- Α Λ Η Θ Ι Ν Η Ζ Ω Η - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
quote:
Φίλε Alfa Omega,θα προσπαθήσω να βρω χρόνο και να διαβάσω όλα τα όμορφα που θα χετε γράψει σ' αυτό το θέμα, η αλήθεια είναι ότι ούτε το ένα εκατοστό των θεμάτων δεν έχω προλάβει να παρακολουθήσω ή να συμετάσχω. Σ΄ ευχαριστώ. Όλο και κάποιο λιθαράκι αγάπης πιστεύω να προσθέσω.
Συμφωνώ απόλυτα και μ' άρεσε πολύ η πρώτη προτασή σου: Αληθινή ζωή δίχως ελεύθερη αίσθηση, δεν μπορεί κανέις να γευθεί ουσιαστικά.Φίλε Lazeght,
καλωσήρθες. Χαίρομαι και γω με την σειρά μου που άλλος ένας αναζητητής προσθέθηκε στην παρέα. Καλή συνέχεια.
Ακριβώς δεν προλαβαίνουμε την ζωή, όπως έχει διαμορφωθεί .
Θέλουμε να προλάβουμε & πουσάρουμε τον επεξεργαστεί του εγκεφάλου μας ( τον αναγκάζουμε να εργάζεται σε επικίνδυνα υψηλές ταχύτητες) .
Ο αισθησιακός κόσμος , που κυνηγάμε θέλει χρόνο για να ζωγραφίσει μόνο όμορφα αισθήματα μέσα στην ψυχή μας .
Όταν όμως ο χρόνος μας πιέζει αφόρητα, η ψυχή μας μετατρέπεται σε μια φουρτουνιασμένη θάλασσα ( άγχος ) , που με τίποτα δεν μπορεί να ηρεμήσει παρά μονάχα με λίγη τρυφερότητα, σεβασμό στο πρόσωπό μας , αίσθημα φιλίας , πνευματικό ενθουσιασμό από κάποιον συνάνθρωπό μας , που μας νιώθει ,αλλά δεν μένει εκεί , προσπαθεί να μας βοηθήσει & να μας δώσει , ότι περισσεύει από την δική του ψυχή .
Μα αν και η δική του έχει φουρτούνες να περάσει, από που θα βρει την γαλήνη , την πνευματική δύναμη , το κουράγιο για να μας τα δώσει ;;;
Προσπαθήστε παρακαλώ να απαντήσετε σε αυτόν τον προβληματισμό ,που ίσως δεν είναι ολότελα δικός μου .
Καλώς όρισες φίλτατε LAZEGHT .
quote:Προσπαθούμε όμως. Γιά πολλούς είναι υπεράνθρωπες αυτές οι προσπάθειες.Ακριβώς δεν προλαβαίνουμε την ζωή, όπως έχει διαμορφωθεί .
Κάποιοι σαν δημιουργικές συνειδήσεις ακοίμητες προσπαθούν να ξυπνήσουν να λυτρώσουν να βοηθήσουν να υπερκαλύψουν τον άνθρωπο. ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΜΟΝΟΙ ΣΤΟ ΑΓΩΝΑ, ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΕΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΜΥΧΙΑ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ.
ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΝΟΗΣΗ ΚΑΙ ΚΑΡΔΙΑ. ΜΕΛΕΤΩΝΤΑΣ ΔΥΝΑΜΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ ΜΑΣ, ΛΥΩΝΟΝΤΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΑΚΡΑΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ...
ΑΣ ΜΕΙΝΕΙ ΑΓΕΡΑΣΤΗ Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΜΑΣ, ΝΑ ΑΓΚΑΛΙΑΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΜΑΣ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΗΝ ΣΑΡΚΑ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ. ΓΕΝΝΙΟΜΑΣΤΕ ΠΛΗΓΩΝΟΜΑΣΤΕ ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ ΓΕΡΝΑΜΕ ΚΑΙ ΠΕΘΑΙΝΟΥΜΕ ΓΕΜΑΤΟΙ ΑΠΟ ΚΑΤΑΙΓΙΔΕΣ ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ ΛΑΘΗ ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΕΥΘΥΝΕΣ.
ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΚΑΤΙ.
ΑΛΛΑ ΠΡΙΝ ΧΑΘΟΥΜΕ ΑΣ ΣΤΟΧΕΥΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΟΙΟΤΙΚΗ ΖΩΗ, ΤΗΣ ΑΜΕΣΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΤΗΣ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΗΘΟΥΣ ΤΗΝ ΓΝΩΣΗΣ. ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΤΗΔΕΥΣΗ ΨΕΜΑ ΚΑΙ ΠΙΕΣΕΙΣ. ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ. ΛΥΡΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΣΕ ΔΥΣΚΟΛΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ. ΨΗΛΑΦΩΝΤΑΣ ΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ ΑΠΟΦΕΥΓΟΝΤΑΣ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ.
ΑΡΚΕΙ Ο ΟΙΣΤΡΟΣ ΤΟΥ ΝΑ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΖΕΙΣ ΣΩΣΤΑ ΥΠΕΥΘΥΝΑ ΑΛΗΘΙΝΑ.
ΚΑΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ.
ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟ ΠΟΛΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΘΕΜΑ...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Η ζωή κυλά,
δίχως να κοιτα,
τη δική μας μελαγχολία!
Πόσοι έχουμε το χρόνο να σκεφτούμε το θέατρο του παραλόγου που ζούμε?
Πόσοι έχουμε τη δύναμη να αντιληφθούμε πως τόσο καλουπωμένα νιώθουμε?
Και αν ακόμη σκεφτούμε και καταλάβουμε, μετά τι?
Που?
Με ποιον?
Πως?
Είναι εύκολο να αντιλαμβάνεσαι πως αντί για ρίζες, έχεις τσιμεντοκολώνες?
Πως να γκρεμίσεις έτσι απλά αυτό που τόσα χρόνια πίστευες πως έπρεπε να χτίσεις?
Πόσο εύκολα να αποδεχτείς την πλάνη...
Κάθε μέρα παλεύει το εγώ μου, με μένα, με την κόρη της μαμάς μου, με την κολλητή της φίλης μου, με τη σύντροφο του φίλου μου, με την γειτόνισσα ΄του γείτονά μου.........
Είμαι άραγε πουθενά εγώ?
Ποια χαρακτηριστικά του κάθε ρόλου είναι δικά μου, ποια της κοινωνικής μου σύμβασης, ποια των επιθυμιών μου, ποια του στόχου μου?
Κρύβεται πάλι η αλήθεια στον πιο μεγάλο μου φόβο,
κι εγώ ανακουφισμένη κοιμάμαι αφού κατάφερα και σήμερα να μην έρθω αντιμέτωπη μαζί της.
Μοιραζόμαστε το φόβο, την ελπίδα, τις ανασφάλειες, τη ζωή....
Μετά λέμε πως μας ρίξανε στη μοιρασιά...
Μετά είμαστε θύματα...
Και μετά για να μην ξαναυπάρξουμε θύματα, γινόμαστε θύτες....
Και η ζωή συνεχίζεται...
Πού ειν'το
πού ειν'το
το δαχτυλίδι?
Ψάξε ψάξε δεν θα το βρεις,
δεν θα το βρεις,
δεν θα το βρεις....
Απολογητικά,
Ξωτικούλα
Υ.Γ. Ξέχασα να καλωσορίσω το LAZEGHT και να χαιρετίσω τους ανεκτικούς υπάρχοντες απο πριν φίλους.
Θα αλλάξει η ζωή μας μου είπες...
Δεν άλλαξες όμως εσύ...
Το θέμα είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον καθώς και οι απόψεις που έχουν διατυπωθεί πολύ χρήσιμες και ενδιαφέρουσες. Δεν νομίζω να μπορέσω να προσθέσω κάτι παραπάνω από αυτά που είδη έχουν γραφτεί. Μόνο κάποιες σκέψεις σε φράσεις δανεισμένες από εσάς.
quote:
Αληθινή ζωή δίχως ελεύθερη αίσθηση ,δεν μπορεί κανείς να γευθεί ουσιαστικά
Πράγματι η αληθινή ζωή έχει σαν βάση την ελευθερία. Ελευθερία έκφρασης συναισθήματος και λόγου. Αυτή όμως η αίσθηση από πού ικανοποιείται; Τι είναι αυτό που την δημιουργεί τι είναι αυτό που την πλάθει και τι είναι αυτό που την ορίζει; Νομίζω πως τις περισσότερες φορές είναι δυστυχώς εξωτερικά τα ερεθίσματα και παράγοντες που βάζουν την ψυχή μας σε κάποιο μοτίβο σε ένα καλούπι. Κοινώς την φυλακίζουν. Και αυτή η ελεύθερη αίσθηση, παρερμηνεύοντάς την θα την έλεγα αίσθηση ελευθερίας. Ένα φιάσκο για την καθησύχαση της συνειδήσεις. Τότε η ζωή μετατρέπεται σε μία προσπάθεια εξέλιξης του εαυτού μας σε διάφορους ρόλους, όπως είδη έχει προαναφερθεί. Και που βρισκόμαστε εμείς; Παντού διάσπαρτοι, προσπαθώντας να συντάξουμε τα κομμάτια της ψυχής μας, στην καλύτερη περίπτωση.
quote:
Πως θα προχωρήσω αν ψεύδομαι σε άλλους για να κοροϊδέψω τελικά εμένα?
Αυτό είναι το πρώτο ερώτημα που μας δίνει την αιτία για να διαλέξουμε το μονοπάτι προς την αληθινή ζωή. Όταν τελικά καταλάβουμε πως αυτό το ψεύδος μας οδηγεί σε αδιέξοδα εσωτερικής φύσεως, όταν τελικά καταλάβουμε ότι αυτό που τόσο καιρό βλέπαμε στους καθρέπτες είναι απλά μάσκες και ότι πίσω από αυτές είναι ένα τέρας το οποίο εμείς μορφώσαμε με τις επιλογές μας. Τότε αρχίζει ο αγώνας.
Αφού όμως αποδεχθούμε την πραγματική μας μορφή τότε
quote:
Κρύβεται πάλι η αλήθεια στον πιο μεγάλο μου φόβο
quote:
Φοβούνται την γνώμη του κόσμου
Τότε πρέπει να δεχθούμε ότι όποια και να είναι η βιτρίνα που με τόσο μεγάλη προσοχή φροντίζαμε και τακτοποιούσαμε πρέπει να την κάνουμε γυαλιά καρφιά. Ίσως να παρεξηγηθούμε ίσως να αποξενωθούμε. Αλλά καλύτερα έτσι παρά αποδεκτοί με τα προσωπεία, καλύτερα ελεύθεροι με τις ασκήμιες μας παρά φυλακισμένοι σε χρυσά κλουβιά με εξασφαλισμένοι τροφή.
quote:
το πρώτο κλειδί είναι ο σεβασμός και η μαθήτευση στο παιδί που μεγάλωσε κι έγινε εγώ.
Και το δεύτερο κλειδί είναι η αυτοκριτική όλη τη μέρα,
Αγαπητή Kswtikoula,
θα συμφωνήσω μαζί σου με τα παραπάνω. Η μαθήτευση κατά την άποψή μου πρέπει να είναι ως προς την αγαθότητα της ψυχής. Κατά τα άλλα όμως αυτό το παιδί κρύβει την έλλειψη γνώσης για την ζωή. Δεν έχει τις εμπειρίες, ή και δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει ούτε τις δυσκολίες ούτε τις σφαλιάρες που η ζωή είναι πρόθυμη να δώσει. Ούτε μπορεί να εκτιμήσει την επιρροή του κοινωνικού περίγυρου. Μετά από όλα αυτά όταν φτάνουμε στο επίπεδο του εγώ, κάνοντας αυτή την συζήτηση κρίνω ότι είναι αρκετά δύσκολος ο δρόμος. Παρόλα αυτά όμως μέσα από τα λάθη και τις αδυναμίες μπορούμε να εκτιμήσουμε αυτή την παιδικότητα και να έρθουμε σε επίγνωση της αναγκαιότητα της.
Αγαπητή serenite,
Αφού διάβασα την προσωπική σου εμπειρία σε ότι αφορά το ταξίδι σου στην Κένυα, για άλλη μια φορά ακόμα διαπίστωσα ότι η αυτάρκεια σε ότι υλικό ή πνευματικό αγαθό, είτε σε υστέρημα είτε σε περίσσευμα είναι πολύτιμη.
Να με συγχωρείτε για την πολυλογία μου…
Φιλικά,
Trovadouros

quote:
Και η ζωή συνεχίζεται...
Πού ειν'το
πού ειν'το
το δαχτυλίδι?
Ψάξε ψάξε δεν θα το βρεις,
δεν θα το βρεις,
δεν θα το βρεις....
Απολογητικά,
Ξωτικούλα
Με ορίζοντα λαμπερό ή περιορισμένο...
Χρονικά βιώματα σε άχρονες μορφές, αναπνοές που αψηφούν τον χρόνο επιδιώκοντας να τον κατανικήσουν, πολιορκητική του χρόνου αυτού του αδυσώπητου εχθρού-φίλου...
Με ζωντανή τρυφερότητα και βαθεία ευγνωμοσύνη. Με δημιουργική συνείδηση και στοχασμούς.
Ουσιαστικότητα και χρονικότητα.
Υφαίνουμε υπομονετικά
το καθάριο ένδυμα των ιδεών,
με την ψυχή να ονειρεύεται
να ραγίζει μεσ΄την καθημερινότητα
στοχεύοντας στις θεικές αλήθειες.
Στο χάδι του θολού μάγου ηλιάτορα,
Στα κρυφά μυστικά των καιρών.
Βγαίνω πάλι στους απέραντους εξώστες αναμνήσεων, αιώνιες διεργασίες ψυχών. Ζωή αληθινή. Κάτω από τον λαμπρό ήλιο της μέρας, εντός της ολόφωτης γης, γενέτειρε τόπε, πάντα θα υψώνουμε τη γροθιά στη μοίρα.
Αληθινή ζωή.
΄Εξω βρέχει. Αληθινές στιγμές. Η βροχή να σου φιλάει τα μάτια, κι ο πλανήτης να κλαίει γιά τα λάθη του.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
quote:
Αληθινή ζωη ειναι να ξυπνάς το πρωι να ασχολήσαι με τα περιστέρια σου, μετα να πηγαίνεις στη δουλεια, οταν γυρνας να ασχολήσαι με τα περιστέρια σου, μετα να κοιμάσαι λίγο, μετα να ασχολήσαι με τα περιστέρια σου, μετα όταν νυχτώνει να παίζεις λίγο μουσική, μετα να βγαίνεις με την κοπέλα σου, το βράδυ να κάνεις έρωτα μαζί της και το πρωι που θα ξυπνήσεις να ασχολήσαι με τα περιστέρια σου!
[b] Αυτό δεν το σκεφτήκαμε , μέχρι τώρα φίλε Χρήστος Κ .
Να μπορείς να κάνεις αυτό που αγαπάς σε τακτικά χρονικά διαστήματα . ( εσύ το κάνεις κάθε ημέρα ) .
Ναι αυτό σίγουρα γεμίζει την ψυχή ,την κάνει να ανασαίνει ,μέσα σε αυτόν τον ψεύτικο ντουνιά .
Ο μισός σου κόσμος & βάλε ,είναι τα περιστέρια .
Αν έπρεπε για κάποιο λόγο να αποχωρισθείς ένα από τα δύο ,τι θα προτιμούσες να κρατήσεις τα περιστέρια η το κορίτσι σου ;;;
Εμένα μου δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι θα κρατούσες τα περιστέρια, επειδή τα ανάφερες 4 φορές στο μήνυμα σου .
Αν το κορίτσι σου συμμετέχει στο φόρουμ , μην απαντήσεις .
Το ερώτημα μου προς όλους και προς εμένα είναι το εξής :
Τα ζώα είναι ο καλύτερος φίλος για τον άνθρωπο ;;;
Για παράδειγμα θα αναφέρω τον σκύλο .
Είναι η δεν είναι ο ποιο πιστός του σύντροφος στην ζωή ;;;
Αυτήν την ερώτηση την σχετίζω με το θέμα μας , διότι εμείς οι άνθρωποι μεταξύ μας πολύ δύσκολα δημιουργούμε φιλίες , που να αντέχουνε στον χρόνο .
Πιστεύω ότι το αίτιο είναι η ειλικρίνεια .
Δεν είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας ( πλειοψηφία ) .
Δίχως ειλικρίνεια δεν νομίζω να μπορεί να γευθεί κάποιος από εμάς αληθινή ζωή .
Κάνοντας αυτοκριτική στον ίδιο μου τον εαυτό θα έλεγα ότι , από ανέκαθεν ήμουνα ειλικρινείς και αυτό με δυσκόλευε στις σχέσεις μου με τους συνανθρώπους μου .
Αυτόν που λέει την αλήθεια , δύσκολα νομίζω τον δεχόμαστε ως φίλο στην ζωή μας .
Αυτός είναι ο λόγος που δεν έχω κανέναν αληθινό φίλο .
Είμαι ειλικρινής μέχρι βλακείας .
Εσείς παιδιά έχετε αληθινούς , η ψεύτικους φίλους ;;;
Και πάλι ποια αλήθεια?
Υπάρχουν πολλές, κάθε ζευγάρι μάτια αντιλαμβάνεται τη δική του αλήθεια.
Δεν αναρωτιέμαι πόσους και αν έχω αληθινούς φίλους, αλλά πόσο και αν είμαι εγώ αληθινή φίλη για τους άλλους.
Γιατί εγώ το δικό μου κεφάλι έχω για παρέα στον ύπνο μου, και από αυτό περιμένω να μην είναι ένοχο.
Πιστεύω πως όταν κάποιος έχει οριοθετήσει τόσο συγκεκριμένα τη ζωή του όπως ο φίλος Χρήστος Κ ζει την αληθινή ζωή.
Είναι μεστή, είναι ολόκληρη και αντανακλά την απλότητα της αλήθειας.
Πολύ καλή προσέγγιση και μάθημα αυτογνωσίας.
Ίσως τα ζώα να είναι οι καλύτεροί μας φίλοι αγαπητέ alfa-omega γιατί δεν θα μας κριτικάρουν ποτέ.
Δεν θα εκφράσουν ποτέ λεκτικά τη δική τους αλήθεια.
Δημιουργούμε μαζί τους σχέσεις εξάρτησης, όπου τίποτα παρεξηγήσιμο δεν θα ειπωθεί ποτέ.
Ναι είναι οι καλύτεροί μας φίλοι,
αλλά μήπως αυτό πρέπει να μας προβληματίζει περισσότερο από το πόσο μας ευχαριστεί?
Φιλικά
Ξωτικούλα
Θα αλλάξει η ζωή μας μου είπες...
Δεν άλλαξες όμως εσύ...
Κι αφού κανείς δεν είναι τέλειος ακόμα κι η φιλία δοκιμάζεται.
ΝΑΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΓΥΡΩ ΜΑΣ. ΑΠΛΑ ΟΛΟΕΝΑ ΚΑΙ ΛΙΓΟΣΤΕΥΟΥΝ.ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ.
ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.
ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΟΥΜΕ ΠΑΝΤΑ;
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=