- ΚΥΤΙΟ ΠΑΡΑΠΟΝΩΝ ( ή πως να γκρινιάξετε ελεύθερα...) - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Και ξαφνικά βλέπω περονόσπορος.. λέω μήπως το άλλαξε.. αλλά μετά απο μια προσεκτικότερη ματιά.. διαπίστωσα οτι .. Αλλα τα μάτια του λαγού και αλλα της κουκουβάγιας
http://www.mysmilie.de/smilies/froehlich/img/001.gif
quote:Τα λάγνα κορμιά εις διπλούν;
Εντάξει ΑΦΟΡΔΙΤΗ μας έπεισες!...
Δε χρειάζεται να τα βλέπουμε εις διπλούν τα λάγνα κορμιά...Κάνε κάτι γιατί χαλάει η αισθητική του μηνύματός σου...
"Vivere pericolosamente και κινδύνευε φρονίμως..."
Σουτ, μας ακούν...
Πασχίζω να το κάνω ένα το λάγνο κορμί και δυσκολεύομαι...Ουφ...Δεν σβήνει...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
quote:Αυτά δεν λέγονται...quote:
Σούτ. Εδώ μιλάμε γιά κορμάρες.
Λάγνες κι αισθησιακές.
Χαλαρά.Αφροδίτη ασε τα σούτ.. και σοβαρέψου...
Αναλογίες παιδί μου.. ύψος .. πλάτος.. φάρδος..
Σοβαρεύομαι...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Σούτ...Αναλογίες μπόμπα...Πυροσβεστήρα...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Το παράπονο της ημέρας… Ζεστό ζεστό και λαχταριστό…
Μόλις γύρισα από την Αθήνα χαρούμενη που αγόρασα το καινούργιο μου καβαλέτο… φτάνοντας λοιπόν στην Κηφισιά μόλις βγαίνω από το τρένο βλέπω με έκπληξη ότι το λεωφορείο που υπάρχει ακριβώς έξω από το σταθμό και που δεν το έχω πετύχει ΠΟΤΕ γιατί έχει δρομολόγιο ανα μία ώρα(!)είναι έτοιμο να φύγει με τις μηχανές ανοιχτές!
Υπάρχει Θεός σκέφτομαι… δεν μπορεί … κάποιος εκεί πάνω με λυπήθηκε να με βλέπει να κουβαλάω τόσα κιλά στο χέρι.
Πάω λοιπόν χαρούμενη να μπω στο λεωφορείο και ο οδηγός μου λέει STOP!!
- Oρίστε? (λέω)
- Που πας με αυτό το πράγμα κοπέλλα μου? Απαγορεύεται αυτό εδώ μέσα…
- Τι πάει να πει απαγορεύεται?
- Θα πει ότι απαγορεύεται! Υπάρχει περίπτωση πρόκλησης ατυχήματος… Αν έχετε αντίρρηση ρωτήστε το σταθμάρχη εκεί (τώρα τι ατύχημα θα προκαλούσε το καβαλέτο σε ένα άδειο λεωφορείο δεν ξέρω... Και λέω άδειο όχι μόνο γιατί ήταν στην αφετηρία αλλά και γιατί λόγω των «αραιών» και μη τακτικών δρομολογίων είναι ΠΑΝΤΑ άδειο. Στην καλύτερη περίπτωση να έχει 10 άτομα!!)
- Καλά αν είχα καροτσάκι με μωρό?
- Θα έπρεπε να είναι κλειστό το καρότσι και το μωρό στην αγκαλιά!!
Τελικά αν υπάρχει Θεός με έχει χεσμένη σκέπτομαι και παίρνω ξανά παραμάσχαλα το καβαλέτο, ανεβαίνω όλη την ανηφόρα μέχρι την Κηφισίας σε ανεύρεση άλλου πιιο καλόβολου οδηγού… Τελικά τα κατάφερα! (όχι που θα έπαιρνα ταξί…).
Ευτυχώς το πρώτο λεωφορείο που ήρθε ήταν φισούνα και κατά το ήμισυ άδειο οπότε και μπούκαρα με το πλήθος… ο οδηγός δε με είδε (ή και να με είδε είχε χεσμένους τους κανονισμούς εκείνη την ώρα…)
Το ερώτημα του αν υπάρχει Θεός μάλλον έμεινε αναπάντητο αλλά βέβαια και αν η απάντηση ήταν θετική υπάρχει βάσιμη υποψία ότι ο Θεός δεν ξέρει καν την ύπαρξή μου… Την ύπαρξή μου την ξέρει ο κρατικός μηχανισμός και αυτός γιατί έχει να κερδίσει κάτι από μένα. Μόνο που πολλές φορές ο ίδιος αυτός μηχανισμός ξεχνά ότι εκτός από υποχρεώσεις σαν πολίτες έχουμε και δικαιώματα… και μάλιστα ένα από αυτά είναι το ευ ζειν σε τουλάχιστον τόσο χαμηλού κόστους υπηρεσίες που εμείς τις πληρώνουμε τόσο μα τόσο ακριβά.
Ποδήλατα απαγορεύονται στο τρένο και στο μετρό! (με φοβερή βέβαια εξαίρεση και φοβερές κινητοποιήσεις των ποδηλατών κατακτήθηκε να επιτρέπεται η χρήση του ΜΟΝΟ τις Κυριακές…).
Καροτσάκια απαγορεύονται μέσα στο λεωφορείο… τότε προς τι οι ράμπες για να τους ανθρώπους με κινητικά προβλήματα??? Γιατί αυτοί να επιτρέπονται στα λεωφορεία ενώ οι μητέρες με τα παιδιά στα καροτσάκια όχι??
Τι να πει τέλος κανείς για μια χώρα που δεν ενθαρρύνει τον αθλητισμό (ποδήλατα) τις τέχνες (καβαλέτα) και βοηθά στην υπογεννησιμότητα με χίλιους δυο τρόπους κάνοντας δύσκολη τη ζωή για τις μητέρες?
ΕΛΕΟΣ!!
Λυπάμαι φίλοι μου αν σας κούρασα αλλά αν δεν τα μοιραζόμουν μαζί σας θα χρειαζόταν να ρίξω πολλά μπινελίκια για να ξεθυμάνω…
Το καρότσι πώς να το βάλεις μέσα που πρέπει να είσαι αρσιβαρίστας μια και τα λεωφορεία -τα πιο πολλά- έχουν τόσο ψηλα σκαλοπάτια που ούτε με στενη φούστα δεν μπορείς να ανέβεις όχι με καρότσι.
Οταν πηγα στο Λονδινο είχα εκπλαγεί που τα λεωφορία είχαν μόνο 2 χαμηλά σκαλοπάτια που άνετα μπαίνανε μητέρες με το παιδί μέσα στο καρότσι.
Το καρότσι κλειστό και το παιδί στην αγκαλια! Λες κι έτσι δεν είναι επικίνδυνο και για την μητέρα και για το παιδί.
Αλλά θα μου πεις στο Λονδίνο δεν έχει δρόμους με λακούβες σα πισίνες.
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
quote:
Οταν πηγα στο Λονδινο είχα εκπλαγεί που τα λεωφορία είχαν μόνο 2 χαμηλά σκαλοπάτια που άνετα μπαίνανε μητέρες με το παιδί μέσα στο καρότσι.
Και που να δεις τα άλλα, Gretel, που "γέρνουν" κιόλας προς το πεζοδρόμιο όταν κάνουν στάση για να διευκολύνονται μητέρες με καρότσια, ηλικιωμένοι κλπ. Το καροτσάκι στο λεωφορείο είναι το πιο συνηθισμένο πράγμα! Αλλά στο Λονδίνο αν ο οδηγός κάνει τον "έξυπνο" και δεν είναι μονίμως με το χαμόγελο, τον έχει πάρει ο Διάολος...
Αλλα εκεί βέβαια ενθαρρύνονται οι γεννήσεις με ή χωρίς πατέρα...
Επρεπε όμως να βλέπατε το όλο ικανοποίηση σαρδόνιο χαμόγελο του οδηγού που κατάφερε να με αφήσει απέξω!... Τότε θα καταλαβαίνατε ότι δεν είχε να κάνει με τον επαγγελματισμό του αλλά με το πόσο ρηχή ήταν η ψυχή του...
quote:
Επρεπε όμως να βλέπατε το όλο ικανοποίηση σαρδόνιο χαμόγελο του οδηγού που κατάφερε να με αφήσει απέξω!... Τότε θα καταλαβαίνατε ότι δεν είχε να κάνει με τον επαγγελματισμό του αλλά με το πόσο ρηχή ήταν η ψυχή του...
Avallon, δεν διαφωνώ, με μια μόνο ένσταση : Αν αυτός ο "κύριος" γνώριζε ότι μπορείς εσύ να του τραβήξεις μια περιποιημένη καταγγελία στην εταιρία--και με μάρτυρες--και την άλλη μέρα να ψάχνει για δουλειά, τότε θα το σκεφτόταν πάααρα πολύ για να φερθεί όπως φέρθηκε...Διότι, πως να το κάνουμε, δεν είναι δυνατόν ο πολίτης να αφήνεται στο έλεος της "καλοψυχίας" του κάθε υπαλλήλου που υποτίθεται ότι βρίσκεται στη θέση αυτή για τη δική του εξυπηρέτηση! Άντε τώρα μην αρχίσω με τους οδηγούς των λεωφορείων... (Θυμάμαι μια άλλη περίπτωση στη Θεσσαλονίκη, που, καθώς έκλειναν οι πόρτες, πιάστηκε το χέρι ενός ανθρώπου απ' έξω κι ενώ όλοι οι επιβάτες φώναζαν στον οδηγό να σταματήσει, αυτός συνέχισε απτόητος μέχρι την επόμενη στάση σαν να μη συμβαίνει τίποτα!...)
Κάτι τέτοιο φαίνεται να υποστηρίζει ο Kevin Tersavige, ειδικός ως... Ghostbuster.
Εξερευνώντας ένα ξενοδοχείο στην Iola μίλησε στους τρομαγμένους ιδιοκτήτες του για αυτό το φαινόμενο, όταν αυτοί τον κάλεσαν να τους βοηθήσει.
Η τελική συμβουλή του Kevin Tersavige ήταν ότι τα φαντάσματα δεν είναι απειλητικά και ότι θα πρέπει (όπως με τους σεισμούς) να μάθουμε να ζούμε με αυτά.
Περισσότερα...
http://www.pressenterpriseonline.com/cgi-bin/liveique.acgi$rec=16412?frontpage3
Πάντως εγώ για καλό και κακό θα κουβαλάω το δικό μου καθρεπτάκι όταν πηγαίνω, πλέον, σε ξενοδοχεία!!!
