- Είμαστε γενετικά τροποποιημένοι από εξωγήινους; - ΝΕΑ - Μέσα από το Διεθνές Internet
(σημειώνω πως σχολιάζω απλά την είδηση και δεν τη θεωρώ
δική σου άποψη)
quote:Αυτός ο άνθρωπος που δηλώνεται μόνο ως Joe υποστηρίζει ότι οι εξωγήινοι αφαίρεσαν την τρίτη αλυσίδα DNA που είχαμε ως τότε ως ανθρώπινο είδος. Αυτήν η τρίτη αλυσίδα έκανε έτσι ώστε να μπορούμε να συνδέουμε τις λειτουργίες των δύο ημισφαιρίων του εγκεφάλου. Αυτό οδήγησε στο να χάσουμε την ικανότητα να συνδεόμαστε συνειδητά με τα ανώτερα επίπεδα πραγματικότητας και να χάσουμε την ικανότητα να κάνουμε αστρικά ταξίδια.
Όπως ειπωθηκε και από άλλον, αυτό δε στέκει καθόλου. DNA =
διπλή έλικα.
quote:
Αυτή η επέμβαση των εξωγήινων μας έκανε σκλάβους τους και από τότε χρησιμοποιούμε μόνο το 10% του δυναμικού του ανθρώπινου εγκεφάλου.
Μόνο που χρησιμοποιούμε πολύ περισσότερο, αν και για
ευνόητους λόγους δε διαφημίζεται καθόλου από τους
παραψυχολογικούς/παραοτιδήποτε κύκλους:
http://www.snopes.com/science/stats/10percnt.htm
Εγω δεν ξερω τιποτα (η σχεδον) απο βιολογια, ξερω ομως απο φυτά!
Μηπως ξερει κανεις γιατι η μπανανα δεν εχει σπορους /σε αντιθεση με ολα τα υπολοιπα ειδη φυτων στη γη? Και αναρωτιεμαικαι για την συνθεση αυτου του φρουτου /ειναι τετοια που μπορει να θρεψει τον ανθρωπο για παρα πολυ καιρο χωρις να εχει αναγκη/ελειψη απο αλλα στοιχεια. Μηπως αυτο ηταν και το δωρο των ανανακι στους μεταλλαγμενους ανθρωπους που αφηναν πισω τους στη γη πριν φυγουν για αλλους κοσμους? Ελπιζω να μην ειμαι εκτος θεματος.
Συγχοριστε τα ελλινικα μου αλλα γραφω με λατινικη ταστιερα και ειναι πολυ δυσκολο να βρισκω (μαντευω) τα ελληνικα
Είμαι βιολόγος και σε διαβεβαιώ οτι
Οι δύο αλυσίδες του DNA σχηματίζούν μια δομή γνωστή ως διπλή έλικα. Σ’ αυτήν οφείλεται η σταθερότητα του γενετικού υλικού και βασίζονται όλες του οι λειτουργίες.
Μια τρίτη αλυσίδα πέρα του ότι είναι άχρηστη θα δημιουργούσε μια ασυνάρτητη δομή τόσο ασταθή που θα διαλυόταν με το παραμικρό.
Ακόμα όμως και αν μπορούσε να υπάρξει κάτι τέτοιο, για να κάνουμε την χάρη στα διάφορα UFO δηλαδή, για να επιτελούνται οι αντιδράσεις στις οποίες εμπλέκετε το DNA θα έπρεπε να αλλάξουν πάρα πολλά μόρια και οργανίδια του κυττάρου.
Ο φίλος Rinpoche με κάλυψε πλήρως. Οι εξωγήινοι αυτοί θα έπρεπε να αλλάξουν το DNA από όλα τα κύτταρα ενός οργανισμού (κάτι εκατομμύρια κύτταρα ανά άνθρωπο δηλαδή). Και πάλι ο οργανισμός αυτός θα κατέρρεε. Το DNA δεν κωδικοποιεί την μοίρα μας, πρωτείνες κωδικοποιεί, και αν κάποιες λείψουν, αμέσως αμέσως ο οργανισμός έχει πρόβλημα. Άρα αυτή η θεωρία αποκλείεται.
Και σίγουρα δεν μας κάναν οι εξωγήινοι κατώτερα όντα. Αν θέλαν κάτι από μας θα ήταν να αναπτυχθούμε, όχι να γίνουμε υποτελείς. Σταματήστε να βλέπετε Hollywood, σας κάνει κακό.
Και ναι, δεν χρησιμοποιούμε μόνο το 10% του εγκεφάλου μας. Απλά τυχαίνει να σκεφτόμαστε με την φαιά ουσία (η γκρι στρώση του εγκεφάλου, τα σώματα των νευρώνων) και να επικοινωνούμε την σκέψη με την λευκή (τα καλώδια των νευρώνων, μία χαοτική μάζα λευκών ινών που αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος του εγκεφάλου). Ήδη γνωρίζουμε πως οι περισσότερες μεταφυσικές ικανότητες του ανθρώπου παρατηρούνται στον μετωπιαίο λοβό, οπου βρίσκονται τα κέντρα του λόγου και της κίνησης. Ήδη χρησιμοποιούμε τον μετωπιαίο λοβό, απλά κάποιοι ξέρουν να τον χρησιμοποιούν καλύτερα. ![]()
Εκτός και αν νομίζετε πως μπορούμε να σκεφτούμε με τα καλώδια των νεύρων μας. Εγώ παλι το βλέπω δύσκολο. Η θεωρία κάπου δεν στέκει.
Αν κάποιος απο σας θέλει να κατηγορήσει τους εξωγήινους για το πνευματικό βάραθρο στο οποίο έχει επέλθει ο πλανήτης, be my guest. Εγώ από την άλλη παίρνω την ευθύνη για τον εαυτό μου, και θεωρώ οτι η εξέλιξη του εγκεφάλου μου εξαρτάται αποκλειστικά από την δική μου προσπάθεια. Η αποτυχία είναι δική μου ευθύνη, κανενός άλλου. Θά ήταν πολύ βολικό, το παραδέχομαι, αλλά έχω την τάση γενικά να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου...
She’ll get a hold on you believe it
Like no other
Before you know it you’ll be on your knees
She’s an easy lover
She’ll take your heart but you won’t feel it
She’s like no other
And I’m just trying to make you see
She’s the kind of girl you dream of
Dream of keeping hold of
You’d better forget it
You’ll never get it
She will play around and leave you
Leave you and deceive you
Better forget it
Oh you’ll regret it
No you’ll never change her, so leave it, leave it
Get out quick cos seeing is believing
It’s the only way
You’ll ever know
Easy lover
She’ll get a hold on you believe it
Like no other
Before you know it you’ll be on your knees
She’s an easy lover
She’ll take your heart but you won’t feel it
She’s like no other
And I’m just trying to make you see
You’re the one that wants to hold her
Hold her and control her
You’d better forget it
You’ll never get it
For she’ll say there’s no other
Till she finds another
Better forget it
Oh you’ll regret it
And don’t try to change her, just leave it, leave it
You’re not the only one, ooh seeing is believing
It’s the only way
You’ll ever know, oh
No don’t try to change her, just leave it, leave it
You’re not the only one, ooh seeing is believing
It’s the only way
You’ll ever know, oh
She’s an easy lover (she’s a easy lover)
She’ll get a hold on you believe it (get a hold on you)
(she’s) like no other
Before you know it you’ll be on your knees (you’ll be down on your knees)
She’s an easy lover
She’ll take your heart but you won’t feel it (you won’t feel it)
She’s like no other
And I’m just trying to make you see (trying to make you see)
Το χρήμα δεν είναι το παν στην ζωή, η αγάπη είναι. Ευτύχως αγαπάω το χρήμα
ΜΟΥΣΙΚΗ: Χ. ΚΥΡΙΑΖΗΣ
ΣΤΙΧΟΙ: Χ. ΚΥΡΙΑΖΗΣ
Βράδυ Σαββάτου, κι εσύ είσαι κάπου
Άραγε που να βρίσκεσαι, γιατί να λες
Περνάει ο χρόνος βαρύς και μόνος
Κι όλες τις σκέψεις μου για σένα δεν τις θες
Βράδυ Σαββάτου, ζω στη σκιά του
Και ξενυχτάω στα λιμάνια στους σταθμούς
Βράδυ Σαββάτου, στην ερημιά του
Σου τραγουδάω που να είσαι δε μ’ ακούς
Άδεια η πόλη, που πήγαν όλοι
Κι όλοι είσαι εσύ που έφυγες χωρίς να φταις
Άδεια η πόλη τι γίναν όλοι
Αν με θυμάσαι στην υγεία μου κάτι πιες
Βράδυ Σαββάτου, κι η μοναξιά του
Να με γυρίζει σαν σκυλί στις γειτονιές
Βράδυ Σαββάτου κι η συννεφιά του
Να με τυλίγει από παντού χωρίς να φταις
"Once you have tasted the secrets, you will have a strong desire to understand them"
Baby
don't understand why we can't just hold on
to each other's hands
This time might be the last if fear unless
I make it all too clear
I need you soooooooooooooooooOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOoo.
Take these broken wings
And learn to fly again
learn to live so free.
And when we hear the voices sing
The book of love will open up and let us in.
Take these broken wings -
Baby
I think tonight we can take
what was wrong and make it right.
Baby
it's all I know
that you're half of the flesh
And blood that makes me whole
need you so.
So take these broken wings . . .
Better to save the mystery than surrender to the secret..
There's a secret path I follow
To a place no one can find
Where I meet my perfect someone
I've kept hidden in my mind
Where my heart makes my decisions
Till my dream becomes a vision
And the love I feel
Makes him real someday
Cause I know he's out there somewhere
Just beyond my reach
Though I've never really touched him
Or ever heard him speak
Though we've never been apart
No we've never met
Haven't found him yet
But I know him by heart
Am I living an illusion?
Wanting somthing I can't see
If I compromise, I'd be living lies
Pretending love's not meant to be
Cause I know my heart's worth saving
And I know that be'll be waiting
So I'll hold on and I'll stay strong till then
Cause I know he's out there somewhere
Just beyond my reach
Though I've never really touched him
Or ever heard him speak
Though we've never been apart
No we've never met
Haven't found him yet
But I know him by heart
No we've never met
Haven't found him yet
But I know him by heart
"Once you have tasted the secrets, you will have a strong desire to understand them"
ΜΟΥΣΙΚΗ: Ν. ΖΟΥΔΙΑΡΗΣ
ΣΤΙΧΟΙ: Ν. ΖΟΥΔΙΑΡΗΣ
Τα πνεύματα επιστρέφουνε τις νύχτες
Φωτάκια από αλύτρωτες ψυχές
κι αν δεις εκεί ψηλά στις πολεμίστρες
Θα δεις να σε κοιτάζουνε μορφές
Και τότε ένα παράπονο σε παίρνει
Και στα καντούνια μέσα σε γυρνά
η Πόλη μια παλιά αγαπημένη
Που συναντάς σε ξένη αγκαλιά
Θέλω να πιω όλο το Βόσπορο
Αλλάζουνε εντός μου τα σύνορα του κόσμου
Θέλω να πιω όλο το Βόσπορο
Αλλάζουνε εντός μου τα σύνορα του κόσμου
Τη βρήκα στις στροφές των ποιημάτων
Με τις παλιές χανούμισσες να ζει
και ρίχνω μες το στόμα των αρμάτων
Την κούφια μου αλήθεια την μισή
"Once you have tasted the secrets, you will have a strong desire to understand them"
Δεν παίρνεις πια , δεν παίρνεις πια
από τη Σαλονίκη
στη μαύρη Αθήνα να με βρει
η μακρινή φωνή σου
κι εγώ μαζί σου να μιλώ
ώσπου ο ύπνος να με πάρει
στο μαξιλάρι με το τηλέφωνο ανοικτό
Το χρήμα δεν είναι το παν στην ζωή, η αγάπη είναι. Ευτύχως αγαπάω το χρήμα
ΜΟΥΣΙΚΗ: Θ. ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΣ
ΣΤΙΧΟΙ: Α. ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΥ
Μη μου το πεις
Ο δρόμος της καρδιάς σου πόσο άλλαξε
Μη μου το πεις
Η μοναξιά σου πλοίο που δεν άραξε
Να μου το πεις, το σ' αγαπώ και πάλι
να μου το πεις, η αγάπη είναι ζάλη
Μη μου το πεις
Τα χρόνια που περάσαν πως μαράθηκαν
Μη μου το πεις
Τα όνειρα που κάναμε πως χάθηκαν
"Once you have tasted the secrets, you will have a strong desire to understand them"
Well i'm standing by a river
But the water doesn't flow
It boils with every poison you can think of
And i'm underneath the streetlight
But the light of joy i know
Scared beyond belief way down in the shadows
And the perverted fear of violence
Chokes the smile on every face
And common sense is ringing out the bellc
This ain't no technological breakdown
This is the road to hell
And all the roads jam up with credit
And there's nothing you can do
It's all just bits of paper flying away from you
Oh look out world, take a good look
What comes down here
You must learn this lesson fast and learn it well
This ain't no upwardly mobile freeway
This is the road
Said this is the road
This is the road to hell
Better to save the mystery than surrender to the secret..
Παγετώδης
Πυρετώδης...
Παγετώδης μοναξιά
πυρετώδης νύχτα
ενστικτώδης αγκαλιά
όσα εσύ αντέχεις ζήτα...
Φεγγερός αέρας
καυτά προαισθήματα
λάμψεις και βλέμματα
νεροσυρμή μαγείας
σιωπηλός αιθέρας
φωτιάς ενθυμήματα
ερώτων σμιλέματα.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
Ανθίσματα.
Ωροδείχτες
ανθίζουν εντός μου
δραπετεύω από κρύπτες
δένομαι σε μυστηριακά
αισθήματα
φιλώ τις στάλες
σου
βροχή μου
κάνω σχήματα
σε θολωμένα
τζάμια
ισόβια πλανιέμαι
στις ανάσες ηλίου
φεγγαριού
θνητού κόσμου
λυτρωτικού και αθάνατου.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
ΜΟΥΣΙΚΗ: ΑΠ. ΚΑΛΔΑΡΑΣ
ΣΤΙΧΟΙ: ΕΥΤ. ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ
Δεν φταις εσύ, η φαντασία μου τα φταίει
Που σ' έπλασε όπως ήθελε αυτή
Η φαντασία μου που χρόνια με γελούσε
Πως θα μ' ανοίξεις την καρδιά μου την κλειστή
Μα ποιο είναι εκείνο τ' όνειρο
Που βγαίνει πάντα αλήθεια
Και δεν αφήνει χαρακιές
στις περισσότερες καρδιές
Και μια πληγή στα στήθια
Δεν φταις εσύ, η φαντασία μου τα φταίει
Γι αυτό μην κλαις που φεύγω βιαστικά
Για μένα τώρα πια ταιριάζει για να κλάψω
Για της καρδιά μου τα χαμένα ιδανικά
Μα ποιο είναι εκείνο τ' όνειρο
Που βγαίνει πάντα αλήθεια
Και δεν αφήνει χαρακιές
στις περισσότερες καρδιές και μια πληγή στα στήθια
"Once you have tasted the secrets, you will have a strong desire to understand them"
ΜΟΥΣΙΚΗ: Σ. ΚΟΥΓΙΟΥΜΤΖΗΣ
ΣΤΙΧΟΙ: Σ. ΚΟΥΓΙΟΥΜΤΖΗΣ
Γυρνά τις ώρες που χάθηκαν απόψε
Κοιτά που φεύγεις πως κλαίει το δειλινό
Κάπου νυχτώνει κι ο ήλιος παγώνει
Χάνεται ο δρόμος και που να σταθώ
κάπου βραδιάζει μην κλαις δεν πειράζει
Πες πως τελειώνει ο κόσμος εδώ
Αγέρας παίρνει απόψε τη ζωή μου
Κλείνω τα μάτια που φεύγεις να μη δω
κάπου βραδιάζει μην κλαις δεν πειράζει
Πες πως τελειώνει ο κόσμος εδώ
"Once you have tasted the secrets, you will have a strong desire to understand them"
Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική: Μίμης Πλέσσας
Ερμηνευτές: Γιάννης Πουλόπουλος
Βροχή στο προσωπό μου
Ο ήλιος πουθενά
Ψάχνω για τ' ονειρό μου
μα γύρω μου βουνά
Ποια νύχτα σ' έκλεψε
Ποια πίκρα σ' έκρυψε
Και τώρα πια, για ποιάν θα τραγουδώ
Νωρίς που βράδιασε
Ο κόσμος άδειασε
Αγάπη μου δεν θα σε ξαναδώ
Στης λησμονιάς τη βρύση
δεν έχει πια νερό
Ξέρω δεν θα γυρίσει
μα θα την καρτερώ
Το χρήμα δεν είναι το παν στην ζωή, η αγάπη είναι. Ευτύχως αγαπάω το χρήμα
ΜΟΥΣΙΚΗ: Χ. ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ
ΣΤΙΧΟΙ: Λ. ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Εδώ να μείνεις
Να με κρατήσεις αγκαλιά να μ' ανακρίνεις
Της καληνύχτας τα φιλιά τι μου τα δίνεις
Δεν φεύγω απόψε κι απ' τ' αμάξι δε θα βγω
Κι αν έχεις τίποτα μαζί μου να συγκρίνεις
Εδώ να μείνεις να το μάθουμε κι οι δυο
Εδώ να μείνεις, εδώ να μείνεις
της καληνύχτας τα φιλιά μη μου τα δίνεις
Εδώ και τώρα
Γιατί είν' ο δρόμος μας παλιός, και κατηφόρα
Της καληνύχτας τα φιλιά δεν είναι δώρα
Δεν φεύγω απόψε κι απ' τη ζωή σου δε θα βγω
Κι αν είν' η σχέση μας μισή τα λόγια φόρα
εδώ και τώρα στης αγάπης το θυμό
"Once you have tasted the secrets, you will have a strong desire to understand them"
*Εκείνους που αγαπάμε δεν τους κρίνουμε
-Ζαν - Πολ ΣΑΡΤΡ, Γάλλος φιλόσοφος.
Τρυφεράδες...
*Μοναξιά και τρυφερός περίπατος
μιά εκδρομή διαδρομή
σ΄ένα συμπαντικό
ξεφύλλισμα στιγμών
μια παρτιτούρα γυρισμού
κι ένα δώρο
ολάκερου του κόσμου
το φιλί σου,
θέλει ψυχή
να τ΄αποκτήσεις...
Στους πρόποδες του κορμιού
σου προσκυνώ
τον εσώτερο βίο.
Ερωτοβαμμένη προφανώς από την τρέλλα
[μας].
Α.Ρ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
Πύλες..
Πύλη μας απόψε
τ΄ουράνιο παραδείσου
ξέχασα γιά πάντα
το χείλος της αβύσσου
ο δρόμος της ψυχής
στον ήλιο θα μας βγάλει
οι πόθοι του κορμιού
ανέτειλαν μεγάλοι...
Η θάλασσα του πάθους
να βρέχει την ακτή
να καίμε σε αλήθειες
τα κάλπικα γιατί
σ΄αγέρωχους κυματισμούς
καλούμαι να παλέψω
ένας των πόθων ναυαγός
στο φως θα ταξιδέψω...
΄Εφυγα..
Α.Ρ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
ΤΟΝ ΑΣΥΛΛΗΠΤΟ ΤΡΟΜΟ
ΦΤΕΡΟΥΓΙΖΩ
ΜΕ ΒΛΕΜΜΑ ΣΚΑΛΩΜΕΝΟ
ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ
ΑΣΤΡΑΠΕΣ ΚΟΡΔΕΛΕΣ
ΟΥΡΑΝΙΑ ΚΕΡΙΑ
ΣΠΙΘΙΣΜΑΤΑ
ΦΛΟΓΑΣ
ΓΕΝΝΗΜΕΝΗ ΑΓΕΝΝΗΤΗ
ΡΙΓΩ.
ΚΡΑΤΑ ΜΕ...
Α.Ρ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...