- Ηράκλειτος - Ομηρικά Προβλήματα ή Αλληγορίες - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
http://www.sendspace.com/file/qf193q
Πατήστε "Click here to start download from sendspace" στην ανωτέρω σελίδα. Προλάβετε!
Scanned by Χρίστος Έλ
*
quote:
Φίλε Χρίστο Έλ μόλις κατέβασα το βιβλίο που έστειλες και του έριξα μια πρόχειρη ματιά . Το βρίσκω αρκετά ενδιαφέρον , και ελπίζω να γίνη αφορμή για να ανοίξη ένα ενδιαφέρον θέμα συζήτησης , ανάλογο με τις "Αιγυπτο - απορίες" όπου ο φίλος Κηφεύς γράφει σημαντικά πράγματα , που οφείλω να ομολογήσω μου ήταν άγνωστα . Ευχαριστώ για την προσφορά .*
Παρακαλώ.
Παρόμοιο έργο έχει γράψει και ο Φουλγέντιος μεταγενέστερα(Μυθολογίες σε 3 βιβλία στα λατινικά). Ναι, είναι πολύ ενδιαφέρουσα η μελέτη των μύθων και όσα βιβλία έχουν σωθεί από διάφορες σχολές ερμηνείας μύθων.
Χρίστο Ελ, το έργο του Ηρακλείτου του Αλληγοριστή είναι ένα από τα πολύ λίγα διασωθέντα συγγράμματα που αφορούν την ερμηνεία του Ομήρου και γι'αυτό έχει μία ιδιαίτερη αξία.
Η αλληγορική ερμηνεία του Ομήρου ξεκινάει από τον 6ο αιώνα π.Χ. και τον Φερεκύδη από τη Σύρο, πιθανόν όμως να έχει και αρχαιότερες ρίζες (πχ. οι Ομηρίδες της Χίου που λέγεται πως αφιέρωναν τη ζωή τους στη μελέτη του Ομήρου).
Περί "Ομηρικών Προβλημάτων" έγραψε επίσης και ο Αριστοτέλης, όπου πιθανότατα χρησιμοποίησε και την αλληγορική εξήγηση δύσκολων χωρίων, όμως το έργο αυτό δεν διασώθηκε.
Ο Πλάτωνας μάς προσφέρει μία σειρά από αλληγορικές ενοράσεις πάνω στη μυστηριακή διδασκαλία του Ομήρου ενώ οι Στωικοί βάσισαν την διδασκαλία τους ακριβώς πάνω στην ερμηνεία του Ομηρικού Μύθου!
Οι κορυφαίες πάντως αλληγορικές εξηγήσεις -τόσο από φιλολογικής όσο και από εσωτεριστικής πλευράς- ανήκουν στους Νεοπλατωνικούς φιλοσόφους, οι οποίοι ακολουθώντας τις προτροπές του Πλάτωνα να κατανοήσουν "όχι τα λόγια αλλά το πνεύμα του θείου Ποιητή...που απέκρυψε τα νοήματά του από το πλήθος" εξύμνησαν τον Όμηρο ως μέγιστο θεολόγο και μυσταγωγό.
Ρίξε μία ματιά και σ'αυτό το θέμα όπου αναφέρω συνοπτικά τις αρχαίες σχολές και τους μελετητές που ερμήνευσαν αλληγορικά τον Όμηρο, μεταξύ των οποίων βέβαια και του Ηρακλείτου του Αλληγοριστή (http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=11141&whichpage=1&ARCHIVE=).
quote:Χρίστο Ελ, το έργο του Ηρακλείτου του Αλληγοριστή είναι ένα από τα πολύ λίγα διασωθέντα συγγράμματα που αφορούν την ερμηνεία του Ομήρου και γι'αυτό έχει μία ιδιαίτερη αξία.
Η αλληγορική ερμηνεία του Ομήρου ξεκινάει από τον 6ο αιώνα π.Χ. και τον Φερεκύδη από τη Σύρο, πιθανόν όμως να έχει και αρχαιότερες ρίζες (πχ. οι Ομηρίδες της Χίου που λέγεται πως αφιέρωναν τη ζωή τους στη μελέτη του Ομήρου).
Περί "Ομηρικών Προβλημάτων" έγραψε επίσης και ο Αριστοτέλης, όπου πιθανότατα χρησιμοποίησε και την αλληγορική εξήγηση δύσκολων χωρίων, όμως το έργο αυτό δεν διασώθηκε.
Ο Πλάτωνας μάς προσφέρει μία σειρά από αλληγορικές ενοράσεις πάνω στη μυστηριακή διδασκαλία του Ομήρου ενώ οι Στωικοί βάσισαν την διδασκαλία τους ακριβώς πάνω στην ερμηνεία του Ομηρικού Μύθου!
Οι κορυφαίες πάντως αλληγορικές εξηγήσεις -τόσο από φιλολογικής όσο και από εσωτεριστικής πλευράς- ανήκουν στους Νεοπλατωνικούς φιλοσόφους, οι οποίοι ακολουθώντας τις προτροπές του Πλάτωνα να κατανοήσουν "όχι τα λόγια αλλά το πνεύμα του θείου Ποιητή...που απέκρυψε τα νοήματά του από το πλήθος" εξύμνησαν τον Όμηρο ως μέγιστο θεολόγο και μυσταγωγό.
Ρίξε μία ματιά και σ'αυτό το θέμα όπου αναφέρω συνοπτικά τις αρχαίες σχολές και τους μελετητές που ερμήνευσαν αλληγορικά τον Όμηρο, μεταξύ των οποίων βέβαια και του Ηρακλείτου του Αλληγοριστή (http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=11141&whichpage=1&ARCHIVE=).
Ευχαριστώ για τις πληροφορίες. Έχω ανακαλύψει αυτό το βιβλίο από τις αρχές του αιώνα μας, στο οποίο η συγγραφέας παρουσιάζει συνοπτικά όλες τις σχολές ερμηνείας μύθων.
http://ia600307.us.archive.org/11/items/MN40012ucmf_2/
Περιέχει και αρχαία ελληνικά αποσπάσματα εκτός από την αγγλική στην οποία είναι γραμμένο.
Αν γνωρίζεις κάποια έργα ή αποσπάσματα, τότε θα ήθελα πολύ να τα μάθω. Πράγματι έχω ακούσει για τον Φερεκύδη και για κάποιους άλλους ακόμη παλαιότερους, εν ονόματι Θεαίτητο και Στησίμβροτο. Ποιος ξέρει; Ίσως οι πάπυροί τους έχουν ανευρεθεί και βρίσκονται σε κάποια ιδιωτική βιβλιοθήκη.
quote:Χρίστο Ελ, το έργο του Ηρακλείτου του Αλληγοριστή είναι ένα από τα πολύ λίγα διασωθέντα συγγράμματα που αφορούν την ερμηνεία του Ομήρου και γι'αυτό έχει μία ιδιαίτερη αξία.
Η αλληγορική ερμηνεία του Ομήρου ξεκινάει από τον 6ο αιώνα π.Χ. και τον Φερεκύδη από τη Σύρο, πιθανόν όμως να έχει και αρχαιότερες ρίζες (πχ. οι Ομηρίδες της Χίου που λέγεται πως αφιέρωναν τη ζωή τους στη μελέτη του Ομήρου).
Περί "Ομηρικών Προβλημάτων" έγραψε επίσης και ο Αριστοτέλης, όπου πιθανότατα χρησιμοποίησε και την αλληγορική εξήγηση δύσκολων χωρίων, όμως το έργο αυτό δεν διασώθηκε.
Ο Πλάτωνας μάς προσφέρει μία σειρά από αλληγορικές ενοράσεις πάνω στη μυστηριακή διδασκαλία του Ομήρου ενώ οι Στωικοί βάσισαν την διδασκαλία τους ακριβώς πάνω στην ερμηνεία του Ομηρικού Μύθου!
Οι κορυφαίες πάντως αλληγορικές εξηγήσεις -τόσο από φιλολογικής όσο και από εσωτεριστικής πλευράς- ανήκουν στους Νεοπλατωνικούς φιλοσόφους, οι οποίοι ακολουθώντας τις προτροπές του Πλάτωνα να κατανοήσουν "όχι τα λόγια αλλά το πνεύμα του θείου Ποιητή...που απέκρυψε τα νοήματά του από το πλήθος" εξύμνησαν τον Όμηρο ως μέγιστο θεολόγο και μυσταγωγό.
Ρίξε μία ματιά και σ'αυτό το θέμα όπου αναφέρω συνοπτικά τις αρχαίες σχολές και τους μελετητές που ερμήνευσαν αλληγορικά τον Όμηρο, μεταξύ των οποίων βέβαια και του Ηρακλείτου του Αλληγοριστή (http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=11141&whichpage=1&ARCHIVE=).
Πολύ ενδιαφέρον αυτά που λες στο θέμα που άκουσες. Γιατί οι Στωικοί λέγονται Περγαμηνοί φιλόσοφοι;
Καλησπέρα Xρήστο.
Όντως, ο Θεαγένης ο Ρηγίνος από την Κάτω Ιταλία θεωρούνταν από τον Πορφύριο και άλλους αρχαίους ως ο πρώτος αλληγορικός ερμηνευτής μύθων. Απέδωσε στη Θεομαχία της Ιλιάδας το αλληγορικό νόημα της σύγκρουσης μεταξύ των φυσικών στοιχείων και κοσμικών δυνάμεων, καθώς και των αντιμαχόμενων ηθικών δυνάμεων της ανθρώπινης φύσης (πχ. ο ποταμός Σκάμανδρος, που αντιστοιχεί στο ύδωρ, εναντιώνεται στον Ήφαιστο (που είναι το πυρ), ενώ ο Απόλλωνας-Ήλιος εναντιώνεται στον Ποσειδώνα που κυβερνά το υγρό στοιχείο).
Ωστόσο ο Jonathan Tate έδειξε ότι ο πρώτος στην ιστορία για τον οποίο έχουμε στοιχεία αλληγορικής ανάγνωσης δεν ήταν ο Θεαγένης αλλά ο Φερεκύδης από τη Σύρο, γνωστός κοσμολόγος της εποχής του και δάσκαλος του Πυθαγόρα.
Όντως από τα γραπτά του Κέλσου -τα οποία διασώθηκαν χάρη στην κριτική του Ωριγένη- μαθαίνουμε ότι ο Φερεκύδης είχε αποδώσει αλληγορική σημασία σε ομηρικά χώρία όπως η επώδυνη "συμμόρφωση" της Ήρας και το δέσιμό της από τον Δία, το οποίο ερμήνευσε ως τον τρόπο που ο Θεός-Νους συνέδεσε την εν αταξία ύλη προικίζοντας την με κάποιες συμμετρίες (η εν λόγω ερμηνεία προφανώς "πυθαγορίζει" και φέρνει στο μυαλό τον πλατωνικό Τίμαιο).
Οι Στωικοί φιλόσοφοι πάντως δεν λέγονταν "Περγαμηνοί φιλόσοφοι". Το αντίστροφο: οι λόγιοι της βιβλιοθήκης της Περγάμου ήταν στην πλειοψηφία τους Στωικιστές, όπως πχ. ο πολυγραφότατος Κράτης ο Μαλλώτης από τον οποίο δεν μας διασώθηκε τίποτα. Όπως οι πρώτοι Στωικοί έτσι και οι Περγαμηνοί φιλόλογοι θεωρούσαν τον Όμηρο κορυφαίο αλληγοριστή -πρωτίστως γεωγράφο και αστρονόμο- ο οποίος δίδαξε μέσω αλληγοριών περί του παντός.
Άλλα βιβλία-διαμάντια του είδους είναι το "Περί του βίου και της ποίησης του Ομήρου" που εσφαλμένα αποδίδεται στον Πλούταρχο (δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά και πιθανολογώ ότι ακόμα και στο ίντερνετ μπορεί να δυσκολευτείς να το βρεις), το "Υπόμνημα εις την Πλάτωνος Πολιτεία" του Πρόκλου, ένα μέρος του οποίου είναι αφιερωμένο στην αλληγορική ερμηνεία του Ομήρου και το "Περί του εν Οδυσσεία άντρου των νυμφών" του Πορφύριου.
Σπουδαίες επίσης θεωρώ τις παρακάτω μελέτες σημαντικών κλασικιστών: "Homer the Theologian: Neoplatonic Allegorical Reading and the Growth of the Epic Tradition" όπου παρατίθενται αναλυτικά οι αλληγορικοί ερμηνευτές του Ομήρου -με έμφαση στους κορυφαίους του είδους, του Νεοπλατωνικούς.
To "Birth of the Symbol" του Peter Struck
Το "Allegory and the Origins of Philosophy" του Gerard Nadaff
Kαι ένα απόσπασμα από το “The Beginnings Of Greek Allegory” (1927) του Jonathan Tate που αφορά ιστορική "πρωτιά" του Φερεκύδη όσον αφορά την αλληγορική ερμηνεία των Επών.
http://www.scribd.com/doc/99095023/Tate-The-Beginnings-of-Greek-Allegory
quote:
Καλησπέρα Xρήστο.Όντως, ο Θεαγένης ο Ρηγίνος από την Κάτω Ιταλία θεωρούνταν από τον Πορφύριο και άλλους αρχαίους ως ο πρώτος αλληγορικός ερμηνευτής μύθων. Απέδωσε στη Θεομαχία της Ιλιάδας το αλληγορικό νόημα της σύγκρουσης μεταξύ των φυσικών στοιχείων και κοσμικών δυνάμεων, καθώς και των αντιμαχόμενων ηθικών δυνάμεων της ανθρώπινης φύσης (πχ. ο ποταμός Σκάμανδρος, που αντιστοιχεί στο ύδωρ, εναντιώνεται στον Ήφαιστο (που είναι το πυρ), ενώ ο Απόλλωνας-Ήλιος εναντιώνεται στον Ποσειδώνα που κυβερνά το υγρό στοιχείο).
Ωστόσο ο Jonathan Tate έδειξε ότι ο πρώτος στην ιστορία για τον οποίο έχουμε στοιχεία αλληγορικής ανάγνωσης δεν ήταν ο Θεαγένης αλλά ο Φερεκύδης από τη Σύρο, γνωστός κοσμολόγος της εποχής του και δάσκαλος του Πυθαγόρα.Όντως από τα γραπτά του Κέλσου -τα οποία διασώθηκαν χάρη στην κριτική του Ωριγένη- μαθαίνουμε ότι ο Φερεκύδης είχε αποδώσει αλληγορική σημασία σε ομηρικά χώρία όπως η επώδυνη "συμμόρφωση" της Ήρας και το δέσιμό της από τον Δία, το οποίο ερμήνευσε ως τον τρόπο που ο Θεός-Νους συνέδεσε την εν αταξία ύλη προικίζοντας την με κάποιες συμμετρίες (η εν λόγω ερμηνεία προφανώς "πυθαγορίζει" και φέρνει στο μυαλό τον πλατωνικό Τίμαιο).
Οι Στωικοί φιλόσοφοι πάντως δεν λέγονταν "Περγαμηνοί φιλόσοφοι". Το αντίστροφο: οι λόγιοι της βιβλιοθήκης της Περγάμου ήταν στην πλειοψηφία τους Στωικιστές, όπως πχ. ο πολυγραφότατος Κράτης ο Μαλλώτης από τον οποίο δεν μας διασώθηκε τίποτα. Όπως οι πρώτοι Στωικοί έτσι και οι Περγαμηνοί φιλόλογοι θεωρούσαν τον Όμηρο κορυφαίο αλληγοριστή -πρωτίστως γεωγράφο και αστρονόμο- ο οποίος δίδαξε μέσω αλληγοριών περί του παντός.
Άλλα βιβλία-διαμάντια του είδους είναι το "Περί του βίου και της ποίησης του Ομήρου" που εσφαλμένα αποδίδεται στον Πλούταρχο (δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά και πιθανολογώ ότι ακόμα και στο ίντερνετ μπορεί να δυσκολευτείς να το βρεις), το "Υπόμνημα εις την Πλάτωνος Πολιτεία" του Πρόκλου, ένα μέρος του οποίου είναι αφιερωμένο στην αλληγορική ερμηνεία του Ομήρου και το "Περί του εν Οδυσσεία άντρου των νυμφών" του Πορφύριου.Σπουδαίες επίσης θεωρώ τις παρακάτω μελέτες σημαντικών κλασικιστών: "Homer the Theologian: Neoplatonic Allegorical Reading and the Growth of the Epic Tradition" όπου παρατίθενται αναλυτικά οι αλληγορικοί ερμηνευτές του Ομήρου -με έμφαση στους κορυφαίους του είδους, του Νεοπλατωνικούς.
To "Birth of the Symbol" του Peter Struck
Το "Allegory and the Origins of Philosophy" του Gerard Nadaff
Kαι ένα απόσπασμα από το “The Beginnings Of Greek Allegory” (1927) του Jonathan Tate που αφορά ιστορική "πρωτιά" του Φερεκύδη όσον αφορά την αλληγορική ερμηνεία των Επών.
http://www.scribd.com/doc/99095023/Tate-The-Beginnings-of-Greek-Allegory
Ευχαριστώ πολύ για όλες τις γνώσεις.
Λυπάμαι που δεν είχα παλιά μυαλό να ασχοληθώ επαγγελματικά με αυτά τα πράγματα. Δυστυχώς όμως, βλέπω ότι οι περισσότεροι σε αυτές τις σχολές(φιλοσοφική, φιλολογική) δεν παράγουν κάτι. Και έχουμε τους ξένους να έχουν σχολιάσει και μεταφράσει όλη την ελληνική και λατινική γραμματεία από το 1700 και πιο πριν!
Επειδή μου αρέσει πολύ ο μύθος και η θρησκεία, πραγματοποιώ τη μετάφραση ενός τέτοιου διασωθέντος έργου(πάνω στην αλληγορική ερμηνεία των μύθων), το οποίο δεν έχει μεταφράσει έως τώρα κανείς Έλληνας φιλόλογος στα χρονικά δεδομένα(το έργο είναι λατινικό). Έχω ολοκληρώσει το 80 με 90% και συνεχίζω ακάθεκτα.
Δυστυχώς δεν έχω τα πτυχία, ούτε έχω κάποια φήμη για να με λάβουν σοβαρά υπόψη εκδότες και να κυκλοφορήσει. Ούτε έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον κάποιος επαγγελματίας να συνεργαστεί μαζί μου. Πάντως εγώ θα συνεχίσω και το πολύ πολύ να το κυκλοφορήσω μόνος μου ή να το μοιραστώ με λίγους και εκλεκτούς. Πρώτα απ'όλα το κάνω γιατί μου αρέσει, μακάρι να υπήρχε τέτοιος ζήλος στις σχολές ώστε να είχαμε στα χέρια μας πολλές μεταφράσεις στα ελληνικά.
Δυστυχώς για κάποιο τεχνικό λόγο δεν μπόρεσα να ανοίξω τα αρχεία που έχεις ανεβάσει...έψαξα όμως λιγάκι στο νετ για τις μυθολογίες του Φουλγέντιου που ανέφερες και για τον οποίο δεν είχα ακουστά!
Είναι η εποχή δύσκολη στα εκδοτικά και δυστυχώς το ενδιαφέρον για τέτοιου είδους έργα είναι μικρό. Ωστόσο η μετάφραση που κάνεις δεν έχει ξαναγίνει στην ελληνική γλώσσα οπότε εάν προσεγγίσεις μία σειρά από εκδότες πιθανόν κάποιος να ενδιαφερθεί. Αλλιώς υπάρχουν και εναλλακτικοί τρόποι όπως λες.
quote:Δυστυχώς για κάποιο τεχνικό λόγο δεν μπόρεσα να ανοίξω τα αρχεία που έχεις ανεβάσει...έψαξα όμως λιγάκι στο νετ για τις μυθολογίες του Φουλγέντιου που ανέφερες και για τον οποίο δεν είχα ακουστά!
Είναι η εποχή δύσκολη στα εκδοτικά και δυστυχώς το ενδιαφέρον για τέτοιου είδους έργα είναι μικρό. Ωστόσο η μετάφραση που κάνεις δεν έχει ξαναγίνει στην ελληνική γλώσσα οπότε εάν προσεγγίσεις μία σειρά από εκδότες πιθανόν κάποιος να ενδιαφερθεί. Αλλιώς υπάρχουν και εναλλακτικοί τρόποι όπως λες.
Από τα έργα του έχουν διασωθεί τα εξής :
1)Μυθολογίες σε 3 βιβλία(είναι αυτό με το οποίο ασχολούμαι τώρα)
2)Έκθεσις του περιεχομένου του Βιργιλίου σύμφωνα με την ΗΘική Φιλοσοφία(όπως ακριβώς ο Ηράκλειτος έχει κάνει για τα έπη του Ομήρου, ο Φουλγέντιος για την Αινειάδα)
3)Εξήγησις απαρχαιωμένων λέξεων
4)Για τις γενεές/αιώνες του Κόσμου και του Ανθρώπου
5) Θηβαϊδα(ερμηνεία)
Ο Φουλγέντιος ζει στη Βόρεια Αφρική σε ένα μέρος όπου καταστράφηκε από επιδρομές βάρβαρων φύλων(Γότθοι και άλλοι;). Η εποχή την οποία ζει πρέπει να ανήκει στην έναρξη παρακμής της Ρώμης και λίγο πριν την προέλαση των Μωαμεθανών στην Ασία.
Οι λόγοι που πιστεύω δεν έχουν μεταφραστεί τα έργα του στην ελληνική είναι οι εξής :
1) Η γνωστή αδιαφορία των Ελλήνων
2) Ακόμα χειρότερα, το γεγονός ότι το έργο δεν είναι γραμμένο στην αρχαία ελληνική(έχει βέβαια πολλές αρχαίες ελληνικές φράσεις και λέξεις) αλλά σε δύσκολη λατινική
3) Ίσως το ότι ο Φουλγέντιος ήταν Χριστιανός(όμως απ΄ότι διάβασα ανήκει σε εκείνους τους Χριστιανούς που στρέφονται περισσότερο με σεβασμό στη βαθειά μελέτη των αρχαιοελληνικών μύθων παρά σε εμπαιγμό, νεοπλατωνιστής)
Εκείνο το οποίο μου έκανε τρομερή εντύπωση είναι αναφορές στη βικιπαίδεια ότι το έργο του έχει εμπαιχτεί από διάφορους για τις "αστείες ετυμολογίες" του και ότι είχε αξία μόνο την εποχή της Αναγέννησης. Αυτό πραγματικά με συγκλόνισε γιατί διαβάζοντάς το, βλέπω ότι είναι ένα αριστούργημα βαθειάς εργασίας με μηδενικό αστεϊσμό. Επίσης περιλαμβάνει πολλά αποσπάσματα χαμένων έργων και γνωστών ανδρών όπως ο Ερμής Τρισμέγιστος, ο Ορφέας, ο Ελλάνικος, ο Αναξιμένης κτλ.
Μάλιστα στην μακρά εισαγωγή του πρώτου βιβλίου ο Φουλγέντιος συνθέτει ποίημα για τις Μούσες και ζητά τη βοήθεια της Καλλιόπης για το έργο του. Αναζητά θεϊκή έμπνευση για την αποκάλυψη του μυστικού,του απόκρυφου νοήματος των μύθων. Και διαβάζοντας τις επεξηγήσεις του μπορώ να πω ότι είναι πολύ "ψαγμένες", ακόμα και αυτές που με την πρώτη ματιά δεν γίνονται κατανοητές.
Μου έκανε εντύπωση επίσης και ένα βιβλίο που ανέφερες το οποίο αποδίδεται στον Πλούταρχο. Αν δεν κάνω λάθος, είπες δεν έχει μεταφραστεί στην ελληνική.
Nαι, πρόκειται για τον λεγόμενο "Ψευδο-Πλούταρχο", άγνωστο συγγραφέα που έζησε πιθανότατα τον 2ο αιώνα μ.Χ και ο οποίος συνέγραψε μεταξύ άλλων το έργο "Περί του βίου του Ομήρου".
Οι μεταφράσεις του έργου στα αγλλικά απ'όσο ξέρω είναι ελάχιστες. Στα ελληνικά δεν υπάρχει καμία.
Ο Peter Struck λέει κάπου -στο προαναφερθέν βιβλίο του "Birth of the Symbol"- ότι ο λόγος της μεγάλης αδιαφορίας των φιλολόγων και κλασικιστών για τον Ψευδο-Πλούταρχο ήταν ο (εύλογος) ισχυρισμός του ότι ο Όμηρος κατείχε ένα εγκυκλοπαιδικό εύρος γνώσεων και ότι ουσιαστικά αποτέλεσε την πηγή κάθε γνώσης στην αρχαιότητα, από τη φιλοσοφία, τη διαλεκτική και τη ρητορική μέχρι επιστήμες όπως η γεωγραφία, η αστρονομία και η ιατρική.
Συν το γεγονός βέβαια ότι οι φιλόλογοι ήταν ανέκαθεν επιφυλακτικοί απέναντι στη γενικότερη αξιοπιστία κάθε είδους ψευδεπίγραφου.
Ωστόσο τα τελευταία χρόνια παρατηρείται έντονο ενδιαφέρον για τον Ψευδο-Πλούταρχο εκ μέρους των κλασικιστών λόγω της αρτιότητας και καθαρότητας του ύφους αλλά και επειδή πλέον αντιμετωπίζουν με πολύ μεγαλύτερη σοβαρότητα την αρχαία Αλληγορική παράδοση (σε αυτό συνετέλεσε πολύ και η μετάφραση του θρυλικού Παπύρου των Δερβενίων).
Ο Ψευδο-Πλούταρχος δεν έχει το αμυντικό και πολεμικό ύφος του Ηρακλείτου (και αυτό τον καθιστά στα μάτια των φιλολόγων πιο αξιόπιστο στα λεγόμενά του) ωστόσο επανειλλημένα τονίζει ότι ο Όμηρος μιλάει "δι'αινιγμάτων" και "διά υπονοιών".
Δίνει επίσης μία σειρά από αλληγορικές ερμηνείες σε γνωστά ομηρικά χωρία και πρόσωπα όπως η ένωση του Δία και της Ήρας στο όρος Ίδη, το δέσιμο του Άρη από τον Ήφαιστο, η τιμωρία της Ήρας από το Δία, τη Θεομαχία της Υ και Φ ραψωδίας ως σύγκρουση των φυσικών αλλά και ηθικών στοιχείων, το επεισόδιο με την Κίρκη, την εξίσωση του Ερμή με το Λόγο, την ασπίδα του Αχιλλέα ως αναπαράσταση του κόσμου, τη βρώση του ιερού κοπαδιού στο νησί του Ήλιου, το λοιμό του Απόλλωνα (Ήλιου) που στέλνει τα βέλη (τις ηλιακές ακτίνες) του στο στρατόπεδο των Αχαιών, και πολλά άλλα!!!
quote:
Nαι, πρόκειται για τον λεγόμενο "Ψευδο-Πλούταρχο", άγνωστο συγγραφέα που έζησε πιθανότατα τον 2ο αιώνα μ.Χ και ο οποίος συνέγραψε μεταξύ άλλων το έργο "Περί του βίου του Ομήρου".Οι μεταφράσεις του έργου στα αγλλικά απ'όσο ξέρω είναι ελάχιστες. Στα ελληνικά δεν υπάρχει καμία.
Ο Peter Struck λέει κάπου -στο προαναφερθέν βιβλίο του "Birth of the Symbol"- ότι ο λόγος της μεγάλης αδιαφορίας των φιλολόγων και κλασικιστών για τον Ψευδο-Πλούταρχο ήταν ο (εύλογος) ισχυρισμός του ότι ο Όμηρος κατείχε ένα εγκυκλοπαιδικό εύρος γνώσεων και ότι ουσιαστικά αποτέλεσε την πηγή κάθε γνώσης στην αρχαιότητα, από τη φιλοσοφία, τη διαλεκτική και τη ρητορική μέχρι επιστήμες όπως η γεωγραφία, η αστρονομία και η ιατρική.
Συν το γεγονός βέβαια ότι οι φιλόλογοι ήταν ανέκαθεν επιφυλακτικοί απέναντι στη γενικότερη αξιοπιστία κάθε είδους ψευδεπίγραφου.
Ωστόσο τα τελευταία χρόνια παρατηρείται έντονο ενδιαφέρον για τον Ψευδο-Πλούταρχο εκ μέρους των κλασικιστών λόγω της αρτιότητας και καθαρότητας του ύφους αλλά και επειδή πλέον αντιμετωπίζουν με πολύ μεγαλύτερη σοβαρότητα την αρχαία Αλληγορική παράδοση (σε αυτό συνετέλεσε πολύ και η μετάφραση του θρυλικού Παπύρου των Δερβενίων).
Ο Ψευδο-Πλούταρχος δεν έχει το αμυντικό και πολεμικό ύφος του Ηρακλείτου (και αυτό τον καθιστά στα μάτια των φιλολόγων πιο αξιόπιστο στα λεγόμενά του) ωστόσο επανειλλημένα τονίζει ότι ο Όμηρος μιλάει "δι'αινιγμάτων" και "διά υπονοιών".Δίνει επίσης μία σειρά από αλληγορικές ερμηνείες σε γνωστά ομηρικά χωρία και πρόσωπα όπως η ένωση του Δία και της Ήρας στο όρος Ίδη, το δέσιμο του Άρη από τον Ήφαιστο, η τιμωρία της Ήρας από το Δία, τη Θεομαχία της Υ και Φ ραψωδίας ως σύγκρουση των φυσικών αλλά και ηθικών στοιχείων, το επεισόδιο με την Κίρκη, την εξίσωση του Ερμή με το Λόγο, την ασπίδα του Αχιλλέα ως αναπαράσταση του κόσμου, τη βρώση του ιερού κοπαδιού στο νησί του Ήλιου, το λοιμό του Απόλλωνα (Ήλιου) που στέλνει τα βέλη (τις ηλιακές ακτίνες) του στο στρατόπεδο των Αχαιών, και πολλά άλλα!!!
Οι "ειδήμονες" θέλησαν να περάσουν την άποψη ότι οι άνθρωποι φτιάχνανε "φανταστικούς μύθους" επειδή ήταν "αφελείς" και για να περνάνε την ώρα τους, δηλαδή την άποψη ότι οι μύθοι είναι "φανταστικές διηγήσεις" κάποιων ονειροπαρμένων αγράμματων, δίχως κανένα σκοπό και νόημα.
Όμως αυτοί που γνωρίζουν την αλήθεια, ξέρουν ότι ούτε μια λέξη, ούτε το παραμικρό δεν είναι τυχαίο στο μύθο, αλλά κάθε λεπτομέρεια έχει να κάνει με μεγάλες συμπαντικές αλήθειες. Το μύνημα δεν είναι ευθές, γι'αυτό άλλωστε χρησιμοποιείται το "υ", όπως στις λέξεις μυστήριο,μυστικό,μύστης,μύηση,μύχιος,ενδόμυχος. Όλα τα μυστήρια, Ελευσίνια κτλ. ασχολούνται με τους μύθους, αποκαλύπτοντας στους μυημένους το νόημα των μύθων.
Όπως έχει αναφερθεί πολύ σωστά, τα όνειρα είναι ένα είδος "ιδιωτικού" μύθου. Πολλές φορές τα όνειρα φαντάζουν μη λογικά και αδύνατα, ο άνθρωπος φτιάχνει αυθόρμητα πολύπλοκα σύμβολα-εικόνες που κρύβουν βαθύ νόημα και λογική μέσα από αυτό που φαντάζει μη λογικό και εναντιώμενο στους φυσικούς νόμους. Έτσι γίνεται εμφανές ότι οι μύθοι προκύπτουν και με φυσικό τρόπο στον άνθρωπο. Και το ότι οι άνθρωποι δεν ήταν ανόητοι αλλά καταλάβαιναν ότι τα όνειρα είναι σύμβολα, φαίνεται από το Έπος του Γιλγαμές, όπου έχουμε συμβολική ερμηνεία ονείρων(το έτος 3000 π.Χ!), στο ίδιο βαβυλωνιακό ύφος με εκείνο του βιβλίου του Δανιήλ.
Εγώ συμφωνώ ότι όλοι οι ποιητές σαν τον Όμηρο ήταν βαθιά μυημένοι στα μυστήρια και αληθινοί επιστήμονες, αλλά όπως και να έχει -ηθελημένα ή άθελα- ο μύθος έχει νόημα, το θέλουμε ή όχι.
Οπότε οι "βέβηλοι" που άρχισαν να περιφρονούν τη λέξη μύθος, διέπραξαν έγκλημα κατά της αλήθειας, γιατί ο μύθος είναι αλήθεια.
Και τότε κάποιος, ένα μετέωρο από την ουσία του Ανού, έπεσε από τον ουρανό. Προσπάθησα να το σηκώσω αλλά ήταν πολύ βαρύ. Όλοι οι άνθρωποι της Ουρούκ μαζεύτηκαν γύρω για να το δουν οι απλοί άνθρωποι
χοροπηδούσαν και οι αριστοκράτες σπρώχνονταν ποιος να του πρωτοφιλήσει τα πόδια. Κι εγώ ένιωσα γι' αυτό το πράγμα έρωτα σαν αυτόν που νιώθει κανένας για γυναίκα. Με βοήθησαν, δυνάμωσα το μέτωπό μου, τον σήκωσα με τα λουριά και τον έφερα σε σένα. Και συ τον αποκάλεσες αδερφό μου».
Και τότε η Νινσούν, που είναι προικισμένη με μεγάλη σοφία, είπε στο
Γκιλγκαμές: «Αυτό που είδες, αυτό το αστέρι του ουρανού πάνω στο όποιο
έσκυψες σαν πάνω σε γυναίκα, αυτός ήταν ο δυνατός σύντροφος, εκείνος
που δίνει βοήθεια στους φίλους του που έχουν ανάγκη. Είναι το πιο δυνατό από τα άγρια πλάσματα. Γεννήθηκε στα πράσινα λιβάδια και τον
ανάθρεψαν τα άγρια βουνά. Όταν θα τον δεις θα ευχαριστηθείς. Η δύναμη
του μοιάζει με τη δύναμη εκείνων που κατοικούν στον ουρανό. Αυτό είναι
το νόημα του ονείρου σου».
Ο Γκιλγκαμές είπε: «Μάνα, ονειρεύτηκα και ένα άλλο όνειρο. Στους
δρόμους της Ουρούκ με τα ισχυρά τείχη βρέθηκε ένα τσεκούρι. Το σχήμα
του ήταν παράξενο και γύρω του συνωθούνταν ο λαός. Το είδα και
ευχαριστήθηκα. Έσκυψα κι ένιωσα βαθιά έλξη γι' αυτό. Το αγάπησα όπως
αγαπάνε μια γυναίκα και το έσυρα προς το μέρος μου».
Και η Νινσούν του αποκρίθηκε: «Το τσεκούρι που είδες και που σε τράβηξε τόσο δυνατά όσο κι ο έρωτας της γυναίκας, είναι ο σύντροφος που σου δίνω. Και θα έρθει μια δύναμη παρόμοια με κείνη που έχουν όσοι κατοικούν στον ουρανό. Είναι ο γενναίος σύντροφος που σώζει το φίλο του αν παραστεί ανάγκη».
///
quote:
Οι "ειδήμονες" θέλησαν να περάσουν την άποψη ότι οι άνθρωποι φτιάχνανε "φανταστικούς μύθους" επειδή ήταν "αφελείς" και για να περνάνε την ώρα τους, δηλαδή την άποψη ότι οι μύθοι είναι "φανταστικές διηγήσεις" κάποιων ονειροπαρμένων αγράμματων, δίχως κανένα σκοπό και νόημα.
Εδώ που τα λέμε, το πιο φυσιολογικό πράγμα που θα μπορούσαν να σκεφτούν ήταν ακριβώς αυτό. ΔΕΝ ΑΠΟΚΛΕΙΩ τίποτα, αλλά οι μέχρι τώρα ενδείξεις μας οδηγούν στις σημερινές αντιλήψεις. ΑΝ βρεθεί π.χ. η Ατλαντίδα, η ένα διαστημόπλοιο κατασκευασμένο μερικές χιλιάδες χρόνια πριν, οι σημερινές αντιλήψεις θα εναρμονιστούν με τα νέα δεδομένα.
quote:
Όμως αυτοί που γνωρίζουν την αλήθεια, ξέρουν ότι ούτε μια λέξη, ούτε το παραμικρό δεν είναι τυχαίο στο μύθο, αλλά κάθε λεπτομέρεια έχει να κάνει με μεγάλες συμπαντικές αλήθειες.
Με την ίδια λογική, τίποτα μπορεί να μήν είναι τυχαίο και στο μύθο του Τζακ και της φασολιάς ή της Κοκκινοσκουφίτσας. Ή τουλάχιστον αυτό θα σκέφτονται οι άνθρωποι σε 2-3 χιλιάδες χρόνια.
quote:
Το μύνημα δεν είναι ευθές, γι'αυτό άλλωστε χρησιμοποιείται το "υ", όπως στις λέξεις μυστήριο,μυστικό,μύστης,μύηση,μύχιος,ενδόμυχος. Όλα τα μυστήρια, Ελευσίνια κτλ. ασχολούνται με τους μύθους, αποκαλύπτοντας στους μυημένους το νόημα των μύθων.
1. Στην λέξη μυΐα (=μύγα), γιατί χρησιμοποιείται το «υ»;
2. Η λέξη γράφεται: «μήνυμα»...
ΥΓ: Θα ήταν παράλειψη να μήν σε ευχαριστήσω για το έργο που έκατσες και σκάναρες. Μπράβο σου!
______________________________________________________________________
Αν δεν καώ εγώ, αν δεν καείς εσύ, αν δεν καούμε όλοι, πώς θα βγει απ'τα σκοτάδια φως;
Edited by - kondoras on 29/07/2012 02:12:04
Edited by - kondoras on 29/07/2012 02:12:39
quote:
Όπως έχει αναφερθεί πολύ σωστά, τα όνειρα είναι ένα είδος "ιδιωτικού" μύθου. Πολλές φορές τα όνειρα φαντάζουν μη λογικά και αδύνατα, ο άνθρωπος φτιάχνει αυθόρμητα πολύπλοκα σύμβολα-εικόνες που κρύβουν βαθύ νόημα και λογική μέσα από αυτό που φαντάζει μη λογικό και εναντιώμενο στους φυσικούς νόμους. Έτσι γίνεται εμφανές ότι οι μύθοι προκύπτουν και με φυσικό τρόπο στον άνθρωπο
Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο με τα λεγόμενά σου!
Εμπνευσμένοι ποιητές δεν είναι μονάχα ο Όμηρος, ο Ησίοδος και ο Shakespeare...ο "ποιητικός νους" με τις απεριόριστες δυνατότητες που περιέγραφαν οι φιλόσοφοι, η φαντασία στην υψηλότερη μορφή, είναι ίδιον κάθε ανθρώπου ξεχωριστά! Και το Όνειρο είναι η καλύτερη απόδειξη περί τούτου! Διότι μέσω της Ονειρικής διαδικασίας μπορούμε να ανέλθουμε μέχρι και το επίπεδο της απευθείας ενατένισης των Αρχετύπων και Ιδεών!
Ο Μύθος και η Αλληγορία είναι η ποιητική γλώσσα του Υποσυνειδήτου! Και από τον Αρτεμίδωρο της αρχαιότητας έως τον Φρόυντ και τον Γιουνγκ τα Όνειρα διερευνήθηκαν ως σημαντικότατοι φορείς αρχετυπικών συμβολισμών, άδηλων νοημάτων και προφητικής γνώσης (ή όπως σωστά λες, αυτό φαίνεται ακόμα και στο πανάρχαιο Έπος του Γιλγαμές).
Ο Φρόυντ μάλιστα στο γνωστο βιβλίο για τα Όνειρα παραπέμπει 9 φορές στον Αρτεμίδωρο, τον γνωστοτερο εξηγητή ονειρων της αρχαιότητας.
Τα περισσότερα όνειρα που βλέπουμε φαίνονται πλεγμένα στην τύχη, ασύνδετες εναλλαγές αφηρημένων παραστάσεων. Στην πραγματικότητα όμως τα περισσοτερα όνειρα είναι αμιγώς αλληγορικά ("άλλα λένε και άλλα εννοούν"), περιέχουν κρυμμένες πληροφορίες και γνώσεις που υποδηλώνονται μέσω συμβόλων και υπονοιών!
Η ερμηνεία τους συνήθως χρειάζεται την επιδεξιότητα "δηλίου κολυμβητή" και γι'αυτό ο μεγάλος ολιστικός Ιπποκράτης παραδίδεται πως έλεγε ότι "όποιος είναι σε θέση να ερμηνεύσει σωστά τα όνειρα κατέχει το μεγαλύτερο μέρος της αλήθειας"!
quote:
Εδώ που τα λέμε, το πιο φυσιολογικό πράγμα που θα μπορούσαν να σκεφτούν ήταν ακριβώς αυτό. ΔΕΝ ΑΠΟΚΛΕΙΩ τίποτα, αλλά οι μέχρι τώρα ενδείξεις μας οδηγούν στις σημερινές αντιλήψεις. ΑΝ βρεθεί π.χ. η Ατλαντίδα, η ένα διαστημόπλοιο κατασκευασμένο μερικές χιλιάδες χρόνια πριν, οι σημερινές αντιλήψεις θα εναρμονιστούν με τα νέα δεδομένα.
Φίλε Kondora, νομίζω αρκετοί σκεπτικιστές έχουν την ίδια γνώμη και γι'αυτό μου δίνεις την ευκαιρία να μοιραστώ κάποιες σκέψεις.
Καταρχάς δεν χρειάζεται να συσχετίζουμε όσα λέγονται εδώ με κάποιες θεωρίες περί μυστικών υπερόπλων, υπερπροηγμένης τεχνολογίας των αρχαίων κτλ.
Ούτε εδώ αναφερόμαστε σε μύθους αμφίβολης ιστορικότητας όπως εκείνος της Ατλαντίδας. Παρεμπιπτόντως εδώ ο Πλάτωνας φαινεται να περιγράφει συμβολικά την προκαθορισμένη -και με βάση κάποιον Αριθμητικό Νόμο- πορεία των προηγμένων πολιτισμών από το στάδιο της γέννησης, της ακμής, της παρακμής και της καταστροφής.
Εδώ αναφερόμαστε όχι μόνο στο ούτως ή άλλως αρχετυπικό χαρακτήρα που διακρίνει τους γνωστούς μύθους των αρχαίων λαών αλλά και το γεγονός της εκούσιας αινιγματικότητας και αλληγορικής σκοπιμότητας εκ μέρους των αρχαιων ποιητών.
Το γνωρίζουμε από το αλληγορικό πνευμα της Ορφικής παράδοσης, το γνωρίζουμε από την περιφημη κρυπτική φιλοσοφία και εμμονή με τα σύμβολα των Πυθαγορειων, το γνωρίζουμε από τη Μυστηριακή διδασκαλία, πχ. ο μύθος της Δήμητρας και της Περσεφόνης ως αλληγορία περί του θανάτου και της επαναγέννησης της Φύσης, ή αντίστοιχα από το μύθο του θνήσκοντος και αναστάντος Διόνυσου. Το γνωρίζουμε από μυημένους τραγωδούς όπως ο Αισχύλος (το αλληγορικό θείο δράμα του ευεργέτη της ανθρωπότητας Προμηθέα), το γνωρίζουμε από τον Πλάτωνα, το γνωρίζουμε από την Καινή Διαθήκη και από πολλά ακόμα έργα!
Όταν διαβάζουμε τον σκεπτικιστή Παυσανία να λέει πως "όταν ξεκινούσα να συγγράφω την ιστορία μου έτεινα να πιστεύω ότι οι μύθοι των Ελλήνων είναι ανόητοι, όταν όμως έφτασα στην Αρκαδία στράφηκα προς μία πιο ώριμη γνώμη: στα παλιά χρόνια οι Έλληνες που θεωρούνταν σοφοί μιλούσαν όχι με ευθύ τρόπο αλλά μέσω αινιγμάτων, γι’ αυτό και θεωρώ τους θρύλους περί του θεού Κρόνου ένα είδος ελληνικής σοφίας".
Ή όταν διαβάζουμε τον μεγαλύτερο επικριτή των ποιητών, τον Πλάτωνα -με τα λόγια του Σωκράτη- να λέει επανειλημμένα ότι "οι αρχαίοι απέκρυψαν τα νοήματά τους από το πλήθος" και ότι "η ένθεη ποίηση ειναι στο σύνολό της αινιγματική και δεν μπορεί να τη γνωρισει ο οποιοσδήποτε", ή όταν διαβάζουμε τον Αριστοτέλη στα "Μεταφυσικά" να εξαίρει τους αρχαιους σοφούς που με τρόπο αλληγορικό παρουσίασαν τα ουράνια σώματα σαν θεούς, τότε αρχίζουμε να εκτιμάμε την Αλληγορική παράδοση στο πραγματικό της βάθος.
Γι'αυτό και οι ίδιοι οι "ειδήμονες" έχουν αρχίσει να παραδέχονται ότι εσφαλμένα και λόγω προκατάληψης τόσους αιώνες απαξίωναν την αρχαια Αλληγορική παράδοση.
Με αποκορύφωμα την επιστημονική ανακάλυψη των μυστικών κωδίκων του Πλάτωνα η οποία επιβεβαίωσε τις απόψεις των Νεοπυθαγορείων και της ευρύτερης Εσωτερικής παράδοσης.
Όσον αφορά σύγχρονους μύθους που αναφέρεις όπως η Κοκκινοσκουφιτσα και ο Τζακ και η Φασολιά μπορει σαφώς και να περιγράφουν κάποια αρχετυπικά μοτίβα όμως δεν γνωρίζω κατά πόσο αποτέλεσαν προϊόν σκόπιμης αλληγορίας εκ μέρους των δημιουργών τους.
Η ουσία του θέματος μπορεί να συμπυκνωθεί και ως εξής:
Ο ίδιος ο Κόσμος -κατά τους αρχαίους σοφούς, ιδίως κατά Πλάτωνα- είναι μία θεϊκή Αλληγορία: πίσω από τα ευμετάβλητα φαινόμενα της κοινής αίσθησης υποκρύβονται τα υψηλότερα νοήματα και οι αναλλοίωτοι νόμοι του, γι'αυτό και οι "μουσόπνευστοι" ποιητές ένιωθαν ανέκαθεν την υποχρέωση να δημιουργούν κατά το θεϊκό πρότυπο, αποκρύβοντας έντεχνα τα σημαντικότερα νοήματά τους διά του Μύθου και της Αλληγορίας.
Συν το γεγονός βέβαια της λογοκρισίας στα αρχαια χρόνια γύρω από τα θεολογικά ζητήματα που καθιστούσε επιτακτική τη συγκαλυμμένη διδασκαλία για φιλοσόφους όπως ο Πλάτωνας.
quote:
quote:
Όπως έχει αναφερθεί πολύ σωστά, τα όνειρα είναι ένα είδος "ιδιωτικού" μύθου. Πολλές φορές τα όνειρα φαντάζουν μη λογικά και αδύνατα, ο άνθρωπος φτιάχνει αυθόρμητα πολύπλοκα σύμβολα-εικόνες που κρύβουν βαθύ νόημα και λογική μέσα από αυτό που φαντάζει μη λογικό και εναντιώμενο στους φυσικούς νόμους. Έτσι γίνεται εμφανές ότι οι μύθοι προκύπτουν και με φυσικό τρόπο στον άνθρωποΔεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο με τα λεγόμενά σου!
Εμπνευσμένοι ποιητές δεν είναι μονάχα ο Όμηρος, ο Ησίοδος και ο Shakespeare...ο "ποιητικός νους" με τις απεριόριστες δυνατότητες που περιέγραφαν οι φιλόσοφοι, η φαντασία στην υψηλότερη μορφή, είναι ίδιον κάθε ανθρώπου ξεχωριστά! Και το Όνειρο είναι η καλύτερη απόδειξη περί τούτου! Διότι μέσω της Ονειρικής διαδικασίας μπορούμε να ανέλθουμε μέχρι και το επίπεδο της απευθείας ενατένισης των Αρχετύπων και Ιδεών!
Ο Μύθος και η Αλληγορία είναι η ποιητική γλώσσα του Υποσυνειδήτου! Και από τον Αρτεμίδωρο της αρχαιότητας έως τον Φρόυντ και τον Γιουνγκ τα Όνειρα διερευνήθηκαν ως σημαντικότατοι φορείς αρχετυπικών συμβολισμών, άδηλων νοημάτων και προφητικής γνώσης (ή όπως σωστά λες, αυτό φαίνεται ακόμα και στο πανάρχαιο Έπος του Γιλγαμές).Ο Φρόυντ μάλιστα στο γνωστο βιβλίο για τα Όνειρα παραπέμπει 9 φορές στον Αρτεμίδωρο, τον γνωστοτερο εξηγητή ονειρων της αρχαιότητας.
Τα περισσότερα όνειρα που βλέπουμε φαίνονται πλεγμένα στην τύχη, ασύνδετες εναλλαγές αφηρημένων παραστάσεων. Στην πραγματικότητα όμως τα περισσοτερα όνειρα είναι αμιγώς αλληγορικά ("άλλα λένε και άλλα εννοούν"), περιέχουν κρυμμένες πληροφορίες και γνώσεις που υποδηλώνονται μέσω συμβόλων και υπονοιών!
Η ερμηνεία τους συνήθως χρειάζεται την επιδεξιότητα "δηλίου κολυμβητή" και γι'αυτό ο μεγάλος ολιστικός Ιπποκράτης παραδίδεται πως έλεγε ότι "όποιος είναι σε θέση να ερμηνεύσει σωστά τα όνειρα κατέχει το μεγαλύτερο μέρος της αλήθειας"!
Το έθεσες πολύ σωστά, χρησιμοποιώντας τις κατάλληλες λεκτικές εκφράσεις για αυτό που είχα στο νου!