- (Η ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ - ΤΑ ΠΑΘΗ) = ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ;;;;;; - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
Πες την πηγη τους?
Γιατι ασχολεισαι με την δικη του χριστου τωρα?
Μηπως ενοχλησε το οικοδομικο συναφι σου καποια ταινια?
quote:
Εάν δεν υπάρξουν σχόλια, τα οποία να χρήζουν απαντήσεως, θα προχωρήσω στα γεγονότα τα οποία αφορούν στη ΔΙΚΗ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΠΙΛΑΤΟΥ.
Εδω δεν θα απαντησεις(εσω). Απαντησεις θα δωσει το συναφι σου αργοτερα (εξω) . Και τα ερωτηματα θα ειναι πιο δυσκολα......στο υποσχομαι......
Φιλικα.....Σανενακ.(Ο τουμπαριστος Κανενας)
quote:
Τα κειμενα ειναι δικα σου?
Πες την πηγη τους?
Γιατι ασχολεισαι με την δικη του χριστου τωρα?
Μηπως ενοχλησε το οικοδομικο συναφι σου καποια ταινια?
1. Απόλυτα
2. Η Ζαντόκ
3. Γιατί για κάποιους πλησιάζει το Πάσχα (και μέσα σ' αυτούς είμαι κι εγώ)
4. Συ είπας
Παρ' ότι ισχυρίζεσαι ότι δε θ' απαντήσω, απάντησα. Το τί κάνουν άλλοι έξω από εδώ δε με αφορά. Μπορείς να λύσεις τις διαφορές σου όπως νομίζεις.
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
μετα απο τη μαχη που ξεκινησε ο νους εναντια στην ψυχη...καθε θεμα που προσπαθει να αναπαραγει δονησεις που αφυπνιζουν την ψυχη βρισκει πολεμιους τους κριτες των ριαλυτι...
ελευθερια λογου σου λεει μετα...
πρωτα αρχισαν να βριζουν τους πιστους του χριστου φανατισμενοι "ξενοι"μετα ηρθαν και αρχισαν να βριζουν πιστους απο αλλες θρησκειες ...μετα εισεβαλλε η τηλεοραση οι δημοσιγραφισκοι και καθε καρυδιας καρυδι
τωρα εδω στην ελεεινη βαβελ του αχλαδοτυρου σε μια υστατη προσπαθεια να κατανοηθουν οι πραγματικοι λογοι δικης...
συνταξιδιωτισσα/οπως παρατηρεις δεν διαβαζουν τα λογια σου....συμπεραινουν απο τις ταυτοτητες...ειτε γραφει ποιος εισαι ειτε οχι...
γι αυτο θελουν να αναγραφεται το θρησκευμα...να μετρανε κεφαλια στο κοπαδι
εσυ που στεκεσαι αναποδα και χλευαζεις ...(Sανενακ)
γυρνα απο την καλη γιατι θα σου ανεβει το αιμα στο κεφαλι/και αν δεν εχεις να προσφερεις "παρε δρομο"-στην γλωσσα του αχλαδοτυρου που σε εκπορευσε .../μην πεις οτι ειμαι συνηγορος της συνταξιδιωτισσας,η χτιζουμε μαζι/δεν ειμαι απλως αλλα ταυτιζομαι εντελως με οσους συμφωνω/ετσι βγαινουν τα συμπερασματα οχι με τον τροπο
που προσπαθεις να μας υποδειξεις...
-αγενεστατο το καθεστως της τηλεορασης που επιβληθηκε εσω τελικα....\\
φτου...-
Listen to the rythm of the Universe
quote:
συνταξιδιωτισσα/οπως παρατηρεις δεν διαβαζουν τα λογια σου....συμπεραινουν απο τις ταυτοτητες...ειτε γραφει ποιος εισαι ειτε οχι...
Αναρωτιέμαι:
- δεν ξέρουν να διαβάζουν;
- δε θέλουν να διαβάζουν;
Αυτό το τόπικ θα ολοκληρωθεί όταν πρέπει και όπως πρέπει.
Όλα τα υπόλοιπα, απλά θα επιβεβαιώσουν το μήνυμά του.
Απ' τη μία χαίρομαι γιατί επιβεβαιώνεται ο συλλογισμός μου κι απ' την άλλη είναι λυπηρό, το ότι ο άνθρωπος δεν έχει αλλάξει ίσως καθόλου.
Μήπως κατάλαβες τώρα εσύ που ρωτάς;
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
Edited by - Zadok on 07/03/2004 19:43:04
Η δίκη ενώπιον του Πόντιου Πιλάτου, του Ρωμαίου Έπαρχου, ξεκίνησε στο Πραιτόριο νωρίς το πρωί. Δε διεξήχθει κεκλεισμένων των θυρών, καθώς οι Ιουδαίοι δε θα εισέρχονταν στην αίθουσα σε μέρα γιορτής γιατί θα είχαν το φόβο να μολυνθούν. Αυτή δεν είναι η μόνη περίπτωση στην ιστορία, όπου η σχολαστική τήρηση των θρησκευτικών εθίμων ή της ηθικής συνόδευσε ένα παράδειγμα απανθρωπιάς ανθρώπου προς τον άνθρωπο. Ο Χριστός, όπως προαναφέρθηκε, οδηγήθηκε ενώπιον του Πιλάτου επειδή η Σανχεντρίν δεν ήταν εξουσιοδοτημένη να επιβάλλει την ποινή του θανάτου χωρίς την έγκριση του Ρωμαίου Έπαρχου.
Όταν οδηγήθηκε ο Ιησούς στο Πραιτόριο, ο Πιλάτος βγήκε έξω και είπε
«ΤΙΝΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΝ ΦΕΡΕΤΕ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΤΟΥΤΟΥ» Κατά Ιωάννην – κεφ. 18, §29.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο, εξέφρασε σαφές αίτημα για έκθεση των κατηγοριών. Οι ιερείς δε διατύπωσαν συγκεκριμένη κατηγορία, αλλά απήντησαν
«ΕΑΝ ΟΥΤΟΣ ΔΕΝ ΗΤΟ ΚΑΚΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΗΘΕΛΟΜΕΝ ΣΟΙ ΠΑΡΑΔΩΣΕΙ ΑΥΤΟΝ».
Ο Πιλάτος τους είπε
«ΛΑΒΕΤΕ ΑΥΤΟΝ ΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΝΟΜΟΝ ΣΑΣ ΚΡΙΝΑΤΕ ΑΥΤΟΝ».
Και εκείνοι απήντησαν
«ΟΙ ΙΟΥΔΑΙΟΙ ΗΜΕΙΣ ΔΕΝ ΕΧΟΜΕΝ ΕΞΟΥΣΙΑΝ ΝΑ ΘΑΝΑΤΩΣΩΜΕΝ ΟΥΔΕΝΑ».
Αυτός ο διάλογος δεικνύει ότι οι Ιουδαίοι ζητούσαν μόνον ν’ αποσπάσουν την έγκριση του Έπαρχου για την καταδίκη εις θάνατον για βλασφημία, την οποία η Σανχεντρίν είχε καθορίσει. Παρόλο που ήταν καθήκον του Ρωμαίου Έπαρχου να κρίνει όλες τις υποθέσεις στις οποίες είχε επιβληθεί η θανατική καταδίκη, ήταν συνήθης πρακτική, για να αποφεύγονται όσο το δυνατόν οι τριβές με τις τοπικές αρχές, να επικυρώνεται η καταδίκη χωρίς περαιτέρω διερεύνηση και σαν να είναι ένα καθαρά τυπικό θέμα. Η αμέλεια των ιερέων να παρουσιάσουν μία συγκεκριμένη κατηγορία εις απάντησιν της ερώτησης του Πιλάτου, ήταν εμμέσως μία υπόδειξη προς εκείνον ότι αυτή η συνήθεια θα ήταν ιδιαιτέρως αρεστή στη Σανχεντρίν για τη συγκεκριμένη υπόθεση.
Υπάρχουν αρκετοί προφανείς λόγοι, για τους οποίους ο Πιλάτος αρνήθηκε να ενεργήσει κατά την υπόδειξη.
- Ήξερε ότι «ΔΙΑ ΦΘΟΝΟΝ ΠΑΡΕΔΩΚΑΝ» (Κατά Ματθαίον – κεφ. 27, §18) τον Χριστό σε εκείνον.
- Παρουσιάζεται να τρέφει αξιοσημείωτο σεβασμό προς τον Ιησού, για του οποίου τα έργα είχε ακούσει.
- Όντας πολυθεϊστής, θα ήταν μάλλον άτοπο να περιμένει κανείς ότι θα γεμίσει αγανάκτηση για αίτια, τα οποία αφορούν σε δεισιδαιμονίες.
- Γνωρίζοντας ότι η κατηγορία επινοήθηκε από φθόνο και χωρίς να λαμβάνει υπ’ όψιν προφανώς το ζήτημα της όποιας ιδιαίτερης επίπτωσης, δεν έτρεφε ιδιαίτερη συμπάθεια για την αντικειμενική επιδίωξη των ιερέων.
Έτσι δικαιολογείται η περιφρονητική του συμβουλή να δικάσουν τον Ιησού σύμφωνα με τον Ιουδαϊκό νόμο, με τον οποίο ήξερε ότι θανατική καταδίκη δεν μπορούσε να επιβληθεί.
Οι ιερείς επίσης γνώριζαν ότι η κατηγορία της βλασφημίας δεν ήταν ιδιαίτερα βαρύνουσα για έναν πολυθεϊστή Έπαρχο και έτσι, παράλλαξαν την αληθινή καταγγελία τους και διατύπωσαν εναντίον του Χριστού την κατηγορία της συνομωσίας εις βάρος της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
«ΤΟΥΤΟΝ ΕΥΡΟΜΕΝ ΔΙΑΣΤΡΕΦΟΝΤΑ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΚΑΙ ΕΜΠΟΔΙΖΟΝΤΑ ΤΟ ΝΑ ΔΙΔΩΣΙ ΦΟΡΟΥΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΚΑΙΣΑΡΑ ΛΕΓΟΝΤΑ ΕΑΥΤΟΝ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΧΡΙΣΤΟΣ ΒΑΣΙΛΕΥΣ» Κατά Λουκάν – κεφ. 23, §2.
Μία τέτοια κατηγορία ευνοήτως δεν μπορούσε να απορριφθεί χωρίς ανάκριση από τον Έπαρχο. Πέραν των διοικητικών εξουσιών του, ήταν και δικαστής, έχων τη δυνατότητα να δικάζει, να καταδικάζει και να εκτελεί.
Αρνούμενος να εξασκήσει τις διοικητικές και απεριόριστες εξουσίες του υπέρ της θανατικής καταδίκης για βλασφημία κατά την ετυμηγορία της Σανχεντρίν, ήταν αναγκασμένος, ως δικαστής, να κρίνει αυτή τη νέα καταγγελία, της συνομωσίας εις βάρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας σύμφωνα με το Ρωμαϊκό δικονομικό - ποινικό κώδικα. Οι γραφές δείχνουν ότι πάσχισε για να το πράξει.
Συνεχίζεται...
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
Edited by - Zadok on 09/03/2004 01:31:28
Από τον 4ο αιώνα και πλέον, οι ανώνυμοι συντάκτες των ευαγγελίων, προκειμένου από την μια πλευρά να κολακέψουνε τη Ρώμη και προπάντων τον «Μέγα» Κωνσταντίνο, και από την άλλη να ικανοποιήσουν τον άκρατο αντισημιτισμό τους, παρουσίασαν τους Εβραίους να συνωμοτούν για την εξόντωση του Ιησού και τους Ρωμαίους να προσπαθούν να τον αθωώσουν ή τουλάχιστον να τηρήσουνε μια πιο ουδέτερη στάση.
Τα «στοιχεία» που εξετάζονται δεν θα μπορούσανε ΠΟΤΕ (πόσο μάλλον δε μετά από αιώνες συνεχούς «ιστορικών διορθώσεων»!) να είναι ΚΑΤΑ την ίδιας αυτής της εξουσίας που ΕΓΚΑΤΕΣΤΗΣΕ το μεσσιανικό δόγμα του ιουδαϊσμού ως ΚΡΑΤΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ.
Στην πραγματικότητα, μάλλον, συνέβη ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ…….
Και αυτό διότι οι συνεχείς εξεγέρσεις της μεσσιανικής δραστηριότητας διαψεύδουν την ισχύουσα άποψη ότι δήθεν οι Εβραίοι επιθυμούσαν τον θάνατο του Ιησού.
Επίσης, να μην ξεχνάμε την ΑΣΚΗΣΗ ΜΑΓΕΙΑΣ.
Η Ρωμαϊκή δωδεκάδελτος ΑΠΑΓΟΡΕΥΕ ΕΠΙ ΠΟΙΝΗ ΘΑΝΑΤΟΥ την άσκηση μαύρης μαγείας, δηλαδή την προφορά λόγων και την εφαρμογή μαγικών τεχνασμάτων που είχαν ως συνέπεια τη βλάβη ανθρώπων, ζώων και φυτών.
Εν τούτοις σε ΠΑΜΠΟΛΛΕΣ περιπτώσεις ο Ιησούς ΚΑΤΑΡΑΣΤΗΚΕ χωριά, πόλεις, θρησκευτικές οργανώσεις και φυσικά πρόσωπα.
Η έκφραση «ουαί υμίν» επαναλαμβανόταν ΔΙΑΡΚΩΣ στα λόγια του. Και ακόμη χειρότερα, δίδασκε στους «μαθητές» του (υπαρχηγούς) την τελετουργία της ΚΑΤΑΡΑΣ επάνω σε πόλεις και σε κατοικίες.
Εάν επομένως δούμε την συρραφή των θερμόαιμων συγγραφέων της Κωνσταντίνειας Χριστολογίας υπό άλλο πρίσμα, τότε θα διαπιστώσουμε ότι την ΕΦΑΡΜΟΓΗ της ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗΣ ΜΑΓΕΙΑΣ ο Πιλάτος δεν θα μπορούσε να την παραβλέψει, και επομένως να εφαρμόσει την δεδομένη τιμωρία που προέβλεπε η δωδεκάδελτος.
καλωσήλθες στην εδώ κουβέντα μας.
Όπως θα παρατήρησες, στη συγκεκριμένη έρευνα έχω λάβει υπ' όψιν μου μόνο τη νομοθεσία και τις Γραφές, όπως αυτές μας είναι γνωστές.
Σ' ευχαριστώ για τις εύστοχες παρατηρήσεις σου. Πιστεύω όμως ότι ακόμα κι απ' την ανάλυση των κειμένων των οποίων έχουμε στη διάθεσή μας, πέρα απ' το αν είναι τελικά ιστορικά ακριβή, μπορούν να βγουν πολλά...
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
- 1. ο εκμαυλισμός του έθνους,
- 2. η παρεμπόδιση της πληρωμής των φόρων υποτελείας προς τον Καίσαρα, και
- 3. ο ισχυρισμός ότι είναι βασιλεύς.
Η κατηγορία του εκμαυλισμού του έθνους ήταν πολύ αόριστη για να απαντηθεί συγκεκριμένα.
Η κατηγορία της παρεμπόδισης της πληρωμής των φόρων υποτελείας ήταν ψευδής και οι κατήγοροί του το γνώριζαν. Νωρίτερα μέσα στην ίδια εβδομάδα όταν οι Φαρισαίοι, προσπαθώντας να τον παγιδεύσουν, τον είχαν ρωτήσει εάν ήταν νόμιμο να πληρώνουν φόρους στον Καίσαρα, εκείνος είχε απαντήσει,
«ΑΠΟΔΟΤΕ (ΛΟΙΠΟΝ) ΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΚΑΙΣΑΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΙΣ ΤΟΝ ΘΕΟΝ» Κατά Λουκάν – κεφ. 20, §25.
Η κατηγορία του ισχυρισμού ότι ήτο βασιλεύς είχε διττή φύση, έχοντας πολιτικό και θρησκευτικό χαρακτήρα, και προφανώς περίμενε να του συγκεκριμενοποιήσουν τι εννοούσαν.
Ο Πιλάτος, όπως θα δούμε, αγνόησε την κατηγορία σχετικά με την πληρωμή των φόρων υποτελείας και διεξήγαγε τη δίκη απλώς επί της κατηγορίας ότι ο Χριστός διατεινόταν πως ήταν βασιλιάς κι αυτό σε συνάρτηση με το νόημα του ισχυρισμού ότι διέβαλλε το λαό.
Πήρε τον Ιησού μέσα στο Πραιτόριο, μακριά από τους άλλους, και τον ανέκρινε ιδιαιτέρως. Η πρώτη του ερώτηση ήταν
«ΣΥ ΕΙΣΑΙ Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΩΝ ΙΟΥΔΑΙΩΝ»; (Κατά Ιωάννην – κεφ. 18, §33)
Ο Ιησούς προσπάθησε αμέσως να μάθει εάν ο Πιλάτος ασκούσε δίωξη σε πολιτική ή θρησκευτική βάση και απήντησε ερωτώντας:
«ΑΦ ΕΑΥΤΟΥ ΛΕΓΕΙΣ ΣΥ ΤΟΥΤΟ Η ΑΛΛΟΙ ΣΟΙ ΕΙΠΟΝ ΠΕΡΙ ΕΜΟΥ»;
Είχε σημασία εάν η ερώτηση του Πιλάτου αναφερόταν σ’ ένα βασιλιά όπως εκείνος κατανοούσε τον όρο και με την έννοια ότι ο Καίσαρας ήταν ένας βασιλιάς ή όπως οι Ιουδαίοι τον κατανοούσαν, ως ένα Μεσσία. Ο Πιλάτος δεν ενδιαφερόταν για θρησκευτικές διενέξεις. Ξεκαθάρισε ότι ρωτούσε μόνον από την πολιτική σκοπιά και, ενοχλημένος που δεχόταν ερώτημα από έναν Ιουδαίο, ρώτησε επιτακτικά:
«ΜΗΠΩΣ ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΙΟΥΔΑΙΟΣ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΤΟ ΙΔΙΚΟΝ ΣΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΣΕ ΠΑΡΕΔΩΚΑΝ ΕΙΣ ΕΜΕ ΤΙ ΕΚΑΜΕΣ»;
Ο Ιησούς απάντησε το ερώτημα και για τις δύο περιπτώσεις εξηγώντας, για το πολιτικό θέμα, ότι δεν ήταν αντίπαλος του Καίσαρα, επειδή το βασίλειό του δεν ανήκε σ’ αυτόν τον κόσμο αλλά, όσον αφορά στο θρησκευτικό θέμα, ότι ήταν βασιλιάς στο βασίλειο της αλήθειας. Και ο Πιλάτος, χωρίς άλλη καθυστέρηση, ερώτησε το καίριο ερώτημα, το οποίο βασανίζει τους ελεύθερους ανθρώπους με την ελεύθερη σκέψη από αρχής κόσμου,
«ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ»;
Βγήκαν έξω από το Πραιτόριο και μπροστά σε όλο το συγκεντρωμένο πλήθος ο Πιλάτος επισήμως ανακοίνωσε μία αθωωτική ετυμηγορία.
«ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΥΡΙΣΚΩ ΟΥΔΕΝ ΕΓΚΛΗΜΑ ΕΝ ΑΥΤΩ»
Κατά το νόμο, η υπόθεση εκεί είχε κλείσει. Σε πολλά σύγχρονα νομικά συστήματα τηρείται η αρχή του ακαταδίωκτου για αδίκημα για το οποίο ένα πρόσωπο έχει ήδη δικαστεί. Αυτή η αρχή ήταν μέρος του Ρωμαϊκού κώδικα πολύ πριν και μετά την εποχή του Χριστού, ως εκ τούτου υιοθετήθηκε στη νομοθεσία της Αγγλίας και κληρονομήθηκε παραδοσιακά στην Αμερικάνικη φιλοσοφία του δικαίου. Η ετυμηγορία του Πιλάτου διατυπωμένη μετά την ανάκριση και ενώπιον των κατηγόρων ήταν οριστική. Οποιαδήποτε περαιτέρω άσκηση δίωξης με την ίδια κατηγορία ήταν παράνομη.
Συνεχίζεται...
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
Edited by - Zadok on 09/03/2004 23:30:27
έστω και έτσι να είναι, πάλι τα συμπεράσματα είναι κομματάκι μονόπλευρα. Και συγκεκριμένα:
Εφόσον δεχόμαστε ότι ο Πιλάτος διέταξε τη στρατιωτική επιχείρηση σύλληψης του Ιησού, οι στρατιώτες ΟΦΕΙΛΑΝ να οδηγήσουν τον συλληφθέντα εμπρός στον Ρωμαίο προκουράτορα.
Οι ΑΝΩΝΥΜΟΙ συντάκτες των «ευαγγελίων» όμως που αναλύεις ισχυρίζονται ότι ο Ιησούς οδηγήθηκε αρχικά εμπρός στις εβραϊκές θρησκευτικές αρχές, με την κατηγορία της βλασφημίας.
Δεν βλέπεις το ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟ και συνάμα τον ΚΑΘΑΓΙΑΣΜΟ του Ρωμαιοχριστιανισμού που κλήθηκαν οι «Άγιες γραφές» να υπηρετήσουνε φίλτατη Zadok?
Και εφόσον ο Ιησούς ήταν Γαλιλαίος, και άρα υπήκοος του Ηρώδη Αντίπα, θα έπρεπε να οδηγηθεί ΑΡΧΙΚΑ εμπρός στον τετράρχη, που βρισκόταν τυχαία εκείνη τη στιγμή στην Ιερουσαλήμ. Δεν νομίζεις?
Τι μας λένε όμως οι συντάκτες των «ευαγγελίων»?
Οι δυο (Μάρκος και Λουκάς) μιλάνε «προς τον αρχιερέα», ο ένας λέει «..προς τον Καϊάφαν τον Αρχιερέα» (Κατά Μάρκον), και ο τέταρτος μας μεταφέρει «..προς Άνναν, ην γαρ πενθερός του Καϊάφα, ος ην αρχιερεύς του ενιαυτού εκείνου» (Κατά Ιωάννην).
Τελικά…..ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΤΟΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΑΝ?? Στον Άννα ή στον Καϊάφα Zadok? Πως μπορούμε να μιλάμε για έρευνα όταν τα «στοιχεία» που συνθέτουν τις όποιες παρατηρήσεις βρίθουν από αντιφάσεις και ασυμβίβαστες διαδικασίες?
Μήπως «μυρίζει» έντονα η όλη σκηνοθέτηση των συντακτών με προφανή σκοπό?
Εγώ θα πω πολύ απλά ότι με την ΕΠΙΝΟΗΣΗ αυτού του επεισοδίου, οι ελληνόφονοι αντισημίτες μοναχοί προσπάθησαν να απαλλάξουν τη Ρώμη από την ευθύνη της θανάτωσης του Ιησού.
Την εποχή εκείνη ο χριστιανισμός είχε γίνει πλέον ΕΠΙΣΗΜΗ ΚΡΑΤΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ (αναγκαστική δηλαδή) του Ρωμαϊκού κράτους και οι γραφείς ήτανε ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΙ να συμβιβάσουν αλλά και να κολακέψουν τις αρχές που τους διατηρούσανε στην εξουσία.
Κανείς δεν θα μπορούσε ποτέ να απευθύνει κατηγορία κατά των Ρωμαίων Zadok. Κανείς!
Ας θυμηθούμε για λίγο τα λόγια του Άγιου Ιερώνυμου σε σχέση με τις «Κλημέντιες Ομιλίες»:
«κάθε φορά που συναντούσα μέσα στο πρωτότυπο ελληνικό κείμενο ένα σκανδαλώδες εδάφιο, το μίκραινα, το διασκεύαζα ή το αφαιρούσα τελείως, έτσι ώστε ο αναγνώστης να μην συναντάει τίποτα που να προκαλεί τον κλονισμό της πίστης του». (De Princi, Εισαγωγή 2)
Κατά το ίδιο σκεπτικό κουκουλώματος των πραγματικών γεγονότων συντάχθηκαν και τα ευαγγέλια που αναλύονται. Η πιστεύεις ότι ο Ιερώνυμος αποτέλεσε……..το μοναδικό μαύρο πρόβατο??
όπως έχω γράψει και σε άλλα τόπικς, όπου έχουμε συναντηθεί, δε θεωρώ απίθανο το συλλογισμό σου, αντιθέτως τον βρίσκω πολύ λογικό.
Πέρα από το θρησκευτικό κομμάτι, το οποίο κατά την γνώμη μου παίζει ελάχιστο ρόλο στην ουσία την οποία ο ίδιος ο Χριστός αντιπροσώπευε, μπαίνω στη διαδικασία της σχολαστικής αυτής έρευνας αποδεχόμενη κατά συνθήκην ότι τα κείμενα είναι ακριβή, γιατί:
- το δίκαιο ή άδικο, το οποίο εξετάζουμε εδώ, προκύπτει μέσα απ' αυτά, δεν χρειάζονται άλλα
- είτε είναι έτσι, είτε αλλιώς, το ανθρώπινο μήνυμα αλλάζει; Κατά την γνώμη μου όχι.
Προσωπικά δε μ' ενδιαφέρει ποιός φταίει ή ποιός φταίει περισσότερο. Θεωρώ ότι το σφάλμα της ανθρωπότητας τόσους αιώνες είναι αυτό. Ότι κόλλαγαν στο ποιός έφταιξε.
Η ουσία είναι το πού έφταιξε ο καθένας και πώς μπορεί ο άνθρωπος να διδαχθεί μέσα απ' αυτό.
Έχεις δίκιο ότι υπάρχουν αντιφατικά σημεία μέσα στα 4 ευαγγέλια. Ας μην ξεχνάμε ότι κάθε Ευαγγελιστής δεν έδινε την ίδια βαρύτητα στα γεγονότα. "Παίζει" κι αυτό που γράφεις: να υπάρχουν κοψίματα και ραψίματα κατά το δοκούν.
Θα παρατήρησες όμως φαντάζομαι, ότι μέχρι στιγμής έχω αναφέρει όλα τα σημεία (είτε είναι κι απ' τους 4 αποδεκτά, είτε όχι). Στο παράδειγμα που έφερες για τον Άννα και τον Καϊάφα, θεωρώ ότι λίγη σημασία έχει το τί έγινε τελικά, αφού δεδομένα η διαδικασία ήταν παράτυπη.
Σχετικά με τη σύλληψη από Ρωμαίους στρατιώτες, νομίζω ότι ορθώς έπραξαν και τον οδήγησαν στη Σανχεντρίν. Το θέμα του Ηρώδη θα το εξετάσω παρακάτω, γιατί δυστυχώς την ανάλυση την κάνω τώρα, έχοντας ανοικτά τα 4 ευαγγέλια μπροστά μου, οπότε ακολουθώ τη σειρά των γεγονότων. Ακόμα δεν έχω ολοκληρώσει τα σχόλια περί Πιλάτου. Συγγνώμη που δεν μπορώ να είμαι πιο σύντομη, αλλά προσπαθώ να παρουσιάσω όσο πιο έγκυρα στοιχεία γίνεται.
Ο Ιησούς οδηγήθηκε και στον Ηρώδη κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας στο Πραιτόριο. Οπότε εδώ θα είμαστε, να τα δούμε συνολικά.
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
«ΟΙ ΔΕ ΕΠΕΜΕΝΟΝ» (Κατά Λουκάν – κεφ. 23, §5),
λέγοντες
«ΤΑΡΑΤΤΕΙ ΤΟΝ ΛΑΟΝ ΔΙΔΑΣΚΩΝ ΚΑΘ ΟΛΗΝ ΤΗΝ ΙΟΥΔΑΙΑΝ ΑΡΧΙΣΑΣ ΑΠΟ ΤΗΣ ΓΑΛΙΛΑΙΑΣ ΕΩΣ ΕΔΩ».
Ο Ηρώδης, ο Έπαρχος της Γαλιλαίας, ήταν τότε στην Ιερουσαλήμ. Ο Πιλάτος, συνειδητοποιώντας ότι ο Ιησούς ήταν Γαλιλαίος, τον έστειλε στον Ηρώδη για να δικαστεί.
Αυτό θα μπορούσε να ήταν νομότυπο. Συνήθως, αλλαγές τόπου εκδίκασης διατάσσονταν ανάλογα με την αρμοδιότητα, η οποία προέκυπτε από τον τόπο κατοικίας του κρατούμενου. Θεωρείται κοινώς αποδεκτό ότι ο Πιλάτος έστειλε τον Ιησού στον Ηρώδη ώστε ν’ αποφύγει την ευθύνη της περαιτέρω δικαστικής εμπλοκής και να μεταθέσει το βάρος του προβλήματος, το οποίο συσσωρευόταν. Δεν γνωρίζω εάν αυτό είναι αληθές. Πάντως, επειδή η καταγγελία, η οποία εκείνη την στιγμή διατυπώθηκε, ήταν ότι ο Χριστός υποκινούσε το λαό της Γαλιλαίας, δεν είναι παράλογο να υποτεθεί ότι ο Πιλάτος, έχοντας κηρύξει αθώο τον κατηγορούμενο για διάπραξη εγκλήματος στην Ιερουσαλήμ, μάλλον επιθυμούσε όπως ο Έπαρχος της Γαλιλαίας διερευνήσει τον ισχυρισμό της παραβίασης του νόμου σύμφωνα με τη δικαιοδοσία του.
Ο Χριστός οδηγήθηκε στον Ηρώδη, ο οποίος χάρηκε που τον είδε, επειδή ήθελε να του πραγματοποιήσει κάποια απ’ τα θαύματα, για τα οποία ο Ηρώδης είχε ακούσει, να υποδυθεί τον απατεώνα. Ο Χριστός αρνήθηκε να πει κάτι. Και οι αρχιερείς και οι Γραμματείς τον κατηγόρησαν μπροστά στον Ηρώδη. Παρόλο που οι λεπτομέρειες αυτής της καταγγελίας δεν εκθέτονται, ήταν προφανές ότι αφορούσε στον ισχυρισμό του Χριστού ότι ήταν βασιλεύς, καθώς ο Ηρώδης τον περιγέλασε, τον περιέβαλλε με έναν ωραιότατο μανδύα και τον έστειλε πίσω στον Πιλάτο. Είναι σαφές ότι ο Ηρώδης δε θεώρησε τις κατηγορίες σοβαρές ή βάσιμες. Και ο Ηρώδης ήταν Ιουδαίος.
Συνεχίζεται...
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
Παρακολουθώ την δίκη από την αρχή σχεδόν και βρίσκω ενδιαφέρον τον τρόπο αυτό.. αλλά έχω και εγώ την απορία σχετικά με τα ευαγγέλια
quote:
το δίκαιο ή άδικο, το οποίο εξετάζουμε εδώ, προκύπτει μέσα απ' αυτά, δεν χρειάζονται άλλα
είτε είναι έτσι, είτε αλλιώς, το ανθρώπινο μήνυμα αλλάζει; Κατά την γνώμη μου όχι.Προσωπικά δε μ' ενδιαφέρει ποιός φταίει ή ποιός φταίει περισσότερο. Θεωρώ ότι το σφάλμα της ανθρωπότητας τόσους αιώνες είναι αυτό. Ότι κόλλαγαν στο ποιός έφταιξε.
Η ουσία είναι το πού έφταιξε ο καθένας και πώς μπορεί ο άνθρωπος να διδαχθεί μέσα απ' αυτό.
Πως μπορούμε να καταλήξουμε σε ορθά συμπεράσματα όταν τα στοιχεία δεν είναι αντικειμενικά , έστω και όταν παραθέτουμε στοιχεία όλων των ευαγγελιστών? <<πως μπορούμε να δούμε που έφταιξε ο καθένας?>>
Όμως θεωρώ πως είναι ενδιαφέρουσα η διαδικασία βλέποντας τα ευαγγέλια όπως και την νομική μελέτη που γίνεται... και ίσως, ίσως λέω, να καταλήξουμε κάπου που δεν έχουμε υποψιαστεί όταν θα έχουμε παρακολουθήσουμε την δίκη χωρίς να προδικάσουμε την προσπάθεια αλλά και τους εαυτούς μας!
Ευχαριστώ , πάντα με φιλική διάθεση..
Η Πείρα δεν ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ
Η ομορφιά απλώνεται.....
S I M O R I L .......
σε καλωσορίζω στο τόπικ! Πιστεύω ότι το αποτέλεσμα θα δικαιώσει τις προσδοκίες σου.
Όπως έγραψα και πιο πάνω, η ανεύρεση της αλήθειας είναι ένας διακαής πόθος του ανθρώπου, όμως όποια "αλήθεια" κι αν μελετήσεις, το νόημα δεν αλλάζει.
Θεωρώ ότι ολοκληρώνοντας θα το συζητήσουμε πιο άνετα το θέμα αυτό και αν τελικά κριθεί απαραίτητο, μπορούμε να εμπλουτίσουμε την έρευνα αυτή.
Για την ώρα, περιορίζομαι στην πραγματικότητα των ευαγγελίων τόσο για να μην πελαγώσουμε, όσο και γιατί η δικαιοσύνη πάντα διερευνάται στις αίθουσες των δικαστηρίων, εκεί που η αλήθεια εξιστορείται και συνήθως αποκρύπτεται έντεχνα τουλάχιστον από κάποια από τις δύο πλευρές, παρ' όλα αυτά πάντα εκδίδεται ετυμηγορία.
Ας θεωρήσουμε, λοιπόν, προσωρινά, ότι τα στοιχεία της δικογραφίας μας είναι τα ευαγγέλια.
Αν παρ' όλα αυτά υπάρχει κάποιο στοιχείο το οποίο θεωρείτε σημαντικό, παρακαλώ προσκομίστε το.
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
Edited by - Zadok on 13/03/2004 01:29:31
Λες:
«Ας θεωρήσουμε, λοιπόν, προσωρινά, ότι τα στοιχεία της δικογραφίας μας είναι τα ευαγγέλια.
Αν παρ' όλα αυτά υπάρχει κάποιο στοιχείο το οποίο θεωρείτε σημαντικό, παρακαλώ προσκομίστε το.»
Πολλές φορές, τόσο οι μάρτυρες όσο και τα στοιχεία μιας δικογραφίας, απορρίπτονται λόγω αναξιοπιστίας. Εάν ο μάρτυρας π.χ. είναι πρόσωπο αμφιβόλου κύρους τότε δεν λαμβάνεται υπ’όψιν η μαρτυρία του.
Πόσο μάλλον δε όταν……………..ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΠΟΥ ΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΕΞΕΤΑΣΤΟΥΝΕ ΩΣ ΑΞΙΟΠΙΣΤΟΙ ΔΕΝ ΗΤΑΝΕ ΚΑΝ ΠΑΡΟΝΤΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΣΗ ΤΩΝ ΧΥ ΑΔΙΚΗΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΕΞΕΤΑΖΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΟΝ, ΚΑΙ «ΜΑΡΤΥΡΟΥΝ» ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΜΕΤΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΑ ΟΣΑ ΑΥΤΟΙ ΑΚΟΥΣΑΝ! (και λόγω δογματικού υπόβαθρου τα όσα αυτοί «είδαν» και «θυμήθηκαν»…..)
Εδώ ΤΙ απαντάς?
Επομένως, δεν μπορούμε να αποκλείσουμε την μεταφυσική πλευρά του θέματος μιας και η παρούσα έρευνα δέχεται εμμέσως πλην σαφώς τα όσα οι συγγραφείς παραθέτουνε ως «στοιχεία της δικογραφίας» (δηλαδή ως «Θεόπνευστοι μάρτυρες των συμβάντων»).
Σωστά?
Από την στιγμή όμως που (έστω και έμμεσα) δέχεται η έρευνα την μεταφυσική πλευρά του θέματος (το παρά-λογο), τότε θα πρέπει να λάβουμε υπ’όψιν μας και μια ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΑΤΗ διάσταση της όλης αφήγησης:
Ο Ιησούς της περιγραφής έχει ΠΡΟΣΧΕΔΙΑΣΕΙ και ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ τα όσα του συμβαίνουνε! Η όλη εξέλιξη, του είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ στο σχέδιο που Ο ΙΔΙΟΣ επιχειρεί και με ακρίβεια επαληθεύει.
Η περιγραφή δεν μπορεί ΠΟΤΕ να εξελιχθεί διαφορετικά, μιας και ο απώτερος σκοπός είναι η πραγμάτωση των προφητειών αλλά και η ικανοποίηση των πιστών του χριστιανισμού ως προς το «λάθος» των εβραίων.
Διότι, ας μην το ξεχνάμε ΠΟΤΕ αυτό, έπρεπε ΟΛΑ να συγκλίνουνε στην ΑΦΑΙΡΕΣΗ του Λόγου του Θεού από τους εβραίους, και στην ΜΕΤΑΒΑΣΗ της Θείας εντολής (δια μέσω του όλου δράματος) στους ευαγγελιστές. Επομένως?
Άρα, τα γεγονότα που περιγράφονται (σημείωση: από τους ίδιους που τα προνόησαν και συνάμα με δικιά τους κρίση περιγράφουν) χρησιμοποιούνται για να υποδαυλίσουνε καταστάσεις και συμπεράσματα, στήνοντας ένα….«ιερό θέατρο».
Μπορούμε επομένως να μιλάμε για έρευνα και αντικειμενικά συμπεράσματα? 
προσωπικά δε διαφωνώ με αυτά που γράφεις. Είναι θέμα προσωπικής πεποίθησης του καθενός κατά πόσον θα θεωρήσει τις μαρτυρίες αυτές ως πιθανά πραγματικές ή όχι.
Όμως καλέ μου φίλε, το θέμα μου δεν αφορά στο κατά πόσον πιστεύουμε ή όχι, γι' αυτό και από την αρχή δεν έχω τοποθετηθεί θρησκευτικά.
Το θέμα μου είναι καθαρά νομικό και βασίζεται στην ανάλυση των δεδομένων, τα οποία αξιωματικά έχουμε δεχτεί.
Επειδή, όπως έχω γράψει και πιο πάνω, θεωρώ ότι το τελικό μήνυμα δε μεταβάλλεται αν αλλάξουν τα δεδομένα (όσο κι αν σου φαίνεται τώρα παράξενο) κι επειδή φοβάμαι ότι ακόμα και όσοι πιστεύουν αποκλειστικά στα δεδομένα των ευαγγελίων ουδέποτε έχουν προσεγγίσει το θέμα κατ' αυτόν τον τρόπο, νομίζω ότι αξίζει να το δούμε μέχρι τέλους...
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
«ΕΦΕΡΑΤΕ ΠΡΟΣ ΕΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΝ ΤΟΥΤΟΝ ΩΣ ΣΤΑΣΙΑΖΟΝΤΑ ΤΟΝ ΛΑΟΝ ΚΑΙ ΙΔΟΥ ΕΓΩ ΕΝΩΠΙΟΝ ΣΑΣ ΑΝΑΚΡΙΝΑΣ ΔΕΝ ΕΥΡΟΝ ΕΝ ΤΩ ΑΝΘΡΩΠΩ ΤΟΥΤΩ ΟΥΔΕΝ ΕΓΚΛΗΜΑ ΕΞ ΟΣΩΝ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙΤΕ ΚΑΤ ΑΥΤΟΥ, ΑΛΛ ΟΥΔΕ Ο ΗΡΩΔΗΣ ΔΙΟΤΙ ΣΑΣ ΕΠΕΜΨΑ ΠΡΟΣ ΑΥΤΟΝ ΚΑΙ ΙΔΟΥ ΟΥΔΕΝ ΑΞΙΟΝ ΘΑΝΑΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΕΠΡΑΓΜΕΝΟΝ ΥΠ ΑΥΤΟΥ, ΑΦΟΥ ΛΟΙΠΟΝ ΠΑΙΔΕΥΣΩ ΑΥΤΟΝ ΘΕΛΩ ΑΠΟΛΥΣΕΙ».
Από νομικής απόψεως, η απόφαση του Πιλάτου να μαστιγώσει τον Ιησού μπορεί να δικαιολογείται κατά μία μόνο έννοια. Ο Πιλάτος, ο δικαστής, έχοντας κρίνει αθώο τον Χριστό για τα εγκλήματα εναντίον του Καίσαρα, μεταβίβασε την υπόθεση στον Πιλάτο, τον Έπαρχο και Διοικητή, του οποίου καθήκον ήταν να εγκρίνει την ετυμηγορία της Σανχεντρίν. Έχοντας συμπεράνει ότι ο Χριστός δεν είχε κάνει «ΟΥΔΕΝ ΑΞΙΟΝ ΘΑΝΑΤΟΥ», δέχτηκε την καταδίκη από τη Σανχεντρίν, αλλά, έχοντας πλήρη εξουσία, τη μετέτρεψε και αντικατέστησε το «εις θάνατον» με την ποινή του μαστιγώματος.
Η άποψη η οποία μάλλον επικρατεί όμως, πέραν της νομικής σκοπιάς, είναι ότι ο Πιλάτος πήρε αυτή την απόφαση απλά για να μπορέσει να κατευνάσει τον κόσμο, ο οποίος επίμονα επιθυμούσε την τιμωρία του Χριστού και η δήλωσή του ότι θα τον άφηνε μετά ελεύθερο ήταν προφανώς μία ενθάρρυνση προς τον κόσμο, ώστε να ζητήσουν την απελευθέρωσή του. Ήταν έθιμο την αργία του Πάσχα να απελευθερώνεται ένας κρατούμενος κατ’ επιλογήν του λαού. Ο Πιλάτος, έχοντας κρίνει τον Χριστό αθώο, για να ενισχύσει την υπονοούμενη έκκλησή του και να σιγουρέψει την επιλογή, τους πρότεινε να επιλέξουν μεταξύ του Χριστού και του πιο επικίνδυνου εγκληματία των φυλακών, του Βαραββά. Και ο όχλος, υποκινούμενος από τους ιερείς και τους πρεσβύτερους, επιλέγει το Βαραββά.
Αμέσως μετά ο Πιλάτος πήρε τον Ιησού και έδωσε εντολή να τον μαστιγώσουν. Οι στρατιώτες, κατά τη διάρκεια του μαστιγώματος, τον έφτυναν, τον περιγελούσαν και του φόρεσαν το ακάνθινο στεφάνι.
Κάτω από οποιοδήποτε πρίσμα εκ των ανωτέρω, η ετυμηγορία ήταν οριστική και η υπόθεση είχε κλείσει.
Εάν η απόφαση ήταν ότι ο κατηγορούμενος ήταν ολοκληρωτικά αθώος, τότε η ποινή του μαστιγώματος ήταν αδικαιολόγητη και παράτυπη. Εάν η απόφαση αποτελούσε έγκριση της υπό της Σανχεντρίν αποδιδόμενης ετυμηγορίας, τότε το μαστίγωμα ήταν η ανακοίνωση της ποινής επί της ετυμηγορίας αυτής και η ποινή, εφόσον εκτελέστηκε κανονικά, ήταν το έσχατο μέτρο επί του οποίου δεν επιτρεπόταν να ασκηθεί οποιαδήποτε περαιτέρω νομική διαδικασία.
Συνεχίζεται...
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
σίγουρα θα περιμένω με ανυπομονησία την κατάληξη της έρευνας σου. Αν και έχω σοβαρές ενστάσεις, έχει ενδιαφέρον.
Ας επισημάνουμε ορισμένες λεπτομέρειες ακόμη.
Σύμφωνα με τους Ρωμαϊκούς νόμους, οι κατάδικοι υποβάλλονταν σε δαρμούς με τρεις συγκεκριμένους τρόπους:
1. Με μπαστούνια (fustis)
2. Με βέργες (vigra)
3. Με μαστίγια (fragellum)
Στον πρώτο δαρμό υποβάλλονταν μόνον οι ρωμαίοι στρατιώτες, στον δεύτερο ΟΙ ΡΩΜΑΙΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ και στον τρίτο οι σκλάβοι.
Μάλιστα, διευκρινιστικά, ο νόμος Porcia ο οποίος εφαρμόστηκε κατά τα τέλη της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας κατήργησε τον δαρμό για τους ρωμαίους πολίτες με βέργες (αναφορές των Κικέρων και Τίτου Λίβιου).
Σε αυτό το σημείο πρέπει να αναφέρουμε ότι εν τούτοις, οι καταδικασμένοι ΣΕ ΘΑΝΑΤΟ, οι οποίοι και έχαναν αυτομάτως την ιδιότητα του Ρωμαίου πολίτη (εάν ήσαν), υποβάλλονταν στον δαρμό ΜΕ ΤΙΣ ΒΕΡΓΕΣ.
Αυτό ακριβώς εφαρμόστηκε και στην περίπτωση του Φαρισαίου Σαούλ πριν την εκτέλεση του.
Αντίθετα, ο Ιησούς ο οποίος ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΟΥΤΕ ΡΩΜΑΙΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ αλλά ούτε και στρατιώτης στην υπηρεσία της Ρώμης, ΟΦΕΙΛΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΝΑ ΥΠΟΒΛΗΘΕΙ ΣΕ ΜΑΣΤΙΓΩΣΗ.
Ας σημειώσουμε ότι ο Λουκάς λέει « παιδεύσας ούν αυτόν απολύσω» και το «παιδεύσας» δεν σημαίνει καθόλου και αυτομάτως μαστίγωμα. Τυχαίο ή απλά γνώση?
Κατά τον ίδιο τρόπο, έπεσαν σε λάθη οι συντάκτες του μύθου όταν έγραφαν για το «ξύδι» (που δεν ήταν καν ξύδι!) που πρόσφεραν στον Ιησού να πιει. Ο ένας (Ματθαίος) μας λέει ότι του πρόσφεραν ξύδι ανακατωμένο με χολή, και ο άλλος (Μάρκος) αναφέρει ότι του πρόσφεραν ξύδι αναμεμειγμένο με σμύρνα. Οι υπόλοιποι δυο………..αγνοούν την λεπτομέρεια αυτή…..
Βέβαια, και επειδή όλοι τους αγνοούσανε το Ταλμούθ, το ΚΑΤΑΠΡΑΫΝΤΙΚΟ ΠΟΤΟ που εδόθη στον Ιησού ήτανε αυτό που δίνονταν ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΘΑΝΑΤΟΠΟΙΝΙΤΕΣ και η δράση του οποίου ζάλιζε και έτσι ένιωθε λιγότερο πόνο ο θανατοποινίτης. Το ποτό αυτό το έφτιαχναν από κρασί και διαλυμένο λιβάνι.
Υπάρχουνε και άλλα πολλά στοιχεία που ανατρέπουνε πλήρως την όλη ετσιθελική περιγραφή, αλλά μάλλον δεν πρόκειται να….παρεκκλίνεις της πορείας σου.
Όπως για παράδειγμα ότι η σταύρωση ενδεχομένως, σύμφωνα με τις «Πράξεις του Πιλάτου», να μην έχει γίνει καν στον Γολγοθά αλλά ακριβώς εκεί που τον συνέλαβαν. Εκεί υπήρχε άλλωστε και το παλαιό νεκροταφείο των εβραίων της Ιερουσαλήμ………
quote:
Πήρε τον Ιησού μέσα στο Πραιτόριο, μακριά από τους άλλους, και τον ανέκρινε ιδιαιτέρως. Η πρώτη του ερώτηση ήταν«ΣΥ ΕΙΣΑΙ Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΩΝ ΙΟΥΔΑΙΩΝ»; (Κατά Ιωάννην – κεφ. 18, §33)
Φίλη Zadok , αν και όπως έχω επανειλημένα δηλώσει προσωπικά πιστεύω μόνο στην ύπαρξη Θεού και δεν ανήκω σε κανένα δόγμα , εν τούτοις παρακολουθώ απο την αρχή με ενδιαφέρον τό θέμα που άνοιξες , το οποίο παρουσιάζεις με γλαφυρότητα .
Όμως έχω μιά απορία . Κάπου έχω διαβάσει ότι η περιγραφή της συνάντησης του Ιησού με τον Πιλάτο όπως περιγράφεται στα ευαγγέλια δεν στέκει σημειλογικά , για τον λόγο ότι ο μεν Ιησούς δεν γνώριζε άλλη γλώσσα απο τα αραμαϊκά , ο δε Πιλάτος όπως και όλοι οι ρωμαίοι αξιοματούχοι , δεν καταδεχότανε να μιλήση στην γλώσσα αυτή την οποία θεωρούσε βάρβαρη και κατώτερη .
Ποιά είναι η γνώμη σου επ'αυτού ;
οι συμπληρωματικές παρατηρήσεις σου είναι σωστότατες (τουλάχιστον εξ όσων εγώ επίσης γνωρίζω). Σ' ευχαριστώ για την πολύτιμη παρουσία σου. 
Αγαπητέ Sesostris,
μάλλον η περιγραφή μου είναι αρκετά παραστατική (πλησιάζουν βλέπεις και οι μέρες εορτασμού των Παθών), όμως επί τη ευκαιρία να ξεκαθαρίσω ότι είμαι κυριολεκτική μόνο επί των βασικών σημείων. Οι υπόλοιπες περιγραφές μπορεί να είναι λίγο πιο ελεύθερες.
Αυτό σημαίνει ότι όταν γράφω ότι ο Πιλάτος μίλησε ιδιαιτέρως με τον Ιησού, δεν εννοώ ότι δεν παρίστατο ουδείς άλλος, αλλά ότι δεν παρίστατο ουδείς άλλος εκ των εμπλεκομένων: ιερέας, πρεσβύτερος ή Γραμματέας, σύμφωνα πάντα με τα Ευαγγέλια.
Αν ισχύει αυτό που αναφέρεις (το οποίο είναι πιθανό), δε θα μου έκανε εντύπωση να υπήρχε κάποιος μεταφραστής, ο οποίος να ήταν έμπιστος του Πιλάτου.
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
Edited by - Zadok on 15/03/2004 01:22:21
Αν και η φιλη zadok εχει ηδη σχεδον καλυψη νομικα το θεμα εχω να δωσω μια λεπτομερεια που επιβεβαιωνη πιστευω οτι η ανακριση του αννα ηταν παρανομη.
ο Αννας την εποχη εκεινη ειχε παυθη απο τα αξιωματα του απο τον επαρχο "Βαλεριους Γκρατους" αλλα παρολα ταυτα εξακολουθουσε να ειναι ο ανωτερος θρησκευτικος ηγετης στα ματια του κοσμου. Ο Καιφας ο επισημος αρχιερεας ηταν γαμπρος του Αννα και δεν ηταν μεγαλο κεφαλι σε σχεση με τον Αννα.
"πηγη 2τομος εγκυκλοπεδια ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΔΙΚΕΣ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ τομος Α Η δικη του ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ."
ΠΑΝ ΔΕ ΑΥ ΤΟ ΓΙΓΝΟΜΕΝΟΝ ΥΠ' ΑΙΤΙΟΥ ΤΙΝΟΣ ΕΞ ΑΝΑΓΚΗΣ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ.(ΠΛΑΤΩΝ)
DIMSOT