- Ο ασταθής δίσκος, οι εύθραυστες εγγραφές και η στοχαστική απόγνωση. - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

Άχρονα πράματα υπάρχουν όμως. Κι άχρονες στιγμές υπάρχουν, αλλά αυτό είνα μια άλλη κουβέντα.

Είναι ένα βουνό που κωλώνω να αγγίξω, κι αυτό δεν μπορεί να τραβάει για πολύ. Γιατί το μόνο που δεν αγαπάω εκεί, είναι η παρουσία μου. Αλλά αυτήν δεν τη αγαπάω πλέον πουθενά. Σχεδόν. Παρά μόνον σε κάτι φίλους.

https://www.youtube.com/watch?v=wJdpK87UAYs

https://www.youtube.com/watch?v=fBAUnt1iWfo&index=27&list=PL518C3A70D84A4D4D

με υγεία σε όλα τα επίπεδα,
με καθαρή σκέψη,
και με λιγότερη, έως σημείου εκμηδενισμού "στοχαστική απόγνωση".

Υποκατάστατο. Κι ακόμα καλλιτερότερα (ένας άνεμος είχε κάποτε δίκαιο, τολάστιχο στο ύφος), υποκατάστατος. Αν όχι μεγάλος, οπωσδήποτα προσωπικός θέμας.

Δεν σε κάνω πλάκα. Εις το προσωπικόν του ζητήματου, παίζει σε στυλ ηλεχτρονικού τσιγάρου. Πάνε τα Camel, πάει ο Assos φίλτρο κασετίνα, χαιρετάω και τον κίτρινο καπνό με τα Swan και τα γαλάζια Rizla.

Η Αντιπροσωπεία αντεκαταστάθη υπό του Συνεργείου, κι αυτούνο κατά σειρά, υπό της απίστευτα δημιουργικής διαλεκτικής οικιακής συναυτουργίας. Όσοι συντηρούν κρεμαγιέρες και αλλάζουν κάρτερ κατ’οίκον, αντιλαμβάνονται πλήρως. Οι υποδέλοιποι, δεν έχουν κάνει βόλτες από τη Θηβών εισέτι προφανώς, ή και ίσως, δεν αντέχασι εις την έννοιαν της σκύλευσης, ακόμα κι αν αυτή περιλαμβάνει μοκέτες και καστάνιες χειροφρένων.

Από του χειροφρένου έως της Αντιπροσωπείας, του άνθρακος υπό της σιλικόνης, της παραγγελίας υπό της συναυτουργίας, από της νυκτός υπό κάποιου τύπου ημέρας τέλος πάντων, η μαγική λεξούλα ξεκινά από υπό.

Υπό, Κατ’αυτού, Ίσταμαι. Γουσταρίζεις? Μπαμπινιώτικα. Κάποτε ελέγαμεν σταράτα, αλλά από την ώρα που οι βιβλιογραφίες μας πνέουσι τα λοίσθια, ονοματίζουμεν τες κουβέντες ως φοβισμένοι. Ψιλοπήθικοι, καταντημένοι πρωτεύντοντες, κατ’ελπίδαν στέρφοι, διότι εις άλλην περίπτωσις, τηνε πουτσίσανε οι κληρονομούντες.

Είσαι ηλίθιος. Και βλαξ. Και μικρόνους. Και αμόρφωτος. Και κάφρος. Και κακός. Και ζηλόφθων. Και συμπλεγματικός. Και γλύφτης. Και μαλάκας. Και αγάμητος. Και μικροτσούτσουνος. Και ανοργασμική. Και νευραστενική. Και καργιόλα. Και τσιμπίτουλας. Υποκριτής, βολεψάκιας, τεμπέλης, προσκυνημένος, αποχαυνωμένος, απονευρωμένος, γαμημένος, ευνουχισμένος, χαμένος. Είσαι εκ’πεποιθήσεως οτιδήποτε και κατ’επιλογήν τα πάντα. Είσαι εδώ.

Και έχεις να αναμετρηθείς με τα υποκατάστατα και τους υποκατάστατους. Ως τί? Εσύ τί είσαι εις την τελικήν? Ως ύπαρξις κι ελπίζων συνέχισις. Του ποιού? Με ποιάν ευθύνη? Για πόσον? Για πόσων?

Υ.Γ. Οι μπάτσοι εχθές, την ώρα που χιόνιζε, έδιωξαν την κοπέλα από την απέναντι γωνία. Αυτή είχε ξαπλώσει κουκουλωμένη με ένα ασημένιο πράμα να την τυλίγει, σαν αυτά που βλέπουμε στα CSI. Τολάστιχο στη γειτονιά μου, κανείς δεν εψόφησεν ψες.

Αν αυτό που έχεις μέσα σου είναι αρρώστια , τότε αρρώστια είναι αυτό που θα βγάλεις.
Αν αυτό που έχεις μέσα σου είναι υγεία, τότε υγεία είναι αυτό που θα βγάλεις.
Αλλά αυτός που βγάζει την αρρώστιά του , λειτουργεί και ως μαγνήτης περισσότερης αρρώστιας.
Ελκύει αρρώστια , γιατί είναι πλαίσιο συνειρμών.

Ένα πλαίσιο συνέλιξης.

Ενας άνθρωπος κατά την διάρκεια της ζωής , συνειδητοποιεί με βάση τις δυνατότητες του, καταχωρόντας αυτή του την συνειδητοποίηση στην παρακαταθήκη του ασυνειδήτου.
Το ασυνείδητο , είναι η παρακαταθήκη όλων των μεγάλων/μικρών μνημών
και στοχεύσεων ενος ατόμου.
Εκεί μέσα όλες οι αποκτηθείσες απο την συνείδηση , ιδέες-εμπειρίες-καταστάσεις-χρόνοι, οριμάζουν και ζυμώνονται, αποκτώντας σταδιακά την σχετική τους αυτονομία.

Είναι ο χώρος που η σκέψη και τα κατώτερα δυναμικά της , εργάζονται παρασκηνιακά για να βρούν απαντήσεις στα μεγάλα/μικρά ερωτήματα/ανάγκες της ζωής.

Το μυαλό , ως ο συνθετότερος φυσικός μηχανισμός , συμπυκνώνει τις βαθύτερες/ανώτερες ιδιότητες της φύσης.
Η ανώτερη λειτουργία , εντοπίζεται στον συνειρμικό φλοιό.
Ο μηχανισμός των συνειρμών του μυαλού , είναι μια εγγενής ιδιότητα της φύσης.

Η ψυχανάλυση δουλεύει και λύνει συμπλέγματα (όχι πάντα αποτελεσματικά) , χάρη στον ψυχολογικό μηχανισμό των συνειρμών.

Ένας άνθρωπος προγραμματίζει τα περιεχόμενα του , ήδη σπο μικρή ηλικία , χάρη στις δυνατότητες που του δίνονται απο την συνείδηση. Η ψυχολογική προσόχη ωστόσο, μετατοπίζεται σταδιακά στο παρασκήνιο.

Όταν σε κάποια μεγάλη δοκιμή της ζωής, ενεργοποιηθεί το ασυνείδητο, δηλαδή οι έσχατες άμυνες και οι βαθύτερες στοχεύσεις του εαυτού , τότε τα περιεχόμενα που βρίσκονται εκεί αποθηκευμένα , "ξυπνούν" και ελκύουν ομοειδή περιεχόμενα / "αντικείμενα" , απο το συλλογικό.

Δέν μπορεις να γνωρίσεις έναν Θεό Χ χαρακτηριστικών και Χ αξιών , όταν εσύ και ο εσωτερός σου εαυτός δέν τα περιέχουν ως στοιχεία.
Ο Θεός που περιμένεις δεν θα εμφανιστεί ποτέ , αν ήδη δεν τον έχεις μέσα σου. Άν ήδη δεν τον περιέχεις στην αλυσίδα των βαθύτερων σου συνειρμών.
Άν ήδη δεν είσαι έτοιμος να τον δεχτείς.

Είναι μηχανισμός νομοτέλειας (αυτοματισμός).
Είναι φυσικός (ή μετά - φυσικός) μηχανισμός συνειρμών και πλαίσιο συνέλιξης.

Βγάζεις και ελκύεις αυτό που
έχεις μέσα σου να βγάλεις και
να ελκύσεις.
Άν έχεις αρρώστια , τότε αρρώστια αυτό θα είναι.
Άν έχεις υγεία, τότε υγεία είναι.

Κλείσιμο Παραθύρου

Ως ενεργούμενο, συμμετοχικά χαζοχαρούμενο κι ενοχικό καρχαριάκι. Τσέπης. Ένα Μπίσμαρκ του Αιγιακού Αρχιπελάγους. Με τα δόντια μου, τα πτερύγια, τα κανόνια, τις άγκυρες, κι ένα ψιλοβάρος ναυτών, ορκισμένων να πέσουν ευπειθώς. Στο πεδίο της μάχης εν νηί, κρανίω, κι άλλων πολλών δοτικών.

Εκλογάς έχομεν, κρισίμους κατά το κοινώς σύνηθες, εισέτι αποφασιστικάς περί του μέλλοντου του τόπου, ημών των ιδίων και τυχόν σπόρων εκ της κάβλας μας. Διότι, εις την ακρότατην άκρην της παρούσης χερσονήσου, δια της κάβλας εκσπερματίζουμε τες αποφάσεις περί μελλούμενων, προσωπικών και πολυπρόσωπων, αδιακρίτως.

Του τύπου, χέσε μέσα Πολυχρόνη, που δε γίναμαν ευζώνοι. Που κι αυτούς τους ευζώνοι, μια χαρά τα έχομεν καταφέρει εις το παρελθόν να τους ξεφτιλίσομεν, άρα, λογικώς αναμενόμενον, πάλι μπορούμε να του ξεφτιλίσουμε. Τσολιάδες σε τιμή ευκαιρίας, νήες υπό σημαίαν ευκαιρίας, συνειδήσεις υπό αξιολόγησιν και ψήφους επιβεβλημένες εκ των κατηραμένων των καταστάσεώνε.

Συνταγή πλήρης και ακριβής, ορθώς ζυγισμένη κι απηλλαγμένη αποβάρου, σίγουρη για την πιο ομαδική και παχιά μαλακiα που θα έχουμε την ευκαιρία να παράξουμε στη δική μας διάρκεια. Και θα την παράξουμε.

Είμαστε προορισμένοι για αυτό. Σε λίγες μέρες θα γράψουμε εκ’νέου έπος. Ομηρικόν κατά βάσιν, συνεπές της Αντιγόνης, υπόχρεον Τρωάδων και ουαί τοις ηττημένοις. Απάντων των ενδιαφερομένων δηλαδής.

Αμ΄έπος και κατά πράξιν, έργον. Ιστορικώς και υπερηφάνως, αυτοί είμεθα. Ανίκανοι να κατανοήσουμε τα στοιχειώδη.

Λόγου χάριν, που δεν είμεθα ψηφοφόροι, αλλά μάλλον ψηφοδόχοι. Ψιλά γράμματα θα με πεις, αλλά πες μου στ’αλήθεια. Αισθάνεσαι περισσότερο Ερμής, ή κουμπαράς? Γιατί τα φτερά δεν τά’χεις, την τρύπα όμως, μια χαρά την έχεις. Και την έχεις μία. Όπως κι ο καθένας. Κι εκεί θα σου μπει η ψήφος. Δικιά σου η ψήφος δηλαδής, δικιά σου και η κωλοτρυπίδα.

Διότι, τί άλλο είναι η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία μας, παρά το δικαίωμα αυτοδιαχείρισης κωλοτρυπίδων?

Ψηφίστε συνετά, ψηφίστε υπεύθυνα. Κάθε μορφή ψήφου και σεξ μεταξύ συναινούντων ενηλίκων είναι σεβαστή.

https://www.youtube.com/watch?v=hRA2eJUhwqU

quote:

---

Διότι, τί άλλο είναι η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία μας, παρά το δικαίωμα αυτοδιαχείρισης κωλοτρυπίδων?

---

.
.
.
" Υπάρχει ο σωστός τρόπος, ο λάθος τρόπος, και ο ...δικός μου τρόπος! "

Αν το θες και σε άλλην εκδοχήν, από ετούτην την κρίση, πιο πλούσιος εγώ θα βγήκα. Άματις, κι ότανε τελειώσει, περίπου με τα ίδια φράγκα και τα ίδια μυαλά θα με θάψουσι.

Τώρα, για ποιανενού τα μυαλά και τα φράγκα σε λέω, σημασίαν κανμίαν δεν έχει. Σημασίαν παίζει στο φτυάρι. Ά, και στην ιδιοκτησίαν του χώματου. Διότι αυτούνοι οι καημένοι, θάβουσι τους τεζαρισμένους κατόπιν πυρός κι ελέου σε φούρνους σήμενς. Κι αν τους μένει, τί τους μένει?

Κάτι στάχτες, λες και η ζωή δεν μπορεί να φτιάχνει στάχτες άνευ θανάτου...

Αλλά κοίτα πως παίζει η φάσις. Για τον μαλάκα τον Έλληνα, η θέσις είναι ιδιωματικώς προσδιοριζόμενη υποχρέωση, σε κάθε και για κάθε στιγμή της ύπαρξής του. Αν το κάνεις thesis, για όλους τους αλλοινοί σημαίνει μπάτσελαρ και δοκτορά.

Έχουμε κάτι πρόβλημας στην επικενωνία και τη χαρδουβελίαση. Διότις, αυτούνα τα μπάτσελαρ και τα δοκτορά είναι από thesis, κι έρχονται να εφαρμόζονται εδώ, στον τόπο της ΘΕΣΕΩΣ, της ανάθεσης και του αναθέματου.

Και σε ρωτάω. Πόσα thesis χρειάζονται, για να μας αποδείξεις οτι είσαι απολύτως μαλάκας από θέση?

Κι ανάποδα, πόσοι μαλάκες χρειάζονται για να πάρει μπάτσελαρ και δοκτορά η thesis?

Γιατίς, αυτοί καλά την επίνανε ως φοιτηταί, καλά που καθηγητέψανε ως πλούσιοι γόνοι κι ευεργέται των ιδρυμάτων της αλλοδαπής, ημείς πόθεν προκύπτει που πρέπει να τον επιούμε?

Θα σε πω εγώ τον πόθεν. Όταν σε λέγανε για την Ιφιγένεια εις το γυμνάσιον, εσύ ήπαιζες το πουλάκι σου. Κι επειδής το πουλάκι είναι γλυκό, το ήπαιζες κι όταν στο λύκειο σε λέγανε για τον Θουκυδίδη. Για τον Αριστοτέλη δεν σε ήπανε πουθενά, οπόταν εκεί τον ήπαιξες σε ελεύθερο θέμα. Κι ο Πλάτωνας είναι τώρα τραμ, που δεν μπορείς να τονε παίξεις δημοσία, αλλά και για αυτήν την περίπτωσις σε φρόντισαν.

Μαγική λεξούλα. Παραβάν. Μπλε. Δεν σε βλέπει κανείς, δεν σε διακόπτει κανείς. Είσαι μόνος, άντε και με την συνείδησή σου. Που είναι δικιά σου. Παίχτον. Παίχτον βάναυσα και μέχρις πτώσεως. Της τσουτσούς, της δικιάς σου, όλων. Πτώσεως.

Η ελληνική σημαία είναι γαλανόλευκος. Εκ του μπλε του παραβάν, και του λευκού του σπέρματος.

Το απέραντο γαλάζιο της λευκής ντροπής.

Ήμαν μέρος της ακαδημαϊκής κοινότις, ήμαν συνάδελφος των καθηγητών, σύντροφας των φοιτητών, φέρελπις μηχανικός, σχεδόν η προφανής επιλογή της Ferrarης. Να φανταστείς, θα ήμανε ο σχεδιαστής του Σουμάχερ. 87 μπήκα, 92 θα ήβγαινα. Τονε προλάβαινα στο just.

Τα ατελείωτα χαμόγελα σε λέω. Άμα και είσαι γaμάω, γαμείς. Με τη βούλα, τη Βούλα, στη Βούλα. Κατόπιν βεβαίως, ήρθασι αι μέλισσαι.

Κύριε Μηλιέ, πολύ με αρέσει το χαμόγελό σου. Να σε πω, τα έμαθες που ο Σουμάχερ είναι φυτό?

Δεν εξηγείται αλλιώς: Ο αλάθητος άκουγε Γιάννη Μαρκόπουλο.

https://www.youtube.com/watch?v=TaUz2MG43rc

Εκεί στη γωνιά του γκρεμού, που το έρεβος σαν μαγνήτης θα σε έλκει, Στάσου ακίνητος.

Μόνο τότε θα σαι αθάνατος.

Μέτρα τον με τη ματιά που ατσαλώθηκε από τους μόχθους σου. Για όλα τα πάθη που υπερασπίστηκες απέναντι στην ανήλεη ροή των πραγμάτων, Στάσου ακίνητος.

Μόνο τότε θα σαι αθάνατος.

Αυτός πότε σαν άνεμος πότε σαν γέρος σοφός θα σε περιπαίζει, ψάχνοντας να βρει τα τρωτά που κουλουριάζουν τους ανθρώπους στη γωνία σαν μικρά παιδιά.

Πότε σαν θάνατος και πότε σαν φιλεύσπλαχνος πατέρας θα σε καλεί να παρασυρθείς σε μια αγκαλιά σκοτεινή, που όλα τα στριφογυρνά και όλα τα κάνει ένα. Στάσου ακίνητος.

Μόνο τότε θα σαι αθάνατος.