- < ΑΡΘΡΑ - ΝΕΑ > ESOTERICA 2006 - 2014 - ΝΕΑ - Μέσα από το Διεθνές Internet

Οι νευροεπιστήμονες του πανεπιστημίου του Princeton έχουν αναπτύξει ένα νέο τρόπο να παρακολουθούν τις νοητικές διαδικασίες αυτών που θυμούνται γεγονότα του παρελθόντος, διαδικασία η οποία ονομάστηκε: «Διανοητικό ταξίδι στο χρόνο».

Τα αποτελέσματα των ερευνών (τεύχος 23 - Δεκέμβριος 2006 Science) θα βοηθήσουν στην προσπάθεια να μάθουμε περισσότερα πράγματα σχετικά με το πώς οι άνθρωποι καταδύονται στα σκοτεινά ορυχεία της μνήμης αντλώντας στοιχεία από αυτά, καθώς επίσης θα συμβάλλουν στην εύρεση μεθόδων για την αντιμετώπιση σημαντικών εγκεφαλικών διαταραχών όπως η νόσος του Alzheimer.

Οι ερευνητές παρουσίασαν σε εννέα συμμετέχοντες μια σειρά εικόνων και μετά τους ζήτησαν να θυμηθούν τι είχαν δει. Με την εφαρμογή ενός αυτοματοποιημένου προγράμματος αναγνώρισης μοτίβου των δεδομένων, που προκύπτουν από την εγκεφαλική ανίχνευση, οι ερευνητές ήταν σε θέση να δείξουν ότι η εγκεφαλική κατάσταση των συμμετεχόντων, σταδιακά ευθυγραμμίστηκε με την εγκεφαλική κατάσταση που υπήρχε σ' αυτούς, όταν μελέτησαν αρχικά τις εικόνες. Αυτό ενισχύει τη θεωρία, ότι η ανάκληση των μνημονικών καταγραφών, μοιάζει με ένα νοητικό ταξίδι στο χρόνο.

Επιπρόσθετα, μετρώντας τις αλλαγές, σχετικά με το πόσο καλά μπορούσαν οι συμμετέχοντες, να επανακτήσουν τις εικόνες που είχαν στη μνήμη τους, οι επιστήμονες ήταν σε θέση να προβλέψουν, πια εικόνα θα ανακαλέσουν στη συνέχεια, λίγα δευτερόλεπτα πριν το ανακαλέσουν οι ίδιοι οι συμμετέχοντες στο πείραμα.
Η μελέτη πραγματοποιήθηκε από τον Kenneth Norman, έναν βοηθό καθηγητή της ψυχολογίας, και τον Sean Polyn, που πήρε το 2005 Ph.D στην ψυχολογία από το πανεπιστήμιο του Princeton και που είναι τώρα μεταδιδακτορικός ερευνητής του πανεπιστημίου της Pennsylvania. Συνεργάστηκαν με τον Jonathan Cohen, διευθυντή του κέντρου μελέτης για τον εγκέφαλο, το νου και τη συμπεριφορά στο Princeton και με τον Vaidehi Natu, ερευνητή στο εργαστήριο του Kenneth Norman.

«Όταν προσπαθείτε να θυμηθείτε κάτι που συνέβη στο παρελθόν, αυτό που κάνετε είναι να προσπαθείτε να επανέρθετε στην εγκεφαλική κατάσταση που είχατε όταν έγινε το γεγονός» λέει ο Norman. «Εάν μπορείτε να επανέλθετε στη νοητική κατάσταση που είχατε κατά τη διάρκεια του γεγονότος που προσπαθείτε να θυμηθείτε, αυτό θα επιτρέψει να θυμηθείτε συγκεκριμένες λεπτομέρειες. Οι τεχνικές που χρησιμοποιήσαμε σε αυτήν την μελέτη, μας επιτρέπουν να συλλάβουμε για κάθε στιγμή, πόσο καλά μπορούν οι εξεταζόμενοι να ανακτήσουν την εγκεφαλική απεικόνιση του αρχικού γεγονότος».

Στο πείραμα, οι συμμετέχοντες μελέτησαν συνολικά 90 εικόνες σε τρεις κατηγορίες - διάσημες προσωπικότητες, γνωστές τοποθεσίες και κοινά αντικείμενα - και προσπάθησαν έπειτα να θυμηθούν τις εικόνες. Ο Norman και οι συνάδελφοί του χρησιμοποίησαν το fMRI (σκάνερ λειτουργικής μαγνητικής απεικόνισης: functional magnetic resonance imaging scanner) του Princeton για να φωτογραφίσουν τα μοτίβα εγκεφαλικής δραστηριότητας, καθώς οι συμμετέχοντες στο πείραμα μελετούσαν τις εικόνες.

Στη συνέχεια, προγραμμάτισαν κατάλληλα έναν υπολογιστή, ώστε να διακρίνει μεταξύ των εγκεφαλικών μοτίβων που αντιστοιχούσαν στις εικόνες προσώπων, τοποθεσιών και αντικειμένων.

Το πρόγραμμα του υπολογιστή χρησιμοποιήθηκε, για να ανιχνεύσει την εγκεφαλική δραστηριότητα των συμμετεχόντων καθώς θυμόντουσαν τις εικόνες, ώστε να διαπιστώσει πόσο ταίριαζε η εγκεφαλική αυτή δραστηριότητα με αυτήν, της αρχικής θέασης των εικόνων. Οι ερευνητές διαπίστωσαν πως εγκεφαλικά μοτίβα συγκεκριμένων κατηγοριών όπως πρόσωπα, άρχισαν να εμφανίζονται περίπου 5 δευτερόλεπτα πριν τα θυμηθούν οι άνθρωποι που εξετάζονταν, πράγμα που υποδηλώνει πως οι εξεταζόμενοι έφερναν αρχικά στο νου τους τις γενικές ιδιότητες της εικόνας, ώστε να θυμηθούν στη συνέχεια και τις λεπτομέρειες.

«Αυτό που μάθαμε όλα αυτά τα χρόνια, είναι ότι αυτό που σου δίνει η μνήμη, εξαρτάται από το πώς τη χειρίζεσαι. Εάν μπορείς να τη χειριστείς με έναν τέλειο τρόπο, μπορείς να θυμηθείς πράγματα, που δεν είχες καν ιδέα ότι υπήρχαν στο μυαλό σου», λέει ο Norman. «Η μέθοδος αυτή, μας δίνει τη δυνατότητα να δούμε τον τρόπο, που οι άνθρωποι που εξετάζουμε χρησιμοποιούν τη μνήμη τους, πράγμα που με τη σειρά του μας δίνει μια δυνατότητα να προβλέψουμε, τι θα θυμηθούν οι άνθρωποι αυτοί. Ελπίζουμε πως μακροπρόθεσμα αυτή η μελέτη θα βοηθήσει τους ψυχολόγους να αναπτύξουν καλύτερες θεωρίες, σχετικά με τις στρατηγικές που χρησιμοποιούν οι άνθρωποι για να θυμηθούν, αλλά και να βρούμε τρόπους για να κάνουμε τον τρόπο που ο άνθρωπος θυμάται, πιο αποτελεσματικό».

Έτσι, για άλλη μια φορά η επιστήμη έρχεται να ξανά - ανακαλύψει, αυτό που για αρχαιότερες γενιές ήταν μία αναμφίβολη πραγματικότητα. Αυτό, που έκανε εκατοντάδες ποιητές της προκλασσικής εποχής, να θυμούνται απέξω τα ομηρικά έπη, ή ακόμα και οι στρατηγικές που εισήγαγε ο Τζορντάνο Μπρούνο και ο Τζούλιο Καμίλλο, ως τρόπους για να μπορούμε να ταξιδέψουμε πίσω στο δικό μας χρόνο: Τη μνημοτεχνική.

Μια ομάδα πρωτοπόρων επιστημόνων ανακάλυψαν πως ο τομέας μηδενικού σημείου (Zero Point Field, αναφερόμενο και ως ηλεκτρομαγνητικό κβαντικό κενό) - ένας ωκεανός υποατομικών δονήσεων στο διάστημα που βρίσκεται ανάμεσα στα πράγματα - συνδέει τα πάντα στο σύμπαν, κάτι σαν τη Δύναμη (The Force) στη γνωστή ταινία Star Wars.

Η θεωρία του τομέα (ZPF) προσφέρει μια ριζικά νέα άποψη του πως λειτουργεί ο κόσμος αλλά ακόμα και το σώμα μας. Ο ανθρώπινος νους και το σώμα δεν είναι διαχωρισμένα από το περιβάλλον τους, αλλά αποτελούν ένα «πακέτο» παλλόμενης ενέργειας που συνεχώς αλληλεπιδρά με την απέραντη ενεργειακή θάλασσα. Ο τομέας μας δίνει την εικόνα ενός σύμπαντος με άπειρες διασυνδέσεις και μια νέα επιστημονική θεωρία που δίνει νόημα στα υπερφυσικά φαινόμενα.

Μοιάζει λοιπόν όλη η ιστορία πράγματι σαν τη Δύναμη στο Star Wars; Ένας μεγάλος αριθμός επιστημόνων σε όλον τον κόσμο, κατέβαλαν μεγάλη προσπάθεια για να δείξουν πως το ενεργειακό πεδίο μηδενικού σημείου συνδέει τα πάντα στο σύμπαν και πως εμείς οι ίδιοι αποτελούμε τμήμα αυτού του δυναμικού ιστού ενεργειακών αλληλεπιδράσεων. Αποκαλύπτει επίσης ένα ριζικά καινοτόμο παράδειγμα (paradigm) στον τομέα της βιολογίας και δίνει μία νέα κοσμοθέαση στα πιο θεμελιώδη επίπεδα που αφορούν τον κόσμο μας.

Από το μυστήριο στη σφαίρα της αυστηρής επιστήμης

Εδώ, στο αποκαλούμενο «νεκρό» διάστημα, ίσως να βρίσκεται το κλειδί για πολλές ζωτικές διαδικασίες, από το πώς επικοινωνούν τα κύτταρα, μέχρι του πως οι διάφοροι οργανισμοί παίρνουν το τελικό τους σχήμα. Ο τομέας μηδενικού σημείου είναι υπεύθυνος για τις υψηλότερες νοητικές μας λειτουργίες - τη μνήμη, τη διαίσθηση, τη δημιουργικότητα. Είναι η δύναμη που καθορίζει εάν είμαστε υγιείς ή ασθενείς, η δύναμη που πρέπει να επικαλεστούμε για να θεραπευθούμε και να θεραπεύσουμε. Πρωτότυπα και αρκετά τεκμηριωμένα η θεωρία του τομέα αποσπά πολλά γνωστικά αντικείμενα από τη σφαίρα του μυστηρίου και τα φέρνει στην περιοχή της αυστηρής επιστήμης.

Το σύμπαν μοιάζει έτσι αλληλοσυνδεόμενο, να προκαλεί για μία νέα επιστημονική θεωρία, που να εμπεριέχει και τα υπερφυσικά φαινόμενα. Προσφέρει μία ερμηνεία για τα περισσότερα και βαθύτερα μυστήρια που απασχόλησαν τον άνθρωπο, από την εναλλακτική ιατρική και τις πνευματικές θεραπείες, έως την εξωαισθητήρια αντίληψη και το ομαδικό ασυνείδητο. Θα μπορούσε ακόμα και να απαντήσει σε κάποιες από τις μεγαλύτερες ερωτήσεις: τι είναι η ανθρώπινη συνείδηση και τι συμβαίνει όταν πεθαίνουμε.

Στη θεωρία του τομέα μηδενικού σημείου έχουν αφιερωθεί επιστήμονες που φαίνεται πως είναι στα πρόθυρα να φέρουν σχεδόν τον ίδιο τύπο επανάστασης, που εμφανίστηκε ακριβώς έναν αιώνα πριν, όταν άλλαξε η κβαντική θεωρία το πρόσωπο της φυσικής για πάντα. Η ιστορία της θρυλικής σχεδόν αυτής ανακάλυψης αποτελεί ένα μικρό θρίλερ με το δίκιο του, έχοντας αναμείξει τη CIA, ρώσικες περιοχές δομικών, διαστημικά προγράμματα της NASA, προγράμματα που αφορούν το ταξίδι στο χρόνο και μια μικρή ομάδα ανδρών και γυναικών που στην κυριολεξία «έπιασαν απ' τα μαλλιά» τη φυσική του αδυνάτου. Σαν κάτι που το περίμεναν οι άνθρωποι της νέας εποχής εδώ και χρόνια, η θεωρία του τομέα μπορεί να αλλάξει τελείως την αντίληψή μας για το πώς λειτουργεί ο κόσμος.

Μια νέα κοσμοθέαση αποκαλύπτεται

Σύμφωνα με τη Βιολογία:

• Ο άνθρωπος είναι μια μηχανή επιβίωσης που τροφοδοτείται κατά ένα μεγάλο μέρος από τις χημικές ουσίες και τη γενετική κωδικοποίηση.


• Ο εγκέφαλος είναι ένα διακριτικό όργανο και η έδρα της συνείδησης, το οποίο επίσης κατά ένα μεγάλο μέρος ελέγχεται από τη χημεία, την επικοινωνία των κυττάρων και την κωδικοποίηση του DNA.


• Το άτομο είναι ουσιαστικά απομονωμένο από τον κόσμο του, και ο νους του είναι ξεχωριστός από το σώμα του.


• Ο χρόνος και το διάστημα είναι πεπερασμένες, καθολικές αρχές.


• Τίποτα δεν ταξιδεύει γρηγορότερα από την ταχύτητα του φωτός.

Κάθε χρόνο την πρώτη μέρα του καλοκαιριού (21 Ιουνίου), ο Ήλιος ανατέλλει από ένα σημείο που είναι πιο βόρεια από κάθε άλλη μέρα μέσα στο χρόνο. Στα ερείπια του Στόουνχετζ στην Αγγλία, η ανατολή του θερινού ηλιοστασίου εμφανίζεται στον ορίζοντα σε ευθυγράμμιση με την ογκώδη κύρια πέτρα του μνημείου. Αυτό είναι το σημαντικότερο χαρακτηριστικό γνώρισμα του μνημείου αυτού, που πιθανολογείται πως χτίστηκε την ίδια εποχή με τη μεγάλη πυραμίδα της Αιγύπτου.

Είναι πολύ πιθανό πως οι κατασκευαστές του Στόουνχετζ τη χρησιμοποίησαν για να σηματοδοτήσουν την σημαντική αυτή ημέρα, ως την έναρξη κάθε έτους. Μετρώντας τον αριθμό των ημερών μεταξύ των ετησίων αυτών ευθυγραμμίσεων, μπορούσαν να υπολογίσουν το μήκος του έτους. Θα μπορούσε κατά αυτόν τον τρόπο να χρησιμεύει σαν ένα πρακτικό ημερολόγιο για να χαρακτηριστούν περίοδοι, όπως αυτή των διακοπών, ή κάποιων εποχιακών εορτών, καθώς και για να σηματοδοτήσουν την έγκαιρη καλλιέργεια και την εποχή της συγκομιδής των σπαρτών.

Αλλά για να προβλεφθούν εκλείψεις, είναι αναγκαίο να γνωρίζει κανείς την ακριβή διάρκεια δύο άλλων κύκλων. Ο ένας από αυτούς - το μήκος του σεληνιακού μήνα - καθορίζεται με ευκολία. Είναι απλά ο αριθμός των ημερών μεταξύ της μίας πανσελήνου και της επόμενης. Αυτός ο κύκλος των 29 - ½ ημερών είναι σημειωμένος στο Στόουνχετζ με δύο δακτυλίους που έχουν 29 και 30 τρύπες.

Ο άλλος κύκλος ωστόσο, είναι συνολικά διαφορετικού χαρακτήρα: είναι ο κύκλος της περιστροφής δύο αοράτων σημείων στο διάστημα. Τα στοιχεία δείχνουν πως οι κατασκευαστές του μνημείου, πιθανότατα να είχαν ανακαλύψει αυτόν τον κύκλο και πως μπορεί να χρησιμοποιούσαν το Στόουνχετζ για να προβλέψουν τις εκλείψεις. Αυτά τα δύο αόρατα σημεία στο διάστημα λέγονται σεληνιακοί δεσμοί. Αυτά είναι τα σημεία όπου η τροχιά της σελήνης, η οποία έχει μία ελαφρά κλίση, τέμνει το επίπεδο της γήινης τροχιάς.

Θα πρέπει να χρειάστηκαν πολλές δεκαετίες αμέτρητων θεάσεων της σεληνιακής κίνησης στον ουρανό, για να μπορέσει να διαπιστωθεί ο κύκλος των σεληνιακών δεσμών. Αυτή η πληροφορία - που θα μπορούσε να περνάει από γενιά σε γενιά - διατηρήθηκε στο Στόουνχετζ. Όλες οι ευθυγραμμίσεις της σελήνης που είναι απαραίτητες για τον καθορισμό αυτού του κύκλου, είναι σημειωμένες με ογκώδεις πέτρες.

Ποιοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι, που παρατήρησαν αυτόν τον αδιόρατο κύκλο, πριν ακόμα χρησιμοποιηθούν τα πρώτα μεταλλικά εργαλεία από την ανθρωπότητα;

Κάποιοι πρότειναν την υπόθεση, πως το Στόουνχετζ χτίστηκε από Δρυίδες, αλλά στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουμε και πολλά για τους κατασκευαστές του. Αυτό που ξέρουμε είναι, ότι οι ακριβείς κινήσεις του Ήλιου και της Σελήνης απεικονίζονται στην αρχιτεκτονική δομή του Στόουνχετζ, και μπορούμε να δικαιολογήσουμε, πως πιθανότατα μπορεί να χρησιμοποιήθηκαν για να σημειώσουν τους κύκλους αυτούς. Ο αριθμός των πετρών ή των τρυπών στο έδαφος στους ποικίλους δακτυλίους του μνημείου, αντιπροσωπεύουν συγκεκριμένους αριθμούς ημερών ή ετών στους κύκλους. Μετακινώντας σημάδια (όπως πέτρες) στον δακτύλιο σύμφωνα με τους κύκλους (σεληνιακούς ή ηλιακούς), θα μπορούσε κανείς να παρακολουθήσει τη θέση του ήλιου και της σελήνης, καθώς και των δύο αόρατων δεσμών, για να προκύψουν αστρονομικά συμπεράσματα.

Μία έκλειψη μπορεί να συμβεί μόνο όταν ο ήλιος πλησιάζει να ευθυγραμμιστεί με έναν σεληνιακό δεσμό. Χρησιμοποιώντας το Στόουνχετζ για να κρατούν λογαριασμό στη θέση του ήλιου και των δεσμών, οι «επικίνδυνες» περίοδοι των εκλείψεων θα μπορούσαν να προβλεφθούν. Μία νέα ή μια γεμάτη σελήνη εμφανιζόμενη κατά τη διάρκεια ενός από αυτές τις περιόδους, θα απαιτούσε μεγάλο ξενύχτι για να διαπιστωθεί, εάν η σεληνιακή ή η ηλιακή έκλειψη θα ήταν ορατή από το Στόουνχετζ. Μία ολική έκλειψη του ηλίου θα ήταν σπάνια. Αλλά ο νόμος των μέσων όρων επιβεβαιώνει πως είτε μια μερική ηλιακή έκλειψη, είτε μια σεληνιακή έκλειψη, μπορεί να τη δει κανείς (επιτρεπομένων των συνθηκών) από το ίδιο σημείο της γης, περίπου μία φορά κάθε χρόνο. Γιατί να είναι οι εκλείψεις τόσο σημαντικές για τους αρχαίους ανθρώπους του Στόουνχετζ;

Ίσως θεωρούσαν το σκοτείνιασμα του ήλιου ή της σελήνης σαν ένα τρομαχτικό γεγονός, έναν οιωνό από τον ουρανό ή μια προειδοποίηση καταστροφής. Πολλοί πολιτισμοί ερμήνευσαν τις εκλείψεις με αυτόν τον τρόπο. Αλλά η εκλεπτυσμένη αστρονομία που φαίνεται από την κατασκευή του Στόουνχετζ, υποδηλώνει πως οι κατασκευαστές του είχαν κάτι άλλο στο μυαλό τους. Η κατανόησή τους για τους κύκλους της σελήνης και του ήλιου θα πρέπει να τους οδήγησαν (ή να δημιουργήθηκαν από) μεγάλο σεβασμό στους κοσμικούς νόμους. Οι εκλείψεις μπορεί να θεωρούνταν υπό το πρίσμα της επιβεβαίωσης της ισχύος αυτών των νόμων. Ή ακόμα, οι αόρατοι σεληνιακοί δεσμοί, θα μπορούσαν να αποτελούν ένα θρησκευτικό στοιχείο, συμβολίζοντας αόρατους θεούς που είχαν την ικανότητα να εξαφανίζουν τα φωτεινότερα σώματα στον ουρανό.

Η άποψη ότι το Στόουνχετζ ήταν λατρευτικό κέντρο έχει εμφανιστεί σε αρκετές περιπτώσεις. Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τους ανθρώπους της παλαιολιθικής εποχής να συγκεντρώνονται σε ένα ιερό τόπο σε κάποιον ιερό χρόνο (όπως κατά τη διάρκεια εκλείψεων, ηλιοστασίων και ισημεριών), για να ενισχύσουν τελετουργικά τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις.

Ο βρετανός αρχαιοσυλλέκτης Dr. William Stukeley, που το 1740 ήταν ο πρώτος που παρατήρησε την ευθυγράμμιση του ήλιου στο Στόουνχετζ κατά το θερινό ηλιοστάσιο, προώθησε την άποψη ότι το μνημείο χτίστηκε από τους Δρυίδες για τη λατρεία του όφη. Υποστήριξε ότι το Στόουνχετζ και παρόμοιοι κύκλοι από πέτρες, ήταν ναοί του όφεως, που τους ονόμασε «Dracontia». Θα μπορούσε αυτός ο συμβολισμός να σχετίζεται με τις εκλείψεις; Ας θυμηθούμε πως το κλειδί για τις εκλείψεις είναι η θέση των σεληνιακών δεσμών. Το χρονικό διάστημα που χρειάζεται η σελήνη για να ξαναπεράσει από έναν δεσμό (περίπου 27,2 ημέρες) οι αστρονόμοι το ονομάζουν «μήνα του δράκοντα» - draconic month. Πιθανόν λοιπόν οι μυθικοί όφεις του Στόουνχετζ και ο θρυλικός δράκος που τρώει τον ήλιο, είναι σύμβολα του ίδιου πράγματος: της αόρατης παρουσίας στο χρόνο και στο διάστημα, που σκιάζει τον ήλιο και τη σελήνη.

Κάτω από συγκεκριμένες ειδικές συνθήκες, η επίδραση είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή που αναμενόταν σύμφωνα με την γενική θεωρία της σχετικότητας και θα μπορούσε να βοηθήσει τους φυσικούς να κάνουν ένα σημαντικό βήμα προς την επιδίωξη μιας κβαντικής θεωρίας της βαρύτητας.

Όπως ένα κινούμενο ηλεκτρικό φορτίο δημιουργεί ένα μαγνητικό πεδίο, έτσι και μία κινούμενη μάζα παράγει ένα μαγνητο-βαρυτικό πεδίο. Σύμφωνα με τη θεωρία της γενικής σχετικότητας, η επίδραση του δεύτερου είναι ουσιαστικά αμελητέα. Ωστόσο ο Martin Tajmar, (ARC Seibersdorf Research GmbH, Austria) πιστεύει πως μαζί με τους συνεργάτες του, κατάφερε να μετρήσει την επίδραση αυτή εργαστηριακά.

Το πείραμά τους περιλαμβάνει έναν δακτύλιο από υπεραγώγιμο υλικό που περιστρέφεται στις 6.500 στροφές το λεπτό. Οι υπεραγωγοί είναι ειδικά υλικά, που χάνουν την ηλεκτρική τους αντίσταση σε συγκεκριμένες θερμοκρασίες. Η περιστροφή ενός υπεραγωγού μπορεί να παράγει ένα ασθενές μαγνητικό πεδίο, το αποκαλούμενο «London moment». Το νέο πείραμα εξετάζει μία υπόθεση που εξηγεί τη διαφορά μεταξύ των μετρήσεων μεγάλης ακριβείας σε ζεύγη Cooper και της πρόβλεψης των μετρήσεων αυτών μέσω της κβαντικής θεωρίας. Ανακάλυψαν πως αυτή η ανωμαλία θα μπορούσε να δικαιολογηθεί από την παρουσία ενός μαγνητο-βαρυτικού πεδίου στον περιστρεφόμενο υπεραγωγό.

(Ζεύγη Cooper: αναφέρονται στη θεωρία «BCS» - από τα ονόματα των 3 ιδρυτών της: Bardeen, Cooper και Schrieffer. Η θεωρία αυτή εξηγεί σε επαρκή βαθμό την τυπική υπεραγωγιμότητα, την ιδιότητα δηλαδή ορισμένων μετάλλων, σε χαμηλές θερμοκρασίες να άγουν το ηλεκτρικό ρεύμα χωρίς αντίσταση. Η θεωρία εξετάζει την υπεραγωγιμότητα ως ένα μακροσκοπικό κβαντομηχανικό αποτέλεσμα. Προτείνει ότι ηλεκτρόνια με αντίθετο σπιν μπορούν να αποτελέσουν ζεύγος, σχηματίζοντας τα λεγόμενα ζεύγη Cooper).

Οι μικροί αισθητήρες επιτάχυνσης που τοποθετήθηκαν σε διάφορες θέσεις κοντά στον περιστρεφόμενο υπεραγωγό (ο οποίος έπρεπε να επιταχύνεται για να υπάρξει αξιοσημείωτη επίδραση), κατέγραψαν ένα πεδίο επιτάχυνσης εκτός του υπεραγωγού, που φαίνεται πως προέκυψε από το μαγνητο-βαρυτικό πεδίο του.

«Αυτό το πείραμα είναι το βαρυτικό ανάλογο του πειράματος του Faraday για την ηλεκτρομαγνητική επαγωγή, που έγινε το 1831. Δείχνει πως ένα υπεραγώγιμο γυροσκόπιο είναι σε θέση να παράγει ένα ισχυρό μαγνητο-βαρυτικό πεδίο και είναι έτσι το βαρυτικό ανάλογο της μαγνητικής σπείρας. Ανάλογα με τις περαιτέρω επιβεβαιώσεις του πειράματος, αυτό το αποτέλεσμα θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση για μια νέα περιοχή στην τεχνολογία, που θα είχε πολυάριθμες εφαρμογές σε τομείς όπως το διάστημα ή η υψηλή τεχνολογία (high-tech)» λέει ο διευθυντής της έρευνας στο ESA, Clovis de Matos.

Παρόλο που το πεδίο αυτό είναι μόλις 100 εκατομμυριοστά της επιτάχυνσης που προέρχεται από το βαρυτικό πεδίο της γης, η μέτρησή του δίνει ένα εκπληκτικό αποτέλεσμα: είναι εκατό χιλιάδες τρισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερο από αυτό, που προβλέπει η γενική θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν. Αρχικά, οι ερευνητές δεν μπορούσαν καν να πιστέψουν τα ίδια τα αποτελέσματα της έρευνάς τους!

Μαγνητοβαρυτική επαγωγή βαρυτικών πεδίων.

Ο υπεραγώγιμος δακτύλιος του πειράματος

«Κάναμε περισσότερα από 250 πειράματα, προσπαθήσαμε να βελτιώσουμε τις δυνατότητές μας για ένα διάστημα μεγαλύτερο των 3 ετών και συζητήσαμε την εγκυρότητα των αποτελεσμάτων για 8 μήνες πριν κάνουμε αυτήν την ανακοίνωση. Τώρα είμαστε βέβαιοι για τη μέτρηση» λέει ο Tajmar που εκτέλεσε τα πειράματα και ελπίζει πως άλλοι φυσικοί θα διεξάγουν εναλλακτικούς τύπους του πειράματος, έτσι ώστε να ελεγχθούν τα αποτελέσματα και να αποκλειστεί κάποιο πιθανό λάθος.

Παράλληλα με την πειραματική αξιολόγηση της υπόθεσής τους, ο Tajmar και η ομάδα του έψαξαν επίσης για ένα πιο ξεκάθαρο θεωρητικό μοντέλο του λεγόμενου μαγνητο-βαρυτικού «London Moment». Άντλησαν την έμπνευσή τους από την υπεραγωγιμότητα. Οι ηλεκτρομαγνητικές ιδιότητες των υπεραγωγών εξηγούνται στην κβαντική θεωρία με την υπόθεση, ότι οι φορείς του ηλεκτρομαγνητισμού - τα φωτόνια - αποκτούν μάζα. Επιτρέποντας στους φορείς της βαρυτικής δύναμης - τα βαρυτόνια ή γκραβιτόνια - να γίνουν βαρύτερα, ανακάλυψαν πως η αναπάντεχα μεγάλη μαγνητο-βαρυτική δύναμη, θα μπορούσε να διαμορφωθεί ως μοντέλο.

«Εάν επιβεβαιωθεί, θα μπορούσε να είναι μια σημαντική ανακάλυψη» λέει ο Tajmar, «ανοίγει μία νέα οπτική για την έρευνα της γενικής σχετικότητας και τις συνέπειές της στον κβαντικό κόσμο».

Τα αποτελέσματα της έρευνας που έγινε στα πλαίσια της ESA, παρουσιάστηκαν σε ημερίδα της ESA στο ερευνητικό κέντρο τεχνολογίας της Ολλανδίας (ESTEC), στις 21 Μαρτίου του 2006.

Στην παγκόσμια ιστορία των θρησκειών υπάρχει ένα εκτεταμένο ιστορικό σχετικό με κατάρες, που εκτοξεύονται σε αντιπάλους. Η Therese Taylor περιγράφει μια πρόσφατη χρησιμοποίηση ενός καβαλιστικού τελετουργικού, που στόχο είχε την εξόντωση του ισραηλινού πρωθυπουργού!

Τον Ιούλιο του 2005 μια ομάδα ισραηλινών εξτρεμιστών έβαλε στο στόχαστρό της τον ισραηλινό πρωθυπουργό Ariel Sharon. Η ομάδα των φανατικών ενεργοποίησε μια αρχαία καβαλιστική κατάρα, γνωστή στην αραμαϊκή γλώσσα ως denura pulsa, που μεταφράζεται ως πύρινο μαστίγιο. Ο λόγος που η ομάδα των Ισραηλινών εναντιώθηκε στον πρωθυπουργό, ήταν η αντίθεσή της στην πολιτική του σχετικά με την υποχώρηση των ισραηλινών εγκαταστάσεων από την περιοχή της Γάζας. Αυτή η πράξη δείχνει το συνδυασμό πολιτικού και θρησκευτικού εξτρεμισμού στην καρδιά της κρίσης της Μέσης Ανατολής.

Η χρήση της κατάρας για το σκοπό αυτό δείχνει ακόμη, πως θρησκευτικά τελετουργικά μπορούν να γίνουν σύμβολα μίσους και βίας για έναν πιστό. Θυμίζει τη δολοφονία ενός ραβίνου η οποία είχε γίνει στον τάφο ενός σιωνιστή, που εκτελέστηκε λόγω μιας απόπειρας δολοφονίας που έκανε το 1930. Η πραγματική ιστορία μπλέκεται εδώ με τον κόσμο του υπερφυσικού.

Η denura pulsa, όπως οι περισσότερες κατάρες, θεωρείται επικίνδυνη και για το άτομο που την εξαπολύει και για το άτομο που στοχεύει. «Πιστεύουμε στο Θεό», λέει ο Michael Ben-Horin, κάτοικος του Golan Heights, που βοήθησε στην οργάνωση του τελετουργικού. «Έβαλα τον εαυτό μου σε κρίση μπροστά στο Θεό. Η εγώ θα πεθάνω, ή ο Sharon». Μέχρι τη στιγμή αυτή, είναι και οι δύο ζωντανοί.

Η τελετουργία έγινε τα μεσάνυχτα της παραμονής του Σαββάτου από έναν Καβαλιστή, που έβαλε 20 πιστούς να προσεύχονται. Ένας από αυτούς περιέγραψε: «Έγινε σε ένα πανέμορφο νεκροταφείο, περιτριγυρισμένο από ένα πυκνό δάσος, κάτω από το φως της Πανσελήνου. Επικαλεστήκαμε την κατάρα κοντά στον τάφο του Sclomo Ben Yosef».

Ενώ ηγετικές φυσιογνωμίες του Ισραήλ κατήγγειλαν την κατάρα, δεν είναι η πρώτη τελετουργία του είδους που έχει γίνει. Η ίδια ομάδα χρησιμοποίησε μια κατάρα εναντίον ενός προηγούμενου ισραηλινού πρωθυπουργού, του Yitshak Rabin, ένα μήνα πριν το θάνατό του το 1995. Ο ραβίνος πυροβολήθηκε θανάσιμα από έναν ανήλεο εκτελεστή. Αν και δεν υπήρξε τίποτε μυστικιστικό σχετικά με αυτό το γεγονός, είναι πιθανό ότι η κατάρα ενθάρρυνε κάποιους ανθρώπους να προσφύγουν στην καθαρή βία.

Είναι σημαντικό ότι το τελετουργικό έγινε κοντά στον τάφο του Sclomo Ben Yosef, που εκτελέστηκε το 1936 σύμφωνα με βρετανική δικαστική εντολή, που αφορούσε την εμπλοκή του σε βίαιες ενέργειες, όπως ο πυροβολισμός εναντίον ενός λεωφορείου γεμάτου με άραβες. Τέτοιες ενέργειες από αποίκους, που εναντιώθηκαν στην υποχώρηση των εγκαταστάσεων από την Γάζα, παρατηρήθηκαν ξανά τον Αύγουστο του 2005.

Οι εφημερίδες του Ισραήλ ήταν γεμάτες από απόψεις, σχετικά με την κατάρα. Ένας εκνευρισμένος αναγνώστης ανέφερε ότι «οι εξτρεμιστές είναι μια ομάδα άξια χλευασμού, που γελοιοποιεί τα Θεία, με σκοπό να γίνει πρωτοσέλιδο. Το επόμενο πράγμα που θα σκαρφιστούν είναι η κατασκευή ενός Golem για να το προτείνουν στις επόμενες εκλογές». Αλλά υπήρξαν και άλλοι που πίστεψαν στη κατάρα. Κάποιος δήλωσε: «Ερευνώ την κατάρα «pulsa denura» για χρόνια και με λύπη μου διαπιστώνω ότι υπάρχει μεγάλος κίνδυνος για την υγεία, ακόμη και τη ζωή αυτού, στον οποίο στοχεύει».

Ο καθηγητής Dov Schwartz του πανεπιστημίου του Bar-Ilan στη σχολή του Talmud ανέφερε στην εφημερίδα Jerusalem Post: «Η pulsa denura είναι μια πρόσφατη εξέλιξη από την πιο παλαιά και γνωστή πράξη του herem, δηλαδή τον αφορισμό ενός ατόμου από την Ισραηλινή κοινότητα, επειδή πιστεύεται ότι είναι εγκληματίας, ενώ η πρώτη pulsa denura εμφανίστηκε το 1958, όταν ένας άνθρωπος πέθανε μυστηριωδώς, μετά από μια προσευχή αφορισμού».

Αλλά οι λαϊκές φήμες υποστηρίζουν ότι η κατάρα είναι πολύ παλαιότερη. Σχετικά με κάποιες από αυτές, η «κατάρα του Kennedy» - οι ατυχίες που έπλητταν την γνωστή αμερικάνικη πολιτική οικογένεια - σχετίζεται με την εποχή του 1940, όταν ο Joseph Kennedy, αμερικανός πρέσβης στην Αγγλία, είχε διαφωνίες με τον πολωνό ραβίνο Aaron Kotler. Λέγεται ότι ο Kennedy ήταν στόχος της pulsa denura, η οποία συνέχιζε να επηρεάζει την οικογένεια και στις επόμενες γενιές.

Ο αυστραλός ραβίνος Chaim Gutnick αναγνώρισε ότι σχετικές φήμες που αφορούσαν την αμερικάνικη οικογένεια κυκλοφορούσαν σε ισραηλινούς κύκλους κατά τη διάρκεια του 2ου παγκοσμίου πολέμου. Ωστόσο ο ίδιος δε πιστεύει ότι ο ραβίνος Kotler ήταν υπεύθυνος, γιατί δεν ήταν καβαλιστής και σε κάθε περίπτωση, δεν ήταν ο τύπος του ανθρώπου, που θα έκανε κάτι παρόμοιο.

Τέτοιες καταστροφικές ενέργειες, που προσπαθούν να διακινήσουν επιζήμιες και βίαιες σκέψεις υπάρχουν στις λαϊκές παραδόσεις πολλών θρησκειών. Στον Καθολικισμό η Παρθένος Μαρία σχετίζεται με την αγάπη και την ευσπλαχνία. Λίγοι γνωρίζουν ότι στην προβιομηχανική εποχή πολλοί βωμοί της Παρθένου ήταν αφιερωμένοι σε καταστροφικές δυνάμεις. Η Παρθένος θεωρούταν ότι είχε τη δύναμη να προκαλέσει αρρώστια και θάνατο σε αυτούς, που παρενοχλούσαν τους πιστούς της. Αυτοί οι βωμοί έχουν μεγάλη ιστορία. Ο συγγραφέας Michael P. Carroll έγραψε το 1992 ένα βιβλίο με τίτλο «Madonnas that Maim», δηλαδή «Παναγίες που σακατεύουν», σχετικά με την επιρροή τους στην Ιταλία. Πολλοί ισλαμικοί μύθοι επίσης αναφέρονται σε άγιους ανθρώπους, που οι θαυματουργές δυνάμεις τους μπορούσαν να προκαλέσουν ακόμη και το θάνατο με τη χρήση κατάρας. Οι αρχές της εκκλησίας σήμερα όμως αρνούνται την ύπαρξη τέτοιων περιστατικών και δοξασιών, χαρακτηρίζοντας αυτές ως ανόητες και ξεπερασμένες δεισιδαιμονίες, αλλά το κοινό που πιστεύει σε αυτές παραμένει.

Όταν ο Ariel Sharon πληροφορήθηκε από τους δημοσιογράφους ότι είναι στόχος της κατάρας, γέλασε και ρώτησε πότε θα τον χτυπήσει. Αλλά ο Sharon είναι στα 70 του χρόνια και οι εκτελεστές της κατάρας μπορούν να ελπίζουν. Δε μπορεί να ζήσει για πάντα και ο αναπόφευκτος (κάποια στιγμή) θάνατός του, όπως και αν συμβεί αυτός, μπορεί κάλλιστα να αποδοθεί στην εκτέλεση της καβαλιστικής κατάρας!

O Ronald Mallett, καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Connecticut βασίστηκε στις εξισώσεις του Αϊνστάιν για να σχεδιάσει μία χρονομηχανή που χρησιμοποιεί την κυκλοφορία δεσμών laser. Ενώ η ομάδα του συνεχίζει να ψάχνει για κάποια επιδότηση, ο ίδιος εύχεται να κατασκευάσει και να δοκιμάσει τη συσκευή, μέσα στα επόμενα 10 χρόνια.

Με μία θαυμαστή ιδέα και εξισώσεις που βασίζονται στις θεωρίες σχετικότητας του Αϊνστάιν, ο Ronald Mallett από το πανεπιστήμιο του Connecticut, επινόησε ένα πείραμα για να παρατηρήσει ένα νετρόνιο που ταξιδεύει στο χρόνο, μέσα σε μία κυκλοφορούμενη δέσμη laser. Υπολογίζει δε, πως η πιθανότητα να καταφέρουμε αυτό, που αποτέλεσε άπιαστο όνειρο για πολλούς εφευρέτες, ενώ συγχρόνως ενέπνευσε δεκάδες συγγραφέων επιστημονικής φαντασίας, θα επαληθευτεί μέσα σε μια δεκαετία.

Μαύρες τρύπες, σκουληκότρυπες και κοσμικές χορδές - κάθε ένα από αυτά τα φαινόμενα προτάθηκε ως το κλειδί για την επίτευξη του ταξιδιού στο χρόνο, αλλά κανένα από αυτά δεν φαίνεται να δίνει μια εφικτή πιθανότητα, για τουλάχιστον έναν σημαντικό λόγο. Αν και σε θεωρητικό επίπεδο θα μπορούσαν να προκαλέσουν μία χωροχρονική στρέψη, χρειάζονται ωστόσο μία ανυπολόγιστα γιγάντια ποσότητα μάζας.

Ο Mallett, καθηγητής φυσικής για 30 χρόνια, υπολόγισε μια εναλλακτική σε σχέση με τις παραπάνω μεθόδους λύση, που βασίζεται στην περίφημη εξίσωση του Αϊνστάιν E=mc2.

«Ο Αϊνστάιν έδειξε ότι η μάζα και η ενέργεια είναι το ίδιο πράγμα», λέει ο Mallett, που δημοσίευσε την πρώτη του έρευνα σχετικά με το ταξίδι στο χρόνο στο Physics Letters το 2000. «Η χρονομηχανή που σχεδιάσαμε, χρησιμοποιεί φως με τη μορφή κυκλοφορούμενου laser, για να στρεβλώσει ή να καμπυλώσει το χρόνο, αντί να χρησιμοποιηθούν αντικείμενα με μάζα».

Για να προσδιορίσει εάν υπάρχει το φαινόμενο της καμπύλωσης του χρόνου, ο Mallett σχεδιάζει μία επιτραπέζιου μεγέθους συσκευή, που θα ελέγξει τη θεωρία του περί στρέβλωσης του χρόνου. Διευθετώντας κάποιους καθρέφτες, μπορεί να δημιουργήσει μια κυκλοφορούμενη δέσμη φωτός που θεωρεί πως μπορεί να στρεβλώσει τον περιβάλλοντα χώρο. Επειδή κάποια υποατομικά σωματίδια έχουν υπερβολικά μικρό χρόνο ζωής, ελπίζει πως θα καταφέρει να τα παρατηρήσει να υπάρχουν για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από το αναμενόμενο, εφόσον τα τοποθετήσει σε εγγύτητα με την κυκλοφορούμενη φωτεινή δέσμη. Αυτή η επιμήκυνση της ζωής τους θα σήμαινε πως τα σωματίδια γλίστρησαν μέσα από έναν βρόγχο χρόνου στο μέλλον.

«Σκεφτείτε πως έχετε ένα φλιτζάνι με καφέ και ένα κουτάλι» εξηγεί ο Mallett. «Ο καφές είναι κενός χώρος και το κουτάλι είναι η κυκλοφορούμενη φωτεινή δέσμη. Όταν ανακατεύετε τον καφέ με το κουτάλι, ο καφές - ή ο κενός χώρος αντίστοιχα - στριφογυρίζουν. Ας υποθέσουμε τώρα, πως ρίχνετε έναν κύβο ζάχαρης μέσα στο καφέ. Κατ’ αναλογία, εάν ο κενός χώρος στριφογυρνούσε, θα μπορούσατε να παρατηρήσετε το φαινόμενο, παρακολουθώντας ένα υποατομικό σωματίδιο που θα γυρνούσε γύρω - γύρω στο χώρο».

Και σύμφωνα με τον Αϊνστάιν, οποτεδήποτε συμβαίνει μία μεταβολή στο χώρο, επηρεάζεται και ο χρόνος. Η στρέβλωση του χώρου προκαλεί στρέβλωση του χρόνου, πράγμα που θα σήμαινε θεωρητικά, πως κάποιος θα μπορούσε να περάσει μέσα από το χρόνο, όπως θα έκανε μέσα από το χώρο.

«Ως φυσικοί, έχουμε να κάνουμε με πειράματα που αφορούν υποατομικά σωματίδια», λέει ο Mallett. «Το πόσο σύντομα θα μπορέσει ο άνθρωπος να ταξιδέψει στο χρόνο, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την επιτυχία αυτών των πειραμάτων, πράγμα που θα χρειαστεί περίπου μια δεκαετία. Και σε εξάρτηση με τις όποιες επαναστάσεις στον τρόπο που σκέφτονται οι επιστήμονες, αλλά και με την τεχνολογία και τις εφευρέσεις, πιστεύω πως ο άνθρωπος θα μπορέσει να ταξιδέψει στο χρόνο μέσα σ’ αυτόν τον αιώνα».

Ας φανταστούμε πως κάνουμε ένα βήμα στο παρελθόν. Πως ξέρουμε πως ο χρόνος δεν είναι από μια άποψη, μία ανθρώπινη επινόηση, και πως το να προσπαθήσουμε να τον χειριστούμε ως μέγεθος, απλώς είναι κάτι χωρίς νόημα;

«Τι είναι ο χρόνος; Αυτή είναι μία πολύ δύσκολη ερώτηση» λέει ο Mallett. «Χρόνος είναι ο τρόπος μας να διαχωρίζουμε τα γεγονότα μεταξύ τους. Ακόμα κι όταν δεν σκεφτόμαστε το χρόνο, μπορούμε να δούμε την αλλαγή των πραγμάτων, των εποχών, των ανθρώπων. Το γεγονός ότι ο κόσμος αλλάζει αποτελεί ένα εγγενές χαρακτηριστικό του φυσικού κόσμου και ο χρόνος είναι ανεξάρτητος από τον τρόπο με τον οποίο ονομάζουμε το φαινόμενο αυτό».

«Για τους φυσικούς, ο χρόνος είναι αυτό που μετράται από τα ρολόγια. Χρησιμοποιώντας αυτή τη σύμβαση, μπορούμε να τον χειριστούμε αλλάζοντας τις τιμές των ρολογιών, πράγμα που αλλάζει και την χρονική αξία ενός γεγονότος. Ο Αϊνστάιν έδειξε πως ο χρόνος επηρεάζεται από την κίνηση και οι θεωρίες του αποδείχθηκαν πειραματικά, συγκρίνοντας τον χρόνο σε ένα ατομικό ρολόι που ταξίδεψε γύρω από τη γη μέσα σε ένα τζετ. Φάνηκε πως ο χρόνος κινήθηκε πιο αργά από αυτόν σε ένα ρολόι στη γη».

Αν και το «ιπτάμενο ρολόι» επανέκτησε τον φυσιολογικό του ρυθμό όταν προσγειώθηκε, ποτέ πια δεν έδειξε τον ίδιο χρόνο με τα άλλα γήινα ρολόγια, πράγμα που σημαίνει πως έχουμε ήδη έναν ταξιδιώτη του χρόνου φερμένο από το παρελθόν μεταξύ μας, αν και πιστεύει πως βρίσκεται στο μέλλον...

Κάποιοι άνθρωποι βρίσκουν την ιδέα του ταξιδιού στο χρόνο ανησυχητική, αν και ο Mallett - συνήγορος της θεωρίας των παραλλήλων συμπάντων - μας εγγυάται πως οι χρονομηχανές δε θα παρουσιάσουν κανέναν κίνδυνο.

«Το παράδοξο του παππού (η υπόθεση ότι κάποιος ταξιδεύει πίσω στο χρόνο και σκοτώνει τον παππού του) δεν αποτελεί ζήτημα» λέει ο Mallett. «Κατά μία άποψη, το ταξίδι στο χρόνο σημαίνει πως ταξιδεύεις συγχρόνως στο χρόνο αλλά και μέσα σε άλλα σύμπαντα. Εάν πας πίσω στο παρελθόν, θα βρεθείς σε άλλο σύμπαν. Μόλις φτάσεις στο παρελθόν, κάνεις μία επιλογή και τότε γίνεται ένας διαχωρισμός. Το δικό μας σύμπαν δε θα επηρεαστεί από αυτό που κάνεις στην επίσκεψή σου στο παρελθόν».

Στο φως αυτής της «ασφάλειας», είναι κάπως ειρωνικός ο λόγος που έκανε τον Mallett ως παιδί, να ερευνήσει το ταξίδι στο χρόνο, ως επιθυμία να αλλάξει το παρελθόν ελπίζοντας για ένα διαφορετικό μέλλον. Όταν ήταν 10 χρονών ο πατέρας του πέθανε από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 33 χρόνων. Διαβάζοντας τη «μηχανή που τρέχει μες στο χρόνο» του Ουέλς, ο Mallett αποφάσισε να βρει έναν τρόπο να γυρίσει πίσω και να προειδοποιήσει τον πατέρα του για τους κινδύνους του καπνίσματος!

Αυτό το προσωπικό στοιχείο τροφοδότησε την επιμονή του να σπουδάσει και να γίνει επιστήμονας, να ειδικευτεί στις εξισώσεις του Αϊνστάιν και να χτίσει μια επαγγελματική καριέρα πολύ υψηλών προδιαγραφών. Από τη δεκαετία του 70, η έρευνά του περιλαμβάνει τομείς όπως κβαντική βαρύτητα και σχετικιστική κοσμολογία. Μέσα στο 2006 σχεδιάζει να δημοσιεύσει ένα βιβλίο που αναφέρεται στις μελέτες του για το ταξίδι στο χρόνο.

Οι φυσικοί επιβεβαίωσαν πως τα νετρίνα, τα οποία θεωρήθηκε πως είχαν ρόλο - κλειδί στη δημιουργία του σύμπαντος, έχουν μάζα.

Αυτό είναι το κυριότερο εύρημα ενός πειράματος, που έγινε από γιαπωνέζους φυσικούς και που αφορά στην γενικότερη έρευνα σχετικά με τα νετρίνα. Τα ευρήματα υποδηλώνουν πως το βασικό μοντέλο (Standard Model) που εξηγεί τη συμπεριφορά και τη διάδραση μεταξύ των βασικών δομικών στοιχείων του σύμπαντος, χρειάζεται αναθεώρηση. Τα νετρίνα θεωρούνται ζωτικής σημασίας για την κατανόησή μας σχετικά με το σύμπαν. Αλλά οι επιστήμονες ξέρουν πολύ λίγα γι’ αυτά τα τόσο θεμελιώδη σωματίδια.

Διαφορετικά «αρώματα»

Τα νετρίνα συχνά περιγράφονται ως «σωματίδια - φαντάσματα», γιατί μπορούν να περάσουν μέσα από το διάστημα, την ατμόσφαιρα της γης και ακόμα και την ίδια τη γη, χωρίς σχεδόν καμία αλληλεπίδραση με την κανονική ύλη. Αυτό κάνει τη μελέτη τους πολύ δύσκολη.

Υπάρχουν τρία είδη - ή αρώματα - νετρίνων: τα νετρίνα μυονίων, σωματιδίων Ταυ και ηλεκτρονίων. Για να εξετάσουν τις ιδιότητές τους, οι επιστήμονες δημιούργησαν νετρίνα μυονίων σε έναν επιταχυντή σωματιδίων στο Fermilab (Fermi National Accelerator Laboratory) του Illinois. Εκτοξεύθηκε μία ακτίνα υψηλής ισχύος αποτελούμενη από αυτά τα σωματίδια, η οποία ξεκίνησε από έναν ανιχνευτή σωματιδίων στο Fermilab με σκοπό να καταλήξει σε έναν άλλο ανιχνευτή, 724 χιλιόμετρα μακρύτερα στο Soudan (US).

«Επειδή η αλληλεπίδρασή τους με την ύλη είναι τόσο σπάνια, μπορούμε να τα εκτοξεύσουμε κατευθείαν διαμέσου της γης και τα περισσότερα θα περάσουν μέσα απ’ αυτή, χωρίς να συμβεί τίποτε» εξήγησε η Dr Lisa Falk Harris, σωματιδιακή φυσικός του πανεπιστημίου στο Sussex και μέλος της ομάδας Minos. «Φυσικά, τα περισσότερα από αυτά, διαπερνούν επίσης και τους ανιχνευτές μας, αλλά αρκετά σπανίως, κάποιο από αυτά θα ανιχνευτεί - περίπου ένα ή δύο την ημέρα».

Στην ανιχνευτική διάταξη που έφτιαξαν οι επιστήμονες, ανιχνεύτηκαν λιγότερα σωματίδια από αυτά που αναμενόταν να φτάσουν. Είχαν δηλαδή «εξαφανιστεί».

«Στην πραγματικότητα, μετέβηκαν σε άλλο τύπο νετρίνων» δήλωσε η Dr Falk Harris.

Οι φυσικοί καλούν τη διαδικασία αυτή του μετασχηματισμού ενός τύπου νετρίνου σε κάποιον άλλο τύπο, ως ταλάντωση. Και για να μπορούν να κάνουν αυτόν τον μετασχηματισμό, οι φυσικοί πιστεύουν πως τα σωματίδια χρειάζεται να έχουν μάζα. «Το γεγονός ότι τα παρατηρούμε να εξαφανίζονται και να κάνουν αυτήν την μικροσκοπική μεταστοιχείωση, σημαίνει πως πρέπει να έχουν μάζα» δήλωσε η Dr Falk Harris.

Το μυστήριο της «αγνοούμενης μάζας»

Αυτά είναι τα πρώτα αποτελέσματα του πειράματος Minos, στο οποίο απασχολήθηκαν επιστήμονες 32 ινστιτούτων από 6 χώρες. Επιβεβαιώνει τις προγενέστερες παρατηρήσεις της εξαφάνισης των νετρίνων, που έγιναν το 2002 στο ιαπωνικό πείραμα K2K, στο οποίο οι επιστήμονες εκτόξευσαν νετρίνα μυονίων σε έναν ανιχνευτή που βρισκόταν 240 χιλιόμετρα μακριά. Η επιβεβαίωση του γεγονότος ότι τα νετρίνα έχουν μάζα θα έχει δραματικές συνέπειες για τη σωματιδιακή φυσική.

«Στη σωματιδιακή φυσική υπάρχει το βασικό μοντέλο, το οποίο περιγράφει πως συμπεριφέρονται και αλληλεπιδρούν τα θεμελιώδη δομικά στοιχεία της ύλης» εξήγησε η Dr Falk Harris. «Και σύμφωνα με το μοντέλο αυτό, τα νετρίνα δε θα έπρεπε να έχουν μάζα. Έτσι, το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή έχουμε ανεξάρτητες μεταξύ τους μετρήσεις, σύμφωνα με τις οποίες, τα νετρίνα φαίνεται πως έχουν μάζα, σημαίνει πως το βασικό μοντέλο πιθανότατα θα πρέπει να αναθεωρηθεί ή και να αντικατασταθεί από κάποιο άλλο»

Πιο μακροπρόθεσμα, τα ευρήματα αυτά ίσως θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν να καταλάβουμε καλύτερα το μυστήριο της αγνοούμενης μάζας στο σύμπαν. «Πολλές παρατηρήσεις υποδηλώνουν πως στο σύμπαν υπάρχει πολύ περισσότερη ύλη από αυτή που είναι ορατή» δήλωσε η καθηγήτρια Jenny Thomas, σωματιδιακή φυσικός στο University College του Λονδίνου και επίσης μέλος της ομάδας Minos. «Είμαστε περικυκλωμένοι από νετρίνα, έτσι σε κάθε τετραγωνικό εκατοστό υπάρχουν εκατοντάδες από αυτά κάθε στιγμή. Για να το πούμε απλά, εάν όντως έχουν βάρος, σημαίνει πως στο σύμπαν υπάρχει πολύ περισσότερη μάζα από όση αρχικά πιστεύαμε πως υπήρχε».

Για τα νετρίνα έχει επίσης θεωρηθεί πως έχουν παίξει σημαντικό ρόλο στη δημιουργία του σύμπαντος. Τα ευρήματα του πειράματος Minos, καθώς και άλλων μελλοντικών πειραμάτων, μπορεί να μας βοηθήσουμε να ρίξουμε φως στο μεγάλο μυστήριο του πως δημιουργήθηκε η ύλη και γιατί τόση πολύ από την αντι-ύλη του σύμπαντος έχει εξαφανιστεί.

Το τηλέφωνο χτυπά και στη γραμμή είναι ένας παλιός φίλος, που είχατε να δείτε για χρόνια και που μόλις την προηγούμενη ημέρα τον σκεφτόσασταν έντονα. Ξαφνικά αποφασίζετε να γυρίσετε σπίτι από έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο από αυτόν που συνηθίζετε, για να ανακαλύψετε αργότερα ότι στο δρόμο που αποφύγατε έγινε ένα τρομερό ατύχημα, που αν βρισκόσασταν εκεί, θα μπορούσατε να είχατε σκοτωθεί. Τι σύμπτωση! Ή όχι; Είναι όλα αυτά τα περιστατικά συμπτώσεις, ή το αποτέλεσμα διαισθήσεων;

Η διαίσθηση συχνά θεωρείται ως μια μυστήρια έκτη αίσθηση. Ωστόσο, μια επιστημονική μελέτη στο ινστιτούτο HeartMath βοηθά να λύσουμε κάποια από τα μυστήρια, που περικυκλώνουν τη διαίσθηση, αποκαλύπτοντας ότι η καρδιά παίζει σημαντικό ρόλο στην παραλαβή και επεξεργασία διαισθητικών πληροφοριών.

Όλοι έχουμε ακούσει για περιπτώσεις όπως αυτή, που μια μητέρα ξαφνικά ανησυχεί για το παιδί της που παίζει στον κήπο και ανακαλύπτει ότι αυτό έχει βγει στο δρόμο και κινδυνεύει να το πατήσει αυτοκίνητο. Πολλοί από εμάς έχουμε νιώσει οι ίδιοι κάποιο διαισθητικό ερέθισμα. Η επιστημονική κοινότητα ωστόσο κοιτά με σκεπτικισμό την ιδέα της διαίσθησης και αναρωτιέται αν αυτή βασίζεται σε μνήμες από περασμένα περιστατικά ή αν πρόκειται για πραγματική αντίληψη ενός μελλοντικού γεγονότος.

Ο καθηγητής Rollin McCraty, διευθυντής έρευνας στο ινστιτούτο HeartMath στο Boulder Creek της Καλιφόρνιας, διηύθυνε μια επιστημονική μελέτη που εξέταζε την ύπαρξη φυσιολογικών ενδείξεων που σχετίζονται με διαίσθηση. Η μελέτη σκόπευε να ερευνήσει αν με κάποιο τρόπο μπορούμε να λάβουμε πληροφορίες για ένα γεγονός στο μέλλον πριν αυτό συμβεί, και αν ναι, να προσδιορίσει πού και πότε στο μυαλό και το σώμα του ατόμου αυτές οι πληροφορίες λαμβάνονται και επεξεργάζονται.

Η έρευνα του HeartMath έχει συζητηθεί στο περιοδικό Journal of Alternative and Complementary Medicine σε δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος, (2/2004), αναφέρεται ο ρόλος της καρδιάς στην λήψη και επεξεργασία της διαισθητικής πληροφορίας. Το δεύτερο μέρος (4/2004) εστιάζει στο πού και πότε στον εγκέφαλο γίνεται η επεξεργασία της διαισθητικής πληροφορίας και πώς γίνεται η συνεργασία μεταξύ καρδιάς και εγκεφάλου σε αυτή τη διαδικασία.

Οι ερευνητές του HeartMath ανακάλυψαν ότι μπορούμε να έχουμε γνώση για ένα γεγονός, 5 έως 7 δευτερόλεπτα πριν αυτό συμβεί. Στην έρευνα τα άτομα που συμμετείχαν στα πειράματα έβλεπαν μια σειρά από εικόνες, οι περισσότερες από τις οποίες ήταν ειρηνικές και ήρεμες, όπως τοπία, δέντρα και χαριτωμένα ζωάκια. Κάποιες, λίγες εικόνες παρεμβάλλονταν στη σειρά που έδειχναν βίαιες ή γενικότερα έντονα συναισθηματικές σκηνές, όπως ατυχήματα, ματωμένα μαχαίρια, φόνους.

Κατά τη διάρκεια των πειραμάτων τα άτομα που συμμετείχαν εξετάζονταν με μηχανήματα, που κατέγραφαν ψυχοσωματικές αντιδράσεις, όπως EEG (εγκεφαλικά κύματα), ECG (ηλεκτροκαρδιογράφημα), αλλαγές στην αναπνοή και το σφυγμό, ενδείξεις εκκρίσεων στο σώμα. Οι ενδείξεις παρουσίαζαν κάποια συναισθηματική αντίδραση των συμμετεχόντων 5 με 10 δευτερόλεπτα πριν την εμφάνιση της δυσάρεστης εικόνας.

Η διαίσθηση είναι μια διαδικασία που εμπλέκει νου και καρδιά

Τα αποτελέσματα των πειραμάτων δείχνουν ότι η καρδιά λαμβάνει τη διαισθητική πληροφορία και αντιδρά σε αυτή. Οι σημαντικές αλλαγές στο ρυθμό των χτύπων της καρδιάς λίγο πριν την εμφάνιση των δυσάρεστων εικόνων, σηματοδοτούν αυτό το γεγονός σε σύγκριση με τον ήρεμο ρυθμό των χτύπων της καρδιάς, κατά τη διάρκεια θέασης των υπόλοιπων εικόνων. Το γεγονός ότι η καρδιά συμμετέχει στην αντίληψη μελλοντικών εξωγενών περιστάσεων είναι ένα εκπληκτικό αποτέλεσμα. Η κλασσική επιστημονική θέαση θεωρεί τον εγκέφαλο ως μοναδικό πεδίο, στο οποίο γίνεται η επεξεργασία της πληροφορίας. Αυτή η μελέτη ανοίγει ένα νέο πεδίο έρευνας προς μια διαφορετική θέαση και κατανόηση της διαίσθησης και προτείνει ότι αυτή είναι μια πιο ευρεία διαδικασία, που εμπλέκει τουλάχιστον τον εγκέφαλο και την καρδιά σε μια μεταξύ τους στενή συνεργασία.

Ένα επίσης ενδιαφέρον αποτέλεσμα του πειράματος ήταν ότι υπήρξαν διαφορές στην λήψη της διαισθητικής πληροφορίας μεταξύ ανδρών και γυναικών. Οι γυναίκες φαίνεται να έχουν μεγαλύτερη ευαισθησία στη λήψη της μελλοντικής συναισθηματικής πληροφορίας. Οι αντιδράσεις των γυναικών ήταν πιο έντονες από των ανδρών στη θέαση των ίδιων εικόνων. Ο καθηγητής McCraty εξηγεί ότι «με βάση αυτή και άλλες μελέτες, που προηγήθηκαν, βγάζουμε το συμπέρασμα ότι όσο μεγαλύτερη είναι για το άτομο η συναισθηματική σημασία του μελλοντικού γεγονότος, τόσο πιο έντονη είναι η αντίδραση που καταγράφεται από τη λήψη της διαισθητικής πληροφορίας».

Η καρδιά έχει θεωρηθεί ως κανάλι γνώσης και σοφίας που ξεπερνά τη συνηθισμένη αντίληψή μας σε κυριολεκτικά όλους τους αρχαίους και σύγχρονους ανθρώπινους πολιτισμούς. Το HeartMath πιστεύει ότι η σπουδαιότητα της ανακάλυψης έγκειται στην ανακάλυψη της άμεσης συμμετοχής της καρδιάς στην επεξεργασία της διαισθητικής πληροφορίας.

Ο καθηγητής McCraty λέει ότι «από όσο γνωρίζουμε, αυτή είναι η πρώτη έρευνα που μετρά και αποδεικνύει τη συμμετοχή της καρδιάς στην διαισθητική αντίληψη και αυτό είναι μια σημαντική ένδειξη ότι ο εγκέφαλος δε λειτουργεί μόνος του σε τέτοιες περιπτώσεις. Αυτή είναι μια σημαντική ανακάλυψη, που μπορεί να ανοίξει την πόρτα σε ακόμη μεγαλύτερες επιστημονικές μελέτες για το ρόλο της καρδιάς στην αντίληψη και τη συμπεριφορά του ανθρώπου».

Αυξάνοντας την ικανότητά μας να προσχεδιάζουμε, βασισμένοι στην διαίσθησή μας

Η διαισθητική αντίληψη παίζει σημαντικό ρόλο σε καθημερινές αποφάσεις, σε πεδία όπως η εργασία, η ιατρική διάγνωση, η νομική, τα αθλητικά παιχνίδια, οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, η αποφυγή κινδύνων στην οδήγηση, η σχέση μεταξύ μητέρας - παιδιού ή δασκάλου - μαθητή. Αν η καρδιά παίζει έναν τόσο σημαντικό ρόλο στη διαισθητική αντίληψη, τότε μαθαίνοντας να παρατηρούμε πιο προσεκτικά τις μικροαλλαγές στον τρόπο που αισθανόμαστε, ή το ρυθμό της καρδιάς, μπορούμε να αναπτύξουμε την ικανότητα της διαίσθησης.

Το ινστιτούτο του HeartMath

Ιδρύθηκε το 1991 από τον Doc Childre και για παραπάνω από μια δεκαετία πραγματοποιεί έρευνες που εστιάζουν στη σχέση μεταξύ καρδιάς και εγκεφάλου και στους τρόπους, που αυτή επιδρά στη φυσική, νοητική, ψυχολογική, συναισθηματική υγεία και συμπεριφορά μας.

Βασισμένο σε ετούτη τη μελέτη, το ινστιτούτο του HeartMath έχει αναπτύξει μια σειρά από επιστημονικά εξειδικευμένα εργαλεία, μαζί και την απαραίτητη τεχνολογία, ώστε να βοηθήσει ανθρώπους να μειώσουν το στρες, και να μπορέσουν να αποκτήσουν μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Το ινστιτούτο είναι γνωστό διεθνώς και έχει συμμετάσχει σε πολλά ιατρικά, ψυχολογικά και βιοϊατρικά συνέδρια.