- Επιγνωση - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Λοιπόν : ας πάρουμε για αρχή την εγωπάθεια δεν μπορεί να είσαι εγωπαθής και να βιώνεις εμπειρίες αορατότητας, εξ ορισμού αποκλείει το ένα το άλλο. Οταν το πάθος επικεντρώνεται στον εαυτό μας σπάνια βλέπουμε τι κάνουν οι άλλοι, ίσα ίσα που νομίζουμε ότι είμαστε και ορατοί απ'όλους....
Τώρα στο θέμα της περιθωριοποιήσης : βρίσκεται στον αντίποδα της εγωπάθειας... ο άνθρωπος που αφήνεται να περιθωριοποιηθεί δεν ενδιαφέρεται για το αν είναι ορατός από τους άλλους, αφού στην ουσία δεν είναι ορατός από τον εαυτό του.... Εδώ βέβαια οφείλω να διευκρινήσω πως δεν βάζω σ' αυτήν την κατηγορία όσους αναζητώντας απαντήσεις για τον κόσμο αποξενώνονται απ'αυτόν. Μιλάω για αυτούς που αφήνουν τον εαυτό τους στο περιθώριο από κάποια αφορμή που συνήθως ούτε θυμούνται πια...
Οσο για το αν είναι αμυντικός μηχανισμός... μπορεί να συμβαίνει κι αυτό μερικές φορές, αν πράγματι καταφέρνουμε να είμαστε "αόρατοι" τις στιγμές που μας χρειάζεται είναι ένα συν για τη ζωή μας.
Εμένα όμως με απασχολεί ότι αυτό γίνεται πέρα από τη δική μας θέληση...
Οσο για τον μη έλεγχο της ζωής μας θέλεις να μου εξηγήσεις λίγο περισσότερο πως το εννοείς σε σχέση με το θέμα ?
Ευχαριστώ εκ των προτέρων, ξέρω ότι σε ζάλισα λίγο...
...για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος...
Λοιπόν όντως ήταν υπερβολικά συμπικνωμένο και ασαφές..
όταν λέω εγωπάθεια ενοώ την εγωπάθεια των άλλων που δεν τουσ αφήνει να δούνε πέρα απο το μικρόκοσμο της καθημερινότητας τους:)
στο θέμα της περιθωριοποιήσης εγώ βάζου τους απόμαχους της αναζήτησης που έχασαν το ενδιαφέρον και πλέον παθητικά απλά ζουν.. 9δυστιχώς προς τα εκεί τήνω και εγώ..)
Για τον αν γίνεται χωρίς τη θέληση μας.. αυτό νομίζω εξαρτάται απο την ένοια της θέλησης. εαν θέληση είναι η εξωτερικευμένη έκφραση επιθυμιών μας τότε όχι δεν γίνεται απο δικιά μα θέληση.. αλλά αν θεωρήσουμε σαν θέληση την ανάγκη του οργανισμού για πνευματική ανάπαυλα ίσως ενδόμυχα οδηγούμαστε πως αυτή την κατάσταση.
Δε θυμάμαι ακριβώς τι ενοούσα με το μη ελεγχο της ζωής μας απλά λογικά ήθελα να πω ότι ίσως δεν μπορούμε να ελέβξουμε τις κοινωνικές μας σχέσεις όχι φυσικά με κυριαρχικό εγωιστικό τρόπο αλλα στο γεγονός ότι δεν μπορούμε ίσως απο ανασφάλεια να δείξουμε το πραγματικό μας ευατό λόγω της χαμηλής αυτοπεποίθησης..
Δεν με ζάλησες καθόλπυ.. λατρεύω την συζήτηση και ειδικά για θέματα που με αγγίζουν άμεσα... :)
quote:
Ο αέρας πάλι ειδικά σε μένα ξυπνάει ας το πούμε "ικανότητες" που πραγματικά με εντυπωσιάζουν, λες και γίνομαι ένα μαζί του...
---ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΑΦΡΑΣΗ,Ο ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ...:-----
"ΣΑΝ ΑΚΟΥΣΕΙΣ..ΑΓΕΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΓΑΛΗΝΗ ΠΟΥ ΒΡΥΚΟΛΑΚΙΑΣΕ.."
--ΕΧΩ ΝΟΙΩΣΕΙ ΑΟΡΑΤΗ ....//ΑΛΛΗ ΣΤΙΓΜΗ ΘΑ ΣΟΥ ΓΡΑΨΩ...:)
clickonmebabe..
quote:
όταν λέω εγωπάθεια ενοώ την εγωπάθεια των άλλων που δεν τουσ αφήνει να δούνε πέρα απο το μικρόκοσμο της καθημερινότητας τους:)
άρα αυτό είναι πράγματι ένας λόγος που γινόμαστε αόρατοι στα μάτια τους
quote:
στο θέμα της περιθωριοποιήσης εγώ βάζου τους απόμαχους της αναζήτησης που έχασαν το ενδιαφέρον και πλέον παθητικά απλά ζουν.. 9δυστιχώς προς τα εκεί τήνω και εγώ..)
εδώ θα διαφωνήσω στο κομμάτι που σε αφορά τουλάχιστον μια και είσαι εδώ και συζητάμε... μοιάζει με την ιστορία του Διογένη που όλοι οι σοφοί συζητούσαν το άν η κίνηση είναι φαινομενική, και ο Διογένης σηκώθηκε απλώς και περπάτησε το γύρο ....
quote:
Για τον αν γίνεται χωρίς τη θέληση μας.. αυτό νομίζω εξαρτάται απο την ένοια της θέλησης. εαν θέληση είναι η εξωτερικευμένη έκφραση επιθυμιών μας τότε όχι δεν γίνεται απο δικιά μα θέληση.. αλλά αν θεωρήσουμε σαν θέληση την ανάγκη του οργανισμού για πνευματική ανάπαυλα ίσως ενδόμυχα οδηγούμαστε πως αυτή την κατάσταση.
κάτι τέτοιο εννοούσα όταν μιλουσα για την "μπερτα"....
quote:
ίσως δεν μπορούμε να ελέβξουμε τις κοινωνικές μας σχέσεις όχι φυσικά με κυριαρχικό εγωιστικό τρόπο αλλα στο γεγονός ότι δεν μπορούμε ίσως απο ανασφάλεια να δείξουμε το πραγματικό μας ευατό λόγω της χαμηλής αυτοπεποίθησης..
τις κοινωνικες μας σχέσεις σίγουρα δεν μπορούμε να τις ελέγξουμε ανεξάρτητα από το επίπεδο αυτοπεποίθησης που διαθέτουμε... και τον πραγματικό μας εαυτό οταν δεν τον δείχνουμε δεν είναι μόνο από χαμηλή αλλά καμμιά φορά και από μάλλον υψηλή αυτοπεποίθηση. Το τελευταιο βέβαια είναι ένα είδος σνομπισμού...
Αυτό όμως που κατάλαβα από όλη αυτή την συζήτηση είναι πως πράγματι, τέτοια φαινόμενα επιλεκτικής αορατότητας υπάρχουν συχνότερα απ'ότι φανταζόμουν...
Ο "αγέρας" φιλάει τα ερημα ΑΤΜΑ όχι ο φόβος...
...για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος...
...για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος...
Το "πρόβλημα" μου αν το δούμε έτσι βρίσκεται σε κάποιες επιλεγμένες στιγμές.. ισως καμμιά φορά έχει σχέση με την αθωώτητα που εκπέμπει κανείς.
...για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος...
Και κατι άλλο... όταν συμβαίνει κατι τέτοιο υπάρχουν 2 εκδοχές αναλόγως την προσωπικότητα : ή θασιωπήσεις ,θα κλειστείς εκείνη τη στιγμή στον εαυτό σου και θα νιωσεις "αόρατος" ,"περιθωριοποιημενος" όπως εσύ αναφέρεις και ουσιαστικά θα νιωσεις λύπη ή απο την άλλη θα τους φωνάξεις , θα τους σκουντήσεις και θα τους πεις " Μιλάω ρε! μη με γράφεις! " και θα διεκδικήσεις ότι αισθάνεσαι . Σε προκαλώ την επόμενη φορα που θα δεις ότι καποιος "δεν σε βλέπει" να αντιδράσεις καταυτόν τον τρόπο...και κοίτα τις αντιδράσεις τους. Να ξερεις επίσης ότι έτσι θα σε εκτιμήσουνε ακόμη περισσότερο...
[center]"Οτιδήποτε μπορεί να συλλάβει και να πιστέψει ο ανθρώπινος νους μπορεί και να το καταφέρει"
Το ζήτημα βρίσκεται στο ότι όταν εγώ φωνάζω, τότε οι άλλοι γίνονται αόρατοι (κατά σατανική σύμπτωση και όλως περιέργως)
...για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος...
Δηλαδή ο συγκεκριμένος αόρατος, μέσα από μια διαμάχη, έγινε γιατί δεν μπορεί να «αντιμετωπίσει» εσένα? Μήπως εδώ περικλείει και πιθανόν λάθη δικά σου?
Και τι γίνεται μεταξύ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΝ φίλων? Σχέσεων?
Θα αρχίσω να παραπέμπω σε εκκλησίες και παγκάρια μήπως βρω την υγειά μου!
Εννοώ!: Νιωθω αόρατη καμμιά φορά μέσα σε κάποιο πλήθος, μου απαντούν μηχανικά χωρίς να έχω κάνει τιποτα...πόσα λάθη να προλάβει να κάνει κανείς στο πεντάλεπτο?
... όσο για φίλους και ακόμα περισσότερο για σχέσεις... εκεί δεν έχω παράπονο, είμαι ορατή από χιλιόμετρα...
...για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος...
Αρκεί να μπορούμε να κοιτάξουμε κατάματα τον εαυτό μας και να απαντήσουμε .... χωρίς να φοβόμαστε να δούμε και τις σκιές...
Δεν ξέρω τελικά.... άλλες φορές φαίνεται πως είναι έτσι κι άλλες όχι...
Ναι και το πλήθος έχει τα βάσανα του, τις παρωπίδες του και όλες τις καλές δικαιολογίες του κόσμου....
Μόνο εγώ μενω με την απορία....
...για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος...
Η απορία όμως είναι καλό σημάδι...
...για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος...
Ο ασκητής για παράδειγμα που πιέζει τον εαυτό του να αποφύγει κάποιες τροφές δεν μαθαίνει απ' αυτό... έχει όμως μάθει όταν το κάνει γιατί αυτό του υπαγορεύει το σώμα του.
Οποιουδήποτε είδους πίεση δημιουργεί και μία αντίδραση, κι εκεί που πας να αποφύγεις κάτι, όχι μόνο δεν το αποφεύγεις αλλά δημιουργεις και ένα νεο πρόβλημα στη θέση του...
Εδώ πρέπει να διευκρινήσω ότι είναι άλλο πράγμα η πίεση και άλλο η συμμετοχή σε μία μάχη. Στην περίπτωση της μάχης να κρατηθείς στη σωστή μεριά του ξυραφιού αλλίμονο κι αν ασκήσεις πίεση, γιατί κόπηκες..!
...για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος...