- Εγκέφαλος, Συνείδηση και Κβαντική Μηχανική - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

γειά σου φίλη arte. κι εγώ χαίρομαι!!

Η μη πληρότητα αυτών των τομέων , την οποία όσον αφορά τα μαθηματικά κατέδειξε ο Kurt Gödel είναι δυνατόν να οφείλεται στο γεγονός ότι ο σχηματισμός διατάξεων στη νόηση απαιτεί πάντοτε ανώτερης τάξης αυτοδιεγέρσεις , αναγκαίες για τη συνείδηση .

Η σκέψη γίνεται μέσω συνθετικών προτύπων , όχι με λογικούς όρους , και ίσως γι’ αυτό το λόγο υπερβαίνει πάντοτε τις πλούσιες συντακτικές , ή μηχανικές , σχέσεις της .

Η αναλογία μεταξύ νόησης και υπολογιστή είναι εσφαλμένη για πολλούς λόγους .

Ο εγκέφαλος είναι κατασκευασμένος με αρχές που εξασφαλίζουν τη διαφοροποίηση και τον εκφυλισμό .

Αντίθετα απ’ ό,τι ένας υπολογιστής , ο εγκέφαλος δεν έχει αντιγραφική μνήμη .

Βασίζεται στην ιστορία και διέπεται από αξίες .

Διαμορφώνει κατηγορίες με εσωτερικά κριτήρια και με περιορισμούς που δρουν σε πολλές κλίμακες , και όχι μέσω συντακτικά δομημένων προγραμμάτων .

Ο κόσμος με τον οποίο αλληλεπιδρά ο εγκέφαλος δεν είναι συγκροτημένος από σαφώς καθορισμένες κλασικές κατηγορίες . (Ωστόσο , είναι αλήθεια ότι μερικά “φυσικά αντικείμενα” φαίνεται πως ακολουθούν αυτές τις κατηγορίες εξαιτίας των αλληλεπιδρώντων χαρακτηριστικών του φαινοτύπου μας και των φυσικών ιδιοτήτων των εν λόγω αντικειμένων) .

Συνεπώς , ο κόσμος δεν είναι σαν ένα κομμάτι προγράμματος υπολογιστή .

Η φυσική που μελετά έναν τέτοιο κόσμο , περιγράφει τις τυπικές συσχετικές ιδιότητες αλλά δεν περιέχει μια θεωρία μοναδικών κατηγοριών για το διαχωρισμό μακροσκοπικών αντικειμένων . Όπως έχω επισημάνει παλαιότερα , ο αντικειμενισμός είναι αποτυχημένος .

Φυσικα ολα τα παραπανω, αν ακολουθησουμε παλι το κλασσικο μονοπατι της επιστημονικης αναγωγης, που λεει οτι η συνειδητη λειτουργια ειναι αποτελεσμα εκτεταμενων νευρωνικων σχηματισμων , αυτοι οι σχηματισμοι αναγωνται σε τοπικους νευρωνες , οι νευρωνες σε ηλεκτροχημικες διεργασιες , οι ηλεκτροχημικες διεργασιες στις χημικες ενωσεις , στα μορια, στα ατομα, στα ηλεκτρονια, στα χωροχρονικα σημεια, μετα στα συνολα , και στο τελος στα αφηρημενα Πλατωνικα συνολα που βρισκονται εκτος χωροχρονου.

Συμφωνα με την παραπανω θεωρηση ενος αυτοτροφοδοτουμενο κυκλου μη αντικειμενικων στοιχειων που ξεκινουν και τελειωνουν στο μυαλο, ο κοσμος γυρο μας ειναι αντικειμενικο αποτελεσμα , μιας μη αντικειμενικης εξω απο τον χωρο και τον χρονο συνειδησης .

Με δεδομενο το πειραμα που εκτελεστηκε σχετικα προσφατα στην Κινα , το οποιο εξεταζε την "πραγματικη" κτασταση της μετρησης ενος υποατομικου σωματιου, βρεθηκε οτι η πραγματικη κατασταση δεν ειναι και τοσο πραγματικη, αφου μετρηθηκε ταυτοχρονα ως σωματιο και κυμα. Επομενως η κατασταση απολυτα πραγματικο σωματιο, ειναι μια κατασταση ιδεατη , ειναι μια κατασταση ακραια, και φυσικα δεν ειναι κανονας, αλλα εξαιρεση .

Οι μηχανισμοί κατηγοριοποίησης λειτουργούν μέσω καθολικών χαρτογραφήσεων που περιλαμβάνουν αναγκαστικά τα σώματά μας και την προσωπική ιστορία μας .

Η αντίληψη , επομένως , δεν είναι αναγκαστικά αξιόπιστη .

Η συμπεριφορά μας διέπεται από μια επανακατηγοριοποιημένη μνήμη υπό την επίδραση δυναμικών αλλαγών και αξιών . Οι πεποιθήσεις και οι έννοιες δεν εξατομικεύονται παρά μόνο με αναφορά σε ένα ανοιχτό περιβάλλον , η περιγραφή του οποίου δεν μπορεί να καθοριστεί εκ των προτέρων .

Οι τρόποι κατηγοριοποίησης και η χρήση μεταφορών στη σκέψη μας (η εγκαθίδρυση μιας αντιστοιχίας ανάμεσα σε δύο πράγματα που ανήκουν σε διαφορετικές περιοχές) αντικατοπτρίζουν αυτές τις παρατηρήσεις .

Όπως έχω υποστηρίξει και παλαιότερα , η άποψη της γνωσιακής επιστήμης , σύμφωνα με την οποία η νόηση βασίζεται σε υπολογιστικές ή αλγοριθμικές αναπαραστάσεις , είναι αστήρικτη .

Η ιδέα ότι υπάρχουν νοητικές αναπαραστάσεις που υποτίθεται ότι είναι συντακτικά οργανωμένες (σε μια “γλώσσα της σκέψης”) και στη συνέχεια χαρτογραφημένες σε ένα ασαφώς καθορισμένο σημασιολογικό μοντέλο ή σε ένα υπερβολικά περιορισμένο αντικειμενιστικό μοντέλο δεν είναι συμβιβαστή με τα γεγονότα της εξέλιξης .

Οι ιδιότητες που προτείνονται από αυτά τα γνωστικά μοντέλα δεν είναι συμβιβαστές με τις ιδιότητες των εγκεφάλων , των σωμάτων του κόσμου .

Η εκτεταμένη TNGS φιλοδοξεί να εξηγήσει πώς ενσαρκώνεται η νόηση , συνδέοντας έτσι τη γνωστική λειτουργία με τη βιολογία . Παρέχει μια σταθερή βάση για την εξήγηση του τρόπου με τον οποίο προκύπτει η σημασία από την ενσάρκωση ως αποτέλεσμα αναφορικών αλληλεπιδράσεων .

Συμφωνα με την αποσυνοχη αρκει η συνεχης αλληλεπιδραση ολων των γειτονικων κβαντικων συστηματων (μορια-ατομα-ηλεκτρονια), που συναποτελουν ενα συνολο κβαντικων καταστασεων, για να περασουμε απο τον κοσμο των δυνητικοτητων των κυματισμων, στον φυσικο κοσμο των μακροσκοπικων αντικειμενων.

Ομως οπως ειπα με αυτο τον τροπο δεν λυνεται το προβλημα της μετρησης . Η μετρηση εξακολουθει να εκτελειται κατω απο το πλαισιο των αλληλεπιδρασεων των αλλων σωματιδιων, οπου και αυτα συνεχως μεταξυ τους οδηγουν σε ενα πλαισιο δυναμοσειρων της καταστασης μετρουμενου συστηματος προς μετρητικη συσκευη, που ειναι και παλι σωματιο εναντι ενος αλλου σωματιου. Ετσι ομως συνεχιζουμε σε εναν αεναο κυκλου αντικειμενων-ιδεων.

Σχετικα προσφατα ομως εγινε ενα πειραμα μετρησης φωτονιων , στο οποιο μετρηθηκε η πραγματικη κατασταση του σωματιδιου , η οποια δεν ηταν και τοσο πραγματικη. Συμφωνα με την ορθοδοξη ερμηνεια , αρκει να μετρησουμε δηλαδη να αλληλεπιδρασουμε με το κβαντικο συστημα , και αυτο αυτοματα θα γινει πραγματικο.

Στο πειραμα λοιπον που εκτελεστηκε , στα πανεπιστημια της Κινας (Hei-Fei),του Bristol -England, και της Γαλλιας- Νικαια, τα αποτελεσματα ηταν οτι το σωματιο δεν εμφανιστηκε στις μετρησεις, ως πραγματικο σωματιο , αλλα σαν κατι αναμεσα σε σωματιο και κυμα. Αλλοτε εμφανιζονταν σαν 80% κυμα και 20% σωματιο , αλλοτε σαν 40% κυμα και 60% σωματιο. Επομενως η ορθοδοξη αποψη που λεει οτι κατα την μετρηση συμβαινει καταρευση της κυματοσυναρτησης , και επομενως πραγματικοτητα υλικη , ειναι μια ακραια κατασταση σε ενα φασμα καταστασεων μετρησης απο 100% κυμα ......σε 100% σωματιο.