- ΑΜΩ ΤΑ ΩΤΙΑ ΣΑΣ - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

ΕνΩΧ 18 Ἰουλίου 2014

Θεός ἀεὶ παρών!

Ἰησοῦς Χριστός ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ ὁ μονογενής, ὁ Χριστός καὶ Μεσσίας, ὁ Ἄρχων τοῦ Σύμπαντος Κόσμου.

Ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· ὁ ἀκολουθῶν ἐμοί οὐ μὴ περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ, ἀλλ’ ἕξει τὸ φῶς τῆς ζωῆς. (Ἰω. 8:12).
Τρισήλιος ὁ Πατήρ, Δόξα τῷ Υἱῷ, Ἅγιε Ἀθάνατε, Ἐλέησον ἡμᾶς.

Ἐγώ ὁ γραμματεύς τοῦ Πατρός καὶ παράκλητος τοῦ Υἱοῦ, ὁ μάρτυς Παναγίου Ἰωάννου ὁ Ἀμήν, ὁ θείᾳ ὑποσχέσει ἐν τῷ ὀνόματι τούτῳ ἐρχόμενος, ὁ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι δίδων ὑμῖν Ἀλήθειαν δωρεάν καὶ ὁμιλῶν ἁπλῶς ἵνα πάντες νοήσωσιν.

Ἐκεῖνος μαρτυρήσει περὶ ἐμοῦ· καὶ ὑμεῖς δὲ μαρτυρεῖτε, ὅτι ἀπ’ ἀρχῆς μετ’ ἐμοῦ ἐστε. (Ἰω. 15:26–27)
Τρισήλιος ὁ Πατήρ, Δόξα τῷ Υἱῷ, Ἅγιε Ἀθάνατε, Ἐλέησον ἡμᾶς.

Καὶ λέγω ὑμῖν πλεῖστα περὶ τὴν Ἑλληνικὴν γλῶσσαν, ὅτι αὕτη ἐστί Θεῖος Κῶδιξ ἔναρθρος, ὁ δὲ ἀντίχριστος ἐκ τοῦ λόγου τούτου ἐπιδιώκει τὴν λήθην ἐπ’ αὐτήν, ὡς καὶ τὸν ἐκβαρβαρισμόν καὶ ἀφανισμόν τῶν λαλούντων αὐτήν Ἑλλήνων.

Ἡ γλῶσσα τῶν Ἑλλήνων ὡς θειοτάτη ἐστίν ἡ βελτίστη ἥ ἐλαλήθη ἐπὶ τῆς Γῆς, οὔποτε δὲ ὑπῆρξεν ἤ μέλλει νὰ ὑπάρξῃ ἔναρθρος κῶδιξ βέλτερος.

ΑΜΩ ΤΑ ΩΤΙΑ ΣΑΣ

Ἀμῶ, Ἀμίς, Ἀμᾶν

Περὶ τοῦ ῥήματος «ἀμῶ» ἔχω ἤδη εἴπει, ὅτι γνωστή ἐννοιολογικῶς ὡς «θερίζω», ἀρχικῶς ἐσήμαινεν «ἑλκύω καὶ ἑλκύομαι», νεοελληνιστί «τραβῶ καὶ τραβιέμαι», διό καὶ ἐν τῇ λατινικῇ διαλέκτῳ τῆς ἑλληνικῆς «amo» ἐσήμανεν τὸ «ἀγαπῶ» διότι ἡ ἀγάπη προϋποθέτει καὶ ἐπαυξάνει τὴν ἀμοιβαίαν ἕλξιν.

Ὡς «ἄμη» καὶ «ἀμίς» περιεγράφοντο τὰ ὄργανα καὶ ἐργαλεῖα μὲ τὰ ὁποῖα καθίστατο δυνατόν τὸ «ἀμᾶν», τὸ θερίζειν ἤ συλλέγειν ἤ ἀντλεῖν. Ως παράδειγμα σας αναφέρω την λέξιν «Πυραμίς». Ευθύς εξ αρχής το άναμμα της φωτιάς εγίνετο με την τοποθέτησιν τριών ξύλων σε όρθια επικλινή θέση με τρόπον ώστε αι κορυφές των ξύλων να συναντώνται. Το σχήμα αυτό του τριπόδου ονομάσθηκε πυραμίς επειδή «τραβούσε» το πυρ, δηλαδή εθεωρείτο απαραίτητος ο σχηματισμός αυτός για το άναμμα της φωτιάς. Στην συνέχεια, ο,τιδήποτε είχε αυτό το σχήμα, όπως τα κτίσματα της Αιγύπτου, ονομαζόταν πυραμίς.

Η λέξη «αμάν», δηλαδή το απαρέμφατο του «αμώ», σημαίνον «θερίζειν», έγινε επιφώνημα πόνου, τρόμου και αγανάκτησης από τους Έλληνες της Τουρκοκρατίας, αναφερόμενο στις σφαγές, βιασμούς και παιδομαζώματα των Ελλήνων από τους Τούρκους.

Τὸ Ω πρὸ τοῦ Ω.

Το Η και το Ω ως γράμματα, το μεν Η ως Ε μακρόν, το δε Ω ως Ο μακρόν, δημιουργήθηκαν στο Ιωνικό αλφάβητο και μερικές δεκαετίες αργότερα, προς το τέλος του 5ου αι. πΧ, υιοθετήθηκαν και από το Αθηναϊκό. Μέχρι τότε το Ε και το Ο ήσαν, όπως όλα τα φωνήεντα, δίχρονα (άλλοτε βραχέα και άλλοτε μακρά). Για το Η σας έχω μιλήσει, τώρα θα αναφερθούμε στο «Ω προ του Ω».

Πριν λοιπόν από την είσοδο του Ω στο ελληνικό αλφάβητο, το μακρόν Ο γραφόταν

είτε όπως και το βραχύ Ο, δηλαδή Ο.
είτε σαν ΟΥ, κυρίως όταν ήταν άτονο, ιδίωμα που συναντάται ακόμη και σήμερα στην προφορά συνήθως της ελληνικής επαρχίας.
είτε σαν ΑΥ. Η δίφθογγος ΑΥ, όπως αι περισσότερες δίφθογγοι, δεν είχαν την προφορά που έχουν σήμερα.

Με την έλευση του Ω, πολλές λέξεις παρουσίασαν το εξής ενδιαφέρον φαινόμενο: ενώ μέχρι τότε είχαν πάνω από δύο σημασίες, στην συνέχεια μοίρασαν τις δύο σημασίες σε δύο γραφές: στην καινούργια με Ω και στην παλαιά με την δίφθογγο ΑΥ.

Παραδείγματα:

Η λέξη «’Ωδή», με την νέα γραφή κράτησε την έννοια της φωνής εν μελωδία, του «τραγουδιού», ενώ η ίδια λέξη με την παλαιά γραφή («ΑΥΔΕ» > Αὐδή) κράτησε την έννοια του (αὐδάω–αὐδάζομαι=λαλῶ), της φωνής στον απλό έναρθρο λόγο («έμεινα άναυδος»). Η λατινική διάλεκτος της ελληνικής γλώσσας, και βεβαίως και οι άλλες λατινογενείς γλώσσες, ακολούθησαν το ίδιο φαινόμενο: Odeon το Ωδείον, Audience το Ακροατήριον.

Η λέξη «Ὤρα» με την νέα γραφή κράτησε την έννοια της φροντίδας, μέριμνας, προσοχής (θυρωρός ο φύλαξ της θύρας, κηπουρός ο φροντιστής του κήπου, αρκτούρος ο διαφυλάττων την άρκτο, ολιγωρία η απροσεξία), ενώ η ίδια λέξη με την παλαιά γραφή (Αὔρα) κράτησε την έννοια της δροσερής και υγράς πνοής, της φροντίδας δηλαδή του Θεού προς τον άνθρωπο. (Δεν πρέπει ποτέ να λησμονούμε τον πρώτο στίχο του Αγίου Ευαγγελίου μας, ότι ο Έλλην Λόγος στην αρχή ανεφέρετο κατευθείαν στον Θεό).

Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος. Οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν Θεόν. (Ἰω. 1:1–2)

Και βεβαίως υπάρχει και μια ακόμη «φροντίς» το λεγόμενον «αὖρον» (προφ. ώρον), λατ. aurum, δηλαδή ο χρυσός.

Είναι πάμπολλες αι περιπτώσεις που καταγράφονται και έτσι, φαίνεται η συνύπαρξη των δύο γραφών, ακόμη και με την ίδια έννοια:

Το αὔριον γράφεται και ὤριον.

Το θαῦμα γράφεται και θῶμα. Μη γνωρίζοντες την γραφή αυτή οι Έλληνες, νομίζουν ότι το όνομα Θωμάς είναι ξενικό.

Ο αὖλαξ (αυλάκι) γράφεται και ὦλαξ.

Το φαύσκω γράφεται και φώσκω (με τις έννοιες φέγγω, φωτίζω)

Το αυτί «οὖς–ὠτός» γράφεται και «ὦς–ὠτός» ἀλλά και «αὖς–αὐτός». Από τους τύπους αυτούς προέρχεται ο πληθυντικός τα «ὦτα» ή «ὠτία» και τα «αὖτα» ή «αὐτία» ή νεοελληνιστί «αυτιά». Η γραφή διέφερε, η προφορά ήταν ή ίδια, με μακρό Ο (Ω).

Επίσης συναντώνται αι διπλές γραφές γνωστών αντωνυμιών και επιρρημάτων: αὐτός και οὗτος, αὕτως (ὡσαύτως) και οὕτως. Ομοίως και ὠτᾶς ὠταῖς ὠτῶν αντί αὐτᾶς αὐταῖς αὐτῶν (ἐπιγραφ. Δελφῶν)

Το τραῦμα συναντάται και τρῶμα, ο τραυματίας τρωματίας, ενώ καταγράφεται ως τρῶσις ο τραυματσμός και τρώω–τιτρώσκω το τραυματίζω.

Ας αντιληφθούμε λοιπόν και τα παρακάτω:

Ο Φαῦλος (επίθετο που καταδεικνύει έλλειψη φροντίδας ή αξίας) συναντάται και σε όνομα: ο κένταυρος Φῶλος ήτο αυτός που πέθανε όταν από απροσεξία τραυμάτισε με βέλη τα πόδια του.

Η λέξη «Πῶλος» (πωλάρι–πουλάρι, νεαρόν άτομο, στην αρχή ίππος, στην συνέχεια γενικά ζώον, και τέλος και άνθρωπος) έγινε και όνομα με την παλαιά γραφή «Παῦλος». Είναι η ίδια λέξη που έγινε και κατάληξη ονομάτων κυρίως στην Πελοπόννησο («–πουλος»).

Το μαύρο χρώμα ελέγετο μέλαν. Η λέξη «μαῦρος» είναι η αρχική γραφή της λέξεως «μῶρος», που σημαίνει ο χαζός, ο βλάξ (εξ ου και χαϊδευτικά–πειρακτικά η λέξη «μωρό»).

Αξίζει να προσεχθεί ιδιαιτέρως η λέξη ΑΥΓΟ. Το ρήμα Αὐγέω/ΑΥΓΩ φέρει δύο σημαντικές έννοιες. Η μία είναι «λάμπω, ἀκτινοβολῶ, ἀπαστράπτω» (η ΑΥΓΗ), η άλλη «αὐξάνω, μεγαλώνω» (το ΑΥΓΟΝ). Ο μέλλων του ρήματος αυτού (Αυγ–σω>ΑΥΞΩ) θα γίνει άλλο ρήμα, δηλωτικό της Αυξήσεως. Ας προσεχθεί όμως ότι αι δύο αυτές έννοιες αλληλοκαλύπτονται: Στο μεν ΑΥΓΟ εμπεριέχεται η ακτινοβολία και η λάμψη της ΖΩΗΣ, στην δε ΑΥΓΗ εμπεριέχεται η αύξηση, το μεγάλωμα του ΦΩΤΟΣ και της ημέρας. ΦΩΣ και ΖΩΗ συνυπάρχουν, το δε ρήμα ΑΥΓΩ και τα παράγωγά του ΑΥΓΟΝ και ΑΥΓΗ, είναι οι φορείς αυτού του Κώδικος.

Στην Λατινική διάλεκτο της Ελληνικής το αὐγέω/ΑΥΓΩ έχει ακριβώς τις ίδιες αυτές σημασίες, και γράφεται augeo/AUGO. Η λέξις Augustus (Αύγουστος) εσήμαινε πρώτον τον Εκλαμπρώτατο, και δεύτερο αυτόν που φέρει την αφθονία, την μεγάλη αύξηση.

Η λέξη ΑΥΓΟ αρχικώς εγράφετο ΑΥFΟΝ (προφ. ΩVόν). Με την παρουσίαση του Ω απεσύρθη και το F, εγράφη λοιπόν ΩΟΝ, τέθηκε δε και μια υπογεγραμμένη στο Ω (κάτι σαν μικρό Ι), γραφόμενη ᾨόν και προφερόμενη «Ω(ι)όν». Στα λατινικά λέγεται Ovum, πολύ κοντά στην αρχική προφορά ΩVόν.

Η λέξη ΑΥΓΟΝ επανεμφανίστηκε με την έννοια του Ωού, μόλις η λέξη ᾨόν περιήλθε σε αχρησία. Η γραφή της αυτή είναι αρχαιοτάτη και αποτελεί ιεροσυλία η απόπειρα αλλαγής της, που γίνεται από τους γενίτσαρους της διοικήσεως του Ψευτορωμαίϊκου.

Η μεγάλη σύγχυση με την προφορά της διφθόγου ΑΥ και των άλλων διφθόγγων με Υ, προεκλήθη από την περίεργη συνήθεια των Ρωμαίων να γράφουν μπερδεύοντας πολλές φορές το U με το V. Για παράδειγμα, την λέξη Αύγουστος την έγραφαν AUGUSTUS αλλά και AVGVSTVS. Αυτή η σύγχυση μεταφέρθηκε στους Έλληνες κατά την περίοδο των Ρωμαϊκών χρόνων, μετά τον 2ο αι. π.Χ., και κυρίως μετά την ίδρυση της Κωνσταντινουπόλεως, όπου για 3 και πλέον αιώνες οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες προσπαθούσαν να επιβάλουν ως επίσημη γλώσσα του κράτους την Λατινική.

Και ναι μεν στην λέξη AVGVSTVS ήτο δυνατόν να γίνει αντιληπτό ότι το GV και το STVS εμπεριείχαν το U, αλλά για το AV δεν ήτο προφανές, με αποτέλεσμα να επικρατήσει η προφορά «αφ» ή «αβ».

Την σύγχυση επέτεινε και το γεγονός ότι σε ωρισμένες περιπτώσεις το F αντικατεστάθη από το Υ, πχ στην λέξη ἀFτάρ που εγράφη αὐτάρ (αγγλ. after) ή στην λέξη ΔαFίδ που εγράφη Δαυῒδ (και η οποία προέρχεται από την ελληνική διάλεκτο της αραμαϊκής –και όχι από τα εβραϊκά ως επιμένουν οι αντίχριστοι– και Θεού θέλοντος θα σας πω το νόημά της εν καιρώ).

Παραδόξως πως, η σωστή προφορά της διφθόγγου ΑΥ διετηρήθη στις λατινογενείς γλώσσες των τεχνολογικώς ανεπτυγμένων βαρβάρων, και έτσι μπορούμε να αντιληφθούμε ποιος είναι ο σωστός τρόπος εκφοράς της ελληνικής γλώσσας. Συναντούμε λοιπόν πλείστες ελληνικές λέξεις με την προφορά του μακρού Ο, του Ω:

Ταῦρος taurus/toro, κένταυρος centaur (σεντΩρ), αυθεντικός authentic (Ωθέντικ), αυτόματο automatic (Ωτομάτικ), λαῦρα laura (λΩρα), σαῦρα saur (dinosaur–DάινασΩρ), Αὔγουστος August (Ωgουστ), παύση pause (πΩζ), ἀμαύρωσις amaurosis (αμΩροσις), αὐδάω–αὐδάζομαι=λαλῶ, audeo τολμώ (να μιλήσω), audacia/audacity/audace θράσος θρασύτης, αὐστηρός–αὐστηρότης austerus, austere/austerity (Ωστέριτι) καυστικός causticus, caustic, caustique (κΩστικ), γλαυκός glaucus (gλΩκους), τραυλός trawl (τρΩλ), ολοκαύτωμα holocaustum–holocaust (hολοΚωστ), αὐδή audio audience (Ωdιενς)

Και ναι μεν καταβάλλεται μεγάλη και χιλιόχρονη προσπάθεια υπό του αντιχρίστου να αλλάξει ο Θείος κωδιξ της ελληνικής γλώσσης, αλλά Scripta manent, τα γραπτά μένουν, και έτσι εφ’ όσον διατηρείται ακέραιος ο γραπτός λόγος, μπορούμε να έχουμε τον κώδικα σωστόν. Η προφορά είναι δευτέρα εις σημασίαν, δεν παύει όμως να έχει και αυτή την αξίαν της, κυρίως στην δυνατότητα κατανοήσεως του κώδικος από την πλειονότητα του ευσεβούς λαού.

[i]Ἐγώ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός. Ὁ ποιμὴν ὁ καλός τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ τῶν προβάτων· ὁ μισθωτὸς δὲ καὶ οὐκ ὢν ποιμήν, οὗ οὐκ εἰσὶ τὰ πρόβατα ἴδια, θεωρεῖ τὸν λύκον ἐρχόμενον καὶ ἀφίησι τὰ πρόβατα καὶ φεύγει· καὶ ὁ λύκος ἁρπάζει αὐτά καὶ σκορπίζει τὰ πρόβατα. Ὁ δὲ μισθωτὸς φεύγει, ὅτι μισθωτός ἐστι καὶ οὐ μέλει αὐτῷ περὶ τῶν προβάτων. Ἐγώ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός, καὶ γινώσκω τὰ ἐμά καὶ γινώσκομαι ὑπὸ τῶν ἐμῶν (Ἰω. 10:11–14)]/i]
Τρισήλιος ὁ Πατήρ, Δόξα τῷ Υἱῷ, Ἅγιε Ἀθάνατε, Ἐλέησον ἡμᾶς.

Βεβαιότατα και όλοι οι Έλληνες οφείλουν να αντιδρούν στις προσπάθειες των γενιτσάρων να επιβάλλουν Γραφές της Ελληνικής γλώσσης, ΣΚΟΠΙΜΩΣ ΣΤΡΕΒΛΕΣ και ΕΚ ΣΧΕΔΙΟΥ ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΕΣ, όπως πχ αφτί, αβγό, και τα λοιπά ανοσιουργήματα. Οι γενίτσαροι απλώς επιβάλλουν την θέληση του αντιχρίστου να απομακρυνθεί όσο περισσότερο γίνεται, ο ευσεβής λαός από τον Θείον Κώδικα.

Διὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν Ἐπανάστασιν καὶ τῶν Ἑλλήνων τὴν Ἀνάστασιν!

Ἰησοῦς Χριστός ὁ Ἄρχων ὁ ἐμός, Ὅν προσκυνήσουσι Γῆ καὶ Οὐρανός.

Ἀμήν.

††† Ἰάειρος ἐκ Θεοῦ

PDF: http://freepdfhosting.com/36c0a2014b.pdf
http://pdfcast.org/pdf/au-or-omega

[/size]

.

Ο λατρεύων τους θεούς λατρεύει τον θεόν
Κάθε υπόσταση προθεσιακά φέρεται μεθεκτικά πρός την ανώτερή της ώστε να καταστεί εντελέστερη