- ερώτηση: ομοιότητες και διαφορές μεταξύ Πλάτωνα και Αριστοτέλη - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Ομολογουμενως η συνοπτικη εικονα που εδωσες, καθως τα διαβαζα, εδωσε μια ξεχωρη βλεψη, στο εργο του Αριστοτελη.

Μιας και στο φορουμ της γνωσης, αφησες να εννοηθει πως η επιστημη δεν είναι σε θεση να δωσει απαντησεις, για τα οσα σαν (πνευματα) αναρωτιομαστε, καλο θα ηταν να βρισκεις λιγο χρονο και να φωτιζεις με τον τροπο και τις σκεψεις σου, αυτά που κατά καποιο τροπο (πειρες), από κάθε σοφο ανθρωπο.

Εχω να προτυνω κατι ομορφο σε σενα.

Στο κειμενο σου, *(25.2.2008) στα περι ψυχης και θεου, οπου αναφερεις τη λεξη Υλη, αντικατεστησε την το με την λεξη ΣΚΕΨΗ, και οπου αναφερεις την λεξη μορφη, με την λεξη ΛΟΓΟ.

Για τα οσα γραφει για το θεο, βρε παιδι μου...

quote:

---

Ωστόσο με την συνηθισμένη του αστάθεια, ο Αριστοτέλης παριστάνει τον Θεό ως αυτεπίγνωτο πνεύμα. Ένα μάλλον μυστηριώδες πνεύμα. Γιατί ο Θεός του Αριστοτέλη δεν κάνει ποτέ τίποτα. Δεν έχει επιθυμίες, ούτε θέληση, ούτε σκοπό.

Είναι δραστηριότητα τόσο καθαρή ώστε δεν δρα ποτέ. Είναι απόλυτα τέλειος. Γι'αυτό δεν μπορεί να επιθυμήσει τίποτα. Η μόνη του ασχολία είναι να παρατηρεί την ουσία των πραγμάτων. Και επειδή είναι ο ίδιος η ουσία όλων των πραγμάτων, η μορφή όλων των μορφών, η μόνη του απασχόληση είναι να παρατηρεί τον εαυτό του.

---

Nα εισαι παντα καλα.

Βρήκα λίγο χρόνο σήμερα , για να συνεχίσω τις διαφορές και τις ομοιότητες μεταξύ Πλάτωνα και Αριστοτέλη . Θα αναφερθώ στην θεωρία των Ιδεών του Πλάτωνα όσο μπορώ πιο περιληπτικά (παρ'όλο ότι θα χρειασθούν μερικά μηνύματα για να καλυφθεί το θέμα). Και αφού τελειώσει το μεγάλο αυτό κεφάλαιο της όλης φιλοσοφικής τοποθέτησης του Πλάτωνα, θα πρέπει να ακολουθήσει η κριτική (διαφωνία) του Αριστοτέλη.

Η περίφημη θεωρία των Ιδεών , που εξωραΐζεται και συσκοτίζεται από την φαντασία και την ποίηση του Πλάτωνα , είναι ένας αποθαρρυντικός λαβύρινθος για τον σύγχρονο μελετητή .

Η ιδέα ενός πράγματος μπορεί να είναι η «γενική ιδέα» της τάξεως στην οποία ανήκει (η ιδέα του Γιάννη , του Κώστα ή του Παύλου , είναι άνθρωπος) , ή μπορεί να είναι ο νόμος ή οι νόμοι σύμφωνα με τους οποίους το πράγμα λειτουργεί (η ιδέα του Γιάννη θα μπορούσε να είναι ο περιορισμός όλης της συμπεριφοράς του στους «φυσικούς νόμους») , ή θα μπορούσε να είναι ο τέλειος σκοπός και το τέλειο ιδεώδες προς τα οποία το πράγμα και η τάξη του μπορούν να εξελιχθούν (η ιδέα του Γιάννη είναι ο Γιάννης της Ουτοπίας) .
Πολύ πιθανόν η Ιδέα είναι όλ’αυτά – ιδέα , νόμος και ιδεώδες.
Πίσω από τα επιφανειακά φαινόμενα και τις λεπτομέρειες που υποπίπτουν στις αισθήσεις μας είναι γενικοποιημένες , κανονικότητες και κατευθύνσεις εξέλιξης , οι οποίες δεν συλλαμβάνονται από τις αισθήσεις , αλλά γίνονται αντιληπτές από την λογική και την σκέψη .
Αυτές οι ιδέες , οι νόμοι και τα ιδεώδη , έχουν μεγαλύτερη διάρκεια – και γι’αυτό είναι πιο «πραγματικά» - παρά τα επί μέρους πράγματα που γίνονται αντιληπτά από τις αισθήσεις και δια μέσου των οποίων τα συλλαμβάνομε και τα συνάγομε :
Ο Άνθρωπος έχει περισσότερη διάρκεια παρά ο Γιάννης , ο Κώστας και ο Παύλος .
Αν χαράξω έναν κύκλο με το μολύβι μου , αυτός γεννιέται με το τρίψιμο του σβηστήρα μου , αλλά η έννοια του Κύκλου μένει στον αιώνα .
Αυτό το δέντρο στέκεται όρθιο και εκείνο το δέντρο πέφτει .
Αλλά οι νόμοι που καθορίζουν ποια σώματα θα πέσουν και πότε και πώς , δεν έχουν αρχή και τώρα και πάντοτε δεν θα έχουν τέλος .
Υπάρχει , όπως θα έλεγε ο λεπτός Σπινόζα , ένας κόσμος πραγμάτων που γίνονται αντιληπτά με τις αισθήσεις και ένας κόσμος νόμων που συνάγονται με τη σκέψη .
Δεν βλέπομε τον νόμο των αντιθέτων τετραγώνων αλλά υπάρχει εδώ και παντού . Υπήρχε πριν αρχίσει το κάθε τι , και θα επιζήσει όταν όλος ο κόσμος των πραγμάτων θα είναι πια περασμένη ιστορία .

Εδώ είναι μια γέφυρα : οι αισθήσεις αντιλαμβάνονται τσιμέντο και σίδερο , που ανέρχονται σε χιλιάδες τόννους αλλά ο μαθηματικός βλέπει με τα μάτια του μυαλού την τολμηρή και λεπτή προσαρμογή όλου αυτού του όγκου των υλικών στους νόμους της μηχανικής , των μαθηματικών και της τεχνικής , τους νόμους σύμφωνα με τους οποίους πρέπει να γίνονται όλες οι καλές γέφυρες που έχουν γίνει .
Αν ο μαθηματικός είναι επίσης ποιητής , θα δει αυτούς τους νόμους να κρατούν την γέφυρα . Αν οι νόμοι παραβιασθούν , η γέφυρα θα γκρεμιστεί μέσα στο ποτάμι .
Οι νόμοι είναι ο Θεός που κρατάει τη γέφυρα μέσα στην παλάμη του .

ΥΓ.: Θα ακολουθήσει συνέχεια της θεωρίας των Ιδεών με άλλο μήνυμα.

Φιλικά

Κηφεύς

Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.

Συνεχίζω για την θεωρία των Ιδεών του Πλάτωνα :

Ο Αριστοτέλης αφήνει να υπονοηθεί κάτι τέτοιο όταν λέει ότι ο Πλάτωνας εννοεί με τις ιδέες εκείνο που ο Πυθαγόρας εννοούσε με τους «αριθμούς» , όταν δίδασκε ότι αυτός ο κόσμος είναι κόσμος αριθμών (εννοώντας πιθανώς ότι ο κόσμος κυβερνιέται από μαθηματικές σταθερότητες και κανονικότητες) .

Ο Πλούταρχος μας λέει ότι κατά τον Πλάτωνα :

«Αεί ο Θεός γεωμετρεί» .

Όπως ο Σπινόζα εκφράζει την ίδια σκέψη , ο Θεός και οι οικουμενικοί νόμοι της σύνθεσης και της λειτουργίας είναι μία και η αυτή πραγματικότητα .

Για τον Πλάτωνα , όπως και για τον Μπέρτραντ Ράσσελ , τα μαθηματικά είναι γι’αυτόν τον λόγο το απαραίτητο προανάκρουσμα της φιλοσοφίας και η ανώτερη μορφή της .

Πάνω από την είσοδο της Ακαδημίας του ο Πλάτωνας είχε , σαν τον Δάντη , τοποθετήσει την επιγραφή :

«Μηδείς αγεωμέτρητος εισείτω» .

Χωρίς αυτές τις Ιδέες – αυτές τις γενικοποιήσεις , τις κανονικότητες και τα ιδεώδη – ο κόσμος θα ήταν για μας όπως πρέπει να είναι στα μάτια ενός νεογέννητου παιδιού , ένας όγκος από λεπτομέρειες που υποπίπτουν στις αισθήσεις μας χωρίς καμιά ταξινόμηση και καμιά έννοια . Γιατί μπορεί να δοθεί έννοια στα πράγματα μόνο αν τα ταξινομήσουμε και τα γενικοποιήσουμε , όταν βρούμε τους νόμους της ύπαρξής τους και την σκοπιμότητα και τις επιδιώξεις της δράσης τους .

Συνεπώς , ο κόσμος χωρίς ιδέες θα ήταν ένας σωρός από τίτλους βιβλίων που θα είχαν πέσει στην τύχη από τον κατάλογο , συγκρινόμενος με τους ίδιους τίτλους ταξινομημένους σύμφωνα με τις κατηγορίες τους , την αλληλουχία τους και τον σκοπό τους .

Θα ήταν σκιές μέσα σ’ένα υπόγειο εν συγκρίσει προς την ηλιοφώτιστη πραγματικότητα απ’έξω , που ρίχνει αυτές τις φανταστικές και απατηλές σκιές μέσα .
Γι’αυτό η ουσία μιας ανώτερης εκπαίδευσης είναι η έρευνα για ιδέες : για γενικοποιήσεις , νόμους συνεχείας , και ιδεώδη εξελίξεων .

Πίσω από τα πράγματα πρέπει ν’ανακαλύψουμε την σχέση και την έννοιά τους , τον τρόπο και τον νόμο της λειτουργίας τους , τον σκοπό και το ιδεώδες που εξυπηρετούν ή υποκρύπτουν . Πρέπει να ταξινομήσουμε και να συντονίσουμε την πείρα των αισθήσεών μας υπό την έννοια του νόμου και του σκοπού . Μόνο από την έλλειψη αυτού του στοιχείου το μυαλό του ηλίθιου διαφέρει από το μυαλό του Καίσαρα .

Έχοντας υπ’όψη του ο Πλάτωνας τις διάφορες απόψεις που θα μπορούσαν να υπάρξουν για την έννοια της ιδέας , χρησιμοποίησε μία ποικιλία εκφράσεων για τη δήλωσή τους . Από αυτές οι σπουδαιότερες είναι οι παρακάτω :

Ονομαστικές ενδείξεις για δήλωση των ιδεών :
Ιδέα, είδος, μορφή, ουσία, φύσις, γένος, παράδειγμα, αιτία, δύναμις, λόγος, αρετή, μονάς, ενάς .

Αντωνυμικές και ρηματικές ενδείξεις :
Τι εστί, αυτό καθ’αυτό, αυτό, ο έστιν, αυτού ο έστιν, εκάστου η ουσία, το ον, το όντως ον, το είναι, το εν επί πολλών, το πέρας, το παντελώς ον, το γνωστόν .

Επίσης χρησιμοποιεί και αφηρημένα ουσιαστικά :
Ιππότης (ιδέα του ίππου) , ανθρωπότης (ιδέα του ανθρώπου) ,

Καθώς και ουσιαστικά στον ενικό με άρθρο :
Ο ίππος .

Για να δηλώσει τα συγκεκριμένα όντα χρησιμοποιεί τον πληθυντικό :
Οι ίπποι , οι άνθρωποι (οι αισθητοί ίπποι και άνθρωποι) , καθώς και τις ενδείξεις : ομοιώματα, είδωλα, μιμήσεις, το γινόμενον και απολλύμενον, το δοξαστόν .

Για να δηλώσει τη σχέση αισθητών προς τις ιδέες :
Μετοχή, μετάληψις, μέθεξις, μετέχειν, μεταλαμβάνειν .

Κατά τον Πλάτωνα : Όλα τα όντα που υπάρχουν στον κόσμο είναι απομιμήματα ιδεών .

Ο Πλάτωνας προσθέτει ότι υπάρχει και ιδιαίτερη επιστήμη , η οποία μπορεί να ερευνήσει και να βρει τους νόμους , οι οποίοι διέπουν τον συνδυασμό και την ιεραρχική κλιμάκωση των ιδεών . Αυτή είναι η διαλεκτική , η οποια έχει την αρμοδιότητα να βρει , ποια είναι τα γένη , στα οποία κατατάσσονται οι ιδέες και ποια είναι η ιεραρχική τους σχέση .

Στον «Σοφιστή» με την διαλεκτική διερεύνηση ανακαλύπτεται ότι υπάρχουν πέντε ανώτατα οντολογικά γένη , οντολογικές κατηγορίες όπως λέμε στη σύγχρονη φιλοσοφική ορολογία :

Η ουσία, η ταυτότης, η στάσις, η κίνησις και η διαφορά (το έτερον θάτερον).

Σ’αυτές τις γενικές κατηγορίες ταξιθετούνται οι κατώτερες .
Οιαδήποτε από τις ιδέες πρέπει να αποτελεί ταυτότητα με τον εαυτό της , εν σχέσει όμως με τις άλλες ιδέες αποτελεί ετερότητα .

ΥΓ.: Συνεχίζεται η θεωρία των Ιδεών του Πλάτωνα στο επόμενο μήνυμα.

Φιλικά

Κηφεύς

Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.

Ο Πλάτωνας μίλησε για κατάταξη, ιεραρχία, ταυτότητα και ετερότητα. Όπως γράφεις:

quote:

---

Πρέπει να ταξινομήσουμε και να συντονίσουμε την πείρα των αισθήσεών μας υπό την έννοια του νόμου και του σκοπού . Μόνο από την έλλειψη αυτού του στοιχείου το μυαλό του ηλίθιου διαφέρει από το μυαλό του Καίσαρα .

---

Η ρίζα της όλης δυσκολίας βρίσκεται στην τάση μας να βλέπουμε τα αντίθετα ως εντελώς ασυμφιλίωτα και στην πίστη μας ότι η υπέρβασή τους σημαίνει εξαφάνιση των αρνητικών και ανεπιθύμητων πόλων των ζευγών των αντιθέτων. Πιστεύουμε ότι αν εξαφανίσουμε τον πόνο, το κακό, τον θάνατο, τα βάσανο και την ασθένεια, τότε θα ζήσουμε καλά. Και μέσα στην υπερπροσπάθειά μας να τονίσουμε το θετικό λησμονούμε πως το ορίζουμε πάντα σε σχέση με το αρνητικό. Χωρίς τη μέρα δεν θα μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε τη νύχτα και το αντίθετο. Η καταστροφή του αρνητικού σημαίνει πως την ίδια στιγμή καταστρέφουμε τις πιθανότητές μας να απολαύσουμε το θετικό. Κι έτσι καταλήγουμε να μας βαραίνει η αίσθηση της ολοκληρωτικής ματαιότητας.

Στον πρώτο τύπο φράγματος έχουμε τη χάραξη μιας διαχωριστικής γραμμής ανάμεσα σε διαφορετικά πράγματα. Στη συνέχεια, τα πράγματα αυτά αναγνωρίζονται σαν ομάδες ή τάξεις με ονόματα. Κατόπιν, χαράζουμε έναν δεύτερο τύπο φράγματος, μέσα στον πρώτο τύπο, και αρχίζουμε να μετράμε τα πράγματα μέσα στις ομάδες. Αν το πρώτο φράγμα δίνει μια τάξη πραγμάτων, το δεύτερο δίνει την τάξη των τάξεων των πραγμάτων.

Οι αριθμοί έκαναν τον άνθρωπο να υπερβεί με τέτοιο τρόπο τον συγκεκριμένο κόσμο, ώστε ο άνθρωπος ανακάλυψε πως ζούσε σε δύο κόσμους. Τον συγκεκριμένο ενάντια στον αφηρημένο, τον ιδεατό ενάντια στον πραγματικό, κ.ο.κ.

Και μετά εισήχθηκε ο τρίτος τύπος φράγματος. Ένα μετα-μεταφράγμα, γνωστότερο σαν άλγεβρα. Το πρώτο φράγμα παράγει μια τάξη. Το μετα-φράγμα παράγει μια τάξη από τις τάξεις. Το τρίτο ή μετα-μεταφράγμα παράγει μια τάξη από τις τάξεις των τάξεων, η οποία αποκαλείται μεταβλητή, γνωστή ως x, y ή z. Όπως ένας αριθμός μπορεί να αναπαραστήσει οποιοδήποτε πράγμα, έτσι και μια μεταβλητή μπορεί να αναπαραστήσει οποιονδήποτε αριθμό. Αυτό το τελευταίο φράγμα μετέτρεψε τις μετρήσεις σε συμπεράσματα, τους αριθμούς σε αρχές και αξιώματα.

Μήπως εντέλει η διαδικασία της ταξινόμησης μας στέρησε περισσότερα απ’ όσα μας χάρισε και μας απομάκρυνε από τον Θεό και τη φύση αντί να μας φέρει πιο κοντά τους;

Food for thought.
Καλημέρα,
Unseen

Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.

Διάβασα το μήνυμά σου και θα απαντήσω στον προβληματισμό σου αργά το βράδυ.
Καλά σου φάνηκε ότι "σα... να γράφω μόνος μου", κι'ευχαριστώ για τη συμβολή σου μ'αυτό το μήνυμα.

Φιλικά

Κηφεύς

quote:

---

Και η χάραξη διαχωριστικών γραμμών σημαίνει αναπόφευκτα κατασκευή αντιθέτων. Κι έχουμε καταλήξει να προβάλλει όλη η ζωή μας μέσα από αντιθέσεις. Όλα όσα θεωρούμε σοβαρά και σπουδαία αποτελούν τον έναν πόλο κάποιου ζεύγους αντιθέτων. Έτσι έχουμε καλό και κακό, ζωή και θάνατο, χαρά και πόνο, θεό και διάβολο, ελευθερία και δουλεία. Το ίδιο συμβαίνει με τις κοινωνικές και αισθητικές μας αξίες, ακόμη και για τις υψηλότερες νοητικές μας αφαιρέσεις.

---

1) Κατά την πρώτη περίοδο της συγγραφικής του δράσης ο Πλάτωνας σαν ιδέες θεωρούσε τις ηθικές αξίες του καλού, αγαθού, δίκαιου, όσιου, της ανδρείας και των λοιπών αρετών.
Το όλο πρόβλημα το αναφερόμενο στις ιδέες, σχετίζεται με τη διερεύνηση της ουσίας της αρετής,
2) Κατά τη δεύτερη φάση ανακαλύπτει ότι υπάρχουν επίσης ιδέες που εκφράζουν την απόλυτη ύπαρξη των μαθηματικών αντικειμένων(εμφανίζεται στον "Φαίδωνα").
3) Μετά απ'αυτό επιχειρείται η επέκταση της ίδιας θεώρησης σε όλα τα δεδομένα αντικείμενα της πραγματικότητας.

Υπάρχουν ιδέες που αντιστοιχούν στις ηθικές αρετές και στα μαθηματικά αντικείμενα , και γενικώς σε κάθε πλήθος ομοειδών αντικειμένων αντιστοιχεί μία ιδέα.

Συμπερασματικά: Ο Πλάτωνας νοεί τις ιδέες σαν παραδειγματικά πρότυπα που έχουν ανεξάρτητη υπόσταση από τα αισθητά αντικείμενα. Αυτός ο χαρακτηρισμός στηρίζεται σε ένα πρωταρχικό και αισθητικό αντίκρυσμα της πραγματικότητας , παρουσιάζει δε τον Πλάτωνα όχι μόνο σαν στοχαστή αλλά και σαν ποιητή, που μπορεί να αντικρύσει την πραγματικότητα υπό προοπτική πρωταρχική και αισθητική.
Κατά τον Αθηναίο φιλόσοφο οι ιδέες είναι πρωταρχικές "μήτρες" δια των οποίων δημιουργούνται τα αισθητά.

Όταν έγραφε ο Πλάτωνας την "Πολιτεία", ήταν πλέον βέβαιος για την ύπαρξη των ιδεών ως οντοτήτων, οι οποίες αντιστοιχούν στις ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕς ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΩΝ.

Μετά την ανακάλυψη του ιδεώδους αυτού κόσμου, ο Πλάτωνας ασχολήθηκε με την περιγραφή του και έδειξε ότι το σύνολο των ιδεών αποτελεί κοινωνία αντιστοιχούσα προς τα όντα της αισθητής πραγματικότητας.
Μελέτησε την ΙΕΡΑΡΧΙΚΗ ΤΑΞΗ του ιδεώδους κόσμου, τους ΔΥΝΑΤΟΎΣ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΎΣ ΤΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΤΟΥ και την ΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΤΟΥ .

Οι διερευνήσεις αυτές οδήγησαν τον Πλάτωνα στην μαθηματική θεώρηση των ιδεών.
Οι ιδέες γι'αυτόν κατέστησαν παραδείγματα πρότυπα ΙΕΡΑΡΧΙΚΏΣ ΔΙΑΤΕΤΑΓΜΈΝΑ και αντιστοιχούντα σε ΤΑΞΕΙΣ ΑΠΕΙΡΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟ ΠΛΗΘΟΣ ΑΙΣΘΗΤΩΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΩΝ.

Φιλικά

Κηφεύς

Όταν τόσο πολλοί λόγοι μπορούν να οδηγήσουν στην δημιουργία διπόλων, γι'αυτό μου φάνηκε ενδιαφέρουα η άποψη ότι η ταξινόμηση οδηγεί στην χάραξη διαχωριστικών γραμμών που σημαίνουν αναπόφευκτα κατασκευή αντιθέτων . Ίσως να είναι κι'έτσι.

Κηφεύς

Κατά την τελευταία περίοδο της ζωής του Πλάτωνα, διατύπωσε νέα αντίληψη περί των ιδεών.
Η κυριώτερη πρόταση που συνοψίζει το ουσιστικό περιεχόμενο των σχετικών πλατωνικών αντιλήψεων είναι εκείνη που χαρακτηρίζει τις ιδέες ως αριθμούς.
Σύμφωνα με αυτή την ένδειξη οι ιδέες και οι αριθμοί πρέπει να τεθούν επί της ΑΥΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΚΗΣ ΒΑΘΜΙΔΑΣ χωρίς να ταχθούν ούτε οι ιδέες υπό τους αριθμούς , ούτε οι αριθμοί υπό τις ιδέες.
Πρέπει όμως να σημειωθεί ότι χαρακτηρίζοντας ο Πλάτωνας τις ιδέες σαν αριθμούς , ΔΕΝ ΑΝΑΦΈΡΕΤΑΙ ΣΤΟΥς ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΥΣ ΑΡΙΘΜΟΥΣ , με τους οποίους εκτελούνται οι συνηθισμένες λογιστικές πράξεις.
Οι αριθμοί προς τους οποίους παραβάλλονται οι ιδέες είναι ΕΞ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΕΝ ΣΥΓΚΡΙΣΕΙ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΡΙΘΜΟΥΣ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ Η ΚΟΙΝΗ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ.
Αυτούς για να τους διακρίνει από τους κοινούς, ονόμαζε ΕΙΔΗΤΙΚΟΥΣ ΑΡΙΘΜΟΥΣ.
Ο Πλάτωνας, κατά τον Αριστοτέλη ("Μετά τα φυσικά" 988 α14) απέδωσε την αιτία του αγαθού και του κακού εις τα στοιχεία, εις το εν μεν την αιτία του αγαθού, εις δε την δυάδα την αιτία του κακού.
Κατά συνέπεια τα δύο οντολογικά στοιχεία είχαν για τον Πλάτωνα όχι μόνο οντολογική αλλά και ηθική σημασία.
Από τα δύο αυτά στοιχεία ξεκινώντας ο Πλάτωνας εξηγεί την ουσία όλης της πραγματικότητας. Ο Αριστοτέλης εξηγεί γιατί ο διδάσκαλός του δέχτηκε τις δύο οντολογικές αρχές.

Στην παραδοχή του ενός σαν μορφοδοτικού στοιχείου τον οδήγησαν οι διαλεκτικές του έρευνες. Σκοπός της διαλεκτικής έρευνας ήταν η εξύψωση σε μια συνοπτική θεώρηση ολόκληρης της πραγματικότητας με βάση μια ενιαία αρχή.

Στην παραδοχή σαν υλικού στοιχείου της δυάδος οδηγήθηκε ο Πλάτωνας κατά τον Αριστοτέλη από τις αριθμολογικές του μελέτες. Παρατήρησε ότι η δυάδα μπορεί να παράγει όλους τους αριθμούς εξαιρουμένων μόνον των πρώτων. Οι ΕΡΜΗΝΕΥΤΕΣ ΔΕΝ ΚΑΤΌΡΘΩΣΑΝ ΑΚΟΜΗ ΝΑ ΔΙΑΣΑΦΗΝΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΣΗΜΑΣΙΑ ΥΠΟ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΛΑΜΒΑΝΕΙ ΣΤΟ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΟ ΧΩΡΙΟ Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΤΗΝ ΕΝΔΕΙΞΗ "ΠΡΩΤΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ". Είναι πιθανόν ότι οι αριθμοί αυτοί είναι όλες οι δυνάμεις του δύο.

Για την νοοτροπία του σύγχρονου ανθρώπου είναι δύσκολο να παρακολουθήσει τη σκέψη του Αθηναίου φιλοσόφου και να συλλάβει πώς είναι δυνατόν να θεωρηθούν οι πρώτες οντολογικές αρχές ως αριθμοί.
Παρ'όλη την παρουσιαζόμενη δυσκολία, είναι δυνατόν να επικαλεσθούμε δεδομένα από τη σύγχρονη μαθηματική επιστήμη, τα οποία μπορούσαν να κάνουν περισσότερο κατανοητή την πλατωνική άποψη.
Με την Αναλυτική Γεωμετρία που ιδρύθηκε από τον Καρτέσιο, μπορούμε σήμερα να μελετήσουμε τις ιδιότητες γραμμών και γεωμετρικών σχημάτων με γεωμετρικές εξισώσεις.
Οι ασχολούμενοι με την αναλυτική γεωμετρία γνωρίζουν τις εξισώσεις της ευθείας, της υπερβολής, παραβολής κλπ.
Οι εποπτικές γεωμετρικές μορφές εκφράζονται έτσι με αριθμητικές παραστάσεις, με αριθμούς.
Την ουσία των πραγμάτων έλεγαν οι Πυθαγόρειοι, την αποτελούν οι αριθμοί.
Ακολουθούντες μια τέτοια άποψη, μπορούμε να πούμε ότι τα πράγματα από ουσιστικής απόψεως εξεταζόμενα είναι αριθμοί.

Φιλικά

Κηφεύς

Θα σας εκανα ευχαριστα παρεα, συμπληρωνοντας πολλα μα πολλα σημεια σε οτι εγραψε ο Πλατωνας και οχι μονο.

Θα εχετε ακουσει φυσικα, πως εκτος απο τα γραπτα του ο Πλατωνας, ελεγε και πραγματα που ουδεποτε εγραψε, μαλιστα, στους μαθητες του, απαγορευε να μιλησουν εκτος σχολης.

Το οτι ο Αριστοτελης εμεινε δυπλα του, εως θανατου (ενα εξερετικο μυαλο σαν το δικο του), με εβαλε τοτε, οχι μονο σε σκεψεις, μα να ερωτηθω και τους λογους, που ο Πλατωνας δεν τα εγραψε.

Η απαντηση, ηταν σε μια του επιστολη, VII, που μερος της εχω κρατησει σε σημειοματαρι, (εκτος του μυαλου που γραφει όταν θελει, οταν κατι μου αρεσει η δεν το καταλαβαινω, το γραφω καπου, και καθε τοσο το διαβαζω, ξαναδιαβαζω, και.... κοιταζω)

Γραφει λοιπον ο Πλατωνας,

...αυτο λοιπον γνωριζω, πως αν θα επρεπε να γραφουν η να ειπωθουν ορισμενα πραγματα, θα γινοταν με τον καλυτερο δυνατο τροπο απο μενα, γιατι αν τυχον τα κακοεγραφα, ο πρωτος που θα λυποταν (και θα πονουσε), θα ημουν εγω.

Εαν λοιπον πιστευα, πως ηταν δυνατον να γραφουν και να μεταδοθουν, με σωστο τροπο στους περισσοτερους, τι το καλυτερο και ομορφοτερο θα ειχα να κανω στη ζωη μου, απο το να γραψω (μια διδασκαλια), που θα ηταν καλο για τους ανθρωπους, και θα εφερνε στο φως, την φυση των πραγματων.

Μα δεν νομιζω πως γραφοντας και μεταδιδοντας αυτη τη γνωση, θα ηταν καλο για τους ανθρωπους, η μη μονο, σε εκεινους τους λιγους, στους οποιους θα εφταναν λιγες ενδειξεις, ωστε να βρουν την αληθεια μονοι τους,
ενω αντιθετα, οι πολλοι, θα γεμιζαν τους εαυτους τους, με αδικη καταφρονηση πανω σε αυτα, αλλοι παλι, θα γεμιζαν με αδεια υπερηφανεια, και (χαυνη ελπιδα) πως δηθεν εμαθαν… εξερετικα πραγματα. (ως σεμν αττα μεμαθηκοτας)

Στη προσπαθεια μας λοιπον φιλοι,

Ευχομαι, καλη συνεχεια.

Είχα έντονα επισημάνει και στο παρόν θέμα και σε άλλα την αδόκιμη χρήση πολλών όρων δανεισμένων από ξένες γλώσσες ή όρων της δικής μας γλώσσας , σε περιγραφές των εσώτερων όψεων του ανθρώπου.

Επανέρχομαι λοιπόν πάνω στο θέμα με την παρατήρηση (ξανά) πως η περιγραφή των αοράτων σωμάτων διαφέρει από διορατικό σε διορατικό. Αν θέλουμε να εξάγουμε χρήσιμα συμπεράσματα πρέπει να ακολουθήσουμε μια μεθοδολογία.

1)Να ερευνήσουμε τους ήδη χρησιμοποιούμενους όρους και να βρούμε τους καταλληλότερους της γλώσσας μας για κάθε αντικείμενο

2)Να συγκρίνουμε τις παρατηρήσεις μας επί των σωμάτων με εκείνες που έχουν καταγραφεί στη διδθνή βιβλιογραφία και στις παραδόσεις απορρίπτοντας τις ψευδείς ή αλλοιωμένες , ΧΩΡΙΣ να αποδίδουμε σε κάθε σώμα ή όψη ονόματα αλλά μόνο καταγράφοντας το τι είδε ο κάθε παρατηρητής και συγκρίνοντάς τα.

Θα αρχίσω με την ορολογία σήμερα.

Στην ινδική παράδοση και συγκεκριμένα στην Ουπανισάντ που ανέφερα σε προηγούμενο μύνημα γίνεται λόγος για 5 εαυτούς που είναι ο ένας μέσα στον άλλο και που αλληλοσυμπληρώνονται με κάποιον τρόπο. Ο κάθε ένας είναι συμπληρωμα του αμέσως πιο χονδροειδούς.

Οι 5 αυτοί εαυτοί ονομάζονται και "κόσας" (=θήκες , περιβλήματα) σε άλλα ινδικά κείμενα.Ο Εαυτός θεωρείται πέρα από αυτά και είναι αυτός που περιβάλλεται από αυτά.Η αναλογία με τις μπάμπουσκες είναι καλή σαν παράδειγμα αλλά μόνο όσον αφορά μια ιδιότητα, και συγκεκριμένα τις αστρικές και άλλες προβολές ή διαχωρισμούς των σωμάτων. Για τις άλλες ιδιότητες δεν ισχύει.

Ξεκινώντας από το λεπτοφυέστερο είναι:

Ανάντα μάγια κόσα

Βιγνάνα Μάγια κόσα

Μάνο μάγια κόσα

Πράνα μάγια κόσα

Άνα μάγια κόσα

Είναι προφανές ότι υπάρχει κάποια αντιστοιχία με τα σώματα όπως τα περιέγραψε η θεοσοφική γραμματεία αλλά δεν είναι ακριβής η αντιστοιχία και χρειάζεται προσοχή.

Ας δούμε τα πιο χονρδοειδή.

Οι θεοσοφιστές όπως αποκαλύπτει στον Εσωτερικό Βουδδισμό ο Σίνετ , δε μπορούσαν να αποφασίσουν στην αρχή με ποιους όρους θα περιγράφουν τα σώματα. Κατέληξαν σε κάποια κοινή ορολογία , όχι όμως και στην ακριβέστερη δυνατή.

Η Μπλαβάτσκυ χρησιμοποιούσε τον όρο "πρανικό σώμα" ενώ παράλληλα θεωρούσε ότι υπάρχει και "αιθερικό σώμα" ξεχωριστό από το "πρανικό".

Το λάθος που προέκυψε έτσι διαιωνίστικε στους θεοσοφικούς κόλπους και υπάρχει ακόμη. Που οφειλόταν όμως;

Οφείλεται στο ότι έγινε παρανόηση των όρων "φορέας" ή "κόσα". Οι ινδοί όταν έλεγαν "πρανο μάγια κόσα" εννοούσαν ότι υπάρχει κάποια ΘΗΚΗ-ΣΩΜΑ φτιαγμένη ΑΠΟ "πράνα" η οποία είναι ψευδής(=παροδική, πεπερασμένου χρόνου) σε αντίθεση με τον Πουρούσα (=ένοικο, Υπέρτατο Εαυτό) που είναι παντοτινός.

Αυτό φαίνεται και από το ότι δεν έλεγαν για την ακρίβεια πραν"Α"-μαγια-κόσα αλλά πραν"Ο"-μάγια-κόσα.

Η Μπλαβάτσκυ στηριγμένη πιθανόν σε μια δυτική συλλογιστική ή αντίληψη των εννοιών που μάλλον προερχόταν από γνωστική παρερμηνεία, μετέφρασε τους όρους ως "φορέας του πράνα" σαν να είναι το πράνα διερχόμενο από αυτόν το φορέα, σαν να "φέρεται" το πράνα μέσω αυτού του φορέα και όχι ότι αποτελεί την ίδια την ουσία του.
Η λέξη "φορέας" που χρησιμοποιείται ως αντίστοιχη του "κόσα" δεν είναι λανθασμένη ή αδόκιμη αλλά δημιουργήθηκε παρανόηση ως προς του τίνος πράγματος φορέας είναι κάθε ένας από αυτούς του φορείς.

Κάθε ένας από αυτούς τους φορείς είναι φορέας και λέγεται φορέας της εσώτατης μονάδας , του Πουρούσα, και δευτερευόντως είναι φορέας οποιουδήποτε άλλου σώματος ή ενέργειας.

Ανάλογα με το πρανικό σώμα έγινε και με το μανασικό και τα υπόλοιπα και δημιουργήθηκεμια σύγχυση άνευ προηγουμένου όταν προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν και όρους από άλλες ποραδόσεις (καμπάλα, παραδόσεις αρχαιοελληνικές ή αιγυπτιακές κλπ).

Θα επανέλθω με περισσότερα στοιχεία.

Ωστόσο θα επανέλθω κι εγώ μόλις ολοκληρώσεις, με την εσωτερική σύνθεση
όπως την παρουσιάζει ο Ζιναραγιαντάσα καθώς και οι Αιγύπτιοι.

"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"

Έλα να μιλήσουμε και να αναλύσουμε τα όσα ήδη έχουν παρουσιαστεί.

Συνεχίζω τη σκέψη μου που σταμάτησε στο προηγούμενο μήνυμα εκεί που μιλούσα για την έννοια του "φορέα".

Όπως προείπα η παρεξήγηση περί του ποιο είναι το "φερόμενο" από τον κάθε φορέα έδωσε στη Μπλαβάτσκυ και σε μερικούς ακόμη θεοσόφους την εντύπωση ότι το πρώτο συνθετικό αναφέφεται στο ίδιο το φερόμενο και όχι στη σύσταση του φορέα. Το φερόμενο είναι ο Πουρούσα-ένοικος-εσώτατη συνειδητότητα και όχι η ουσία-ενέργεια του αμέσως επόμενου σώματος,όπως νόμισε η Μπλαβάτσκυ.

Φαίνεται ιεροσυλία σε μερικούς να αμφισβητούνται οι κοσμοθεάσεις ή ιδέες προσώπων που τα θεωρούν Δασκάλους ή μυημένους. Όμως δε μπορεί να περιμένει κανείς να γνωρίσει την αλήθεια αν υπολήπτεται περισσότερο τα πρόσωπα από την ίδια την αλήθεια. Τόσο η Μπλαβάτσκυ όσο και άλλοι αναζητητές έκαναν κάποια κινήσεις στη ζωή τους για τις οποίες ούτε οι ίδιοι θα έλεγαν ότι ήταν ότι καλύτερο και δεν πρόβαλλαν τον εαυτό τους ως αλάνθαστο ποτέ. Το αντίθετο μάλιστα.

Αν εμείς σήμερα πολλάκις δημιουργούμε μύθους περί Δασκάλων και Μυστών είναι γιατί θέλουμε εμείς, όσοι βρίσκονται κοντά σε κάποια παράξενα πρόσωπα, να καρπωθούμε λίγη από τη δόξα και την εκτίμηση που τους δίνουν οι υπόλοιποι άνθρωποι. Έτσι τους ανεβάζουμε πολύ ψηλά για να μπορέσουμε μετά να τραβηχτούμε και εμείς από τη φήμη τους ψηλότερα. Είναι πολύ γοητευτικό και δελεαστικό να σε λένε πχ πρόεδρο της Χ οργάνωσης που αριθμεί 500 μέλη ας πούμε. Γίνεσαι αμέσως διάσημος. Ομοίως είναι γοητευτικό να λες ότι ήσουν μαθητής του Γκουρτζίεφ ή του Χ ή του Ψ μυημένου ή "μυημένου" και να απολαμβάνεις ένα μέρος από την εκτιμηση που θα πηγαινε σε εκείνον.

Για να επαυξήσεις λοιπόν και τη δική σου δόξα αυτόμετα , υποσυνείδητα, εξυψώνεις το "Δάσκαλό" σου,ειδικά όταν δεις ότι και οι άλλοι δεν ήταν τίποτε καλύτερο. Τείνεις να πιστέψεις ότι κάτι σημαντικό κρατάς, μια αληθινά μυστική γνώση. Ότι είσαι από τους τυχερούς!

Και δώστου "Δάσκαλος" με κεφαλαίο "Δ" ο δάσκαλός σου και δώστου φαινόμενα που εκδηλώθηκαν με την παρουσία του , διδασκαλίες κλπ.

Κάπως έτσι είναι η κατάσταση με τις διάφορες σχολές σήμερα και πάντα.

Για να επιστρέψω στο θέμα μας τώρα θα συνεχίσω με μια άλλη παρξήγηση περί του νοητικού σώματος ή μανο-μαγια-κόσα.

Στην Ουπανισάντ που έχω ήδη αναφέρει ονομάζονται "εαυτοί" τα σώματα αυτά. Και όχι τυχαία ή άδικα.
Είναι κατά κάποιο τρόπο άλλα μικρότερα "εγώ" προβληθέντα από ένα μεγαλύτερο.

Αλλά δεν είναι τόσο απλό το θέμα και δε λέω πάλι όλη την αλήθεια γιατί δε μπορώ να πω όσα θα ήθελα με την ήδη υπάρχουσα ορολογία.

Οι ινδοί σοφοί χρησιμοποιούσαν εκφράσεις άλλοτε με σχετική και συμβατική έννοια και άλλοτε με ακριβή και λεπτομερή, όπως έκαναν και οι χριστιανοί άγιοι αλλά και κάθε φιλόσοφος σχεδόν.

Ο δυτικός όρος "νους" έχει ,για παράδειγμα,ένα ευρύ φάσμα νοημάτων τα οποία συχετίστηκαν με αυτόν τον όρο με την πάροδο του χρόνου.

Δεν είναι ορθές όλες οι συσχετίσεις αλλά δεν είναι και λανθασμένες όλες. Κάθε μία είναι ορθή υπό προυποθέσεις. Θα δώσω ένα παράδειγμα. "Νου" ονομάζουμε τόσο τη σκέψη όσο και την κριτική λειτουργία. "Νου" ονομάζουμε και την όποια αφηρημένη αρχή έχουμε ως προς τον τρόπο σκέψης μας. "Νου" επίσης και την ικανότητα να συνδυάζουμε εικόνες, τη φαντασία. Όλα αυτά είναι όμως διαφορετικά μεταξύ τους.

Αν δεν το ξέρει αυτό κάποιος που διαβάζει ένα φιλοσοφικό η θρησκευτικό κείμενο θα βγάλει συμπαράσματα εντελώς παράταιρα και αλλοπρόσαλλα.

Το πρόβλημα αυτό που εμφανίζεται και στις αρχαίες γλώσσες εντονότερο δεν μπόρεσαν να τα υπερβούν οι μελετητές του προηγούμενου αιώνα επειδή δεν είχαν τη φιλοσοφική παιδεία που απαιτείται για κάτι τέτοιο. Και δεν εννοώ τις σπουδές απλώς αλλά την οκανότητα αντίληψης λεπτών φιλοσοφικών νοημάτων. Σαν αποτέλεσμα η προσπάθειά τους είχε μεν να προσφέρει το άνοιγμα σε ένα άλο κόσμο , της ανατολής, αλλά στην πραγματικότητα δε μεταφέρθηκε η σοφία του αλώβητη και ανόθευτη. Μόνο η πληροφορία ότι πολλά σημαντικά μυστήρια κρύβονται στα αρχαία ανατολικά κείμενα.

Στο δυτικό κόσμο των προτεσταντικών δογμάτων κάτι τέτοιο ήταν απολύτως αναγκαίο να γίνει , καθώς είχαν απολέσει από τον καιρό της Μεταρρύθμισης την επαφή με το μυστήριο και την άλλη διάσταση λόγω της απόρριψης των θρησκευτικών παραδόσεων από τους προτεστάντες ηγέτες και γιαυτό δεν έγινε τόσο μεγάλη έρευνα σε λεπτομέρειες στις νέες ιδέες που παρουσιάστηκαν. Ο κόσμος είχε ανάγκη να πιστέψει σε κάτι άλλο γιατί ένιωθε ότι αυτό που πίστευε δε μπορέι να είναι αληθινό έτσι όπως του το παρουσιάζουν.

Στην Μεσόγειο όμως του Καθολικισμού, της Ορθοδοξίας και του Ισλαμισμού τα πράγματα είναι διαφορετικά. Το μυστήριο δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει.Και πάντα κάθε παράδοση φυλάει τα μυστληριά της που τη συντηρούν και τη ζωογονούν. Η σοφία της ανατολής δεν είχε να προσφέρει κάτι καινούριο σε αυτούς τους λαούς καθώς είχαν ήδη αυτό που είχαν και οι ανατολίτες.

Σκοπός μας λοιπόν ας είναι να επανα-ανακαλύψουμε τους δικούς μας όρους για τα μυστήρια του σύμπαντος και όχι να καταφεύγουμε σε λεξοδάνεια ασαφούς σημασίας.

Ο όρος "νους" ,για να επανέλθω στο νοητικό σώμα, πρέπει να είχε κάποια συγκεκριμένη σημασία στην αρχή την οποία δε γνωρίσζουμε επακριβώς. Η σημασία αυτή, το νόημα αυτό, είναι που πρέπει να αναζητήσουμε.

Τι σημαίνει "νους";

Η δική μου έρευνα μου έδειξε κάτι απρόσμενο και εκπληκτικό θα έλεγα.

Μου εδειξε ότι ορισμένες έννοιες-λέξεις-όροι που νομίζουμε ότι έχουν αυτοπροσδιοριζόμενη έννοια είναι ΕΤΕΡΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΜΕΝΟΙ. Δηλαδή σαν παράδειγμα ας αναφέρω τη λέξη "ψηλότερος". Η λέξη αυτή δεν έχσει νόημα αν δεν υπάρχει ή δεν εννοηθεί κάποιος με τον οποίο γίνται σύγκριση. Επίσης η λέξη "πυρήνας" δεν έχει νόημα αν δεν εννοηθεί ή δεν αναφερθεί και κάτι άλλο που είναι το μεγαλύτερο του πυρήνα σύνολο-σχηματισμός. ομοίως η λέξη "δεύτερος" δεν έχει νόημα αν δεν αναφερθεί το σύνολο στο οποίο γίνεται αρίθμηση.

Αν λέγαμε "ο Χ είναι δεύτερος" χωρίς να συνεχίσουμε τη φράση δε θα έγαμε τίποτε, γιατί δεν προσδιορίζουμε ως προς τι είναι δεύτερος. Αντιθέτως όμως αν πούμε ότι "ο Χ είναι από νερό" λέμε άμεσα την ουσία από την οποία αποτελείται και αρκεί.

Οι όροι λοιπόν που περιγράφουν έννοιες και ειδικότερα τα σώματα δεν είναι πάντα ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ αλλά είναι και ΕΠΙΘΕΤΑ. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται πολύ προσοχή στη μετάφραση τέτοιων όρων.

Ο όρος "ψυχή" πχ από πολλούς έκκλησιαστικούς πατέρες αντιμετωπίστηκε ως επιθετικός προδιορισμός στο "σώμα" και μάλιστα όχι τυχαία, ενώ την ίδια στιγμή μιλάνε για ουσία της ψυχής και λένε ότι είναι ουσία η ψυχή στον άνθρωπο αλλά και ενέργεια!
Ομοίως για το νου λένε ότι είναι ενέργεια της ψυχής. Το μυστικό των αντιφάσεων αυτών και της επίλυσής τους βρίσκεται στην ετυμολογική σημασία των όρων αυτών. Γιαυτό και μπορούν να είναι άλλοτε ενέργεια και άλλοτε ουσία.

Το "μάνας" στις παραδόσεις των ανατολικών λαών περιγράφεται ως ουσία που εχει και κάποιους νόμους κίνησης ή ροής. Οι τελετουργίες τους αποσκοπούν στον έλεγχο του μάνας σε πολλές περιπτώσεις.

Δεν είναι ορθό επομένως να ταυτιστεί με τον όρο "νους" της ελληνικής γλώσσας ,ούτε με το mind της αγγλικής, γιατί δεν υπάρχει αντίστοιχη χρήση του όρου με νόημα "νοητική ουσία".

Όπως έλεγα και πιο πάνω είναι ένας όρος που χρειάζεται έρευνα ως προς την ακριβή σημασία του.

Η αδυναμία να βρεθεί ο σωστός όρος για την περιγραφή του "νου" έδωσε το έναυσμα να επινοηθούν όροι όπως "κάμα-μάνας" , "αιτιατό σώμα", "ανώτερο νοητικό σώμα" κλπ οι οποίοι δεν έλυσαν το πρόβλημα αλλά δημιούργησαν και άλλα.

Οι όροι αυτοί χρησιμοποιήθηκαν από τους ινδούς σοφούς,όπως πχ από τον Σανκαρα-ατσάρυα, για να δηλώσουν ιδιότητες εκείνων των σωμάτων που ονμάστηκαν "Ατμικό" και "Βουδικό" από τους θεοσοφιστές. Και όταν μιλά για δύο μέρη του νου ένας ινδός σοφός νεότερης ή παλαιότερης εποχής εννοεί ως νου άλλοτε όλη την τριάδα ΆΤΜΑ-ΜΠΟΥΝΤΙ-ΜΑΝΑΣ και άλλοτε κάποιο από τα τρία. Δεν εννοεί ότι διαιρείται το μάνας όπως νόμισαν οι θεοσοφιστές από κακή αντίληψη των λεγομένων τους.

Αυτό προκαλεί λανθασμένη θεώρηση συνολικά της σύστασης του ανθρώπου και επομένως δε βοηθά κάποιον να καταλάβει τον τρόπο λειτουργίας του σύμπαντος και του εαυτού του.
Γιαυτό και είναι αναγκαίο να διορθωθούν όλες αυτές οι παρεξηγήσεις και τα λάθη. Τα κείμενα πλέον έχουν μεταφραστεί και έχουμε περισσότερα στη διάθεσή μας από όσα είχαν οι τότε ερευνητές.
Μπορούμε να έχουμε σφαιρικότερη και σαφέστερη άποψη και ελπίζω να αξιοποιηθεί αυτή η δυνατότητα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και μέσα από τον παρόντα διάλογο.

quote:

---

Αν εμείς σήμερα πολλάκις δημιουργούμε μύθους περί Δασκάλων και Μυστών είναι γιατί θέλουμε εμείς, όσοι βρίσκονται κοντά σε κάποια παράξενα πρόσωπα, να καρπωθούμε λίγη από τη δόξα και την εκτίμηση που τους δίνουν οι υπόλοιποι άνθρωποι. Έτσι τους ανεβάζουμε πολύ ψηλά για να μπορέσουμε μετά να τραβηχτούμε και εμείς από τη φήμη τους ψηλότερα. Είναι πολύ γοητευτικό και δελεαστικό να σε λένε πχ πρόεδρο της Χ οργάνωσης που αριθμεί 500 μέλη ας πούμε. Γίνεσαι αμέσως διάσημος. Ομοίως είναι γοητευτικό να λες ότι ήσουν μαθητής του Γκουρτζίεφ ή του Χ ή του Ψ μυημένου ή "μυημένου" και να απολαμβάνεις ένα μέρος από την εκτιμηση που θα πηγαινε σε εκείνον.

Για να επαυξήσεις λοιπόν και τη δική σου δόξα αυτόμετα , υποσυνείδητα, εξυψώνεις το "Δάσκαλό" σου,ειδικά όταν δεις ότι και οι άλλοι δεν ήταν τίποτε καλύτερο. Τείνεις να πιστέψεις ότι κάτι σημαντικό κρατάς, μια αληθινά μυστική γνώση. Ότι είσαι από τους τυχερούς!

---

Aγαπητέ Φιλόσοφε3 συμφωνώ τα μέγιστα.

"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"