Ο παρών πάπας θα δολοφονηθεί και ο επόμενος δεν θα κρατήσει πολύ. Ο τελευταίος πάπας θα είναι υποχείριο του Αντίχριστου. Η ρωμαϊκή εκκλησία θα είναι ήδη εργαλείο του Αντίχριστου και έμμεσα θα υποστηρίζει τους στόχους του, αν και δεν θα το γνωρίζουν.
Σελ 201.
Οι τρείς τελευταίοι Ποντίφηκες της Καθολικής εκκλησίας θα διαδεχτούν το ιερατικό τους αξίωμα για μικρό διάστημα.
Ο προ-προτελευταίος θα πεθάνει από σφαίρα ενός δολοφόνου.
Ο προτελευταίος θα ξεγελαστεί από τις μηχανορραφιές του Αντίχριστου.
Ο τελευταίος ο οποίος θα έχει μία εκγενετής αναπηρία, θα προκαλέσει την καταστροφή της καθολικής εκκλησίας. Ο Αντίχριστος θα τον χρησιμοποιήσει για λίγο διάστημα μέχρι που θα τον δεί σε κάποια στιγμή ως εμπόδιο και θα τον εξολοθρεύσει. Η προδοσία αυτού του πάπα θα επιταχυνθεί και ο θάνατος του θα σημάνει το τέλος της Καθολικής εκκλησίας.
Σελ 191.
Κατά την περίοδο την οποία ο Αντίχριστος αρχίζει να δείχνει την δύναμη του ο πάπας θα δολοφονηθεί όταν θα πάει σε ταξίδι μακρυά από το Βατικανό. Οι δύο πιο πιστοί καρδινάλιοι του πάπα θα καταλάβουν τον κίνδυνο που απειλεί την εκκλησία μετά την δολοφονία, και θα κλειστούν στο Βατικανό για προστατευτούν.
Ο τωρινός ποντίφηκας θέλει παγκόσμια ειρήνη και δουλεύει ενάντια σε κάποιες "κλικές" μέσα στην εκκλησία. Θα έρθει η στιγμή όπου τα μεγάλα συμφέροντα των επιτήδειων της εκκλησίας που θέλουν να κρατήσουν τη δύναμη και το πλούτο τους θα παραπληροφορήσουν τον πάπα έτσι ώστε να βάλει τον εαυτό του σε πολύ επικίνδυνη θέση την οποία δεν θα γνωρίζει ο ίδιος. Η δολοφονία του θα οδηγήσει σε κοινωνική αναταραχή, και αναρχία στην Ρώμη. Ο επόμενος πάπας δεν θα κρατήσει πολύ. Θα υπάρχουν μόνο άλλοι δύο ποντίφηκες μετά τον τωρινό.
Σελ 191.
Ο πάπας και μερικοί υποστηρικτές του θα δολοφονηθούν κατά το τέλος της άνοιξης όταν ανθίζουν τα ρόδα σε μία πόλη της Ευρώπης που βρίσκεται ανάμεσα σε δύο μεγάλους ποταμούς.
Σελ 194.
Ο τωρινός ποντίφηκας θα δολοφονηθεί αμέσως πριν την εμφάνιση ενός κομήτη που θα είναι καθαρά ορατός στο βόρειο ημισφαίριο. Η ανησυχίες του για την κατάσταση του ανθρώπου τον οδηγούν σε προετοιμασίες προδοτικών ταξιδιών τα οποία υα σημάνουν την πτώση του. Ο επόμενος πάπας θα δολοφονηθεί από τον Αντίχριστο γιατί δεν θα ενδώσει στις απαιτήσεις του. Η δολοφονία αυτή θα επιτρέψει τον Αντίχριστο να τοποθετήσει τον δικό του άνθρωπο στο γραφείο του πάπα.
Edited by - Πρίγκιπας on 17/12/2003 18:25:48
Σελ 198.
Ο παρών πάπας θα δολοφονηθεί και ο επόμενος δεν θα κρατήσει πολύ. Ο τελευταίος πάπας θα είναι υποχείριο του Αντίχριστου. Η ρωμαϊκή εκκλησία θα είναι ήδη εργαλείο του Αντίχριστου και έμμεσα θα υποστηρίζει τους στόχους του, αν και δεν θα το γνωρίζουν.
Σελ 201.
Οι τρείς τελευταίοι Ποντίφηκες της Καθολικής εκκλησίας θα διαδεχτούν το ιερατικό τους αξίωμα για μικρό διάστημα.
Ο προ-προτελευταίος θα πεθάνει από σφαίρα ενός δολοφόνου.
Ο προτελευταίος θα ξεγελαστεί από τις μηχανορραφιές του Αντίχριστου.
Ο τελευταίος ο οποίος θα έχει μία εκγενετής αναπηρία, θα προκαλέσει την καταστροφή της καθολικής εκκλησίας. Ο Αντίχριστος θα τον χρησιμοποιήσει για λίγο διάστημα μέχρι που θα τον δεί σε κάποια στιγμή ως εμπόδιο και θα τον εξολοθρεύσει. Η προδοσία αυτού του πάπα θα επιταχυνθεί και ο θάνατος του θα σημάνει το τέλος της Καθολικής εκκλησίας.
Σελ 191.
Κατά την περίοδο την οποία ο Αντίχριστος αρχίζει να δείχνει την δύναμη του ο πάπας θα δολοφονηθεί όταν θα πάει σε ταξίδι μακρυά από το Βατικανό. Οι δύο πιο πιστοί καρδινάλιοι του πάπα θα καταλάβουν τον κίνδυνο που απειλεί την εκκλησία μετά την δολοφονία, και θα κλειστούν στο Βατικανό για προστατευτούν.
Ο τωρινός ποντίφηκας θέλει παγκόσμια ειρήνη και δουλεύει ενάντια σε κάποιες "κλικές" μέσα στην εκκλησία. Θα έρθει η στιγμή όπου τα μεγάλα συμφέροντα των επιτήδειων της εκκλησίας που θέλουν να κρατήσουν τη δύναμη και το πλούτο τους θα παραπληροφορήσουν τον πάπα έτσι ώστε να βάλει τον εαυτό του σε πολύ επικίνδυνη θέση την οποία δεν θα γνωρίζει ο ίδιος. Η δολοφονία του θα οδηγήσει σε κοινωνική αναταραχή, και αναρχία στην Ρώμη. Ο επόμενος πάπας δεν θα κρατήσει πολύ. Θα υπάρχουν μόνο άλλοι δύο ποντίφηκες μετά τον τωρινό.
Σελ 191.
Ο πάπας και μερικοί υποστηρικτές του θα δολοφονηθούν κατά το τέλος της άνοιξης όταν ανθίζουν τα ρόδα σε μία πόλη της Ευρώπης που βρίσκεται ανάμεσα σε δύο μεγάλους ποταμούς.
Σελ 194.
Ο τωρινός ποντίφηκας θα δολοφονηθεί αμέσως πριν την εμφάνιση ενός κομήτη που θα είναι καθαρά ορατός στο βόρειο ημισφαίριο. Η ανησυχίες του για την κατάσταση του ανθρώπου τον οδηγούν σε προετοιμασίες προδοτικών ταξιδιών τα οποία υα σημάνουν την πτώση του. Ο επόμενος πάπας θα δολοφονηθεί από τον Αντίχριστο γιατί δεν θα ενδώσει στις απαιτήσεις του. Η δολοφονία αυτή θα επιτρέψει τον Αντίχριστο να τοποθετήσει τον δικό του άνθρωπο στο γραφείο του πάπα.
Οφείλω να σας πώ πως δεν είναι σίγουρο ότι όλα αυτά θα συμβούν, απλά τυχαίνει πολλά απο αυτά να συμπίπτουν με το παρόν αλλά και με το πιθανόν μέλλον....
Σας περιμένω
Πρίγκιπας
I am no human now
because I choose to know..