- Ο ασταθής δίσκος, οι εύθραυστες εγγραφές και η στοχαστική απόγνωση. - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
quote:
....Κάλλιο αργά παρά ποτέ.
Δεν ξέρω [ακριβώς] γιατί,
αλλά πάντοτε μου γεννούσε έναν ενδόμυχο φόβο αυτή η φράση στο άκουσμα ή τη χρήση της,
έστω κι αν συμφωνώ γενικά για το 'πολιτικώς ορθό' της...
Και ο φόβος αυτός πήγαζε κυρίως από 2 όψεις και αναγνώσεις που θα μπορούσε να έχει.
Η μια είναι στην ουσία εκδοχή/παραδοχή του 'το μη χείρον βέλτιστον'.
Παραδεχόμαστε δηλαδή εκ προοιμίου το σφάλμα και την πατάτα
ότι δεν πράξαμε κάτι όταν 'έπρεπε'. Στην ώρα του. Στο χρόνο του.
Άρα έχουμε τη φωλιά μας χεσμένη, έχουμε δημιουργήσει ένα χρέος. Μια υποχρέωση, για εξιλέωση , επ-αν-όρθωση.
Και απλώς θέλουμε να το μπαλώσουμε τώρα. Να ανακουφιστούμε και να έρθει η κάθαρσις.
Αλλά το κεντρικό νόημα παραμένει.
Ομολογία λάθους και ενοχής.
Για συγχωροχάρτι εκ των υστέρων.
Η δεύτερη θα μπορούσε να είναι αυτό το γαμημένο ντεμέκ μπεστ σέλλερ με τις δυομιση χιλιάδες παρά τρις κι εξήντα αποχρώσεις του γκρίζου. Ναι, προφανώς δεν είναι όλα άσπρα και μαύρα.
Αλλά πώς βγάζεις άκρη με όλα τούτα τα ρημαδόγκριζα ενδιάμεσα?
Εκεί σε θέλω μάγκα μου.
Πότε το "αργά" είναι "λίγο αργά" ή "πολύ αργά" ή ..."αργότερα"?
Μέχρι ποιο "αργά" ησυχάζει η ψυχή μας? Μέχρι πόσο αργά έχει ισχύ το χρυσόβουλο απάνω στο συγχωροχάρτι μας και από πότε κι ύστερα αρχίζει και λιώνει η σφραγίδα?
Ποιο είναι αυτό το "αργά" που στην ουσία μας κοροϊδεύει ...τείνοντας στο "ποτέ"? Και ποιο είναι εκείνο το αργά που απλώς είναι λίγο αργότερα από το "τώρα" ?
Φίλτατε Αμεινία,
προφανώς αντιλαμβάνεσαι ότι απλώς πήρα αυθαιρέτως και αυθορμήτως την πάσα και άρχισα τις ντρίπλες "εκτός οδηγιών προπονητή".
Προφανώς αντιλαμβάνομαι και το τάμα σου και την υποχρέωσή σου στο βουνό.
Το "κάλλιο αργά παρά ποτέ" το συσχέτισα με κάποια προβολή σε μένα, και όχι ως μομφή ή τύψη προς εσένα 
Εξάλλου μιλάμε για εύθραστες εγγραφές και στοχαστική (από)γνωση.
Διότι όλα στην τελική είναι Στοχασμός και (από)Γνωση.
.
.
.
" Υπάρχει ο σωστός τρόπος, ο λάθος τρόπος, και ο ...δικός μου τρόπος! "
Edited by - PY8AGORAS on 13/10/2014 10:43:27
Εκεί στο βουνό, θα σε προστατεύουν ισχυροί Φύλακες, που όταν ζούσαν, σίγουρα θα σε φόβιζαν, αλλά κατά βάθος σε αγαπούσαν.
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
quote:
Μέχρι ποιο "αργά" ησυχάζει η ψυχή μας?
Αν δεχτούμε ότι η ψυχή, έχει την όποια ανάγκη να "ησυχάσει",τότε μάλλον είναι όταν κάνει παρέα με τις "φιλενάδες" της.
Με καλύτερό σου φάε,πιε και νηστικός κοιμήσου.
quote:
Αν δεχτούμε ότι η ψυχή, έχει την όποια ανάγκη να "ησυχάσει",τότε μάλλον είναι όταν κάνει παρέα με τις "φιλενάδες" της.
Έτσι ακριβώς.
.
.
.
" Υπάρχει ο σωστός τρόπος, ο λάθος τρόπος, και ο ...δικός μου τρόπος! "
Όταν έχεις για φίλο, έναν τύπο που δεν παρεκλίνει της γραμμής του, ανεξάρτητα των προβλημάτων που αντιμετωπίζει,δεν μπορείς παρά στην πορεία να τον θεωρήσεις αλώβητο.
Μερικές φορές βλέποντας το κάδρο των καταστάσεων που αντικρίζει,σκιάζεσαι.Όχι για εκείνον.Για σένα.
Και αμφιβάλλεις προς στιγμήν.
Περί σταθερότητας.
Περί της δυνατότητας του βράχου να παραμένει απρόσβλητος.
Ο ίδιος πια.
Λες και καμμιά φορά η απόδειξη της θεώρησης των πραγμάτων, να κρίνεται από τη σταθερότητα αυτού που τη στηρίζει.Είναι άραγε έτσι?
Και μετά το ξανασκέφτεσαι.Χωρίς συναισθήματα.Μόνο με λογική.
Αυτή είναι που αρμόζει σε βράχους.
Σου το έχει μάθει πια αυτό.
Έτσι πρέπει να είναι.
Και τότε βλέπεις καθαρότερα.Δεν έχεις πάψει να αισθάνεσαι.Προφανώς.
Έχεις όμως κοφτερή ματιά.
Και τότε λες που να πάρει:
Οι βράχοι μπορούν μονάχα να είναι σταθεροί.Τσάμπα σκιάζομαι.
Είναι όντως αλώβητοι.
Διότι μπορούν.Πέραν πάσης αμφιβολίας.
Με καλύτερό σου φάε,πιε και νηστικός κοιμήσου.
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
Π.χ.
Τα γράφω όπως μου κάτσουν. Και μετά δεν τα διαβάζω καν. Αυτήν την ατυχία θα την έχουν μόνον οι άλλοι. Οι ‘άλλοι’. Έξω απ΄τον κώλο μας, κι ας γαμηθεί το σύμπαν κόσμος. Ας μην βγαίνει νόημα κανένα. Ας ορίζω δια των οριζομένων, ας κάνω τον Μπούμπκα ήρωα λογικής, ας γαμώ τα συντακτικά και τις κλίσεις, ας ανακατεύω τις Οξφόρδες κι όλα τα LSE. Στην τελική, στο μπουρδέλο που ζούμε, τί LSE, τί LSD. Χύμα δια τον μπούτσον κατάσταση, κι αν υπάρχει ένα μέρος που εκφράζει την κατάσταση, δεν είναι παρά η κιμαδομηχανή του κρεοπώλη της γειτονιάς. Συντακτικώς και ορθογραφικώς συνεπής, κρέας βάζει, κρέας βγάζει. Άμα και βλέπεις δημοσιογράφους να σου μιλάνε για ορθρογραφία...
Διότις εκεί εστιάζεται το παθούμενον. Σε λέει ο άλλος, η ορθρογραφία σε εμάρανε? Ναι βρε μαλάκα. Αυτή με εμάρανε. Γιατί το κεφάλι σου είναι απλώς βαρύ. Γεμάτο δεν είναι, και μάλλον δεν ήντουνε ποτέ, γιατί αν και κάποτις ήντουνε, τώρα θα σε πονούσε. Είτε επειδής το μυαλό σου έγινε κιμάς, είτε επειδής η ατμόσφαιρα συμπιέζει το κενό του κρανίου σου. Είτε, είτε... ἴτε.
Παίδες. Εκείνων. Άμα σου γαμήσω τη μάνα, έστω λεκτικώς, μάλλον και θα είμαι σε λίγο παρελθόν. Άμα και γαμάς το παρελθόν, πόσο τιμάς τη μάνα σου ρε καραγκιόζη? Είσαι πολλά κιλά μάγκας? Τη γνώση σου, την έχεις μεγάλη? Ξέρεις να μετράς το χρόνο? Κι αν ξέρεις, ο χρόνος σου μετριέται σε Festina, Citizen, Rolex και Cartier?
Πόση σημασία έχει ο χρόνος που χωράει η μάνα σου, ρε? Η γιαγιά σου, δεν είναι μάνα σου? Η γιαγιά της? Ο μύθος και η ανάμνηση της γιαγιάς της γιαγιάς σου?
Αλλά ξέχασα. Εσύ ψάχνεις. Έτσι είναι η φτιάξη σου, ρε παιδί μου. Ψαχτική. Και είσαι εις το διηνεκές εμπρός της μαρμίτας, σαν τον Ματζεστίξ. Στη μαρμίτα είναι όλα, ο Δρυίδης τα ξέρει όλα, εγώ ξέρω τον Δρυίδη, μη σου πω, είμαι και πρώτος του ξάδερφος. Άμα τα ξέρει αυτός, τα ‘έχω’ κι εγώ. Τί διάλο? Μαζί μεγαλώσαμαν. ΄Ετσι δεν είναι?
Η πρώτη φόλα, είναι που νομίζεις πως μπορείς να ρωτάς. Η δεύτερη φόλα, είναι που νομίζεις που ξέρεις ποιόν να ρωτήσεις. Η τρίτη φόλα, είναι που νομίζεις πως υπάρχουν απαντήσεις. Η τέταρτη φόλα, είναι που νομίζεις πως αυτές οι απαντήσεις σου κάνουν. Η πέμπτη φόλα, είναι που νομίζεις, πως καμμία από αυτές τις απαντήσεις δεν σου κάνει. Η έκτη φόλα, είναι που έχεις εκ νέου ερωτήματα. Η έβδομη φόλα, είναι που εδώ που έφτασες, δεν μπορεί να έχει άλλες φόλες.
Δεν λέω πως είναι ακριβώς έτσι, αλλά ήπρεπε με έναν τρόπο να φτάσω τον μαγικό αριθμό εφτά, γιατί, τί στο διάλο, εσωτεριστικά μιλάμε εδώ χαμέ.
Έλα όμως κι εσύ στη θέση σου. Καλές οι ερωτήσεις, κακές και οι φόλες. Δεν ντρέπεσαι για κάποια πράματα? Δεν ντρέπεσαι να κάνεις τον ανίδεο παπάρα, ενώ από μέσα σου ξέρεις που έχεις τη απάντησις? Κι αν δεν είναι αυτό, δεν ντρέπεσαι που τα θυμάσαι στο περίπου, ή, που αντί να ρωτάς εσύ τώρα, ρωτάς εσύ πριν από είκοσι χρόνια? Θα μου πεις, δεν είχαμαν τότε ιντερνέτ στο χωριό μου. Δεκτόν. Αρκεί αυτό, για να σπας τα αρxίδια όποιων βρίσκονται σε wi-fi range?
Σε κάθε περίπτωσις, ο θέμας είναι μάλλον πιό καλά ορισμένος από μόνος του, παρά στο ζοριστό και με comme il faut παραδοχές και συγκαταβάσεις. Τουτέστιν, ηλίθιος δεν είναι ο αχαμπάριαστος, αλλά εντελώς ο προειδοποιημένος.
Καθαρίστε ρε νούμερα το μυαλό σας. Οι απορίες είναι απορίες. Οι απαντήσεις μπορεί να μην είναι. Γενικώς. Ούτε ως φαντάσματα. Ο θέμας είναι στην επαφή. Και θα είναι κρίμα, σε άλλη δόσις, να σε πω πως η επαφή έχει να κάνει με τον αφαλό. Ας ανεμίσωμεν, τρόπον τινά, κάτι δηλαδής, αρκεί να μην είναι η τσουτσού μας, η χαμένη και ανεπαρκής.
Δε θέλει τρόπο. Θέλει κόπο.
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
quote:
Κι εγώ που λες, δε λέω. Ο καθένας μπορεί να λέει τη μαλακία του. Για δύο λόγους. Μιας που είναι στο τζάμπα, και δυό, που μόνο αυτήν έχει να πει. Κι αυτό μπορεί να γίνει με χίλιους δυο τρόπους. Έτσι πολλαπλασιάζεται η μαλακία.Π.χ.
Τα γράφω όπως μου κάτσουν. Και μετά δεν τα διαβάζω καν. Αυτήν την ατυχία θα την έχουν μόνον οι άλλοι. Οι ‘άλλοι’. Έξω απ΄τον κώλο μας, κι ας γαμηθεί το σύμπαν κόσμος. Ας μην βγαίνει νόημα κανένα. Ας ορίζω δια των οριζομένων, ας κάνω τον Μπούμπκα ήρωα λογικής, ας γαμώ τα συντακτικά και τις κλίσεις, ας ανακατεύω τις Οξφόρδες κι όλα τα LSE. Στην τελική, στο μπουρδέλο που ζούμε, τί LSE, τί LSD. Χύμα δια τον μπούτσον κατάσταση, κι αν υπάρχει ένα μέρος που εκφράζει την κατάσταση, δεν είναι παρά η κιμαδομηχανή του κρεοπώλη της γειτονιάς. Συντακτικώς και ορθογραφικώς συνεπής, κρέας βάζει, κρέας βγάζει. Άμα και βλέπεις δημοσιογράφους να σου μιλάνε για ορθρογραφία...Διότις εκεί εστιάζεται το παθούμενον. Σε λέει ο άλλος, η ορθρογραφία σε εμάρανε? Ναι βρε μαλάκα. Αυτή με εμάρανε. Γιατί το κεφάλι σου είναι απλώς βαρύ. Γεμάτο δεν είναι, και μάλλον δεν ήντουνε ποτέ, γιατί αν και κάποτις ήντουνε, τώρα θα σε πονούσε. Είτε επειδής το μυαλό σου έγινε κιμάς, είτε επειδής η ατμόσφαιρα συμπιέζει το κενό του κρανίου σου. Είτε, είτε... ἴτε.
Παίδες. Εκείνων. Άμα σου γαμήσω τη μάνα, έστω λεκτικώς, μάλλον και θα είμαι σε λίγο παρελθόν. Άμα και γαμάς το παρελθόν, πόσο τιμάς τη μάνα σου ρε καραγκιόζη? Είσαι πολλά κιλά μάγκας? Τη γνώση σου, την έχεις μεγάλη? Ξέρεις να μετράς το χρόνο? Κι αν ξέρεις, ο χρόνος σου μετριέται σε Festina, Citizen, Rolex και Cartier?
Πόση σημασία έχει ο χρόνος που χωράει η μάνα σου, ρε? Η γιαγιά σου, δεν είναι μάνα σου? Η γιαγιά της? Ο μύθος και η ανάμνηση της γιαγιάς της γιαγιάς σου?
Αλλά ξέχασα. Εσύ ψάχνεις. Έτσι είναι η φτιάξη σου, ρε παιδί μου. Ψαχτική. Και είσαι εις το διηνεκές εμπρός της μαρμίτας, σαν τον Ματζεστίξ. Στη μαρμίτα είναι όλα, ο Δρυίδης τα ξέρει όλα, εγώ ξέρω τον Δρυίδη, μη σου πω, είμαι και πρώτος του ξάδερφος. Άμα τα ξέρει αυτός, τα ‘έχω’ κι εγώ. Τί διάλο? Μαζί μεγαλώσαμαν. ΄Ετσι δεν είναι?
Η πρώτη φόλα, είναι που νομίζεις πως μπορείς να ρωτάς. Η δεύτερη φόλα, είναι που νομίζεις που ξέρεις ποιόν να ρωτήσεις. Η τρίτη φόλα, είναι που νομίζεις πως υπάρχουν απαντήσεις. Η τέταρτη φόλα, είναι που νομίζεις πως αυτές οι απαντήσεις σου κάνουν. Η πέμπτη φόλα, είναι που νομίζεις, πως καμμία από αυτές τις απαντήσεις δεν σου κάνει. Η έκτη φόλα, είναι που έχεις εκ νέου ερωτήματα. Η έβδομη φόλα, είναι που εδώ που έφτασες, δεν μπορεί να έχει άλλες φόλες.
Δεν λέω πως είναι ακριβώς έτσι, αλλά ήπρεπε με έναν τρόπο να φτάσω τον μαγικό αριθμό εφτά, γιατί, τί στο διάλο, εσωτεριστικά μιλάμε εδώ χαμέ.
Έλα όμως κι εσύ στη θέση σου. Καλές οι ερωτήσεις, κακές και οι φόλες. Δεν ντρέπεσαι για κάποια πράματα? Δεν ντρέπεσαι να κάνεις τον ανίδεο παπάρα, ενώ από μέσα σου ξέρεις που έχεις τη απάντησις? Κι αν δεν είναι αυτό, δεν ντρέπεσαι που τα θυμάσαι στο περίπου, ή, που αντί να ρωτάς εσύ τώρα, ρωτάς εσύ πριν από είκοσι χρόνια? Θα μου πεις, δεν είχαμαν τότε ιντερνέτ στο χωριό μου. Δεκτόν. Αρκεί αυτό, για να σπας τα αρxίδια όποιων βρίσκονται σε wi-fi range?
Σε κάθε περίπτωσις, ο θέμας είναι μάλλον πιό καλά ορισμένος από μόνος του, παρά στο ζοριστό και με comme il faut παραδοχές και συγκαταβάσεις. Τουτέστιν, ηλίθιος δεν είναι ο αχαμπάριαστος, αλλά εντελώς ο προειδοποιημένος.
Καθαρίστε ρε νούμερα το μυαλό σας. Οι απορίες είναι απορίες. Οι απαντήσεις μπορεί να μην είναι. Γενικώς. Ούτε ως φαντάσματα. Ο θέμας είναι στην επαφή. Και θα είναι κρίμα, σε άλλη δόσις, να σε πω πως η επαφή έχει να κάνει με τον αφαλό. Ας ανεμίσωμεν, τρόπον τινά, κάτι δηλαδής, αρκεί να μην είναι η τσουτσού μας, η χαμένη και ανεπαρκής.
Δε θέλει τρόπο. Θέλει κόπο.
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
Edited by - Psychotronic Schizophilia on 23/10/2014 16:36:54
Edited by - Psychotronic Schizophilia on 23/10/2014 16:39:04
Δημοσιεύει στις
quote:
Απεστάλη: 23/10/2014, 16:28:09
κάνει Δύο (2) edit
quote:
Edited by - Psychotronic Schizophilia on 23/10/2014 16:36:54
quote:
Edited by - Psychotronic Schizophilia on 23/10/2014 16:39:04
για να μας δείξει τι?
Μια αντιγραφή (quote όλο το κείμενο του Ντιεσέμη)
και μια εικόνα (=πάλι αντιγραφή)
Δηλαδή μ'άλλα λόγια όχι απλώς δεν ξέρει να γράφει τίποτα (που δεν εκπλήσσει)
αλλά δεν ξέρει να κάνει ούτε και μια αντι-γραφή....της προκοπής
και χρειάζεται 2 βαθμίδες ...επεξεργασίας
(αλλά θα μου πεις, όταν δεν λειτουργεί όπως πρέπει ο εν κρανίω 'επεξεργαστής' τι τα θες και τα μελετάς τα υπόλοιπα....)
.
.
.
" Υπάρχει ο σωστός τρόπος, ο λάθος τρόπος, και ο ...δικός μου τρόπος! "
Δεν θα σε πω τί μας ορίζει, δεν θα με ρωτήσεις τί σημαίνει ορίζω. Θα κάνουμε μιαν ανακωχή στους ορισμούς, μιαν ανακωχή σε οτιδήποτε μοιάζει και είναι μαλακία εξ ορισμού.
Γιατί? Γιατί έτσι. Γιατί έτσι γουστάρω. Εις την τελικήν, ή που θα καταλάβεις τί με απασχολεί, ή που θα είσαι αρκετά μαλάκαs να μην.
Ο πρόβλημας εστιάζεται και καταχωνιάζεται οπίσω των λέξεων. Λέξεις. Διψάω, πεινάω, γαμώ, ή και θέλω, να χορτάσω, είμαι εδώ, καραγκιοζάκια, είμαι εδώ, υπάρχω, σας βλέπω, σας αγαπάω, σας ποθώ, σας σκέφτομαι, μας σκεφτόμαστε, σκέφτομαι.
Όλα αυτά δηλαδής. Που δεν λέγονται ακριβώς με λέξεις. Ή που μάλλον γίνονται αισθαντά με κάποιον τρόπο, αν και εφόσον είναι μπορετό.
Κι άντε οι κριτικές, κι άντε οι εμπάθειες, κι άντε όλα αυτά τα όλα που σε πιάνουν, άμα κι έχει γύμνια κι άλλες του τύπου κωλοκαταστάσεις. Στην μπέσα όμως, που ακριβώς στέκεσαι?
Εσύ που ψάχνεις και την ψάχνεσαι. Που ρωτάς κι αναρωτάσαι. Που την κατάλαβες, την κεράτωσες, την μετάνιωσες, σε μετάνιωσες, ανυπάρθηκες, ανυπάρχθηκες. Πόσες λέξεις γνωρίζεις, να χωράνε πλήρως εσένα κι όσα σκέφτεσαι? Πόσο πλήρως είναι να συναισθάνεσαι?
Ξέρεις κάτι? Με πονάει το αριστερό μου χέρι. Αλλά πάντα θα θυμάμαι το τελευταίο φιλί στον Κύριο Τσανς. Ρούφηξα τη ψυχή του μέσα από τα μάτια του, την ώρα που έφευγαν. Αλήθεια λέω. Και μου λείπει. Πολύ. Ο τετραπάτητος.
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
https://www.youtube.com/watch?v=-MmWeZHsQzs
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
Σε πρόσφατος κουβέντα, ευρέθην ο εις, εκ του σεβαστού δια την εποχήν αριθμού των πέντε, μη οφειλέτης χρέους ασφαλώς αναγνωρισμένου εκ του παρόντος και ες αεί γκουβέρνου μιας κάποιας, έστω και κάπως εμφανούς πολιτείας.
Έκπληξις ωστόσο, δι εμέ και την υπόλοιπως ομήγυρις οπωσδήποτα, καθώς, τόσο τα εσώρουχα, όσο κι αυτά που περισσεύουν έξωθεν, ολίγιστα εμοιάζασι άχρεα, μολονότι κατά το δυνατόν καθαρώς άμεμπτα, κι εν πάση περιπτώσει, αξιοσεβούμενα. Αν μη τη άλλον, δια γύφτον οριτζινάλ, και γενικώς, τύπον αγνοούντα στρώματος επιπέδου, κι άλλων του τύπου Ευκλείδειων απλουστεύσεων.
Επί των φράγκων, ελάχιστες είναι δυνατές οι γνώσεις μου, καθώς εντίμως, ουδέποτε ησχολήθην του θεμάτου. Κι αν μέχρις στιγμής μοιραίας, αυτό ήντουνε το κομμάτι πολυτελής αναίδεια, η σχώρεσις δεν άργησε και πολύ. Άπαξ και τα φράγκα εγύρισαν εις τους Φράγκους, εσχωρέθην ομού μετά των ομοφύλων.
Ο χρέος ωστόσο, ως οντότης έχει την καταγωγή του Ιανού. Ανεξαρτήτως Σταδίου και λογής τρόπων παρουσίασις της απολογίας εκάστων. Ο χρέος ως διαβάτης, κάποιου δρόμου οδηγούντα υποχρεωτικώς προς το Δημόσιο Σήμα.
Ο χρέος ως απαίτηση σε θέα της Ακροπόλεως, κι ο χρέος ως οφειλή εις αποδοχήν της οδού. Ιανίζουσα ματιά κι αμφιΣημία, κι αν όχι Δημοσίως, έστω εις προσωπικήν εκδοχήν, που μεταξύ μας, είναι και ολίγον ξεφτίλα.
Αν και πρέπει να γυρίσεις την κεφαλή προς τον Παρθενώνα, πρέπει να κρατάς τον οβολό για τον δρόμο της οδού. Εις την ανάστροφως διαδικασίαν, δεν είσαι τίποτις άλλο, παρά οφειλή. Άνευ οβολού.
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
Το πρώτο, ακούει AC/DC πριν και Barry White κατά τη διάρκεια.
Το δεύτερο ακολουθεί την αντίστροφη πορεία.
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
Η ιστορία δεν συγχωρεί, απλώς καταγράφει.
Οχι Ρωμανέ Διογένη, δεν σε συγχωρεί η ιστορία.Είσαι ο κύριος υπεύθυνος της ύπαρξης των σημερινών Τούρκων.Οσες μαλακίες δεν έκανες στην ζωή σου, τις έκανες στο Ματζικέρτ.
Οχι Δράμαλη, δεν σε συγχωρεί η ιστορία.Δεν θα υπήρχε Ελλάδα σήμερα χωρίς την μαλακία σου στα Δερβενάκια.
Υπάρχει και το δις εξαμαρτείν.Ο Βοναπάρτης.Γκραντ Αρμέ και Βατερλώ.Και ο Κάστερ και τόσοι άλλοι.
Κι εσύ Ελληνα, ελεύθερε σκοπευτή, είχες τον Κεμάλ στο σταυρόνημα στο παράθυρο του τραίνου που τον πήγαινε στην Θεσσαλονίκη.Γιατί δεν πάτησες την γαμημένη σκανδάλη?Δεν συγχωρείσαι.
Και έχεις προχθές τον Τούρκο πάνω από τα Ψαρά, τον έχεις εγκλωβίσει, είναι δηλαδή νεκρός και αυτός τι κάνει?Ακουσον-άκουσον, γυρίζει το αεροσκάφος που υποτίθεται έχεις ήδη καταρρίψει κατά πάνω σου.Και συ πάλι κολώνεις, δεν του γαμείς την ράτσα κατ'ευθείαν, αλλά επικοινωνείς με τον ΑΤΑ, αυτός με τον Τούρκο ΑΤΑ και οι δυό μαζί με τους Α/ΓΕΑ και αυτοί με τους υπουργούς και τους πρωθυπουργούς.Και η εντολή είναι απεμπλοκή και διαβεβαίωση από τον Τούρκο ΑΤΑ, πως θα διωχθεί πειθαρχικά ο "νεκρός" πιλότος.
Ομορφα πράγματα, πολιτισμένα.Ο πολίτης της Μυκόνου έχει συνηθίσει να βλέπει μισοφέγγαρα στον ουρανό του.Δεν γαμιέται.Τουρίστες να έρθουν κι αυτό το καλοκαίρι να τα κονομήσουμε.
Δηλαδή τι θα γίνει αν καταρρίψουμε ένα μισοφέγγαρο πάνω από την Μύκονο?Ποιός θα μας εναντιωθεί?Ποιός δεν θα μας δώσει δίκιο?
Και ότι θέλει ας γίνει ρε αδελφέ.Θα είναι καλύτερο από τον κώλο που δίνουμε καθημερινά στο Αιγαίο, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα των τραπεζιτών.
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
Τι ερωτήσεις είναι αυτές ρε νιάτο;
Ναι ρε γιατί δεν πατάνε τα κουμπιά; Τι σκατά τα έχουν;
Αυτά που λες δεν γίνονται έτσι απλά.
Και πως δηλαδή γίνονται. Πού πρέπει να φθάσει ο τούρκος για να τον ρίξει. Στη Ζάκυνθο;
Άσε μεγάλε ψιλά γράμματα…… χέσε ψηλά κι αγνάντευε.
Χρόνια αργότερα λίγες μοίρες κάτω από τον ισημερινό κάπου στα 4800 πηγαίνω για χέσιμο.
Το αγνάντι; Από τα ωραιότερα και μέχρι στιγμής το υψηλότερο!
Μόνο μην είσαι δυσκοίλιος….. σε τέτοιο ύψος οι σφυγμοί αγγίζουν τους 190! Άραγε ποιος το πρωτόπε αυτό και για ποιο ύψος αναφέρονταν. Στα 1800; Στα 2000; Αυτά τα αναπάντητα μου την δίνουν. Στα μεγάλα υψόμετρα το αγνάντι δεν παίζετε και όσο ποιο ψηλά τόσο ποιο καλά αλλά μόνο γι αυτό. Τα υπόλοιπα είναι χέσε μέσα.
Δεν πάει πολύς καιρός που γνώρισα ένα πιλότο από τη Λάρισα και πετάει με φ16.
Έχεις αναχαιτίσει ποτέ τουρκικό μαχητικό;
Πολλές φορές.
Σου ήρθε ποτέ η επιθυμία να πατήσεις τα κουμπιά για να τελειώσει κάποτε αυτό το θέατρο;
Συνήθως μόνο τους λοκάρουμε. Μερικές φορές όμως ήθελα να τον ρίξω αλλά…….
Τι αλλά ρε φιλαράκι ένα κουμπί θα πατούσες μόνο και όλα καλά.
Δεν είναι τόσο απλό.
Όπα αυτό το έχω ξανακούσει. Γιατί γαμώ το κέρατο μου αυτό που εννοεί αυτός δύσκολο για μένα είναι απλό;
Κοίτα πρέπει πρώτα να αναφέρω μετά να μου δώσουν εντολή αφού πρώτα συνεννοηθούν με τους έξω και μετά………… άστο ρε φίλε είναι πολύπλοκο το θέμα, χέσε μέσα δηλαδή.
Αυτά είναι τα αναπάντητα φίλε και όχι αν μπορείς να πατήσεις τα κουμπιά.
Να χέσω μέσα αλλά που μέσα; η πόσο μέσα; Εδώ σε θέλω.