- Κάρμα & Μετενσάρκωση (σειρά γνώσης) - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

... Συνέχεια

Αυτό αποδεικνύει σε σας ότι ενώ οι αθάνατες ποιότητες της προσωπικότητας, όπως η αγάπη, η καλοσύνη, η συμπόνια, κλπ, προσκολλούνται στο Ανώτερο Εγώ, με φωτογραφικό τρόπο, αποτυπώνουν μια σταθερή εικόνα της θείας όψης του ανθρώπου που υπήρχε, και τα υλικά Σκάντας του, (που αποτύπωσαν τα πιο αξιοσημείωτα Καρμικά γεγονότα) είναι παροδικά όπως μια λάμψη φωτός, και δεν μπορούν να αποτυπωθούν στο νέο εγκέφαλο της νέας προσωπικότητας. Καταστρέφονται, σαν μέσα εργασίας, στα χέρια της προσωπικότητας. Παραμένουν σαν Καρμικά αποτελέσματα, σαν πετράδια που κρέμονται στην ατμόσφαιρα του γήινου πεδίου, έτοιμα να έρθουν στη ζωή, σαν εκδικητικοί φίλοι, για να προσκολληθούν στη νέα προσωπικότητα του Εγώ όταν ενσαρκωθεί ξανά.

Έτσι, η προσωπικότητα με τα Σκάντας πάντα αλλάζει σε κάθε νέα γέννηση. Είναι, όπως ειπώθηκε πριν, μόνο μια πράξη που παίχθηκε από τον ηθοποιό (το αληθινό Εγώ) για μια νύχτα. Αυτός είναι ο λόγος που δεν διατηρούμε καμιά μνήμη στο φυσικό πεδίο από τις προηγούμενες ενσαρκώσεις, παρ' όλο που το πραγματικό Εγώ τις έχει ζήσει και τις θυμάται όλες.

Τι είναι αυτό που καθορίζει τη διάρκεια, ή τις ειδικές συνθήκες αυτών των ενσαρκώσεων; Το Κάρμα, ο συμπαντικός Νόμος της ανταποδοτικής δικαιοσύνης, ο οποίος ξαναντύνει όλη την ανθρώπινη αδικία και τα λάθη της φύσης, και ο οποίος είναι ένας αυστηρός ρυθμιστής του λάθους, ένας ανταποδοτικός νόμος που ανταμείβει και τιμωρεί με πλήρη ισότητα. Είναι, με την αυστηρότερη έννοια, "αυτός που δεν σέβεται κανένα πρόσωπο", αλλά, από την άλλη, δεν μπορεί να κατευναστεί ούτε να ξεπεραστεί με προσευχή.

Αυτή είναι μια σταθερή πίστη για τους Ινδουιστές και τους Βουδιστές, για τους οποίους το Κάρμα και η Μετενσάρκωση είναι στέρεες πραγματικότητες, απλά επειδή ο νους τους δεν διαστρεβλώθηκε ποτέ, αναγκασμένος να πιστέψει σε αφύσικους δρόμους. Αυτοί δεν βρέθηκαν ποτέ στη θέση να διαστρεβλώνεται η δικαιοσύνη μέσα τους με το να τους ειπωθεί να πιστέψουν ότι οι αμαρτίες τους θα συγχωρεθούν, επειδή κάποιος άλλος άνθρωπος καταδικάστηκε σε θάνατο επωμιζόμενος τις δικές τους αμαρτίες. Και οι Βουδιστές, ας σημειωθεί, ζουν σύμφωνα με τις δικές τους πίστεις χωρίς να γκρινιάζουν ενάντια στο Κάρμα ή σ' αυτό που θεωρούν σαν μια δίκαιη τιμωρία.

Οι Χριστιανοί πιστεύουν στη συγχώρεση και στην άφεση των αμαρτιών. Τους έχουν υποσχεθεί ότι αν αυτοί πιστεύουν στο αίμα του Χριστού (ένα αθώο θύμα!), στο αίμα που χύθηκε από Αυτόν για την άφεση των αμαρτιών όλης της ανθρωπότητας, αυτό θα μπορούσε να εξιλεώσει κάθε θανάσιμο αμάρτημα. Εμείς δεν πιστεύουμε σε μια υποκατάστατη εξιλέωση, ούτε στην πιθανότητα της άφεσης ακόμα και της μικρότερης αμαρτίας, από οποιονδήποτε θεό, ακόμη κι από ένα "Προσωπικό Απόλυτο" ή "Άπειρο", αν υπάρχει ένα τέτοιο ον. Αντίθετα, πιστεύουμε σε μια αυστηρή και αμερόληπτη δικαιοσύνη.

Η ιδέα μας για την Άγνωστη Συμπαντική Θεότητα, που αντιπροσωπεύεται από το Κάρμα, είναι ότι πρόκειται για μια αλάθητη Δύναμη, και επομένως δεν έχει ούτε οργή ούτε οίκτο, μόνο απόλυτη ισότητα, που αφήνει κάθε αιτία, μικρή ή μεγάλη, να εργαστεί προς τα αναπόφευκτα αποτελέσματα. Τα λόγια του Ιησού: "Με το μέτρο που εσείς μετράτε, με αυτό πρόκειται να μετρηθείτε" (κατά Ματθαίον), είτε σαν έκφραση είτε σαν υπαινιγμός, μας λέει ξεκάθαρα ότι δεν πρέπει να έχουμε καμιά ελπίδα για μελλοντική συγχώρεση ή λύτρωση μέσω πληρεξούσιου. Γι' αυτό δεν πρέπει, όπως το κάνουμε στη φιλοσοφία μας, αναγνωρίζοντας τη δικαιοσύνη αυτής της δήλωσης, να προτείνουμε με έμφαση την συγχώρεση, το έλεος και την συμπόνια στα αμοιβαία αδικήματα.

Ένα Βουδιστικό αξίωμα λέει "μην αντισταθείς στο κακό, και να επιστρέψεις καλό στο κακό", και ήταν πρώτοι οι Βουδιστές που κήρυξαν αυτή την άποψη της επίδρασης του Καρμικού Νόμου. Για τον άνθρωπο, το να πάρει το νόμο στα χέρια του, με οποιοδήποτε τρόπο, είναι μια ιεροσυλία. Ο ανθρώπινος νόμος μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως περιοριστικός και όχι ως μέτρο τιμωρίας. Αλλά ένας άνθρωπος που, πιστεύοντας στο Κάρμα, εκδικείται τον εαυτό του και αρνείται να συγχωρήσει κάθε τραύμα, ανταποδίδοντας έτσι κακό στο κακό, είναι ένας εγκληματίας και το μόνο που κάνει είναι να πληγώνει τον εαυτό του. Καθώς το Κάρμα είναι βέβαιο ότι θα τιμωρήσει τον άνθρωπο που τον αδίκησε, προσπαθώντας να επιβάλει μια πρόσθετη τιμωρία στον εχθρό του, και αντί να αφήσει την τιμωρία στον Μεγάλο Νόμο, προσπαθεί να προσθέσει κι αυτός το δικό του οβολό, το μόνο που καταφέρνει είναι να προκαλέσει μια αιτία για τη μελλοντική ανταμοιβή του εχθρού του και την μελλοντική τιμωρία για τον εαυτό του. Ο αλάθητος Ρυθμιστής επηρεάζει σε κάθε ενσάρκωση την ποιότητα του διαδόχου του κι έτσι το άθροισμα του συνολικού καλού ή κακού Κάρμα καθορίζεται από τις προηγούμενες πράξεις του.

To be continued...

LOVE IS THE LAW
HARMONY THE EFFECT

Knight ΜΙΧΑΗΛ

Έχεις δίκιο ότι η ελεύθερη Βούληση δεν μπορεί να είναι αποδεσμευμένη από το Κάρμα. Αφού υπάρχει βαθιά ριζωμένη μέσα μας η αίσθηση της ελευθερίας μάλλον μόνο αυτή θα μπορεί να είναι πάνω από το Κάρμα και όχι η Βούληση.

Θα μου επιτρέψεις όμως να πιάσουμε άλλη στιγμή αυτό το θέμα (εδώ ή σε άλλο topic) όταν θα είμαι πιο έτοιμος και θα έχω συλλέξει όλα τα απαραίτητα στοιχεία και γνώσεις για να διαλογιστούμε με βάση την "εσωτερική παράδοση" και όχι μόνο σε ότι έχουμε ήδη στον εγκέφαλό μας, για να πάμε ένα βηματάκι πιο μακριά.

Πάντως αυτό το topic και τα επερχόμενα στοιχεία που θα δώσω θα βοηθήσουν σε αυτόν τον προβληματισμό.

Να είσαι καλά.

Μπορούμε λοιπόν να εξάγουμε συμπεράσματα για το παρελθόν ενός ανθρώπου από το παρόν του; Μόνο σε ότι αφορά τη πίστη ότι η παρούσα ζωή του είναι αυτό που δίκαια θα έπρεπε να είναι, για να εξιλεώσει τις αμαρτίες της προηγούμενης ζωής. Φυσικά, οι προφήτες και οι μεγάλοι μύστες εξαιρούνται, εμείς δεν μπορούμε σαν κοινοί θνητοί να γνωρίζουμε ποιες είναι οι δικές τους αμαρτίες. Με δεδομένη την ελάχιστη γνώση, είναι για μας αδύνατο ακόμα και να καθορίσουμε ποια ήταν η νεότητα ενός ηλικιωμένου ανθρώπου. Για το ίδιο λόγο δεν μπορούμε να βγάλουμε οριστικά συμπεράσματα απλώς και μόνο από αυτό που βλέπουμε στη ζωή κάποιου ανθρώπου για το ποια ήταν η προηγούμενη ενσάρκωση του.

Το Κάρμα δεν μπορεί να καθοριστεί τόσο αυστηρά ως προς τα αποτελέσματα, σε σχέση με το περιβάλλον κάθε ατόμου, και οι συγκεκριμένες συνθήκες της ζωής μέσα στην οποία καθένας βρίσκει τον εαυτό του δεν είναι τίποτα άλλο παρά αυτό το ανταποδοτικό Κάρμα που το άτομο έχει δημιουργήσει σε μια προηγούμενη ενσάρκωση.

Δεν πρέπει να ξεχάσουμε το γεγονός το γεγονός ότι κάθε άτομο υπόκειται μέσα στον γενικότερο νόμο που κυβερνάει το συνολικό σώμα μέσα στο οποίο ανήκει, κι εδώ ερχόμαστε πάνω στο ευρύτερο ίχνος του Καρμικού Νόμου.

Το άθροισμα του ατομικού Κάρμα γίνεται το Κάρμα του Έθνους, μέσα στο οποίο ζουν αυτά τα άτομα, και στη συνέχεια, το άθροισμα του Εθνικού Κάρμα γίνεται το Παγκόσμιο Κάρμα. Το Κακό δεν είναι ιδιαίτερο ως προς το ατομικό ή ακόμη και το εθνικό Κάρμα, είναι λιγότερο ή περισσότερο συμπαντικό. Και είναι πάνω σ' αυτή τη γενική γραμμή της ανθρώπινης αλληλεξάρτησης, που ο Νόμος του Κάρμα βρίσκει την γνήσια και σταθερή έκφραση του.

Θα ήταν αδύνατο για το Κάρμα να μπορεί να επαναφέρει την ισορροπία της δύναμης στη ζωή του κόσμου και την πρόοδο, παρά μόνο αν είχε μια γενική και ευρεία γραμμή δράσης.

Είναι μια αλήθεια ανάμεσα στους Θεοσοφιστές, ότι η αλληλεξάρτηση της ανθρωπότητας είναι η αιτία που ονομάζεται Ομαδικό Κάρμα, και είναι αυτός ο νόμος που δίνει την απάντηση στο μεγάλο ερώτημα του συλλογικού πόνου και της ανακούφισης του. Είναι ένας απόκρυφος νόμος, πάνω απ' όλα, όπου κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να ανέβει πιο πάνω από τις ατομικές του αποτυχίες, χωρίς να εξυψώσει όλο το σώμα, του οποίου αυτός αποτελεί ένα μέρος.

Κατά τον ίδιο τρόπο, κανένας δεν μπορεί να αμαρτήσει ή να υποφέρει τα αποτελέσματα μιας αμαρτίας μόνος του. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει αυτό που ονομάζεται "Χωριστικότητα", και η πιο κοντινή προσέγγιση σ' αυτή την εγωιστική κατάσταση, την οποία επιτρέπει η ενσαρκωμένη ζωή, είναι στη πρόθεση ή στο κίνητρο. Όταν κάθε άτομο έχει συνεισφέρει στο γενικό καλό, είτε μέσω χρημάτων, είτε μέσω εργασίας, είτε μέσω ευγενούς σκέψης, τότε και μόνο τότε θα μπορούσε να ισορροπηθεί και να μηδενιστεί το Εθνικό Κάρμα.

Το άτομο δεν μπορεί να διαχωρίσει τον εαυτό του από την φυλή, ούτε η φυλή να διαχωριστεί από το άτομο. Ο Νόμος του Κάρμα εφαρμόζεται ίσα σε όλους, παρ' όλο που δεν είναι όλοι το ίδιο εξελιγμένοι. Αυτός που βοηθάει στην ανάπτυξη των άλλων, πιστεύουν οι Θεοσοφιστές, δεν βοηθάει μόνο να εκπληρώσουν το δικό τους Κάρμα, αλλά επίσης, με την αυστηρότερη έννοια, βοηθάει και τον ίδιο του τον εαυτό. Είναι η εξέλιξη της ανθρωπότητας, μέσα στην οποία και αυτός και οι άλλοι είναι μέρη, που έχει πάντα κατά νου αυτός που βοηθάει, και γνωρίζει ότι οποιαδήποτε αποτυχία από μέρους του να ανταποκριθεί στον υψηλότερο βαθμό μέσα του, επιβραδύνει όχι μόνο αυτόν αλλά και όλους τους άλλους, στην πορεία εξέλιξης τους. Με τις πράξεις του μπορεί να κάνει πιο εύκολο ή πιο δύσκολο για την ανθρωπότητα να επιτύχει το επόμενο υψηλότερο επίπεδο ύπαρξης.

Σας συμβουλεύω να συγκρίνεται τη Θεοσοφική άποψη πάνω στο Κάρμα και το νόμο της Ανταπόδοσης, και να δείτε πόσο πιο φιλοσοφική και δίκαιη είναι αυτή η άποψη, από ένα σκληρό και ιδιοτελές δόγμα, που θεωρεί "Θεό" έναν αναίσθητο δαίμονα, ο οποίος έχει σαν αξίωμα αυτό που ονομάζει "σωτηρία των εκλεκτών", ενώ οι υπόλοιποι θα χαθούν στην αιώνια καταδίκη.

Οι παρούσες ζωές μας και οι συνθήκες μέσα στις οποίες ζούμε είναι τα άμεσα αποτελέσματα των δικών μας πράξεων και σκέψεων σε προηγούμενες ενσαρκώσεις. Αν η τωρινή ζωή μας εξαρτάται από την εξέλιξη συγκεκριμένων αρχών, που είναι αποτέλεσμα ανάκλησης πραγμάτων που έχουν μείνει από την προηγούμενη ύπαρξη, τότε ο νόμος στέκεται γερά και σωστά σε σχέση με το μέλλον.

Από τη στιγμή που θα καταλάβουμε αυτή την ιδέα, ότι η συμπαντική αιτιότητα δεν απλώς τώρα παρούσα, αλλά πανταχού παρούσα, στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον, τότε κάθε δράση στο τωρινό επίπεδο ζωής μας βρίσκει φυσικά και εύκολα την πραγματική της θέση, και φαίνεται η πραγματική της σχέση με μας αλλά και με τους άλλους.

Κάθε κακή και εγωιστική δράση μας στέλνει πίσω και όχι μπροστά, ενώ κάθε ευγενική σκέψη και μη αλτρουιστική πράξη είναι στέρεα βήματα προς τα υψηλότερα και λαμπρότερα επίπεδα ύπαρξης. Αν η ζωή ήταν αυτή όλη κι όλη, τότε από πολλές απόψεις θα ήταν φτωχή και κακή, αλλά αν την δούμε σαν μια προετοιμασία για μια νέα σφαίρα ύπαρξης, τότε μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν τη χρυσή πύλη, μέσα από την οποία μπορούμε να περάσουμε, χωρίς εγωισμό και μόνοι μας, αλλά πάντα μαζί με τους συντρόφους μας, πηγαίνοντας προς τα παλάτια που βρίσκονται μετά από κει.

Αφού καταφέρετε να αφομοιώσετε όλες αυτές τις λεπτομέρειες θα δείτε ότι αυτό το δόγμα της Μετενσάρκωσης είναι ένα πλήρες φιλοσοφίας, λογικό, συνεπές δόγμα, γεμάτο θείο έλεος και ισότητα, και δεν υπάρχει άλλο σαν αυτό στη γη. Είναι μια πίστη σε μια αέναη πρόοδο, για κάθε επανενσαρκούμενο Εγώ, ή θεία ψυχή, σε μια εξέλιξη από το εξωτερικό προς το εσωτερικό, από το υλικό προς το Πνευματικό, φτάνοντας στο τέλος όλων των επιπέδων σε μια πλήρη ενότητα με τη Θεία Αρχή. Από την δύναμη προς τη δύναμη, από την ομορφιά και τελειότητα ενός επιπέδου, προς την μεγαλύτερη ομορφιά και τελειότητα ενός άλλου επιπέδου, με συνεχείς αναβάσεις προς νέα δόξα, με νέα γνώση και δύναμη σε κάθε κύκλο, αυτή είναι η μοίρα του κάθε Εγώ, το οποίο γίνεται ο σωτήρας του εαυτού του σε κάθε κόσμο και σε κάθε ενσάρκωση. Με άλλα λόγια, μπορεί έτσι να επιστρέψει στην αρχική κατάσταση ομοιογένειας και πρωταρχικής ενότητας, μόνο μέσα από την συνεχή πρόσθεση των καρπών του Κάρμα, που είναι ο μόνος νόμος που μπορεί να δημιουργήσει μια απόλυτα συνειδητή θεότητα, που αγγίζει το Απόλυτο Ένα.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗ
Το παρακάτω είναι ένα απόσπασμα του Σερ Τόμας Μπράουν "Riligio Medici" (1642) και υπήρχε στην ίδια σελίδα με το άρθρο. Πιστεύω ότι είναι χρήσιμο να το συμπεριλάβω εδώ:

"Ο κόσμος που ατενίζω είναι ο εαυτός μου, είναι ο μικρόκοσμος της δικής μου μορφής που ρίχνω τα μάτια μου επάνω του…
Ενώ μελετώ για να βρω πως είμαι ένας μικρόκοσμος, ή ένας μικρός κόσμος, βρίσκω τον εαυτό μου να είναι κάτι παραπάνω από μεγάλος. Υπάρχει σίγουρα ένα κομμάτι θεϊκό μέσα μας, κάτι που ήταν πριν τη δημιουργία των στοιχείων και δεν οφείλει υποταγή στον ήλιο.

Στο επόμενο κάποιες συχνές βασικές ερωτήσεις και οι αντίστοιχες απαντήσεις τους, σχετικά με το ΚΑΡΜΑ

Τέτοιες διακοπές είναι καλοδεχούμενες.

Αυτό το θέμα με την μετεμψύχωση (όταν οι ψυχές των ανθρώπων μπορούν να πάρουν σώμα ζώου) και της μετενσάρκωσης (όπου οι ψυχές των ανθρώπων μετοικούν μόνο σε ανθρώπινα σώματα) είναι ένα καυτό θέμα αντιπαλότητας στον εσωτερισμό.

Τα Ερμητικά Κείμενα λένε:

quote:

---

“Η ασεβής ψυχή μένει στην ίδια ουσία, κολάζεται από αυτήν και ζητάει γήινο σώμα για να εισέλθει. Σε ζώου σώμα δεν χωράει ανθρώπινη ψυχή και η θέμιδα δεν επιτρέπει, η ανθρώπινη ψυχή, να εκπέσει σε αλόγου ζώου σώμα. Νόμος του θεού είναι για να προφυλάσσει την ανθρώπινη ψυχή από μία τέτοια ύβρη” Λόγοι, Χ, 19.

---

Και εγώ τείνω να πιστέψω αυτήν την εκδοχή, της μετενσάρκωσης.

Να σου πω τώρα τις απόψεις μου για το πως εκφυλίστηκε αυτή η διδασκαλία και έχουμε την μετεμψύχωση.

1ος Λόγος: Οι Μυθολογικοί συμβολισμοί. Ο Πλάτωνας λέει ότι στην επόμενη ζωή του ο Ορφέας πήρε σώμα κύκνου. Είναι δυνατόν για αυτόν τον κορυφαίο Θεολόγο της Ελλάδας να πιστεύει κάτι τέτοιο ο Πλάτωνας;

Νομίζω όχι! Αναφέρεται μάλλον με συμβολικό τρόπο σε μυστικές αναλογίες των ζώων με Ομάδες Ψυχών, Ακτίνες, Αστερισμούς, Μυητικές Ονομασίες κ.α. Όπως έκαναν π.χ. οι Αιγύπτιοι με τις ζωομορφικές τους θεότητες που όλοι ήξεραν ότι ήταν σύμβολα ανωτέρων κόσμων και όχι βέβαια πραγματικά πρόσωπα.

2ος Λόγος: Η άγνοια των ανθρώπων. Πολλοί απλοί άνθρωποι άκουσαν κάποιες από αυτές τις διδασκαλίες και τις πίστεψαν κυριολεκτικά. Και έτσι έβγαλαν ανέκδοτα όπως π.χ. εκείνο με τον Πυθαγόρα και την συνομιλία του με το άλογο.

3ος Λόγος: Η κοινότητα αστρικής ύλης μεταξύ του αστρικού σώματος των ζώων και του αστρικού σώματος των ανθρώπων. Όταν ο άνθρωπος πεθαίνει σωματικά, κάποια στιγμή διαλύεται και το αστρικό του σώμα. Αυτές οι ζωές-στοιχεία που είναι σαν κύτταρα συνενώνονται για να συνθέσουν άλλα αστρικα σώματα που παίρνουν ζώα ή άνθρωποι, όπως γίνεται και στον βιολογικό κόσμο. Αυτή η οικολογική κοινότητα αστρικών κυττάρων διαστρεβλώθηκε με την εισαγωγή της μετεμψύχωσης, όπου οι ψυχές (όχι οι πραγματικές ατομικότητες αλλά τα συναισθηματικά-αστρικά σώματα) μπορούν να πάνε από το ζωικό στο ανθρώπινο βασίλειο και το αντίστροφο.

Ακόμα ερευνώ το ζήτημα αλλά νομίζω ότι οι παραπάνω λόγοι έχουν κάποια βάση και λογική. Ίσως κάπου εκεί βρίσκεται η αλήθεια για αυτήν την παρεξήγηση.

Είμαι ανοιχτός βέβαια και σε άλλες ερμηνείες που να έχουν κάποια εσωτερική και φιλοσοφική υποστήριξη.

Να' σαι καλά ΤΑΟ. Έδωσες μια καλή ευκαιρία να αγγίξουμε αυτό το ζήτημα

"ΕΝ ΤΟ ΠΑΝ"

quote:

---

Θεωρούμε το Κάρμα σαν τον Υπέρτατο Νόμο του Σύμπαντος, την πηγή και τη ρίζα όλων των άλλων νόμων που υπάρχουν μέσα στη φύση.

---

Πώς δηλαδή θα είμαι υπεύθυνος αν δεν έχω δηνατότητα ελεύθερης επιλογής????

Και γιατί να πληρώσω για κάτι που δεν μπορώ να επιλέξω????

Μήπως δεν έχω καταλάβει κάτι????

Δυστυχώς δεν γνωρίζω κάτι πάνω σε αυτό που ρωτάς ώστε να σε βοηθήσω, ίσως μπορείς να κάνεις μια καλύτερη αναφορά για να καταλάβουμε πάνω σε τι αναφέρεσαι.

Πάντως για κάθε θέμα που σε ενδιαφέρει μπορείς μέσω της αναζήτησης που υπάρχει επάνω αριστερά να γράψεις την λέξη «κλειδί» και να βρεις πληροφορίες, αν βέβαια αυτό έχει ανοίξει μέσα στα φόρουμ ή ακόμα και να ανοίξεις κάποιο θέμα που σε ενδιαφέρει.

Το συγκεκριμένο θέμα θα μεταφερθεί στην ενότητα -ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ-