- Είμαστε γενετικά τροποποιημένοι από εξωγήινους; - ΝΕΑ - Μέσα από το Διεθνές Internet
Με περίμενες...
*Με περίμενες να φύγω από σκιές
που αιχμαλώτιζαν
να γείρω σε φωτιές
που θα ξελόγιαζαν
του χρόνου και της λήθης το σκαρί.
*Θαμπωθήκαμε σε όνειρο κοινό
ταλαντευτήκαμε
σε δίνες ωκεάνιες με βρήκανε
τα χέρια σου και μου ΄δωσαν ζωή.
Κι όταν μ΄έσωσες
μου είπες φύγε, πέτα
αλλά μ΄έπιασες,
με κράτησες κι από το μηδέν με έπλασες
πιό όμορφη κι απ΄άνοιξης γιορτή.
Με ανέχτηκες
σε λάθη που σε τσάκισαν
και γεύτηκες
το χρώμα του ορίζοντα
που δέχτηκες
νησί χρυσό αλλά και θαλασσί.
Ονειρεύτηκες
το δάκρυ των ματιών μου
και το γεύτηκες
στα δίχτυα των ερώτων μου
πως μπλέχτηκες;
Και μένεις δίχως άρνηση εκεί.
Μας συντρόφευσε
το άστρο της αλήθειας
και μας φώτισε
ο έρωτας που ήρθε δεν μας ρώτησε
αν πρέπει να βαδίσουμε μαζί.
Απλά εμείς βαδίσαμε μαζί.
Α.Ρ.
ΜΑΖΙ...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
Edited by - ΑΦΡΟΔΙΤΗ on 12/11/2005 15:42:27
ΤΙΓΡΗΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ
ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΤΙΓΡΗΣ
Ασεληνόφωτη νύχτα
στ΄αγκαλιάσματα του Βορρά!!!
Δελφικό νερό ξεδιψά
της λάβας την εξάπλωση.
Οδηγός φωτοδότης
η ανθοφορία των χρησμών σου.
Δειλινού απαλόγερμα
σε ενορατικές οπτασίες.
΄Οτι ενατενίζω
προσμονή του έρωτα...
Μυριόχρωμη άνοιξη χαράς αχός
εναρμόνιση της φωνής σου με το ΣΥΜΠΑΝ...
Ανάσες σοφίας
στην αιωνιότητα
της γνώσης
ανθοβόλημα οράσεως
μελωδίες
αναπέμπουν
στον πλάστη της ψυχής μου...
Τίγρης και δράκοντας
ενωμένοι συνοδοιπορούν,
στην ψυχή του Σύμπαντος,
ενσταλάξανε αθανασία ενόρασης
στην μνήμη του απόλυτου.
Η ελπίδα γιάτρεψε
την καρδιά των Γαλαξιών
πόσο μάλλον τη δική μου.
Λες...
΄Ετσι λες...
Συνείδησης διεύρυνση
παθών δέηση,
φωτός αχτινοβολία
γαλήνη,
απαύγασμα ευτυχίας
πάρε με στου Αιγαίου
τα μάκρη,
στην χαμένη Ατλαντίδα
προδομένων καιρών.
Ατέρμονη νοσταλγία
αναπόληση,
περισυλλογή...
Μίλησέ μου
πάνω στο δάκρυ της αλμύρας
πέθαινα,
καλωσόρισέ με
μόνο αγκαλιά της ψυχής σου γαληνεύει
Πόσο μοιάζουμε μες την διαφορετικότητά
μας,
τώρα γιατί πριν ήμουν
διαμελισμένη
σε βρόχινες σταγόνες
που αντικατοπτρίζαν την όψη μου...
Περιπλανιόσουν στις λέξεις σε δρόμους
αδιέξοδους
με έψαχνες στ΄αχνάρια
του χρόνου
και ήρθα φυσικά...
Τα μάτια μου απ΄τ΄αγνάντεμα σφούγγισαν
το πέλαγο.
Ψηλαφιέμαι σε κάθε σου σκέψη
ο χρόνος λες θυσιάζεται στο βωμό των ματιών μου
οι άνθρωποι τις νύχτες σκεπάζονται
εγώ έχω την αγκαλιά εμπύρετο φως.
Την μία.
Φορώ λίγη σκιά του ουρανού στα μάτια
και μου λες πόσο όμορφη είμαι.
Σώμα τρυφερό
δορυφόρος φεγγαριού και του έρωτα.
Ψυχή που καταλαγιάζει
σαν ήλιος
καθαγιάζει
στα στήθη των βουνών
πάρε το αθέατο είναι μου. Η ψυχή
σου είχε χαρτί
αλλά της έλειπε το μελάνι
Γράψε λοιπόν.
Μίλα
Τυλίξου στο παλτό πολύτιμων σκέψεων
θα σε ζεστάνω από την παγωνιά του κενού.
Στις μάχες της ζωής νικητές δεν είναι οι λιποτάχτες.
Τίγρης και δράκοντας
όταν ο ένας κοιμάται
ο κόσμος της σκέψης του άλλου ξαγρυπνά.
Η επιβολή με την υποταγή κάνουν μιά πειθαρχία.
Τίγρης και δράκοντας...
Βαδίσανε στα μονοπάτια
της σελήνης
στα πεζούλια του ορίζοντα
φιλήθηκαν
κομήτες με φωτεινές τροχιές...
Τίγρης και δράκοντας
αλαφρανάσαινε ο αγέρας
στη γιορτή του δειλινού
Πες μου ξανά.
Ο δράκοντας επιμένει
όποιος δεν έκλαψε δεν πόνεσε
δεν
ποίησε.
Ο τίγρης ξέρει
η εκκίνηση είναι γιά όλους
ο δρόμος γιά όποιον
αντέξει.
Αντέχει..
Κι οι δύο πιστεύουν
Ελευθερία
είναι
να ξεπερνάς
ότι περνάς.
Στον Pixeldream...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
Η αγάπη
κρατάει
μακριά το κρύο...
Καλύτερα κι από μανδύα,
είναι η τροφή
και η ενδυμασία.
Είναι...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
ΑΓΓΛΙΚΗ ΠΑΡΟΙΜΙΑ.
Λάμπει ο νότιος άνεμος,
χαμόγελο κι ο ανατολικός.
΄Οστρια Απηλιώτη
ανθίστε εδώ ξανά μαζί μας.
Δροσιά πάνω στα χνάρια της
ελπίδας που δεν έσβησε
θρόισμα μεταξιού ανέγγιχτου ατόφιου,
ήχος ποθητών βημάτων. Καθαρών.
Ρέουσα προφητική ποίηση φωτός.
Κι η ευτυχία κάπου ανάμεσα.
ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΑΚΟΜΑ...
Α.Ρ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
ΠΥΞ ΛΑΞ
Κάποιες φορές η ψυχή μας κενή.
Τα λόγια υπάρχουν γιατί υπήρχαν εκεί.
Πλοίο τα μάτια, τα μαλλιά σου πανί.
Πόσο σε ήθελα και πόσο εσύ.
Γιατί; Γιατί;
Γιατί το τραγούδι αυτό πάντα να λέει δεν μπορώ.
Γιατί και ‘συ με σπρώχνεις στο γκρεμό
Δε σε συγχωρώ, δε σε συγχωρώ. Γιατί;
Κοίτα να δεις πώς αλλάξαμε
Δες τη ζωή που ξεγράψαμε.
Με μια ματιά, με μια κίνηση απλή.
Ο εγωϊσμός σου πάντα αυτός οδηγεί.
Γιατί; Γιατί;
Γιατί το τραγούδι αυτό πάντα να λέει δε μπορώ.
Γιατί και ‘συ με σπρώχνεις στο γκρεμό.
Δε σε συγχωρώ, δε σε συγχωρώ. (2)
Γιατί;
Το χρήμα δεν είναι το παν στην ζωή, η αγάπη είναι. Ευτύχως αγαπάω το χρήμα
ΜΟΥΣΙΚΗ: Μ. ΛΟΪΖΟΣ
ΣΤΙΧΟΙ: Ν. ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ & ΑΛ. ΑΛΚΑΙΟΣ
Χαράζει η μέρα και η πόλη έχει ρεπό
Στη γειτονιά μας καπνίζει ένα φουγάρο
Κι εγώ σε ζητάω σαν πρωινό τσιγάρο
Και σαν καφέ πικρό, και σαν καφέ πικρό
Άδειοι οι δρόμοι, δεν φάνηκε ψυχή
Και το φεγγάρι μόλις χάθηκε στη δύση
Κι εγώ σε γυρεύω σαν μοιραία λύση
Και σαν ανατολή, και σαν ανατολή
Βγήκε ο ήλιος το ράδιο διαπασών
Μ’ ένα χασάπικο που κλαίει για κάποιο Τάσο
Κι εγώ σε ποντάρω κι ύστερα πάω πάσο
Σ΄ ένα καρέ τυφλό, σ’ ένα καρέ τυφλό
"Once you have tasted the secrets, you will have a strong desire to understand them"
ΜΟΥΣΙΚΗ: Χ. ΒΑΡΘΑΚΟΥΡΗΣ
ΣΤΙΧΟΙ: Γ. ΠΑΡΙΟΣ
Έρωτας είναι θαρρώ o,τι νοιώθω αγγίζω και ζω
ένα αθώο φιλί ένα βλέμμα που στάζει η ζωή
Έρωτας είναι θαρρώ o,τι ψάχνω σε σένα να βρω
Δυο σταγόνες ζωή ένας τρόπος να πεις σ’ αγαπώ
Ένα ταξίδι στο φως ένας δέκατος τρίτος θεός
Μια γλυκεία φυλακή που δε θέλεις να βγεις από ’κει
Ένα ταξίδι στο φως ένας δέκατος τρίτος θεός
Κι ένας λόγος να πεις πως αξίζει στον κόσμο να ζεις,
Κι ένας λόγος να πεις πως αξίζει στον κόσμο να ζεις
Έρωτας είναι θαρρώ που γελά σαν παιδάκι μικρό
με δυο χείλη φωτιά με δυο χέρια ανοιχτά σαν φτερά
Τα μάτια της είχε κλειστά τα μαλλιά της στον ώμο λυτά
Κι ένας ήλιος θαρρείς στο κορμί της να πέφτει νωρίς
Ένα ταξίδι στο φως ένας δέκατος τρίτος θεός
Μια γλυκεία φυλακή που δε θέλεις να βγεις από ’κει
Ένα ταξίδι στο φως ένας δέκατος τρίτος θεός
Κι ένας λόγος να πεις πως αξίζει στον κόσμο να ζεις,
Κι ένας λόγος να πεις πως αξίζει στον κόσμο να ζεις
"Once you have tasted the secrets, you will have a strong desire to understand them"
Σ΄ένα διάκοσμο
ουράνιο φλεγόμενο ανάρπαστο
το θάμβος σου είναι έναστρο απόκοσμο
πεθαίνω και γεννιέμαι στο κενό.
Σ΄όνειρα έκρυθμα
ψηλάφισα της γεύσης σου το αίνιγμα
ηλιόφερτο φιλί φθόγγου ανέμισα
με πάς σ΄ένα αδιόρατο βωμό.
Στα φυλλοκάρδια μου
κοιμήθηκες γεννήθηκες στα χάδια μου
βημάτισες στα ξεφρενα τα βράδια μου
και πήρες της βροχής τον οδυρμό.
΄Ημουν σ΄ένα απέραντο βάθος θάλασσας
κι ενίοτε σε μεγάλο χάσμα γης
κι εσύ αγάλια ήρεμα
σιγά
με σκόρπισες στα χρώματα της τέρψης,
της ευχαρίστησης
με οδήγησες σε αβεβήλωτα όνειρα
σ΄αέναο
αστείρευτο
χαμόγελο
άδολος
αδιάλλαχτος
αδείλιαστος.
Α.Ρ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
Είναι
Είναι , οι σκέψεις που ξεχύνονται .
Σαν τρένα , διαπερνούν της σήραγγες ,
διατρέχουν νού και λογισμό
σκορπίζονται , εκτροχιάζονται,
απλώνονται στη νύχτα .
Ψάχνοντας διέξοδο ,
από τα βάραθρα της σιωπής ,
να υψωθούν γυρεύουν .
Σε ουρανούς αστρόφωτους να φτάσουν .
Να μετουσιωθούν σε αγγέλων φωνές.
Εξωκοσμες ψαλμωδίες …
Είναι τα οράματα που ταξιδεύουν .
Στις αόρατες σκιές ,
Διαπλέοντας , τις εύθραυστες γραμμές
των οριζόντων ,
εκεί … που συναντιέται το άπειρο .
Μεταμορφώνονται σε χρώματα ,
σε λάμψεις μαγικές ,
εκρήγνυνται και χάνονται ,
στο αέναο βλέμμα της μέρας …
mat...
Γιατι τώρα??
ΜΟΥΣΙΚΗ: Μ. ΠΛΕΣΣΑΣ
ΣΤΙΧΟΙ: Λ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
Τι σου ’κανα και πίνεις τσιγάρο στο τσιγάρο
Κι ειν’ τα πικρά σου μάτια, στο πάτωμα καρφιά
Πες μου για δε μ’ αφήνεις με δυο φιλιά να πάρω
Απ’ τα θολά σου μάτια τη μαύρη συννεφιά
Πες μου για δε μ’ αφήνεις με δυο φιλιά να πάρω
Απ’ τα θολά σου μάτια τη μαύρη συννεφιά
Οι πόνοι που σε σφάζουν, πόνοι διπλοί για μένα
Σταλάζουν στην καρδιά μου, τα δάκρυα που κλαις
Να ’ξερες πως σπαράζουν τα μέσα μου για σένα
Που στέκεσαι μακριά μου και λόγο δε μου λες
Να ’ξερες πως σπαράζουν τα μέσα μου για σένα
Που στέκεσαι μακριά μου και λόγο δε μου λες
"Once you have tasted the secrets, you will have a strong desire to understand them"