- Οι άνθρωποι του σπηλαίου του Πλάτωνα σήμερα... - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
ΕΙΣ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗΝ ΧΙΛΙΕΤΙΑΝ:
http://www.altani.gr/greek/arthra/keimeno7.htm
--------------------------------------------------"Ο Πόλεμος που είναι πάντων Πατήρ και πάντων Βασιλεύς, άλλους τους κάνει Θεούς άλλους ανθρώπους, άλλους δούλους άλλους ελευθέρους"...
quote:
Πολύ σωστά, Μυθο-ΔΙΑ!
Επέτρεψε μου μόνο να συμπληρώσω οτι μερικές φορές ενδέχεται να παραμένουμε "δέσμιοι" όχι επειδή το θέλουμε αλλά επειδή μας αναγκάζουν.
Πιστεύω όμως πως τις πιο πολλές φορές αυτό συμβαίνει επειδή εμείς έχουμε επαναπαυτεί σε αυτό το σπήλαιο και δεν κάνουμε κάτι για να ξεφύγουμε.
Το γνώθι σαυτόν είναι ένα πολύ βασικό βήμα για να οδηγηθούμε προς την Αλήθεια.
Άλλωστε, για να μην καούμε από το φώς πρέπει να είμαστε σε θέση να σταθούμε μπροστά του...
In the shadows of the night I shall be lost once again to find thee...
Είμαι σύμφωνη μαζί σου αγαπητέ dying_incubus,δυστυχώς οι δέσμιοι πάντα θα υπάρχουν,και όπως είπες ενδέχεται να είναι έτσι τα πράγματα επειδή
μας αναγκάζουν.Αν όμως για όλα φταίει το σύστημα (όπως είναι δυνατό να ερμηνευθεί αυτό) που μας αποκοιμίζει,φταίμε και εμείς που για αυτό
δεν κάνουμε κάτι,ενώ βλέπουμε πως κάτι δεν μας πάει καλά.Και συμφωνώ πως είμαστε τις περισσότερες φορές επαναπαυμένοι και ''βολεμένοι'' και
οτιδήποτε διαφορετικό μας τρομάζει.
Το ότι κάνουμε αυτό τον διάλογο δεν είναι τυχαίο,και μπράβο σου που άνοιξες ένα τέτοιο θέμα.Σημαίνει πως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που ψάχνουν διεξόδους και δεν αφήνουν να αναλώνονται στην καθημερινή αποβλάκωση.Η δύναμη που κρύβεται στο γνώθι σαυτόν είναι τόσο τεράστια που ούτε καν τη φανταζόμαστε.Η ψυχή μας όλα τα γνωρίζει και δεν φυλακίζεται ποτέ,ίσα ίσα που αυτή τη στιγμή εκείνη είναι που μας ''τσιγκλάει'' να ψάξουμε και να αμφισβητήσουμε,να βρούμε την αλήθεια.
Το καλύτερο το άφησες για το τέλος ''Άλλωστε, για να μην καούμε από το φώς πρέπει να είμαστε σε θέση να σταθούμε μπροστά του... ''
Τίποτα δεν αποκτιέται που να αξίζει χωρίς κόπο,για να σταθούμε μπροστά στο φως και να μην καούμε πρέπει να είμαστε έτοιμοι να το δεχτούμε,πρέπει να αποδείξουμε πως είμαστε άξιοι για αυτό..όχι σε κανέναν αλλο,αλλά στον ίδιο μας τον εαυτό.Είμαι πεπεισμένη πως είναι πολύ εύκολο να την δούμε την Αλήθεια.Το δύσκολο είναι να πιστέψουμε ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε...Να'σαι καλά!
-Under the Moonspell-
Είπες οτι, αν δεχθούμε οτι ορισμένες φορές μας κάνουν άλλοι "δέσμιους", έχουμε κι εμείς μερίδιο ευθύνης.
Συμφωνώ κι επαυξάνω!
Μπορεί κάποιοι να μας θέλουν δέσμιους για να εξυπηρετούνται δικά τους συμφέροντα όμως αυτό δεν μας απαλλάσει από τις ευθύνες μας.
Μερικοί που το αποδέχονται αυτό μπορεί να το κάνουν λόγω πνευματικής οκνηρίας, άλλοι μπορεί να επαναπαύονται σε αυτά που γνωρίζουν και κατέχουν κι άλλοι μπορεί να ευελπιστούν οτι θα αποκτήσουν κι αυτοί τα ίδια συμφέροντα με αυτούς που επιβάλλουν την "φυλάκιση μας".
Πιστεύω κι εγώ, όπως εσύ, οτι η ψυχή μας τα γνωρίζει όλα και δεν φυλακίζεται.
Μας τσιγκλάει επειδή πολύ απλά επιζητεί να βρεί τον δρόμο που πρέπει.
Φυσικά η Αλήθεια, το Φώς, η Γνώση θέλουν κόπο προκειμένου να φτάσει η ψυχή μας στο σημείο να τα γνωρίσει και να τα καταλάβει.
Το μονοπάτι είναι πολύ δύσκολο για να το διαβεί κάποιος και μερικές φορές πολύ μεγάλο.
Άλλοι μπορεί να απογοητευτούν, άλλοι να κουραστούν και να φτάσουν ώς κάποιο σημείο του.
Αυτοί όμως που θα καταφέρουν να φτάσουν στο τέλος του θα ανταμειφθούν με τα όσα δούν και γνωρίσουν.
Και πιστεύω οτι είναι πολύ σημαντικό και συνάμα πολύ ωραίο να νιώσεις ένα με τα όσα βρείς εκεί πέρα...
In the shadows of the night I shall be lost once again to find thee...
Αυτομάτως αποκτάς δύναμη και περισσότερο κουράγιο.
''Και πιστεύω οτι είναι πολύ σημαντικό και συνάμα πολύ ωραίο να νιώσεις ένα με τα όσα βρείς εκεί πέρα...''
Και γω το πιστεύω,θα νιώσουμε ένα,γιατί εκεί ''ανήκουμε'',ο εαυτός μας εκεί είναι
Εύχομαι το μονοπάτι να είναι ευκολοπερπάτητο και γεμάτο φως τόσο για σένα,όσο και εκείνους που ήδη το βαδίζουν ή θα το βαδίσουν.
***Μυθοδία***
-Under the Moonspell-
quote:
η ψυχή δεν μας ανήκει,εμείς(σώμα-μυαλό)ανήκουμε σε αυτή
Αγαπητή Μυθο-Δια εγω πάλι νομίζω οτι δεν υπάρχει ιεραρχεία στο σύστημα νούς- ψυχή- σώμα.
Δεν ανήκει το ένα στο άλλο, ουτε κάποιο είναι ''κατώτερο '' απο το άλλο.
Εφ'όσον εχουμε δημιουργηθεί με αυτό τον συνδιασμό, γιατί θα πρέπει να γίνεται διαχωρισμός?
Κατά την γνώμη μου αυτά τα τρία είναι ισάξια και πρέπει να συνεργάζονται για να υπάρχει αρμονία.
Αλλωστε οι πράξεις που μας εξυψώνουν γίνονται μόνο μέσω του σώματος,
και οι ωραίες σκέψεις είναι προιόντα του νού μας.
Ισως η ψυχή να ''δίνει'' τις κατευθυντήριες εντολές, αν την ακούσουμε αλλά η εφαρμογή τους γίνεται μόνο μέσα απο τα άλλα δύο.
Φιλικά
Η γνώση είναι δύναμη.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Τα χέρια μου ντυθήκαν τα δικά του,ταξίδεψα στη λήθη του θανάτου,και της ζωής, φιλί βροχής.Πριν μέρες γνώρισα τα δάκρυά του, κι ας είχε όλο τον κόσμο χάρισμά του,και άντρας,και τραγούδι, και παιδί,δεν ήξερα πως κλαίνε κι οι Θεοί!!!
quote:
Αγαπητή Μυθο-Δια εγω πάλι νομίζω οτι δεν υπάρχει ιεραρχεία στο σύστημα νούς- ψυχή- σώμα.
Δεν ανήκει το ένα στο άλλο, ουτε κάποιο είναι ''κατώτερο '' απο το άλλο.
Εφ'όσον εχουμε δημιουργηθεί με αυτό τον συνδιασμό, γιατί θα πρέπει να γίνεται διαχωρισμός?
Κατά την γνώμη μου αυτά τα τρία είναι ισάξια και πρέπει να συνεργάζονται για να υπάρχει αρμονία.
Τα 3 αυτά αλληλοσυμπληρώνονται κι είναι αλληλένδετα.
Το ένα χωρίς την ύπαρξη του άλλου ατροφεί και πεθαίνει.
Κι η αρμονία που πρέπει να τα διακατέχει συνίσταται στην σωστή κι ισότιμη λειτουργία τους ώς ένα σύνολο.
In the shadows of the night I shall be lost once again to find thee...
Επαναφέροντας το λοιπόν στην επιφάνεια και πάλι, θα ήθελα να συζητήσουμε για κάποια πράγματα(ίσως έχουμε συζητήσει κάποια πράγματα αλλά νομίζω οτι μπορεί να γίνει μια προέκταση αυτών και σε άλλα πεδία).
Είναι εύκολο να διαπιστώσει ένας άνθρωπος οτι βρίσκεται σε ένα "σπήλαιο" όπου έχει μάθει να αντικρύζει τις σκιές των πραγμάτων και να τις θεωρεί ως πραγματικές?
Πιστεύω πως δεν είναι εύκολο να γίνει κάτι τέτοιο.
Ένας ανασταλτικός παράγοντας θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι η συνήθεια σε κάποιες καταστάσεις, το "βόλεμα".
Από την άλλη θα ήταν ένα πραγματικό σοκ για πολλούς να καταλάβουν οτι βρισκόμαστε σε μια πλάνη, οτι δεν αντικρύζουμε την πραγματικότητα αλλά μια απεικόνιση της (συγγενή με αυτήν ή όχι).
Θα μπορούσαμε λοιπόν όλοι να αντέξουμε αυτό το σοκ?
Κι αν ναι, μήπως το σοκ θα ήταν πιο μεγάλο αν αναλογιζόμασταν οτι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα δίλημμα?
Το δίλημμα του οτι πρέπει να προσπαθήσουμε να "αφυπνίσουμε" και τους υπόλοιπους "δεσμώτες"?
In anticipation of my resurrection...
quote:
Εχθές το βράδυ μέσα σε μια συζήτηση με καλούς φίλους αναφέρθηκε ο Πλάτωνας για λίγο και συνειρμικά μου ήρθε στο νού αυτό το topic που κάπου "έσβησε"...
Επαναφέροντας το λοιπόν στην επιφάνεια και πάλι, θα ήθελα να συζητήσουμε για κάποια πράγματα(ίσως έχουμε συζητήσει κάποια πράγματα αλλά νομίζω οτι μπορεί να γίνει μια προέκταση αυτών και σε άλλα πεδία).
Είναι εύκολο να διαπιστώσει ένας άνθρωπος οτι βρίσκεται σε ένα "σπήλαιο" όπου έχει μάθει να αντικρύζει τις σκιές των πραγμάτων και να τις θεωρεί ως πραγματικές?
Πιστεύω πως δεν είναι εύκολο να γίνει κάτι τέτοιο.
Ένας ανασταλτικός παράγοντας θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι η συνήθεια σε κάποιες καταστάσεις, το "βόλεμα".
Από την άλλη θα ήταν ένα πραγματικό σοκ για πολλούς να καταλάβουν οτι βρισκόμαστε σε μια πλάνη, οτι δεν αντικρύζουμε την πραγματικότητα αλλά μια απεικόνιση της (συγγενή με αυτήν ή όχι).
Θα μπορούσαμε λοιπόν όλοι να αντέξουμε αυτό το σοκ?
Κι αν ναι, μήπως το σοκ θα ήταν πιο μεγάλο αν αναλογιζόμασταν οτι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα δίλημμα?
Το δίλημμα του οτι πρέπει να προσπαθήσουμε να "αφυπνίσουμε" και τους υπόλοιπους "δεσμώτες"?
In anticipation of my resurrection...
Πιστεύω ότι το σοκ θα ήταν μεγάλο. Όχι ότι δεν τόχουν πει οι Σοφοί του κόσμου περί απατηλότητας, Μάγια.
Ο κόσμος είναι μια σκιά. Απλώς είμαστε πολύ ΔΕΜΕΝΟΙ με τις σκιές του υλικού κόσμου που ζούμε.
Θεωρητικά μπορεί να το ξέρουμε. ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΟΥΜΕ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙ. Όπως και με τη μετανσάρκωση. Θεωρητικά μπορεί να την πιστεύουμε κάποιοι. Αν όμως προσπαθήσεις να φανταστείς τον αιώνιο -για τα δικά μας δεδομένα- κύκλο των επανεσαρκώσεων αν το ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ τα πράγματα θα τα βλέπεις τελείως διαφορετικά.
Για το αν θα προσπαθήσουμε να αφυπνίσουμε άλλους δεσμώτες?
Κάποιοι ναι κάποιοι όχι.
Η αφύπνιση είναι δύσκολοτατη. Όλοι αυτοί που μας "ενημέρωσαν" για την κατάσταση της πλάνης που βρισκόμαστε, τί κατάφεραν???
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
quote:
Η αφύπνιση είναι δύσκολοτατη. Όλοι αυτοί που μας "ενημέρωσαν" για την κατάσταση της πλάνης που βρισκόμαστε, τί κατάφεραν???
τίποτα... με τον ένα ή άλλο τρόπο κατέληξαν κι αυτοί όπως ακριβώς και οι υπόλοιποι... δηλαδή πεθαμένοι...
και εκεί βρίσκεται η δυσκολία για μένα... κάποιος εύκολα θα έλεγε ότι αφού η κατάληξη είναι η ίδια για όλους (ο θάνατος), ποιο το νόημα αυτής της αφύπνισης.... κι εκεί θα έπρεπε να του εξηγήσει κανείς κι αυτή την διαφορά... και μετά και κάποια άλλη... και κάποια άλλη....
μήπως τελικά καλύτερα να μένει κανείς στις σκιές και στην ασφάλεια της "σπηλιάς" του?
Galadriel
για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
quote:
Αυτή η πλασματική Ασφάλεια μας "έφαγε".
χμ... καμμία αντίρρηση αγαπητή φτερωτή (κι ας κάνω το δικηγόρο του διαβόλου)... όμως στον άνθρωπο που έχει να αντιμετωπίσει την καθημερινότητα με την πιο σκληρή της μορφή, πως αποδεικνύεται αυτό το πλασματικό της ιστορίας?
Galadriel
για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος
Σε ένα άτομο βυθισμένο στην καθημερινότητα, που αγωνίζεται πολλές φορές για τα στοιχειώδη, τί να του πεις?
Αλλά υπάρχει και η όψη του υπερκαταναλωτισμού, του κυνηγιού της ηδονής, της άνεσης, της πλασματικής χαράς που όλοι παίρνουμε από την διασκέδαση δυτικού τύπου.
Αντε να του πει τώρα ο Λαο Τσε -που τον έχω και πρόσφατο λόγω του θέματος για την θρησκεία στην κίνα- ότι αν αποκτήσει ΦΗΜΗ πρέπει να την αφήσει και να φύγει μακριά.
Ποιός αισθάνεται πραγματική ασφάλεια και ευτυχία στον πλανήτη?
Ευτυχισμένος είναι, σου λένε, αυτός που ΘΕΛΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ. Ποιός όμως θέλει πραγματικά αυτό που είναι υποχρεωμένος να κάνει? Ποιός θέλει το Καθήκον του?
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
γιατί η αφύπνιση τελικά, είναι εσωτερική υπόθεση αγαπητή φτερωτή... όπως ακριβώς κατά τον E.Levi (έχω μία προτίμηση στους δυτικούς συγγραφείς) η επίκληση του Θηρίου γίνεται με το να βρίσκει κανείς πρώτα μέσα του τα στοιχεία εκείνα που Το αντιπροσωπεύουν, έτσι και με το Φως έξω από την Σπηλιά... Πρέπει να το ανακαλύψει ο καθένας μόνος του, μέσα στον εαυτό του... κανείς δεν μπορεί να καταφέρει να τον αφυπνίσει ό,τι και αν του διδάξει, ό,τι και αν του πει... Θα είναι κούφια λόγια που η σκιερή “πραγματικότητα” θα διαψεύδει διαρκώς... Οι τεχνικές που θα προτείνονται θα πέφτουν στο κενό και η σκιά θα γίνεται ζοφερότερη... Αυτά ως προς τον τρόπο...
Ως προς τον καιρό τώρα, εφόσον είναι μέρος της συνείδησης μας η αέναη πορεία της ψυχής προς την τελείωση, και ο χρόνος μίας ενσάρκωσης ήδη στα δικά μας μάτια “γράφει” διαφορετικά, θα πρέπει να παραδεχτούμε πως κάθε ένας έχει το ρυθμό του, το δικό του “ξυπνητήρι” αφύπνισης...
και μέχρι τότε... άλλα λόγια (και αυτοί που τα είπαν) θα ξεχνιούνται, άλλοι θα χλευάζονται, άλλοι θα πεθαίνουν μαρτυρικά...
όλα καλά
Galadriel
για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος
Απλά νιώθω ότι πολλές φορές στο δρόμο του καθενός έρχεται κάτι που του δίνει μια σπίθα αφύπνισης, μπορεί να είναι μια ταινία, ένας άνθρωπος, τα λόγια κάποιου διδάσκαλου. Το αν θα το ακούσει είναι θέμα "ανοιχτών αυτιών".
Απλά πιστεύω στη μεταλαμπάδευση όποιου ψήγματος γνώσης πιθανώς έχει ο καθένας, γιατί μπορεί να υπάρχει κάποιο αυτί που ψάχνεται.
Το για "όλα υπάρχει καιρός και τρόπος" πιστεύω έγκειται ακριβώς εκεί. Στο άνοιγμα των αυτιών.
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
quote:
Ποιός αισθάνεται πραγματική ασφάλεια και ευτυχία στον πλανήτη?
Λοιπόν gretel, μου θύμισες ένα περιστατικό που συνέβη χθες. Παιρνόντας μπροστά από μία καφετέρια που είναι κοντά στο σπίτι μου, με είδε ένας γνωστός και με ρώτησε (κλάσικ) "τι κάνεις;"
"Μια χαρά! Πολύ καλά!" - του είπα.
"Τι εννοείς πολύ καλά;" - με ρώτησε και η έκφρασή του έμοιαζε σα να κοίταζε τον μοναδικό εκείνο εξωγήϊνο που επέζησε από την πτώση της περιοχής Β52 (δε θυμάμαι καλά εάν λέγεται έτσι η περιοχή - μπορεί να τη μπερδεύω και με γνωστό κοκταίηλ...
)."Εννοώ πως είμαι καλά. Τίποτε παραπάνω και τίποτε λιγότερο" - του λέω.
"Μα δε μπορεί... Τι κάνεις;" - μου απαντάει.
και πάει λέγοντας.
Εκείνη τη στιγμή, συνειδητοποίησα πόσο βαθιά νυχτωμένοι είμαστε οι περισσότεροι άνθρωποι. Είμαστε βυθισμένοι σε μια μιζέρια και το κακό είναι ότι μας ικανοποιεί αυτό. Τόσο, που φθονούμε να ακούσουμε πως ο διπλανός μας δεν πάσχει από τη δική του μιζέρια, δεν τραβάει ζόρια, δεν του πάνε όλα μαύρα. (στα προαναφερθέντα εξαιρούνται οι περιπτώσεις των φρεσκο-ερωτευμένων)
Δεν μπορούμε καν να αντέξουμε την ψυχολογική υγεία και ευημερία του διπλανού μας. Θα αντέξουμε την αλήθεια; Θα πέσουμε να τον φάμε. Αυτόν που θα τολμήσει να μας αποκαλύψει ότι "τσάμπα" υποφέραμε και "βράζαμε στο ζουμί μας" τόσα χρόνια. Πως χαραμίσαμε μια ζωή μέσα στην πλάνη. Πως τα προβλήματα που νομίσαμε πως θα μας ισοπεδώσουν, είναι αυτά που θα μπορούσαν να μας απελευθερώσουν αν τα βλέπαμε με άλλο μάτι.
Ποιός αλήθεια, θα μπορούσε να το αντέξει;
Ψυχή μου,
Μην ονειρεύεσαι την αιωνιότητα,
αλλά εξάντλησε το χώρο του δυνατού!
Σε πρώτο επίπεδο θα συμφωνήσω με την gretel αλλά και με την G..
Πρώτα απ' όλα, όπως έχω ξαναπεί, η αφύπνιση αυτή δεν θα είναι εύκολη και το σοκ που θα προκαλέσει στον κάθε "δεσμώτη" θα είναι τεράστιο.
Φανταστείτε έναν άνθρωπο που από την στιγμή της γέννησης του έχει συνηθίσει σε έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής, έχοντας κάποιες παγιωμένες αντιλήψεις για τα πράγματα και τον κόσμο γύρω του.
Όταν λοιπόν κάποιος προσπαθήσει να τον αφυπνίσει νομίζω πως υπάρχουν 2 τρόποι αντίδρασης:
1) Η αμφισβήτηση
2) Η άρνηση
Η αμφισβήτηση συνίσταται στην αμφισβήτηση σε όσα ακούει ο "δεσμώτης" από αυτόν ο οποίος είδε το φώς, κατάφερε δηλαδή να γνωρίσει μέρος της Αλήθειας και θέλησε να την δείξει στους άλλους.
Η άρνηση συνίσταται στην παντελή άρνηση των λεγομένων αυτού που γνώρισε μέρος της Αλήθειας.
Σε δεύτερο επίπεδο ο δεσμώτης μπορεί να σκεφτεί τα όσα άκουσε και είτε να προβληματιστεί είτε να τα απορρίψει.
Κατά την δική μου γνώμη έχουμε 2 κατηγορίες όσον αφορά αυτούς που απελευθερώθηκαν από τα δεσμά τους.
Αυτούς που ενδιαφέρονται να βοηθήσουν τον συνάνθρωπο τους και να τον "ταρακουνήσουν" προκειμένου να δεί οτι βρίσκεται σε μια ψευδαίσθηση και σε εκείνους οι οποίοι, τυφλωμένοι απ' όσα βλέπουν, μένουν στον πάνω κόσμο αδιαφορώντας για τους υπόλοιπους.
Σε αυτό το σημείο λοιπόν εγώ διαχωρίζω τον πραγματικά απελευθερωμένο από τον υποτιθέμενο απελευθερωμένο.
Ο πρώτος καταφέρνει να απελευθερωθεί ενώ ο δεύτερος καταλήγει σε άλλα "δεσμά", χειρότερα ίσως από τα προηγούμενα.
Αυτός που απελευθερώνεται και θέλει να μεταδώσει στους άλλους την Αλήθεια που γνώρισε και να τους αφυπνίσει δε μπορεί παρά να τους πεί μόνο τι είδε, τι παραπάνω είδε που στο σπήλαιο δεν φαίνεται και τι δυσκολίες έχει η ανάβαση πρός το μέρος της Αλήθειας.
Δε μπορεί όμως να σπάσει τα δεσμά κανενός άλλου, τα δεσμά του ο καθένας τα σπάει ο καθένας μας όταν είναι έτοιμος και όταν βρεί τον τρόπο.
Σε αυτό λοιπόν κολλάει η φράση που λέει η αγαπητή G. "για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος".
Και συμφωνώ απόλυτα με την φράση της αγαπητής gretel:
quote:
Απλά νιώθω ότι πολλές φορές στο δρόμο του καθενός έρχεται κάτι που του δίνει μια σπίθα αφύπνισης, μπορεί να είναι μια ταινία, ένας άνθρωπος, τα λόγια κάποιου διδάσκαλου. Το αν θα το ακούσει είναι θέμα "ανοιχτών αυτιών".
Αγαπητή amalia, πρώτα απ' όλα το B52 είναι και κοκταίηλ!
Λοιπόν, πιστεύω κι εγώ πως πολλοί έχουμε συνηθίσει τη μιζέρια, μας έχει γίνει κάτι σαν δεύτερη φύση.
Το θέμα είναι οτι μπορούμε να απαλλαγούμε από αυτήν.
Απλά δεν θέλουμε...
Όταν λοιπόν αντικρύσουμε κάποιον ο οποίος είτε έχει ξεφύγει από αυτήν είτε έχει βρεί τον τρόπο και προσπαθεί να ξεφύγει, παραξενευόμαστε.
Παραξενευόμαστε γιατί η κατάσταση αυτή τείνει να μας έχει γίνει άγνωστη και να μας παραξενεύει.
Δεν είναι λυπηρό? 
In anticipation of my resurrection...
quote:
Εκείνη τη στιγμή, συνειδητοποίησα πόσο βαθιά νυχτωμένοι είμαστε οι περισσότεροι άνθρωποι. Είμαστε βυθισμένοι σε μια μιζέρια και το κακό είναι ότι μας ικανοποιεί αυτό. Τόσο, που φθονούμε να ακούσουμε πως ο διπλανός μας δεν πάσχει από τη δική του μιζέρια, δεν τραβάει ζόρια, δεν του πάνε όλα μαύρα. (στα προαναφερθέντα εξαιρούνται οι περιπτώσεις των φρεσκο-ερωτευμένων)
Δεν μπορούμε καν να αντέξουμε την ψυχολογική υγεία και ευημερία του διπλανού μας. Θα αντέξουμε την αλήθεια; Θα πέσουμε να τον φάμε. Αυτόν που θα τολμήσει να μας αποκαλύψει ότι "τσάμπα" υποφέραμε και "βράζαμε στο ζουμί μας" τόσα χρόνια. Πως χαραμίσαμε μια ζωή μέσα στην πλάνη. Πως τα προβλήματα που νομίσαμε πως θα μας ισοπεδώσουν, είναι αυτά που θα μπορούσαν να μας απελευθερώσουν αν τα βλέπαμε με άλλο μάτι.
Ποιός αλήθεια, θα μπορούσε να το αντέξει;
σωστό...
μόνο που εδώ ελοχεύει πάντα ο εξής κίνδυνος.... το “καλά” που λέμε να είναι από κεκτημένη ταχύτητα... να είναι μέρος αυτής της “σκιερής παραγματικότητας” και να μην το αντιλαμβανόμαστε... εκεί είναι που για μένα βρίσκεται η μεγαλύτερη δυσκολία.... να μπορούμε να δηλαδή, να εντοπίζουμε οι ίδιοι πότε γινόμαστε μέρος της και πότε αληθινά έχουμε βγει στο φως...
οι άλλοι, πάντα κάτι θα λένε.... δεν είναι νέο αυτό.... αλλά η αφύπνιση ξεκινά από τον εαυτό μας όχι από τους άλλους.... και τα δικά μας αυτιά πρέπει να είναι ανοιχτά για εκείνη την μικρή φωτισμένη φωνούλα που λέει η αγαπητή gretel...
με την ευχή να είσαι πάντα καλά
και φυσικά και για όλους τους υπόλοιπους
Galadriel
για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος
Μιλάμε για δεσμώτες, για πρώην δεσμώτες και απελευθερωμένους.. αλλά είμαστε σε θέση να αναγνωρίζουμε αυτές τις καταστάσεις και να μιλάμε γι΄ αυτές ; Υπάρχει κάποιος πραγματικά φωτισμένος που μπορεί να εκφέρει όχι άποψη αλλά γνώση εμπειρική και αληθινή;
Απ’ ότι γνωρίζω, κατά τον Πλάτωνα ο φωτισμένος που επανέρχεται στο σπήλαιο για να βοηθήσει τους δεσμώτες αντιμετωπίζεται ιδιαιτέρως εχθρικά, σε βαθμό που μπορεί να οδηγηθεί ακόμα και στο φυσικό θάνατό (είχε το Σωκράτη ως παράδειγμα).
Υπάρχει σήμερα κάποιος που να τον πηγαίνουν στην κρεμάλα για τον ανατρεπτικό και πλήρη πνευματικότητας λόγο του; Αν υπάρχει τότε να τον παρακολουθήσουμε, να δούμε τι έχει να μας πει, να προλάβουμε να αφυπνιστούμε πριν επέλθει το μοιραίο! 
Edited by - Δημήτρης on 22/02/2006 12:36:30
άραγε οι άνθρωποι της Σπηλιάς μπορούν να αναγνωρίσουν τι συμβαίνει?
και μήπως αυτό ακριβώς δεν είναι το πρόβλημα τους?
G.
για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος