- ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ? - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Επειδή κανείς από τους προγόνους μας προσωκρατικούς (απ'ότι γνωρίζω) δεν υπήρξε ιδρυτής θρησκείας, αλλά μόνον εξέφραζαν τις οντολογικές και μεταφυσικές τους απόψεις μόνο, σας παραθέτω (επειδή έχομε αναφερθεί σ'αυτόν) ένα τμήμα από τις απόψεις του Ηράκλειτου που αφορά την έννοια του "λόγου" του:
Προσθέτω παρακάτω μερικές ακόμη αναλύσεις Περικοπών που πιστεύω ότι θα βοηθήσουν στην καλύτερη αποσαφήνηση της έννοιας της λέξης "λόγος" του Ηράκλειτου:
Περικοπή 101 : εδιζησάμην εμεωυτόν .
Μετάφραση Περικοπής 101 : διερεύνησα εμένα τον ίδιο .
Ο Ηράκλειτος συχνά επαναλαμβάνει στο βιβλίο του ότι οι παλαιότεροι σοφοί δεν ξέρουν τι λένε , ακόμη και ο Όμηρος , ο Ησίοδος , ο Πυθαγόρας , των οποίων τα έργα θεωρούνται τότε κάτι ανάλογο με τα ύστερα ιερά βιβλία των λαών .
Καθώς τα πάντα μεταβάλλονται συνεχώς οι αισθήσεις των ανθρώπων δεν είναι ιδιαίτερα αξιόπιστες και είναι μάλιστα κακοί μάρτυρες για όσους ανθρώπους έχουν βάρβαρες ψυχές (Περ. 107) .
Το μόνο , λοιπόν που μένει για τον άνθρωπο είναι να ψάξει μέσα στον εαυτό του , ώστε να ανακαλύψει τον κοινό λόγο με την χρήση του οποίου θα κατορθώσει να κατανοήσει βασικές αλήθειες :
Έν πάντα είναι – εκ πάντων έν και εξ ενός πάντα – επίστασθαι γνώμην , οτέ η εκυβέρνησε τα πάντα δια πάντων – κόσμον τόνδε , τον αυτόν απάντων , ούτε τις θεών ούτε ανθρώπων εποίησεν , αλλ’ήν αεί και έστιν και έσται πυρ αείζωον , απτόμενον μέτρα και αποσβεννύμενον μέτρα .
Όλοι οι άνθρωποι έχουν τον κοινό νου , «τον ξυνόν λόγον», ώστε να κατανοήσουν όλα αυτά .
Δυστυχώς , όμως , οι πολλοί ζουν σαν να έχουν δική τους γνώση , ακριβώς επειδή δεν αναζήτησαν μέσα τους τον λόγο , αλλά τον αναζητούν έξω από τον εαυτό τους , όπως στα έργα του Ομήρου και του Ησιόδου και τους άλλους μύθους, σε απόψεις που πολλοί ανεγκέφαλοι πλάθουν . Οι πολλοί δεν είναι ικανοί οι ίδιοι να αναζητήσουν μέσα τους και να ανακαλύψουν την αλήθεια .
Αυτό είναι το βασικό μήνυμα του Ηράκλειτου και οι δύο λέξεις της παρούσας περικοπής θα έπρεπε να είναι τόσο γνωστές όσο και οι δύο λέξεις του ναού των Δελφών («γνώθι σαυτόν») , που τόσο διασυνδέθηκαν με το όνομα του Σωκράτη .
Την γνώση δεν την βρίσκει ο Ηράκλειτος στην πολυμάθεια αλλά την αναζητά μέσα του καθώς προσπαθεί να γνωρίσει τον εαυτό του .
Δεν την επιζητά στην παρατήρηση και τον ενορατικό λόγο και για τούτο συχνά μεταφέρει τη γνώση του σαν να ήταν χρησμός .
Τον ενορατικό αυτό λόγο αναζητά μέσα του ο Ηράκλειτος .
Βρίσκει έτσι την ευκαιρία , έμμεσα να κατηγορήσει πάλι τους πολλούς για την άγνοιά τους , όπως κάνει και σε άλλες περικοπές , τις 28 , 78 , 79 , 23 .
Πώς δικαιολογεί , όμως , ο ίδιος την δική του υπεροχή ;
Έχει την πεποίθηση πως τον λόγο που είναι κοινός για όλους τους ανθρώπους , ο ίδιος κατόρθωσε να τον φέρει στην επιφάνεια , καθώς διερεύνησε τον εαυτό του .
Όλοι μπορούν να επιτύχουν το ίδιο ακολουθώντας την δική του μέθοδο, αλλά οι πολλοί δεν ενδιαφέρονται , δεν προσπαθούν , δεν το κατορθώνουν .
Για τούτο ο ίδιος γράφει με το προσωπικό ελλειπτικό ύφος , αφού οι πολλοί είτε δεν θα τον καταλάβουν καθόλου είτε θα τον καταλάβουν μόνο μερικώς , όπως ο Σωκράτης , είτε θα νομίζουν πως εκφράζει μόνο προσωπικές απόψεις , όπως κάνουν άλλοι «δοκιμώτατοι» – (Περ. 28) – (Περ. 101).
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Σ'εκείνη την ωραία εποχή, λοιπόν, έζησε ο Ηράκλειτος που μπορούσε εντελώς αδογμάτιστα να εκφράζει ελεύθερα την γνώμη του επί παντός επιστητού, ανέπτυξε τα αμέσως παρακάτω που παραθέτω:
Περικοπή 114 : ξυν νόω λέγοντας ισχυρίζεσθαι χρη τω ξυνώ
πάντων , όκωσπερ νόμω πόλις , και πολύ ισχυροτέρως . τρέφονται γαρ πάντες οι ανθρώπειοι νόμοι υπό ενός του θείου . κρατεί γαρ τοσούτον οκόσον εθέλει και εξαρκεί πάσι και περιγίνεται .
Μετάφραση Περικοπής 114 : Μιλώντας με κατανόηση πρέπει ο άνθρωπος να γίνεται ισχυρός με αυτό που είναι κοινό σε όλα , όπως η πόλη από τον νόμο και πολύ ισχυρότερα . Γιατί όλοι οι νόμοι του ανθρώπου τρέφονται από τον ένα τον θείο αυτός υπερτερεί τόσο όσο θέλει και επαρκεί για όλα και επικρατεί .
Ο Ηράκλειτος κάνει ακόμη μία παρομοίωση και μάλιστα μία πυκνή παρομοίωση , όπως εκείνη της Περ. 67 , όπου ο θεός ταυτίζεται με τέσσερα ζεύγη αντιθέτων .
Όπως η πόλη γίνεται ισχυρότερη όταν εφαρμόζονται οι νόμοι της , έτσι και ο άνθρωπος γίνεται ισχυρός , πολύ ισχυρότερος μάλιστα , όταν μιλά έχοντας γνώση αυτού που είναι κοινό σε όλα τα πράγματα .
Αυτό που είναι κοινό σε όλα τα πράγματα είναι ο λόγος , όπως έχει επισημάνει στην αρχή του έργου του . Αργότερα διευκρινίζει πως αυτός ο λόγος είναι η ενορατική λογική διαπίστωση πως τα πάντα είναι ένα και τα πάντα κυβερνώνται από τα πάντα .
Έτσι επιχειρεί και την πρώτη συστηματική διασύνδεση μιάς κοσμικής αρχής με μία ηθική αρχή .
Ο Ηράκλειτος ισχυρίζεται ότι εάν κατανοήσει ο άνθρωπος ότι ο κοινός λόγος – η πεποίθηση πως στον φυσικό κόσμο τα πάντα αποτελούν ενιαία ενότητα – ισχύει το ίδιο και για τους ανθρώπους ως μέρος του φυσικού κόσμου , τότε ο άνθρωπος γίνεται ισχυρός με την γνώση , όπως η πόλη γίνεται ισχυρή όταν αποδέχονται τον νόμο .
Έτσι , για να τελειώσει τον λόγο αυτής της περικοπής , δεν μένει στον Ηράκλειτο παρά να περιγράψει τα χαρακτηριστικά του θείου νόμου ή του κοινού λόγου των πάντων .
Είναι λοιπόν κραταιός , για τούτο υπερτερεί όλων των άλλων όσο θέλει , και είναι αρκετός για όλα και για όλους , και επαρκεί για τα πάντα χωρίς τίποτε να μένει έξω από αυτόν (Περ. 114) .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πασι ρητά.
Όσον αφορά τον Αναξίμανδρο, μόνον ένα μέρος από αυτά που είπε αφορούσε τις οντολογικές του απόψεις. Αυτά δε, όπως προανέφερα, συνοψίζονται στην μοναδική φράση που μας άφησε, και την οποία παραθέτω πάλι ακόμη μια φορά:
quote:
"Αρχήν των όντων το άπειρον, εξ ων δε η γένεσις έστι τοις ούσι , και την φθοράν εις ταύτα γίνεσθαι κατά το χρεών. διδόναι γαρ αυτά δίκην και τίσιν αλληλοις της αδικίας κατά την του χρόνου τάξιν".
Έγινε διάσημος για τα παρακάτω:
Η συμβολή του Αναξίμανδρου για την θεμελίωση της επιστήμης και της φιλοσοφίας υπήρξε τεράστια. Αναδείχτηκε ο πρώτος θεμελιωτής της επιστημονικής γεωγραφίας, της μαθηματικής αστρονομίας και της εξελικτικής βιολογίας.
Με την εισαγωγή της αρχής του απείρου άνοιξε νέο δρόμο, αφού υπέδειξε ότι η έρευνα έπρεπε να υπερβεί τα δεδομένα τα περιεχόμενα στην άμεση αισθησιακή αντίληψη.
Έθεσε επί κεφαλής όλων των ποικιλιών της αίσθησης, το θερμό και το ψυχρό, εισηγήθηκε τη συστηματική τους κατάταξη σε αντιστοιχίες αντιθέτων μελών.
Οι σχετικές με την απειρία και αλληλοδιαδοχή των κόσμων δοξασίες του, προπαρασκεύασαν το έδαφος, επί του οποίου αργότερα ο Αριστοτέλης στήριξε την περί αϊδιότητος του κόσμου θεωρία του.
Υπήρξε ακόμη ο δημιουργός της μηχανικής φυσικής και της βιολογίας με την στροφή που έκανε στην παρατήρησή του προς τα εμπειρικά φυσικά και βιολογικά φαινόμενα.
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
quote:
Κηφεύς:
Επειδή κανείς από τους προγόνους μας προσωκρατικούς (απ'ότι γνωρίζω) δεν υπήρξε ιδρυτής θρησκείας, αλλά μόνον εξέφραζαν τις οντολογικές και μεταφυσικές τους απόψεις μόνο, σας παραθέτω (επειδή έχομε αναφερθεί σ'αυτόν) ένα τμήμα από τις απόψεις του Ηράκλειτου που αφορά την έννοια του "λόγου" του:
Οι προσωκρατικοί πρόγονοί μας νε μεν, δεν υπήρξαν ιδρυτές θρησκείας και σωστά αφού δεν ήσαν θεοί αλλά δεν παύει να είναι αυτοί που πρώτοι μίλησαν για τον μονισμό, τον Ένα Θεό και το Λόγο ή αν θες το «πυρ» (ενέργια, κάτι σαν το δικό μας Άγιο Πνεύμα), που διέπει τα πάντα στον κόσμο υλικό και άυλο και έτσι όχι μόνο εξέφραζαν οντολογικές και μεταφυσικές απόψεις αλλά και θρησκευτικές ανησυχίες.
quote:
Κηφεύς:
Ο Ηράκλειτος συχνά επαναλαμβάνει στο βιβλίο του ότι οι παλαιότεροι σοφοί δεν ξέρουν τι λένε , ακόμη και ο Όμηρος , ο Ησίοδος , ο Πυθαγόρας , των οποίων τα έργα θεωρούνται τότε κάτι ανάλογο με τα ύστερα ιερά βιβλία των λαών .
Σωστά αλλά αυτό το έλεγε από θρησκευτικής σκοπιάς γιατί ο Ησίοδος και ο Όμηρος εισήγαγαν το δωδεκάθεο το οποίο ο Ηράκλειτος απέρριπτε, ενώ ο Πυθαγόρας έλεγε και κάτι περίεργα.......όπως ότι ήταν γιος του θεού Ερμή και ότι ο Ερμής του είπε να ζητήσει ότι θέλει εκτός από την αθανασία........
quote:
Κηφεύς:
Έν πάντα είναι – εκ πάντων έν και εξ ενός πάντα – επίστασθαι γνώμην , οτέ η εκυβέρνησε τα πάντα δια πάντων – κόσμον τόνδε , τον αυτόν απάντων , ούτε τις θεών ούτε ανθρώπων εποίησεν , αλλ’ήν αεί και έστιν και έσται πυρ αείζωον , απτόμενον μέτρα και αποσβεννύμενον μέτρα .
Ενώ πρέπει να σημειώσουμε ότι γράφει ότι δεν τον έφτιαξε "κάποιος από" τους Θεούς, από τους τότε γνωστούς 12 θεούς και έτσι ήταν. Εάν αρνιόταν την ύπαρξη του Θεού θα έγραφε ότι δεν τον έφτιαξε τον κόσμο "κάποιος Θεός".
O Ηράκλειτος έγραψε αυτές τις ρήσεις τον 5ο αιώνα π.Χ......... για να δούμε πόσο μακριά είναι από τον Ιωάννη?
κεφ. Α' σποιχ.1-4 "Εν αρχή ήν ο Λόγος (γνώμην) , και ο Λόγος ήν προς τον Θεόν και Θεός ήν ο Λόγος. Ούτος ήν εν αρχή προς τον Θεόν. Πάντα δι' αυτού εγένετο, και χωρίς αυτού εγένετο ουδέ εν ο γέγονεν. Εν αυτώ ζωή ην, και η ζωή ην το φως των ανθρώπων.
... "Πυρός τροπαί πρώτον θάλασσα, θαλάσσης δε το μεν ήμισυ γη, το δε ήμισυ πρηστήρ, δυνάμει γαρ (Ηράκλειτος) λέγει ότι πύρ υπό του διοικούντος λόγου και θεού τα σύμπαντα...."
Αγαπητέ Κηφεύς εδώ πολύ καθαρά μας λέει ο Ηράκλειτος ότι το πυρ (που φυσικά δεν είναι η καθ’ αυτή φωτιά, αλλά η ενέργεια) , δρα κάτω από τη Διοίκηση του Λόγου και ο Λόγος δεν είναι άλλος από τον ίδιο το Θεό, που έρχεται με την εμφάνιση του Ιησού όπως με σιγουριά μας διαβεβαιώνει ο Ιωάννης.
Γι' αυτό εξάλλου έγραψε ο Ηράκλειτος:"Ο άνθρωπος, άμυαλος φαίνεται μπροστά στο θεό, όπως το παιδί μπροστά στον άντρα" για να μην αμφισβητήσει κανείς ποτέ ότι πίστευε στην ύπαρξη του Ενός και μόνο Θεού.
Και θέλω λίγο να μου ερμηνεύσεις το εξής: «Εδόκει δ’ αυτώ καθολικώς μεν τάδε, εκ πυρός τα πάντα συνεστάναι και εις τούτο αναλύεσθαι, πάντα δε γίγνεσθαι καθ’ ειμαρμένην»
Μετάφραση: Ο Ηράκλειτος είχε γενικά τη γνώμη ότι τα πάντα συνίστανται από πυρ και πάλι στο πυρ αναλύονται. Τα πάντα δε γίνονται όπως ορίζει η ειμαρμένη.
Τι σημαίνει για σένα εδώ η ειμαρμένη?
quote:
Κηφεύς:
Περικοπή 114 : ξυν νόω λέγοντας ισχυρίζεσθαι χρη τω ξυνώ
πάντων , όκωσπερ νόμω πόλις , και πολύ ισχυροτέρως . τρέφονται γαρ πάντες οι ανθρώπειοι νόμοι υπό ενός του θείου . κρατεί γαρ τοσούτον οκόσον εθέλει και εξαρκεί πάσι και περιγίνεται .Μετάφραση Περικοπής 114 : Μιλώντας με κατανόηση πρέπει ο άνθρωπος να γίνεται ισχυρός με αυτό που είναι κοινό σε όλα , όπως η πόλη από τον νόμο και πολύ ισχυρότερα . Γιατί όλοι οι νόμοι του ανθρώπου τρέφονται από τον ένα τον θείο αυτός υπερτερεί τόσο όσο θέλει και επαρκεί για όλα και επικρατεί .
Εδώ ακριβώς μας μιλάει για το Λόγο δηλαδή το Θείο νόμο, φως φανάρι ότι εδώ εισάγει τη λειτουργία των πάντων υπό της θειότητας και ποιος κρύβεται πίσω από τη θειόητα των νόμων αν όχι ο Θεός?
quote:
Κηφεύς:
«Θείος νόμος» = «κοινός λόγος»Είναι λοιπόν κραταιός , για τούτο υπερτερεί όλων των άλλων όσο θέλει , και είναι αρκετός για όλα και για όλους , και επαρκεί για τα πάντα χωρίς τίποτε να μένει έξω από αυτόν (Περ. 114) .
Ο μόνος Λόγος που μπορεί να τα κάνει αυτά είναι ο Λόγος του Θεού, μόνο αυτός υπερτερεί υπερ όλων των άλλων. Για αυτό εξάλλου χρησιμοποιεί τη λέξη "θείο νόμο" αλλιώς θα έβρισκε μια άλλη λέξη θα μιλούσε για παράδειγμα για τον "φυσικό νόμο."
θέλω να σταθείς ιδιαιτέρος σε αυτήν την ρύση " πάντα γαρ το πυρ
επελθόν κρινεί και καταλήψεται"
Μετάφραση"
"ο Ηράκλειτος λέει ότι η φωτιά, όταν επέλθει, θα κρίνει και θα καταλάβει τα πάντα."(Ιππόλυτος)
......πως είναι δυνατόν το πυρ να μπορεί να κρίνει?
quote:
Κηφεύς:
Οι περισσότεροι σύγχρονοι σχολιαστές τουλάχιστον, φαίνεται να κατανοούν ότι:
Η ΘΕΟΤΗΤΑ , κατά τον Ηράκλειτο , ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ
ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΓΡΑΦΙΚΕΣ ΘΕΟΤΗΤΕΣ ΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΤΟΥ , ΟΥΤΕ ΜΕ ΤΙΣ ΥΣΤΕΡΕΣ Ή ΠΡΟΤΕΡΕΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΕΣ Ή ΟΧΙ ΘΕΟΤΗΤΕΣ ΑΛΛΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ .Για τον Ηράκλειτο : Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ , ΔΕΝ ΕΦΤΙΑΞΕ ΤΙΠΟΤΕ , ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΒΟΥΛΗΣΗ , ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΜΠΛΕΚΕΤΑΙ ΜΕ ΤΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΦΥΣΙΚΟ ΚΟΣΜΟ ΑΤΟΜΙΚΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ Ή ΝΑ ΚΑΘΟΔΗΓΕΙ ΤΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΝΤΑ ΜΕ ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ ΤΡΟΠΟ .
ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΤΑΞΗ ΤΟΥ . (Περ.67) .
Γιατί όμως? σίγουρα δεν έχει καμία σχέση με το δωδεκάθεο αφού ο ίδιος είπε:<<........ βλέποντας τους Έλληνες να προσφέρουν δώρα στους θεούς, είπε: "Προσεύχονται στα αγάλματα των θεών σαν να μπορούσαν να τους ακούσουν, ενώ δεν τους ακούνε, δεν δίνουν, όπως και δεν μπορούν τίποτα να ζητήσουν">>
Με αυτά που γράφει:........"Μεν ουν φησιν είναι το παν διαιρετόν αδιαίρετον, γενητόν αγένητον, θνητόν αθάνατον, λόγον αιώνα, πατέρα υιόν, θεόν δίκαιον, ουκ εμού, αλλά του λόγου ακούσαντας ομολογείν σοφόν εστίν εν πάντα είναι" ο Ηρκακλειτος φήσι."
Μετάφραση:
Ο Ηράκλειτος λοιπόν λέει ότι το παν είναι διαιρετό και αδιαίρετο, γεννητό και αγέννητο, θνητό και αθάνατο, λόγος και αιών, πατέρας και γιος, θεός και δικαιοσύνη. Αφού ακούσετε όχι εμένα αλλά το λόγο, είναι σοφό να ομολογήσετε πως τα πάντα είναι ένα.
.............δεν αφήνει κανένα περιθώριο για να πει κάποιος ότι δε μιλούσε παρά για τον Έναν και μόνο Θεό.
quote:
Κηφεύς:
Αναφέρθηκα στο τι λέει ο Αριστοτέλης για τον Αναξίμανδρο επειδή έκανες εσύ την παραπάνω αναφορά για το ίδιο θέμα.Πιάσαμε ένα θέμα το οποίο δεν νομίζω πως θα μας οδηγήσει σε κανένα σίγουρο συμπέρασμα. Και αυτό το λέω διότι:
Υπό την καθοδήγηση της εκδοχής του απείρου ως οντολογικής αρχής πρέπει να ερμηνευθεί και το πολύ μικρό και μοναδικό απόσπασμα από το σύγγραμμα του Αναξίμανδρου, που διασώθηκε μέχρι τώρα από τον Σιμπλίκιο. Το παραθέτω αμέσως παρακάτω:"Αρχήν των όντων το άπειρον, εξ ων δε η γένεσις έστι τοις ούσι , και την φθοράν εις ταύτα γίνεσθαι κατά το χρεών. διδόναι γαρ αυτά δίκην και τίσιν αλληλοις της αδικίας κατά την του χρόνου τάξιν".
Η ερμηνεία των λίγων αυτών λέξεων, παρ'όλη την πολυετή προσπάθεια των ερμηνευτών, δεν μπορεί να θεωρηθεί οριστικά ότι έχει διευκρινισθεί μέχρι σήμερα.
Προφανώς ο Αναξίμανδρος μεταχειρίστηκε για την έκφραση των νοημάτων του λέξεις ποιητικές που επιδέχονται περισσότερες από μια σημασίες: "ποιητικωτέροις ούτως ονόμασιν αυτά λέγων" , όπως σημειώνει ο Σιμπλίκιος. Εγκαινιάζει έτσι αυτός πρώτος το λεκτικό ύφος, που μεταχειρίστηκε κατόπιν ο Ηράκλειτος.
Προκειμένου για την ερμηνεία αυτού του αποσπάσματος γεννάται (πρώτ'απ'όλα) το ζήτημα ποια είναι η σημασία του όρου αρχή.
Γίνεται λόγος περί χρονικής έναρξης ή σημαίνει την υπεροχή της δύναμης και του αξιώματος με την πολιτική έννοια, η αρετή του απείρου; Η πρώτη αρχή των όντων, η οποία τα κυβερνά, πρέπει να είναι και πιο δυνατή.
Και η εξήγηση της λέξης χρεών έχει δυσκολίες.
Χρεών σημαίνει αναπόδραστη αναγκαιότητα, μοίρα.
Στην σημασία αυτή χρησιμοποιεί ο Ηρόδοτος την λέξη εχρήν
Χρεών όμως σημαίνει και την οφειλή, το χρέος που πρέπει να επιστραφεί σε ορισμένο χρόνο.
Είναι φανερό εδώ (κατά τους περισσότερους ερμηνευτές), ότι επίτηδες χρησιμοποιεί το χρεών εδώ ο Αναξίμανδρος, για να συσχετίσει αυτό με το ομόηχό του χρόνος, το οποίο ακολουθεί εν τέλει, και προς τα συνώνυμα δίκη και τίσις .
Επίσης η αντωνυμία αλλήλοις δημιουργεί μεγάλες δυσκολίες.
Και πάνω απ'όλα τι εννοεί με τη λέξη άπειρο;Μπορώ να παραθέσω πολλές ερμηνείες που δόθηκαν από επώνυμους ερμηνευτές και των επι μέρους λέξεων και του συνόλου του κειμένου όπως οι:
Ο Αριστοτέλης, ο Θεμίστιος, ο Σιμπλίκιος, ο Φιλόπονος, ο Αυγουστίνος, ο Ειρηναίος, ο Χέγκελ, ο Σλαγιερμάχερ, ο Ρίττερ, ο Έρβαρτος, ο Ε. Τσέλλερ, ο Γαίγκερ... κ.ά.Αλλά γιατί;
Δεν βλέπω το λόγο.
Τι λες εσύ;
Αγαπητέ μου Κηφεύς εγώ λέω τα εξής:
Ο Αναξίμανδρος πολύ σωστά είναι ο φιλόσοφος που έθεσε ως αρχή των πάντων μία μη εμπειρική οντότητα, «το άπειρον», ένα υπόστρωμα που προϋπάρχει σε μια κατάσταση πλήρης αταξίας, από το οποίο με μια τολμηρή θεωρία δημιουργεί το μηχανισμό γένεσης των στοιχείων, από τα οποία παράγονται όλα τα όντα του κόσμου.
Αλλά και η αρχή που θέτει ο Ηράκλειτος, το πυρ, δεν ταυτίζεται με την εμπειρική οντότητα της φωτιάς, έχει χαρακτηριστικά πιο αφηρημένα και απομακρυσμένα από την εμπειρία, οι μεταβολές του πυρός για την παραγωγή των στοιχείων, που όλοι οι φιλόσοφοι θεωρούν ως τη βάση σύνθεσης των φυσικών πραγμάτων, ακολουθούν ακριβείς νόμους, οι οποίοι παραπέμπουν σε νόμους διατήρησης της σημερινής φυσικής.
Έτσι αγαπητέ Κηφεύς αξίζει να αναφερθεί ότι ο Heisenberg, (Φυσική και Φιλοσοφία), μιλώντας για την έννοια του πυρός και τον τρόπο που ο Ηράκλειτος τη χειρίζεται , σημειώνει ότι αν στη θέση της λέξης πυρ στο κείμενο του Ηρακλείτου βάλουμε τη λέξη ενέργεια (όπως αυτή νοείται στη σύγχρονη φυσική), τότε θα συμφωνήσουμε κατά λέξη με όσα λέει ο Ηράκλειτος. Τα ίδια ισχύουν και για τη φυσική θεωρία του Αναξίμανδρου.
Μόνο που από θρησκευτικής απόψεως εάν στη θέση της ενέργειας βάλουμε τη Θεϊκή ενέργεια, το Άγιο Πνεύμα δηλαδή, το οποίο μην ξεχνάμε ότι όπως μας λένε τα Ευαγγέλια εμφανίστηκε με πύρινες γλώσσες στους Αποστόλους τότε δεν έχουμε τίποτα άλλο από τις ρύσεις του μεγάλου αυτού φιλόσοφου, παρά την Αγία Τριάδα, Πατήρ (θείος νόμος), πυρ (Άγιο Πνεύμα), Λόγος (Λόγος και στα Ευαγγέλια δηλαδή ο Ιησούς [ο μονογεννήσιος Υιός και Λόγος του Θεού])
Αν και δεν έχουμε το πλήρες έργο τους καθώς αυτό έχει εξαφανιστεί, εύκολα βλέπουμε στις θεωρείς των προσωκρατικών φιλοσόφων και ιδίως αυτών των δύο, του Αναξίμανδρου και του Ηράκλειτου το στοιχείο του παραδόξου.
Και αυτό το στοιχείο το αποδίδουμε σε μια ιδιαίτερη ικανότητα βαθιάς σκέψης, ενόρασης ακόμη και τολμηρής φαντασίας ή και αινιγματικής προφητικής έμπνευσης ( Χριστιανισμός), εν πάση περιπτώσει σε κάποιες πνευματικές ικανότητες, που δε συναντάμε στους συνήθεις ανθρώπους......
Ελπίζω στο επόμενο μήνυμα μου να καταφέρω να ολοκληρώσω. 
Η σοφία είναι ένα μόνο πράγμα: να γνωρίζει κανείς την αρχή που κυβερνά τα πάντα με τη βοήθεια των πάντων.
(Ηράκλειτος).
Edited by - europaios2 on 03/11/2008 22:17:01
quote:
Και θέλω λίγο να μου ερμηνεύσεις το εξής: «Εδόκει δ’ αυτώ καθολικώς μεν τάδε, εκ πυρός τα πάντα συνεστάναι και εις τούτο αναλύεσθαι, πάντα δε γίγνεσθαι καθ’ ειμαρμένην»Μετάφραση: Ο Ηράκλειτος είχε γενικά τη γνώμη ότι τα πάντα συνίστανται από πυρ και πάλι στο πυρ αναλύονται. Τα πάντα δε γίνονται όπως ορίζει η ειμαρμένη.
Τι σημαίνει για σένα εδώ η ειμαρμένη?
Η απάντηση είναι:
Η λέξη ειμαρμένη σημαίνει κάτι που είναι προκαθορισμένο και επομένως κάτι που θα συμβεί κατ'ανάγκη. Ο Θεόφραστος και ο Διογένης φαίνεται να κατανοούν καλά την τοποθέτηση του Ηράκλειτου ως προς αυτή την σημαντική φιλοσοφική θέση την κατανόηση της ορθής σκέψης πως όλα συμβαίνουν σύμφωνα με την ειμαρμένη, σύμφωνα με προκαθορισμένη ανάγκη. (βλ. σε συνδυασμό με την περ.137).
Αλλα γιατί με ρωτάς;
Φιλικά
Κηφεύς
quote:
Η απάντηση είναι:Η λέξη ειμαρμένη σημαίνει κάτι που είναι προκαθορισμένο και επομένως κάτι που θα συμβεί κατ'ανάγκη. Ο Θεόφραστος και ο Διογένης φαίνεται να κατανοούν καλά την τοποθέτηση του Ηράκλειτου ως προς αυτή την σημαντική φιλοσοφική θέση την κατανόηση της ορθής σκέψης πως όλα συμβαίνουν σύμφωνα με την ειμαρμένη, σύμφωνα με προκαθορισμένη ανάγκη. (βλ. σε συνδυασμό με την περ.137).
Αλλα γιατί με ρωτάς;
Για να άκουσω ενδεχομένως μια άλλη από εμένα άποψη.
"Θεός , νους , ειμαρμένη και Δίας είναι το ίδιο πράγμα που καλείται με πολλά άλλα ονόματα" . (Ζήνων ο Στωικός) .
"Ειμαρμένη είναι η αιτία που συνδέει τα όντα ή , ο λόγος σύμφωνα με τον οποίο διεξάγεται ο κόσμος" . (Ζήνων ο Στωικός).
"Ειμαρμένη είναι η αιτία που τα πράγματα είναι έτσι τακτοποιημένα ως σύνολο και ως μέρη" (Πυθαγόρας)
Από αυτούς λοιπόν εγώ επηρεασμένος πιστεύω ότι όταν ο Ηράκλειτος λέει:".....τα πάντα συνίστανται από πυρ και πάλι στο πυρ αναλύονται. Τα πάντα δε γίνονται όπως ορίζει η ειμαρμένη."
..........νομίζω ότι εννοεί το Λόγο του Θεού και όχι την προκαθορισμένη μοίρα.
Η σοφία είναι ένα μόνο πράγμα: να γνωρίζει κανείς την αρχή που κυβερνά τα πάντα με τη βοήθεια των πάντων.
(Ηράκλειτος).
Edited by - europaios2 on 04/11/2008 00:04:03
Υπάρχει η λατρεία του σεξ , και μία τριάδα . Εννοώ γιατί ο Κρίσνα , το δεύτερο πρόσωπο της ινδουιστικής τριάδας , έγινε άνδρας και λύτρωσε τον κόσμο .
Υπάρχει επίσης ο πολυθεϊσμός – αναρίθμητο πλήθος θεών .
Ο Reinach λέγει ότι το ινδουιστικό πάνθεο μοιάζει με τροπικό δάσος .
Εκείνο που θέλγει τον λαό δεν είναι μια αίσθηση του όλου , αλλά μια καλή , απίστευτη ιστορία.
Μια μυστικιστική έξαρση ενδιαφέρει τον ινδικό λαό λιγότερο από ό,τι ο μύθος , λόγου χάριν , κατά τον οποίο κάποιος θεός ήπιε τον ωκεανό , ή εκείνος όπου ένας άλλος θεός συνευρέθηκε μέσα σε μια νύκτα με 10.000 παρθένους .
Δεύτερη κατά σειρά στις προτιμήσεις του λαού έρχεται η ευχαρίστηση από την τήρηση του ιεροτελεστικού τυπικού – λόγου χάριν η ευχαρίστηση του να πλύνουν τα χέρια τους στον Γάγγη (σαν ο Γάγγης να ήταν δυνατόν να καθαρίσει οτιδήποτε) , να προσφέρουν μαγικούς εξορκισμούς και προσευχές και να προσφέρουν αναθήματα στις θείες δυνάμεις .
Φοβάμαι , όμως , πως πήρα πάλι το κοινό περίβλημα της θρησκείας σαν την ουσία της , όπως ακριβώς οι φιλόσοφοι σήμερα νομίζουν ότι η μηχανή που αποτελεί το σκήνωμα του ανθρώπου είναι αυτή η ουσία του .
Ακόμη και ο απλοϊκός άνθρωπος του λαού , για τον οποίο έγινε λόγος , νηστεύει συχνά μέχρι σημείου λιμοκτονίας .
Δεν νομίζω ότι υπάρχει καμία ευχαρίστηση σ’αυτό , εκτός ίσως του ότι η λιμοκτονία καταργεί την αυτοσυναίσθηση και ταυτίζει το παροδικό άτομο με τον κόσμο και την αιωνιότητα .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Αν οι επιστήμονες έχουν αναλύσει την διαδικασία της
τέλεσης της νηστείας και της σημασίας αυτής για τον
άνθρωπο, θα την είχαν επιβάλλει δια ...ροπάλου, αφού, με
γνώμωνα ότι το σώμα μας είναι ένα όχημα που μας μεταφέρει
και χρειάζεται την ανάλογη συντήρηση, θα μπορούσαμε
να ζούμε κατά πολύ καλύτερα και μακροβιότερα,νηστεύοντας....
Αυτό γιατί π.χ., η νηστεία Τετάρτης και Παρασκευής, έχει το
αλάδοτο,δίχως λάδι και οίνο, έως εσπέρας, για να καθαριστούν
όλα τα πεπτικά μας όργανα,καθώς
πιάνουν..πουρί και το αλάδοτο, τα καθαρίζει...
Για να το πω πιο απλά, ο αμόρφωτος άνθρωπος, λέει " ότι φάμε κι
ότι πιούμε, σήμερα ζεις αύριο πεθαίνεις" κ ι έτσι ένα ζώο αντικαθιστα
τον άνθρωπο. Αν όμως, ο άνθρωπος, ως πνεύμα, δει την φθαρτότητα της
σάρκας, θα προσπαθήσει να την προσέχει για να ζει καλύτερα και πνευματικότερα...
Αυτά είναι μια βάση συζήτησης περί του κατά πόσο ο άνθρωπος πρέπει να
νηστεύει κι αν το σύστημα το χριστιανισμού, είναι σωστό για την καλή
διαβίωση επι γης του ανθρώπου... Χωρίς τη νωθρότητα και την υπνηλία των
αισθήσεων λόγω βαριών τροφών και την ανάλογη έλλειψη πνεύματος...
Πολλοί μυστικιστές , κρατούν σφιγμένη την γροθιά τους επί τόσο πολύ καιρό , ώστε τα νύχια τους , μεγαλώνοντας , διεισδύουν στην παλάμη τους και εξέρχονται από την εξωτερική της όψη .
Ή ας πάρουμε τον Βούδα .
Προσπάθησε να απαλλάξει την πατροπαράδοτη θρησκεία από τις καταχρήσεις του κλήρου και να την επαναφέρει στην παλιά της αγνότητα .
Δεν σκότωνε τα ζωύφια που τον ενοχλούσαν και είχε ένα καλό λόγο ακόμα και για τις τίγρεις , που καταβρόχθιζαν τόσους ανθρώπους στις Ινδίες .
Αντίθετα προς τους Χριστιανούς , δεν απέβλεπε σε ένα παράδεισο ικανοποιημένων επιθυμιών , αλλά στην απόλυτη κατάργηση της επιθυμίας , την οριστική εξαφάνιση όλων των εμποδίων μεταξύ της ατομικής προσωπικότητας και του παγκόσμιου πνεύματος . Η νιρβάνα είναι ακριβώς αυτό : καθαρίζει τον εαυτό μας από κάθε σκέψη για την ύπαρξή μας και τότε η όλη μας ύπαρξη ανυψώνεται προς την αιώνια πραγματικότητα .
Υποπτεύομαι ότι όλοι μας θα φθάσομε στην νιρβάνα . Αυτό που έχει ενδιαφέρον όμως με τον Βούδα είναι ο αθεϊσμός του : πιστεύω ότι δημιούργησε μια πολύ ισχυρή θρησκεία χωρίς Θεό .
Βέβαια αυτό δεν είναι ακριβώς σωστό : Αν σαν Θεό εννοούμε ένα υπέρτατο Πρόσωπο , τότε ναι . Αν όμως εννοούμε το πνεύμα του παντός , τότε όχι .
Αντιλαμβάνομαι γιατί ο Βούδας , στους μύθους της Ανατολής , εμφανίζεται ότι γεννήθηκε από Παρθένο .
Φαίνεται ότι κάθε θεός πρέπει , με την γέννησή του , να αποδοκιμάζει την φυσική μητρότητα – η οποία κάποτε υπήρξε το σύμβολο και η πηγή κάθε θεότητας .
Όμως , δεν πρέπει να παίρνομε τους μύθους κατά γράμμα . Κατ’αυτόν τον τρόπο αφήνομε να μας διαφεύγει η μεγάλη σοφία την οποία περικλείουν στην μεταφορική τους μορφή . Και να θυμόμαστε , ότι αυτά τα πράγματα δεν είναι θρησκεία . Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ενοχλητικά ζωύφια στο σώμα της θρησκείας .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Ας περάσουμε σήμερα στον Ιουδαϊσμό και ας δούμε τα κυριότερα χαρακτηριστικά του:
Δεν είναι ευχάριστη ιστορία της θρησκείας του Ιουδαϊσμού απ’αρχής μέχρι τέλους . Διότι αυτή η θρησκεία άρχισε ακριβώς με όλο εκείνο τον ανιμισμό και τις προλήψεις για τα οποία μιλήσαμε παραπάνω .
Οι αρχαιότεροι Εβραίοι για τους οποίους υπάρχουν ειδήσεις, λάτρευαν βράχους, βόδια , πρόβατα και τα πνεύματα των σπηλαίων και των πηγαδιών , (Shotwell σελ.30 ).
Τιμούσαν διάφορα φετίχ , όπως τα Τεραφίμ – φορητά είδωλα όμοια με τις νεράϊδες των Ρωμαίων – και εφάρμοζαν μια πρωτόγονη μαγεία . Ακόμη και η ρίψη ενός κύβου από ένα κουτί χρησιμοποιούταν για να γνωσθεί το θέλημα των θεών , (Reinach , σελ. 177) .
Είχε το μερίδιό της και η φαλλική λατρεία . Ο όφις και ο ταύρος ήταν φαλλικά σύμβολα και ο θεός Βάαλ εθεωρείτο ως η αρσενική αρχή η οποία γονιμοποίησε την γη , (Smith , W. R. , σελ. 101) .
Όλες σχεδόν οι ιουδαϊκές γιορτές πηγάζουν από τις γιορτές της βλάστησης :
Οι γιορτές παραδείγματος χάριν του Μαζώθ , του Σαβαώθ (Πεντηκοστής) και του Σουκκώθ ήταν αρχικά γιορτές της έναρξης του θερισμού του κριθαριού , του τέλους του θερισμού του σιταριού και του τρυγητού , (Reinach , σελ. 184) .
Το Πεζάχ (Πάσχα) ήταν η γιορτή των πρώτων καρπών των ποιμνίων . : Ένα αρνί ή ένα ερίφιο θυσιαζόταν και τρωγόταν και το αίμα του ριχνόταν πάνω στις πόρτες σαν μερίδα του πεινώντος θεού .
Αργότερα , το έθιμο αυτό το εξηγούσαν σαν υπόμνηση του ότι ο Θεός είχε θανατώσει όλα τα πρωτότοκα παιδιά των Αιγυπτίων και είχε εξαιρέσει τα πρωτότοκα παιδιά των Ισραηλιτών εκείνων , των οποίων οι πόρτες ήταν σημειωμένες με το αίμα του αμνού .
Αυτή όμως η ερμηνεία ήταν επινόηση του ιερατείου .
Η γιορτή του Πάσχα , όπως και οι άλλες παραλήφθηκαν από τους υποδουλωθέντες Χαναναίους , για τους οποίους ήταν απλώς θυσία ενός εριφίου στον τοπικό θεό .
Ο αμνός ήταν αρχικά το τοτέμ , το ιερό ζώο της φυλής των Χαναναίων . Μεταδόθηκε στον χριστιανισμό και έγινε , ως Agnus Dei (Θείος Αμνός) , το σύμβολο του Χριστού .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.