- Ημερολόγιο Οδοστρώματος - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

O φίλος μου, ο Αλφρέντο, μου έκανε δώρο χθες μια ζωγραφιά που την έφτιαξε μόνος του. Είναι κομμένη σε μέγεθος φωτογραφίας, από λεπτό καφέ οικολογικό χαρτόνι και ο Αλφρέντο, μάλλον αυτό είχε στο νου του όταν σχεδίαζε την μπορντούρα της : να μπει σε μια κορνίζα ως φωτογραφία. Δεν έχει κι άδικο.

Μου είπε πως αναπαριστά ένα παλιό Μεξικάνικο έθιμο, παρόμοιο με το γνωστό σε μας "γαϊτανάκι". Στο επάνω μέρος της έχει σχηματισμένα τέσσερα πράσινα βουνά. Από τα δύο ενδιάμεσα ξεφυτρώνει ένας κόκκινος ήλιος με κίτρινες ακτίνες, μάλλον δυσαναλόγου μεγέθους σε σχέση μ' αυτά. Τα βουνά μπροστά του φαίνονται μικροσκοπικά. Εκατέρωθεν του ήλιου είναι ζωγραφισμένα δύο λευκά σύννεφα, που τώρα που τα κοιτάζω, μου φαίνονται μάλλον σαν ζέπελιν με αγκάθια.

Στο κέντρο της ζωγραφιάς είναι μαζεμένοι Μεξικανοί αγρότες με άσπρα καπέλα, γύρω από μια κατασκευή σε σχήμα σταυρού - ο Αλφρέντο επέλεξε το μωβ χρώμα για να την χρωματίσει και το γιατί το έκανε αυτό, παραμένει άγνωστο - στις άκρες τις οποίας κρέμονται πολύχρωμα ρούχα και καπέλα. Ένας αγρότης προσπαθεί να ανεβεί στον στίλο για να μαζέψει όλη αυτή την πραμάτεια χωρίς να πέσει. Γύρω από αυτόν, είναι συγκεντρωμένοι οι υπόλοιποι, άλλοι με χέρια υψωμένα, με γροθιές σφηγμένες, και άλλοι - απ' όσο μπορώ να καταλάβω από το αφηρήμενο του Αλφρέντο - μοιάζουν σαν να χειροκροτούν επιδοκιμάζοντας την προσπάθεια του φίλου τους.

Διακρίνω πως στην όλη συντροφιά, υπάρχει μόνο μια γυναίκα, στο δεξί μέρος της ζωγραφιάς, στον κέντρο, η οποία φαίνεται να κουβαλάει ένα κόκκινο καλάθι στηριγμένο στο κεφάλι της. Είναι η μοναδική γυναίκα στην ζωγραφιά. Όλες οι υπόλοιπες φιγούρες είναι ανδρικές, ντυμένες με πολύχρωμα παντελόνια, μωβ, μπλε, κίτρινα και πορτοκαλί.

Δεν ξέρω και πολλά από ζωγραφική. Ο Αλφρέντο - που εγώ τον λέω Αλ-Φρέντο - είναι Μεξικανός. Σχεδόν όλοι οι Μεξικανοί έχουν Ινδιάνικες ρίζες. Αυτός νομίζω θα ξέρει καλύτερα.

Θα σας την φέρω, σε λίγο που θα 'ρθω στην Αθήνα, να την δείτε...

Έχω βάσιμες και ισχυρές ενδείξεις πως η αύρα των Εσσαίων είναι καλύτερη από την χάβρα των Ιουδαίων. Χάβρα των Ιουδαίων είναι το μυαλό μου τώρα που κάθομαι εδώ και γράφω. Ας προσπαθήσω να το συμμαζέψω λίγο λοιπόν, αν και υποθέτω πως μια ηλεκτρική σκούπα ιδεών και σκέψεων που μου γεννήθηκαν από την σύντομη επίσκεψή μου στην Αθήνα, μάλλον θα έπρεπε να έχει ισχύ πολλών χιλιάδων βατ για να το απαλλάξει από την σκόνη του.

Ο υποψιασμένος αναγνώστης αυτού του ημερολογίου, θα γνωρίζει τώρα πλέον τι εστί «σκόνη». Εντούτοις, ο ανυποψίαστος, ας δεχτεί τα «θέλω» του ως σκονισμένα γυφτάκια που παίρνουν ενίοτε την εκδίκησή τους και θα καταλάβει κι αυτός. Είπα τούτο να το βάλω στην «Εκδίκηση της γυφτιάς», μα για ‘κει θα ‘χω κάτι καλύτερο λίαν συντόμως.

Η Αθήνα μου φάνηκε αλλαγμένη. Παραδόξως, πιο οικεία θα έλεγα από την τελευταία επίσκεψή μου που ήταν τα περασμένα Χριστούγεννα. Ίσως σ’ αυτό, να έχει βάλει λίγο το χέρι του και το τζίνι, το οποίο χθες εμφανίστηκε με μορφή γυναίκας, ιέρειας από το Μαντείο των Δελφών, καθώς κατηφόριζα τον πεζόδρομο του Διονυσίου του Αρειοπαγίτου με κατεύθυνση προς Θησείο. Όταν το τζίνι παίρνει την μορφή γυναίκας, τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται σκούρα για μένα, διότι τα «θέλω» μου αρχίζουν και εμφανίζονται δειλά, υποκινούμενα από γνήσιες ανδρικές ορμές και ισχυρές δόσεις διάχυτου ερωτισμού εκδικητικής φύσεως. Λέω εκδικητικής, διότι το επιτελικό έργο στο οποίο έχει αφοσιωθεί το τζίνι από αρχαιοτάτων χρόνων, είναι να μου υπενθυμίζει την αναξιότητά μου, μπροστά στην θέα και Θεά της γυναικείας απροσδιοριστίας.

«Θέλω τούτο, θέλω τ’ άλλο, θέλω να ‘ρθεις, θέλω να σε ξαναδώ, θέλω να φύγουμε μαζί, θέλω, θέλω, θέλω…», την μαύρη μου την τύφλα «θέλω». Βροχή οι επιθυμίες, βροχή και στην Αθήνα την περασμένη Κυριακή, τι να πεις. Ενδιαφέρουσες οι στάλες, μα πιο πολύ ενδιαφέρουσες οι Καρυάτιδες στο Μουσείο της Ακρόπολης. Και ο κατηφορικός πεζόδρομος που οδηγούσε στο Θησείο συνέχιζε να φέρνει στο πέλμα των ποδιών μου, μια φθίνουσα αίσθηση ενός εγωϊσμού που είχε αρχίσει πια να παίρνει την κατιούσα, ενισχυμένη από την γεωμετρία του Παρθενώνα. Στο τέρμα του βέβαια, ήμουν πια σίγουρος πως ο βαθυστόχαστος και λυτρωτικός στίχος του Μανώλη, θα μου καρφωνόταν σαν αχινός στις πατούσες μου.

Στο φαγητό το τζίνι εμφανίστηκε ως γλυκιά θλίψη. Ήταν η χαριστική βολή που μου επιφύλαξε, καθώς το χέρι μου άγγιζε το πέτρινο σκουρόχρωμο τοιχίο του εστιατορίου. Θλίψη μου προκάλεσε η γκρίζα πέτρα. Γλύκα μου προκάλεσε το ακατέργαστό της. Ήταν ίσως μία από τις λίγες φορές που βλέπω το τζίνι κατάφατσα και για αρκετά λεπτά. Συνήθως του έχω γυρισμένη την πλάτη. Ο αχινός είχε ήδη αρχίσει να κοκκινίζει την περιοχή που επέλεξε για να με αγκαθώσει, μόνο που ένιωθα πως η περιοχή είχε πια μετατεθεί και βρισκόταν εκείνη την στιγμή αρκετά υψηλότερα. Στο μέρος της καρδιάς.

Τώρα, για να σου καρφωθεί αχινός στο μέρος της καρδιάς, πρέπει η βουτιά σου να είναι απίστευτα άτσαλη, να μην βλέπεις τον βυθό, και εκτός αυτών, να είσαι και απελπιστικά γκαντέμης. Ή ασυνείδητα ερωτευμένος με την θάλασσα. Παραδόξως, αισθανόμουν απελπιστικά τυχερός και συνειδητά ερωτευμένος με το κύμα της.

Συνεπαρμένος από την χθεσινή συνάντηση με την Κ. καταθέτω το εξής σε τούτη την γωνιά των απομνημονευμάτων μου.

Ο κόσμος το 'χει ρίξει στα άστρα. Πολύ άστρο μωρ' αδελφέ μου. Αστράκια βλέπω δηλ. Καλά είναι, δεν λέω, και θα μου πείτε, "Εσύ το λες αυτό ρε ? Εσύ που δηλώνεις αστροπερπατητής ?" Ε, πείτε πως περπατώ στα άστρα με το αστρικό μου σώμα. Αλλά, έτσι και το πείτε αυτό, πείτε μου κι εμένα πιο είναι δηλ. το αστρικό σώμα, για να δω αν έχω.

Η Κ. άλλον περίμενε κι άλλος της ήρθε. Ή μήπως ο ίδιος ? Απορίας άξιο και άξιο έστι το τίμημα. Άξιο επίσης και το τίμημα ενός καφέ που συνοδεύτηκε από μια ενδιαφέρουσα κουβέντα, παρ' ότι σε πολλά πράγματα που μου έλεγε η Κ. αισθάνθηκα σαν κουτορνίθι που προσπαθούν να του μιλήσουν για τον χωροχρόνο.

Δεν είναι κακό να είσαι κουτορνίθι. Κακό είναι να θες να μάθεις για τον χωροχρόνο. Ίσως αυτός να ήταν και ο λόγος που σε διάστημα μιας ώρας και πενήντα λεπτών, κατάφερα αισίως να αδειάσω το τελευταίο μισό πακέτο τσιγάρα που είχα όταν πήγα εκεί, και να σηκωθώ εναγωνίως για να εφοδιαστώ με ένα καινούργιο. Η Κ. από την άλλη, μετά βίας κάπνισε 3 στριφτά. Μάλλον θα έλεγα πως δεν καπνίζει και πολύ.

Η Κ. μάλλον ζεσταινόταν, η φάνηκε σαν κάτι να την ενοχλούσε γιατί έφτιαχνε συνέχεια τα μαλλιά της. Εγώ και να θέλω να το κάνω αυτό, δυστυχώς η απαστράπτουσα και φωσφορίζουσα καράφλα μου, δεν μου το επιτρέπει. Τέλος πάντων, ας μην ασχολούμαι τώρα με τρίχες.

Τοκ, τοκ !

- Ποιος είναι ?

- Εγώ. Ο ίδιος!

- Ποιος εσύ ?

- Εγώ που να πάρει! Η καταστροφή σου !

- Α! Έτσι. Deva-σαν, έκανες πάλι το κόλπο της αλλαγής...

Καταγγέλω το σιχαμερό τζίνι, που εδώ και δυο ώρες δεν μ' αφήνει στην ησυχία μου.

Είμαι σίγουρος πώς και εγώ ταξίδευα 100%....

Ο άσπρος σίφουνας....