- Ο ΤΙΠΟΤΑΣ . - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Άλλο αυτοκτονία και άλλο ευθανασία ... αυτοκτονία είναι αφαίρεση μιάς ζωής κάτι αντίστοιχο με φόνο ενώ ευθανασία είναι αφαίρεση μιάς ζωής καταδικασμένης να αφαιρεθεί. Και όταν η ιατρική λέει 100% μή αναστρέψιμο έχει δίκιο αφού η καταστροφή ζωτικών οργάνων είναι οι παραμονές του βιολογικού θανάτου και η αναστροφή μπορεί να γίνει μόνο με ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ αλλά τα θαύματα πλέον είναι εκτός προγράμματος.
Και μόνο η απειροελάχιστη πιθανότητα του θαύματος θα πρέπει να μας κάνει πολύ προσεκτικούς ακόμα και με την ευθανασία αλλά σε καμιά περίπτωση δέν πρέπει να συγκριθεί ούτε με τις εκτρώσεις, ούτε με την αυτοκτονία είναι κάτι το εντελώς διαφορετικό
"Non, nisi parento, vincitur"
ΒΑΚΩΝ
Ο όρκος του Ιπποκράτη, χαρακτηρίζεται, κατά τη γνώμη μου, στην ουσία του από δύο βασικά στοιχεία: Το αίσθημα της ανθρωπιάς και την προσωπική κρίση του γιατρού. Η ιδέα αυτή υπάρχει τόσο στο γενικό του μέρος ("Θα έφαρμόσω τον όρκο αυτόν κατά το δυνατόν και κατά την κρίση μου") όσο και στο ειδικό του μέρος που αναφέρεται στην άσκηση της ιατρικής αυτής καθ'αυτής ("Θα χρησιμοποιώ τη θεραπεία κατά τη δύναμη και την κρίση μου, χωρίς να τους βλάπτω ή να τους αδικώ").
Η ευθανασία γίνεται για ένα λόγο κάτω από μια προϋπόθεση: Να ανακουφίσει τον ασθενή όταν αυτός υποφέρει και καμιά θεραπεία δεν μπορεί να τον επαναφέρει. Άρα, η πράξη ευθανασίας, δεν φαίνεται να παραβιάζει το πνεύμα του όρκου του Ιπποκράτη, που είναι η ανακούφιση του ασθενούς και μάλιστα κατά την κρίση του γιατρού.
Να σημειώσω εδώ ότι στην παγκόσμια νομολογία αλλά και πρακτική, δεν είναι απαραίτητο η ανίατη ασθένεια να οδηγεί στο θάνατο για να ασκηθεί ευθανασία.
Από την άλλη υπάρχει το πρόβλημα της διακοπής της ζωής ή της μη συνέχισής της, μετά από απαίτηση του ασθενή. Ένα πρόβλημα που δεν έχει αντιμετωπιστεί σε νομική βάση σε καμία χώρα του κόσμου. Πουθενά δηλαδή δεν αναφέρεται ότι "αν ο γιατρός εκτελέσει ευθανασία, καλύπτεται από το νόμο". Κι αυτό έχει το λόγο του. Αν η νομική επιστήμη κατοχυρώσει το δικαίωμα αυτό, τότε πιθανόν να έχουμε "ευθανασίες" οι οποίες στην πραγματικότητα θα είναι δολοφονίες με διάφορες δικαιολογίες, π.χ. για είσπραξη ασφαλειών ζωής.
Στην πράξη βέβαια, οι περιπτώσεις καταδίκης για ευθανασία είναι ελάχιστες κι αυτές με ελαφρότατες ποινές ή με αναστολή. Αναγνωρίζεται δηλαδή η "ηθική" βάση (αν μπορούσαμε να την χαρακτηρίσουμε έτσι) της ευθανασίας και δεν εξισώνεται σε καμία περίπτωση με το φόνο.
Στην ελληνική νομοθεσία, γίνεται σαφής διάκριση της ανθρωποκτονίας και της ευθανασίας, αν και χρησιμοποιείται ο ίδιος όρος και στις δύο περιπτώσεις (ανθρωποκτονία).
Το άρθρο 299 του Ποινικού Κώδικα ορίζει ότι η ανθρωποκτονία γενικά τιμωρείται με ισόβια κάθειρξη ενώ στο άρθρο 300 αναφέρεται ότι η ανθρωποκτονία με συναίνεση "ύστερα από σπουδαία και επίμονη απαίτηση του θύματος και από οίκτο γι’ αυτόν που έπασχε από ανίατη ασθένεια" τιμωρείται με φυλάκιση από 10 μέρες έως 5 χρόνια.
Καταλαβαίνει κανείς ότι οι ποινές αυτές είναι ενδεικτικές της διαφοροποίησης των εννοιών για το νομοθέτη. Άλλωστε, στην Ολλανδία για παράδειγμα που επίσης τιμωρείται, η ευθανασία αποτελεί κοινή πρακτική και σπανιότατα φτάνουν υποθέσεις στο δικαστήριο ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΑΥΤΑΠΑΓΓΕΛΤΑ.
macedon
quote:
""'Ενας νέος εγκεφαλικά νεκρός ανέζησεΤη Λαμπροτρίτη 17-4-2001 τιμήθηκε μέ την επιβεβλημένη λαμπρότητα στήν Ιερά Μονή Αγίου Ραφαήλ Γρίβας η μνήμη των νεοφανών αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης. Στή γιορτή προσήλθαν ο μαθητής Λυκείου Απόστολος Ιω. Γκαζέπης από την Τερπνή Νιγρίτας Ν. Σερρών μέ τη μητέρα του Ευσταθία και άλλους συγχωριανούς, και διηγήθηκε ενώπιον του Μητροπολίτου, των στρατιωτικών Αρχών, του Καθηγουμένου της Μονής και προσκυνητών το συγκλονιστικό προσωπικό θαύμα διασώσεως από δυστύχημα. Ιατρικώς ήταν αδύνατη και η παραμικρή περίπτωση ανανήψεως λόγω του εγκεφαλικού θανάτου που επήλθε μετά από βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Συγγενείς άλλων ασθενών έκαναν προσπάθεια νά πείσουν τους γονείς γιά τη δωρεά οργάνων του! 'Ομως, η βαθειά πίστη της μητέρας που παρακαλούσε νυχθημερόν επί οκταήμερο τους νεοφανείς Αγίους έξω από την Εντατική συνέβαλε στήν ανάνηψη και αποθεραπεία του υιού της, ο οποίος αξιώθηκε νά δει και τους Αγίους. Τη συγκλονιστική διήγηση μαγνητοφώνησε ο διευθυντής του “ΡάδιοΕπιλογές” Πολυκάστρου και τη μετέδωσε από τον τοπικό ραδιοσταθμό.
Στήν ενυπόγραφη καταγραφή του φοβερού συμβάντος η κ. Ευσταθία Γκαζέπη, μητέρα του Αποστόλου, διηγείται τις τραγικές μέρες ώς την ανάνηψη του γιού της. Ανήμερα της Ζωοδόχου Πηγής και της Αγίας Ειρήνης (5-5-2000) ο 17χρονος Απόστολος συγκρούσθηκε μέ το μηχανάκι του μέ ένα αυτοκίνητο. Από το Ε.Σ.Υ. Νιγρίτας τον διεκόμισαν επειγόντως στό Νοσοκομείο Σερρών. Αλλόφρων η μητέρα έσπευσε στό Νοσοκομείο και τον βρίσκει πάνω στό φορείο καθώς τον μετέφεραν γιά τον αξονικό τομογράφο. Δέν επέτρεψαν στή μητέρα νά παρευρίσκεται, μόνο στόν κουνιάδο της, στόν οποίο μάλιστα είπαν ότι όλα ήταν κατεστραμμένα σάν νά είχε πέσει βόμβα στόν εγκέφαλό του (!), ήταν εγκεφαλικά νεκρός. Στόν πατέρα του παιδιού τόνισαν ότι, αν κατόρθωναν νά σταθεροποιήσουν την πίεση του εγκεφάλου χωρίς επιπλοκή, υπήρχε μιά ελπίδα ανάνηψης. Τόν είχαν διασωληνωμένο, σε καταστολή. Τά πρώτα τρία εικοσιτετράωρα πολύ κρίσιμα.
Η μητέρα ξημερώθηκε προσευχόμενη στό Χριστό, την Παναγία, τους Αγίους. Το πρωί ζήτησε και της έφεραν στό Νοσοκομείο βιβλία θαυμάτων του αγίου Ραφαήλ κι άρχισε νά διαβάζει και νά παρακαλεί συνέχεια μέρα νύχτα εκ περιτροπής μαζί μέ όσες συγγενείς και γειτόνισσες συμπαραστέκονταν. Στά ελάχιστα λεπτά που εισερχόταν στήν Μ.Ε.Θ. σταύρωνε το γιό της μέ λαδάκια από προσκυνήματα διαφόρων Αγίων.
Τόν ασθενή παρακολουθούσε ο νευροχειρουργός κ. Βόγας, τον οποίο μετακαλούσε η οικογένεια, καθώς το Νοσοκομείο δέν είχε δικό του νευροχειρουργό. Στό τρίτο εικοσιτετράωρο, η εγκεφαλική πίεση ανέβηκε, ο εγκέφαλος αιμορραγούσε, το παιδί χανόταν. Στήν απελπισία τους θέλησαν νά φέρουν κι άλλο γιατρό, παρ' ότι ο νευροχειρουργός τους διαβεβαίωσε ότι δέν ήταν ζήτημα ιατρικής φροντίδος, αλλά επιδείνωσης της καταστάσεως. Κάλεσαν τον κ. Νικόλαο Μπασκίνη από την Θεσσαλονίκη.
Και ο νέος γιατρός επιβεβαίωσε την κρίσιμη κατάσταση μέ τα αιματώματα, ιδίως στό πίσω μέρος του εγκεφάλου, μέ αμφίβολη την ανάνηψη. Υπήρχε μιά μηδαμινή ελπίδα νά κάνουν χειρουργική επέμβαση. Οι γονείς συγκατατέθηκαν. Διαπιστώθηκαν περισσότερα τραύματα από όσα έδειχνε η τομογραφία, ο εγκέφαλος ήταν πρησμένος, άφησαν ανοιχτό το κρανίο και περίμεναν την εξέλιξη. Το παιδί συνέχισε νά βρίσκεται σε κώμα, μέ μηδανική πρόβλεψη σωτηρίας γιά τόσο σοβαρή κατάσταση. 'Οταν έφυγαν οι νευροχειρουργοί, οι άλλοι γιατροί τους κάλεσαν νά τους πούν ότι το παιδί ήταν εγκεφαλικά νεκρό.
Παρασκευή βράδυ, 7 μέρες από το δυστύχημα, τα τέστ εγκεφαλικού θανάτου ήταν θετικά. Η εφημερεύουσα γιατρός τους είπε νά πάρουν κουράγιο, τουλάχιστον είχαν άλλο ένα παιδί, δυστυχώς ο Απόστολος έσβηνε, μόνο η καρδιά του κτυπούσε! Η μάνα του παιδιού μέ αβάσταχτο πόνο παρακαλούσε τον Κύριο νά αναστήσει το παιδί της, όπως ανέστησε το Λάζαρο. 'Ενιωσε μέσα της μιά φωνή, μιά πληροφορία εσωτερική, νά μην απελπίζεται, όσο ανάπνεε ο Απόστολος.
'Ολο αυτό το διάστημα μέρα νύχτα οι γονείς, οι συγγενείς, οι συμμαθητές, οι γνωστοί προσεύχονταν γιά τον Απόστολο. Επικοινώνησαν μέ το Μοναστήρι του Αγίου Ραφαήλ στην Μυτιλήνη και μέ το Μοναστήρι μας στή Γρίβα και παρακάλεσαν νά μνημονεύεται το όνομα του παιδιού. Τήν Τρίτη, που είχε μεσολαβήσει, η μητέρα πήγε στό Ναό της Παναγίτσας στις Σέρρες, όπου ψάλλεται παράκληση στούς νεοφανείς Αγίους. Ο Ιερεύς της έδωσε βιβλίο μέ θαύματα της αγίας Αναστασίας της Ρωμαίας, διάβασε γιά την ανάνηψη ενός βαρύτερα τραυματισμένου και πήρε κουράγιο.
Το Σάββατο (13-5-2000), καθώς περίμενε γιά την ενημέρωση, ένιωσε νέα εσωτερική πληροφορία νά κάνει κουράγιο, και το παιδί της θά γιατρευόταν. Πράγματι, από κείνη τη μέρα άρχισαν κάποια σχετικώς ευνοϊκά σημεία: 7 τέστ εγκεφαλικού θανάτου θετικά, 2 αρνητικά! Το μεσημέρι βελτιώθηκε περισσότερο η κατάσταση, τα μισά τέστ θετικά τα μισά αρνητικά!
Σημαδιακά ενύπνια στενών συγγενικών προσώπων αναπτέρωναν τις ελπίδες τους γιά ουσιαστική βοήθεια της Παναγίας και των νεοφανών Αγίων. Η αδελφή της είδε τους τρεις Αγίους νά της παραστέκονται στό διάδρομο έξω από την Εντατική και νά της κάνουν ένεση μέ μιά σύριγγα στή σπονδυλική στήλη, λέγοντας: Πήγαμε μέσα στόν Απόστολο, τώρα αυτή χρειάζεται δύναμη. Και ο μικρός της γιός ο Ηλίας είδε τον αδελφό του νά του λέει: Πάμε νά ανάψουμε τα καντηλάκια στό Εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής. Πράγματι το είπε στή γιαγιά του, πήραν λάδι και πήγαν και τα άναψαν παρακαλώντας γιά τη ζωή του Απόστολου.
Ο εγκεφαλικά νεκρός, ανέλπιστα γιά τα ιατρικά δεδομένα, άρχισε νά συνέρχεται! Τά τέστ εγκεφαλικού θανάτου ήταν αρνητικά πλέον. Ξημερώματα εκείνης της μέρας μιά άλλη θεία του είδε στόν ύπνο της πως της τηλεφωνούσε μιά άγνωστη γυναίκα γιά νά της πεί ότι ο Απόστολος ξύπνησε. Ποιά είσαι εσύ, τη ρώτησε. "Είμαι η αγία Γλυκερία" αποκρίθηκε. Η Αγία γιορτάζει στις 13 Μαΐου!
Στό ενημερωτικό ιατρικό σημείωμα ο νευροχειρουργός κ. Ευάγγελος Βόγας αναφέρει τα εξής:
«… Από το ιστορικό που πήρα από τους εφημερεύοντες συναδέλφους, ο ασθενής κατά την άφιξή του στα Εξωτερικά Ιατρεία βρισκόταν σε συγχυτικοδιεγερτική κατάσταση, αλλά είχε επαφή με το περιβάλλον, χωρίς νά παρουσιάζει εστιακή νευρολογική σημειολογία. Κατά τη διάρκεια της εξέτασής του στον αξονικό τομογράφο, χρειάσθηκε να διασωληνωθεί, γιατί περιέπεσε σε κωματώδη κατάσταση. Στην αξονική τομογραφία εγκεφάλου, βρέθηκαν τα εξής: κάταγμα ινιακού οστού αριστερά με υποκείμενη θλάση στο αριστερό ημισφαίριο της παρεγκεφαλίδας, εκτεταμένες αιμορραγικές θλάσεις στον δεξιό μετωπιαίο λοβό και σύστοιχο λεπτό υποσκληρίδιο αιμάτωμα, παρεκτόπιση της μέσης γραμμής προς τα αριστερά και οι δεξαμενές της βάσης του εγκεφάλου ήταν κλειστές.
» Αποφασίζεται να αντιμετωπισθεί συντηρητικά και μεταφέρεται στην Μ.Ε.Θ. Τοποθετείται καθετήρας μέτρησης ενδοκράνιας πίεσης, και από την τρύπα που διανοίγεται στην σκληρά μήνιγγα για να τοποθετηθεί ο καθετήρας ενδοπαρεγχυματικά, εξέρχεται ποσότητα του υποσκληριδίου αιματώματος. Η πρώτη μέτρηση ενδοκράνιας πίεσης είναι 42 mm Hg. Χορηγούνται υψηλές δόσεις πεντοθάλης για πρόκληση βαρβιτουρικού κώματος και η ΕΠ κρατιέται σε φυσιολογικά επίπεδα με ταυτόχρονη χορήγηση μαννιτόλης. Στις 7.5.2000 παρουσιάζει πολυουρία (24 lit/24ωρο βλάβη υποθαλάμου;), αλλά η ΕΠ ελέγχεται και οι κόρες είναι ισομεγέθεις και αντιδρώσες στο φως.
» Τις απογευματινές ώρες της 8.5.2000, παρουσιάζει αύξηση της ΕΠ, η οποία πολύ δύσκολα ελέγχεται και η δεξιά κόρη δεν αντιδρά στα φωτεινά ερεθίσματα. Γίνεται επειγόντως νέα αξονική τομογραφία, στην οποία υπάρχουν τα εξής ευρήματα: πολλαπλές αιμορραγικές θλάσεις στο δεξιό μετωπιαίο λοβό και σύστοιχο υποσκληρίδιο αιμάτωμα, αιμορραγικές θλάσεις στον πόλο του δεξιού κροταφικού λοβού και σύστοιχο υποσκληρίδιο αιμάτωμα, παρεκτόπιση της μέσης γραμμής προς τα αριστερά και οι δεξαμενές της βάσης του εγκεφάλου κλειστές.
» Στις 9.5.2000 η δεξιά κόρη ανοίγει (μυδρίαση δεξιά) και η ΕΠ ανέρχεται στα 35 mm Hg. Μεταφέρεται στο χειρουργείο, όπου γίνεται κρανιοτομία και μερική αφαίρεση του τεθλασμένου δεξιού μετωπιαίου λοβού. Στο τέλος της επέμβασης ο εγκέφαλος σφύζει, η σκληρά μήνιγγα αφήνεται ανοιχτή, ενώ οι κόρες είναι σε μυδρίαση χωρίς αντίδραση στα φωτεινά ερεθίσματα…
» Στις 12.5.2000 γίνονται οι δοκιμασίες εγκεφαλικού θανάτου και είναι όλες θετικές. Στίς 13.5.2000 η μυδρίαση των κορών υποχωρεί και παρουσιάζουν αντίδραση στο φως. Σταδιακά μέχρι 16.5.2000 ο ασθενής παρουσιάζει δικές του αναπνοές, αντιδρά στις βρογχοαναρροφήσεις, παρουσιάζει μασητικές κινήσεις και προσπαθεί να ανοίξει τα μάτια του. 18.5.2000: έχει επαφή με το περιβάλλον, εκτελεί εντολές, κινεί και τα τέσσερα άκρα».
* * *
'Οταν συνήλθε τελείως, παρουσίαζε μόνο ένα πρόβλημα στό αριστερό χέρι, λόγω του πολλαπλού τραυματισμού και των επεμβάσεων κατά τη διάρκεια θεραπείας στή Μ.Ε.Θ. Δέν μπορούσε νά ανοίξει τα δάκτυλά του και είχε υπαισθησία. Επισκέφθηκαν αρκετούς γιατρούς. Ο νευρολόγος κ. Ηλίας Τσορλίνης (Εργαστήριο Κλινικής Νευροφυσιολογίας) συμπέρανε: «διάχυτη εκφύλιση του ωλενίου νεύρου ΑΡ στο αντιβράχιο, κάτω από το ύψος της έκφυσης του κλάδου για τον ωλένιο καμπτήρα του καρπού, χωρίς νά υπάρχει το εστιακό block αγωγιμότητας».
'Ενα βράδυ ο ίδιος ο Απόστολος είδε τον διάκονο άγιο Νικόλαο νά λέει απευθυνόμενος στόν πατέρα του: — "Πήγατε σε τόσους γιατρούς• σε μένα γιατί δέν ήρθατε;" — "Πώς θά το κάνεις εσύ καλά;" ρώτησε ο πατέρας — "Ξέρεις εσύ!" απάντησε ο Άγιος. Σέ δεύτερο ενύπνιό του ο Απόστολος είδε πως βρέθηκε ο ίδιος σ' ένα εκκλησάκι και στό τέμπλο ήταν η κεφαλή του αγίου Ραφαήλ. Ο ίδιος δίσταζε νά πλησιάσει. Τότε εμφανίστηκε ολόκληρος ο 'Αγιος, του είπε πόσες φορές είχε εκκλησιαστεί τον τελευταίο καιρό, έπειτα του έπιασε το χέρι λέγοντας μιά προσευχή, και μέ το άγγιγμα αυτό το χέρι πήρε μιά λάμψη. Σε λίγο καιρό αποκαταστάθηκε τελείως!""
Υπάρχουν ονόματα και γραπτές καταθέσεις, για όσους ενδιαφέρονται μπορούν να επικοινωνήσουν με τους «συντελεστές» του παρόντος γεγονότος, για να έχουν μια καλύτερη τεκμηρίωση.
****Ας με συγχωρήσουν οι συντονιστές για το μακροσκελές αλλά πιστεύω πως αξίζει τον κόπο.
Φιλικά όπως πάντα
Η νέκρωση του εγκεφαλικού στελέχους δεν είναι αναστρέψιμη. Κι αυτό γιατί δεν λειτουργεί όπως η καρδιά που αν σταματήσει επανέρχεται, με απινιδωτή.
Aν ήταν εγκεφαλικά νεκρό και ανένηψε, όπως λές ή όπως ισχυρίζονται οι γονείς, τότε είναι μοναδικό στα παγκόσμια ιατρικά χρονικά, γεγονός που μάλλον θα το ανάφερε ο γιατρός με ιδιαίτερη έμφαση, μια και δεν θα είχε ξαναγίνει πουθενά στον κόσμο.
Όσο για το θαύμα, να σου παραθέσω το σχόλιο του Αμερικανού συγγραφέα Μαρκ Τουαίν που λέει: "Αυτό που εκπλήσσει περισσότερο από το θαύμα είναι η αφέλεια με την οποία δέχεται ο κόσμος το θαύμα αυτό."
macedon
quote:
»Στό ενημερωτικό ιατρικό σημείωμα ο νευροχειρουργός κ. Ευάγγελος Βόγας αναφέρει τα εξής:
.....
.....
.....Στις 12.5.2000 γίνονται οι δοκιμασίες εγκεφαλικού θανάτου και είναι όλες θετικές.
Και μια που συχνά μιλάς για τα απλά ελληνικά που κάποιοι δεν τα καταλαβαίνουν, εδώ αποδεικνύεται ότι εσύ δεν θες να τα καταλάβεις.
Όταν ο νευροχειρουργός ο ίδιος στο ενημερωτικό ιατρικό σημείωμα αναφέρει πως στις δοκιμασίες εγκεφαλικού θανάτου όλα τα αποτελέσματα είναι θετικά, τι λες εσύ, αυτή του η "επιστημονικώς" διαπίστωση αφήνει περιθώρια πολλών ερμηνειών; ή μήπως θες να πεις πως ο γιατρός ψεύδεται;;
Φιλικά όπως πάντα
Γιατί η διαπίστωση του εγκεφαλικού θανάτου ενός ασθενή δεν περιορίζεται ούτε σε ένα ούτε σε δύο τεστ. Γίνονται συνήθως 5-6 τεστ με απόσταση 6 ωρών το ένα από το άλλο, ώστε να είναι σίγουροι. Η βασική μέθοδος διάγνωσης του εγκεφαλικού θανάτου είναι η νευρολογική κλινική εξέταση, συμπληρούμενη από ειδικές εργαστηριακές εξετάσεις (ηλεκτροεγκεφαλογράφημα, διακρανιακό υπερηχογράφημα - Doppler, αγγειογραφία, σπινθηρογράφημα εγκεφάλου), ανάλογα με τις ενδείξεις.
Οι γιατροί που διαγιγνώσκουν τον εγκεφαλικό θάνατο είναι: νευρολόγος ή νευροχειρουργός, αναισθησιολόγος και εντατικολόγος. Η διάγνωση του εγκεφαλικού θανάτου και από τους τρεις πρέπει να είναι ομόφωνη.
Στο παράδειγμά σου τώρα. Οι θετικές τιμές στα τεστ εγκεφαλικού θανάτου δεν σημαίνει ότι ο ασθενής ήταν νεκρός. Και όπως φάνηκε τελικά, δεν ήταν. Γιατί μετά από λίγες ώρες, ο άσθενής άρχισε να αντιδρά, που σημαίνει ότι το εγκεφαλικό στέλεχος δεν είχε νεκρωθεί. Άρα δεν ήταν νεκρός. Άρα δεν αναστήθηκε.
Όπως σημειώνει ο διευθυντής του νοσοκομείου "ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ", Στα ιατρικά χρονικά, δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση επανόδου στη ζωή ατόμου που χαρακτηρίστηκε εγκεφαλικά νεκρό..
Και επειδή ίσως να μην το καταλαβαίνεις, να στο ξαναπώ. Ο γιατρός του ασθενή που παρουσιάζεις, ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΣΗΜΕΙΟ ΔΕΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΙ ΤΟΝ ΑΣΘΕΝΗ ΚΛΙΝΙΚΑ ΝΕΚΡΟ.
Τελικά, όντως, η ημιμάθεια είναι χειρότερη από την αμάθεια.
macedon
Όχι γιατί με τη σιγουριά με την οποία μιλάς είναι σαν να γνωρίζεις το θέμα περισσότερο και από τους εξειδικευμένους γιατρούς.
Το παίζεις πανεπιστήμονος και δεν διστάζεις να διαστρεβλώσεις ως και τα λόγια ειδικευμένων επιστημόνων.
Μα για τι περνιέσαι τέλος πάντων;;
Είπες:
quote:
quote:
--------------------------------------------------------------------------------
Ψηλός
Θέλεις να πεις πως δεν υπάρχουν περιπτώσεις ασθενών που ανάνηψαν από ασθένειες που θεωρούνταν ότι είχαν προδικάσει το μέλλον τους;;--------------------------------------------------------------------------------
Από εγκεφαλικό θάνατο: Κανείς.
Από σκλήρυνση κατά πλάκας: Κανείς
Από AIDS: κανείς
στην παραπομπή μου γράφει:
quote:
......
........
Το παιδί συνέχισε νά βρίσκεται σε κώμα, μέ μηδανική πρόβλεψη σωτηρίας γιά τόσο σοβαρή κατάσταση. 'Οταν έφυγαν οι νευροχειρουργοί, οι άλλοι γιατροί τους κάλεσαν νά τους πούν ότι το παιδί ήταν εγκεφαλικά νεκρό.
νομίζεις ότι οι άλλοι γιατροί τελείως ανεύθυνα είπαν κάτι τέτοιο στους γονείς του;;
quote:
» Τις απογευματινές ώρες της 8.5.2000, παρουσιάζει αύξηση της ΕΠ, η οποία πολύ δύσκολα ελέγχεται και η δεξιά κόρη δεν αντιδρά στα φωτεινά ερεθίσματα. Γίνεται επειγόντως νέα αξονική τομογραφία, στην οποία υπάρχουν τα εξής ευρήματα: πολλαπλές αιμορραγικές θλάσεις στο δεξιό μετωπιαίο λοβό και σύστοιχο υποσκληρίδιο αιμάτωμα, αιμορραγικές θλάσεις στον πόλο του δεξιού κροταφικού λοβού και σύστοιχο υποσκληρίδιο αιμάτωμα, παρεκτόπιση της μέσης γραμμής προς τα αριστερά και οι δεξαμενές της βάσης του εγκεφάλου κλειστές.» Στις 9.5.2000 η δεξιά κόρη ανοίγει (μυδρίαση δεξιά) και η ΕΠ ανέρχεται στα 35 mm Hg. Μεταφέρεται στο χειρουργείο, όπου γίνεται κρανιοτομία και μερική αφαίρεση του τεθλασμένου δεξιού μετωπιαίου λοβού. Στο τέλος της επέμβασης ο εγκέφαλος σφύζει, η σκληρά μήνιγγα αφήνεται ανοιχτή, ενώ οι κόρες είναι σε μυδρίαση χωρίς αντίδραση στα φωτεινά ερεθίσματα…
» Στις 12.5.2000 γίνονται οι δοκιμασίες εγκεφαλικού θανάτου και είναι όλες θετικές. .......
Όταν όλες, μα όλες οι δοκιμασίες εγκεφαλικού θανάτου είναι θετικές τότε, τι στην ευχή, πως θεωρείται ο ασθενής;;; ολοζώντανος;;
Άσε μας βρε Μακεδόνα, την τακτική των Αρχιερέων και Φαρισαίων ακολουθείς και εσύ.
Φιλικά όπως πάντα
quote:
Στις 9.5.2000 η δεξιά κόρη ανοίγει (μυδρίαση δεξιά) και η ΕΠ ανέρχεται στα 35 mm Hg. Μεταφέρεται στο χειρουργείο, όπου γίνεται κρανιοτομία και μερική αφαίρεση του τεθλασμένου δεξιού μετωπιαίου λοβού. Στο τέλος της επέμβασης ο εγκέφαλος σφύζει, η σκληρά μήνιγγα αφήνεται ανοιχτή, ενώ οι κόρες είναι σε μυδρίαση χωρίς αντίδραση στα φωτεινά ερεθίσματα…» Στις 12.5.2000 γίνονται οι δοκιμασίες εγκεφαλικού θανάτου και είναι όλες θετικές. Στίς 13.5.2000 η μυδρίαση των κορών υποχωρεί και παρουσιάζουν αντίδραση στο φως. Σταδιακά μέχρι 16.5.2000 ο ασθενής παρουσιάζει δικές του αναπνοές, αντιδρά στις βρογχοαναρροφήσεις, παρουσιάζει μασητικές κινήσεις και προσπαθεί να ανοίξει τα μάτια του. 18.5.2000: έχει επαφή με το περιβάλλον, εκτελεί εντολές, κινεί και τα τέσσερα άκρα».
Φίλε Ψηλέ
Ο ασθενής ανένηψε λόγω της επιτυχημένης ιατρικής παρέμβασης, που αποσκοπούσε στην αποσυμπίεση του εγκεφάλου για να μήν επέλθει βλάβη στο εγκεφαλικό στέλεχος η οποία είναι μή αναστρέψιμη.
quote:που σημαίνει ότι έχει αποσυμπιεσθεί ο εγκέφαλος επιτυχώς και
Στο τέλος της επέμβασης ο εγκέφαλος σφύζει
quote:
η σκληρά μήνιγγα αφήνεται ανοιχτή
για να αντιμετωπισθεί το εγκεφαλικό οίδημα.
Είναι φυσικό κατόπιν να χρειάζονται μερικές ημέρες για να επανέλθει η εγκεφαλική λειτουργία. Ο νευροχειρουργός πολύ σωστά ουδέποτε είπε πως ο ασθενής ήταν εγκεφαλικά νεκρός. Είπε ότι
quote:
Στις 12.5.2000 οι δοκιμασίες εγκεφαλικού θανάτου και είναι όλες θετικές
Δεν είναι καθόλου εύκολο να αποφασίσουν οι γιατροί ότι ένας ασθενής είναι εγκεφαλικά νεκρός και γιαυτό οι δοκιμασίες εγκεφαλικού θανάτου διενεργούνται πολλές φορές.
Όσον αφορά το ερώτημά σου
quote:
Όταν όλες, μα όλες οι δοκιμασίες εγκεφαλικού θανάτου είναι θετικές τότε, τι στην ευχή, πως θεωρείται ο ασθενής;;;
Επαναλαμβάνω.ΠΟΤΕ δεν αποφασίζεται ο εγκεφαλικός θάνατος εάν οι δοκιμασίες εγκεφαλικού θανάτου είναι θετικές μία φορά.
'Η έκφραση "γυμνή αλήθεια" έχει εφευρεθεί για να μπορεί ο καθένας να την ντύνει όπως τον συμφέρει'
Γνωρίζουμε πως η ευθανασία διακρίνεται σε ενεργητική και παθητική, με γνώμονα την ύπαρξη ή μη άμεσης δράσης για τον τερματισμό της ζωής του πάσχοντος. Ενεργητική ευθανασία έχουμε όταν ο ασθενής δέχεται μια θανατηφόρο ένεση η οποία θα τερματίσει την ζωή του, όταν του χορηγείται κάποια συσκευή για τον ίδιο σκοπό ή φαρμακευτικό σκεύασμα ή συνδυασμός τους. Παθητική χαρακτηρίζεται, αντίθετα, η ευθανασία όταν διακόπτεται η ήδη εφαρμοζόμενη αναγκαία υποστήριξη της ζωής ή όταν δεν χρησιμοποιείται καθόλου η υποστήριξη αυτή. Αυτό μπορεί να συμβεί, παραδείγματος χάριν, είτε με την διακοπή της λειτουργίας ενός αναπνευστήρα ο οποίος κρατά στη ζωή τον ασθενή, είτε με την μη παροχή τροφής οποιασδήποτε μορφής, ή ακόμη και με την παύση της μηχανικής καρδιακής αντλίας. Και στις δύο περιπτώσεις σκοπός του διενεργούντος την ευθανασία είναι ο τερματισμός της ζωής του ασθενούς. Για να μείνουμε, όμως, εντός των καθαρών πλαισίων της ευθανασίας πρέπει να τονίσουμε, ότι ο σκοπός αυτός έχει διαμορφωθεί κατ’ απαίτηση του πάσχοντος και πως ο γιατρός ενδίδει στην απαίτηση αυτή εξ αιτίας του ανθρωπισμού, από τον οποίο η φύση του λειτουργήματός του επιβάλλει να εμφορείται, και του οίκτου που τον διακατέχει για το πάθος του συγκεκριμένου ασθενούς, συναισθήματα τα οποία γίνονται τόσο εντονότερα, όσο πλησιέστερα στον ασθενή έχει οδηγήσει τον γιατρό η καθημερινή ιατρική φροντίδα.
Διαπιστώνουμε πως, τόσο στη περίπτωση της ενεργητικής ευθανασίας όσο και σε αυτή της παθητικής, ο σκοπός του γιατρού είναι κοινός. Διότι αν ο γιατρός δεν απέβλεπε στον τερματισμό της ζωής τού πάσχοντος, τότε θα ομιλούσαμε λιγότερο για ευθανασία και περισσότερο για ιατρικό σφάλμα. Επιπλέον, και το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Το σημείο στο οποίο επέρχεται διαφοροποίηση είναι η μέθοδος που χρησιμοποιείται για να επιτευχθεί ο επιδιωκόμενος σκοπός. Στην πρώτη περίπτωση έχουμε ενεργητική παρέμβαση από την πλευρά του γιατρού, ενώ στην δεύτερη έχουμε διακοπή ή παράλειψη παρέμβασης. Όμως, ενώ το αποτέλεσμα είναι το ίδιο για τον πάσχοντα, ο οποίος απαλλάσσεται από την αιτία της οδύνης του και την ίδια στιγμή, κατ’ απαίτησή του, περνά στην αιωνιότητα, οι επιπτώσεις για τον γιατρό και ο ηθικός χαρακτηρισμός της πράξης διαφοροποιούνται κατά πολύ. Εάν έχει διενεργηθεί ενεργητική ευθανασία, ο γιατρός κατά το ισχύον δίκαιο υφίσταται νομικές κυρώσεις και ελλοχεύει ο κίνδυνος να χαρακτηρισθεί η πράξη του ως ανθρωποκτονία. Αντίθετα, εάν έχει ακολουθηθεί η διαδικασία της παθητικής ευθανασίας, στις περισσότερες, αν όχι σε όλες, των περιπτώσεων ο γιατρός δεν κινδυνεύει, ενώ η πράξη περιγράφεται ως ένα σύνηθες ιατρικό συμβάν.
Η ουσιώδης διαφορά της μιας από την άλλη μορφή ευθανασίας εστιάζεται στην αιτία του θανάτου. Στην μία περίπτωση αιτία του θανάτου είναι η πράξη, ενώ στην άλλη η παράλειψη. Στην πρώτη μορφή ευθανασίας η ενεργητική παρέμβαση ενός προσώπου προκαλεί τον θάνατο, ενώ στην δεύτερη οι παθολογικές αιτίες αφήνονται να ακολουθήσουν την φυσική τους πορεία ανεμπόδιστες. Κριτήριο, επομένως, για την διάκριση είναι το αίτιο πρόκλησης του θανάτου, το εξωτερικό ή αναγκαστικό της μορφής του.
Στην σύγχρονη ιατρική η παθητική ευθανασία έχει επιβληθεί ηθικά ως πρακτική σε περιπτώσεις όπου η συνέχιση της θεραπείας ή της υποστήριξης δεν θα συνέβαλε στη βελτίωση της κατάστασης του ασθενούς, αλλά απλώς θα παρέτεινε το μαρτύριό του. Υπάρχουν πλέον προτροπές προς τους γιατρούς να φροντίζουν ο ασθενής να μην ταλαιπωρείται άδικα, ούτε να γίνεται αντικείμενο ιατρικών πειραματισμών, όταν το τέλος του είναι δεδομένο και αναπόφευκτο. Εν γένει, εάν τα προσδοκώμενα πλεονεκτήματα της διατήρησής του στην ζωή υποσκελίζονται από την προβλεπόμενη επιβάρυνση, ο δε γιατρός γνωρίζει πως η –μη φυσική– διατήρηση του πάσχοντος στην ζωή θα του προκαλέσει μόνο πόνο χωρίς κάποιο προβλέψιμο και χειροπιαστό όφελος, στη περίπτωση αυτή καλείται να διακόψει τις προσπάθειες διατήρησης του ασθενούς στην ζωή με μηχανικά ή άλλα μέσα και να τον παραδώσει στην φυσική εξέλιξη της ασθένειάς του.
Η ηθική αποδοχή της παθητικής ευθανασίας, η οποία έχει καθιερωθεί στην συνείδηση του ιατρικού κόσμου ως υποταγή στην δύναμη της φύσης και όχι ως φόνος, συνάδει με την νομική της αντιμετώπιση. Πράγματι, ένα βασικό σημείο υπεροχής της παθητικής ευθανασίας σε σχέση με την ενεργητική είναι οι μικρές –έως ανύπαρκτες– νομικές της συνέπειες. Αυτό συμβαίνει για δύο λόγους: ο πρώτος είναι ότι η ιατρική κρίση είναι πολύ δύσκολο να οδηγηθεί στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Ακόμη και εάν συμβεί όμως αυτό, είναι πρακτικά απίθανο να στοιχειοθετηθεί αδίκημα. Ο δεύτερος λόγος είναι πως η άρνηση της θεραπείας αποτελεί δικαίωμα του ασθενούς, στην διεκδίκηση του οποίου ο γιατρός είναι υποχρεωμένος να συναινέσει. Εάν, μάλιστα, ο ασθενής φροντίσει να κάνει εγγράφως σαφή την θέλησή του να διακοπεί η θεραπεία του, τότε είναι πρακτικά αδύνατο ο γιατρός να αντιμετωπίσει νομικά προβλήματα. Άλλωστε, η στοιχειοθέτηση μιας νομικά σημαντικής παράλειψης προϋποθέτει την πλήρωση περισσοτέρων όρων απ’ ό,τι η στοιχειοθέτηση μιας νομικά σημαντικής πράξης.
Το ηθικό ζήτημα όμως παραμένει. Μπορεί κάποιος να καταδικάσει ηθικά τον γιατρό που επιτέλεσε ενεργητική ευθανασία, την ώρα που προσδίδει ηθική αξία ή, έστω, απλά αδιαφορεί για εκείνον που έκανε το ίδιο πράγμα με άλλο τρόπο; Και τελικά, πόσο πολύ διαφέρει η μία μορφή ευθανασίας από την άλλη, ακόμη και στην μέθοδο;
Προσωπική μου πεποίθηση είναι πως η διάκριση μεταξύ της ενεργητικής και της παθητικής ευθανασίας είναι τόσο ασαφής, ώστε και η διαφοροποίηση της ηθικής τους αξιολόγησης είναι ιδιαίτερα παρακινδυνευμένη. Επιπλέον, η αξιολόγηση μιας πράξης δεν μπορεί να βασίζεται αποκλειστικά ή κατά το μεγαλύτερο μέρος στην χρήση συγκεκριμένων μέσων, αλλά και –ή, κυρίως– στο επιδιωκόμενο τέλος, στον σκοπό που οδηγεί τον δράστη είτε στην πράξη είτε στην αποχή από αυτή. Διότι δεν μπορεί να υπάρξει ηθικά δικαιώσιμη ή καταδικαστέα πράξη απλά και μόνο επειδή χρησιμοποιήθηκαν συγκεκριμένα μέσα, τα οποία η ηθική αποδέχεται ή απορρίπτει αντίστοιχα. Σε κάθε πράξη έχουμε τη δυνατότητα να διακρίνουμε τα μέσα από τον σκοπό, αμφότερα δε αυτά μπορούν να κριθούν και σε συνάρτηση το ένα με το άλλο, αλλά και ξεχωριστά. Η πλάστιγγα, κατά την άποψή μου, στην περίπτωση της ευθανασίας, όπως και σε κάθε άλλη πράξη ανθρωπισμού, πρέπει να γείρει περισσότερο προς την πλευρά του κινήτρου. Διότι η λάθος εκτίμηση ή η μη πλήρως αποδεκτή πρακτική δεν μπορεί να επισκιάσει ένα υψηλό κίνητρο. Όλοι καταδικάζουμε την κλοπή, αλλά θα δυσκολευτούμε να χαρακτηρίσουμε ηθικά καταδικαστέα την πράξη του ανθρώπου που, μη έχοντας άλλη δυνατότητα, αναγκάζεται να κλέψει για να τραφεί ο ίδιος ή, ακόμη περισσότερο, για να θρέψει τα παιδιά του. Όλοι καταδικάζουμε τον πόλεμο και τον φόνο, αλλά επαινούμε εκείνον που θα πολεμήσει και θα σκοτώσει αμυνόμενος υπέρ βωμών και εστιών. Και τούτο, διότι το κίνητρο στις περιπτώσεις αυτές είναι υψηλό, ενώ τα μέσα περιορίζονται από την ανάγκη.
Επιπλέον, εάν εξεταστεί ηθικά η παράλειψη, εφόσον καθοδηγείται από έναν υπαρκτό στόχο, δεν διαφοροποιείται παρά στο ελάχιστο από την πράξη. Αν κάποιος γνωρίζει πως ο μόνος τρόπος για να επιτύχει ένα σκοπό είναι να μην ενεργήσει, στην πραγματικότητα, μέσω της παράλειψης, επιλέγει μια στρατηγική επίτευξης του σκοπού του. Δεν έχει παραβλέψει ή ξεχάσει ακούσια να ενεργήσει, αντίθετα η παράλειψή του είναι μια εσκεμμένη επιλογή στρατηγικής, την οποία έχει προκρίνει ανάμεσα σε άλλες εναλλακτικές. Ποιός θα μπορούσε να ισχυρισθεί πως στην περίπτωση της ευθανασίας η παράλειψη είναι ακούσια; Αν συνέβαινε αυτό, όπως ήδη έχουμε πει, δεν θα επρόκειτο για ευθανασία αλλά για ιατρικό σφάλμα ή ατελέσφορη επιλογή ιατρικής αντιμετώπισης ενός συμβάντος. Είναι όμως ο γιατρός που παραλείπει να θέσει σε λειτουργία έναν αναπνευστήρα ή να χορηγήσει τα κατάλληλα σκευάσματα στον ασθενή του ένας ανεπαρκής επιστήμονας; Όχι βέβαια. Δεν είναι η άγνοια ή ο κακός υπολογισμός που ευθύνεται για την στάση του, αλλά ο καθαρός επιστημονικός υπολογισμός των συνεπειών της. Έχει αναλογισθεί όλους τους τρόπους με τους οποίους μπορεί να θέσει τέλος στη ζωή του πάσχοντος, έχει αποκλείσει αυτούς που στοιχειοθετούν άμεση και ποινικά κολάσιμη εμπλοκή του στο θάνατο του ασθενούς, και έχει επιλέξει αυτή που θεωρεί την πλέον τελεσφόρο για τον πάσχοντα και τον ίδιο. Ηθικά είναι υπεύθυνος για το αποτέλεσμα, διότι η επέλευσή του όχι μόνο προσδοκάται με βεβαιότητα, αλλά είναι και επιδιωκόμενη. Αν, επομένως, είχαμε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η ευθανασία είναι εν τέλει μία ανήθικη πράξη, θα έπρεπε να καταλογίσουμε στο γιατρό δόλο, αφού δεν έπραξε το καθήκον του για να την αποφύγει. Κάτω από αυτό το πρίσμα η παθητική ευθανασία θα ήταν μια αξιόμεμπτη όσο και αξιόποινη πράξη, τουλάχιστον εξίσου με την ενεργητική. Ηθικά, μάλιστα, θα μπορούσε να ισχυρισθεί κανείς πως το βάρος της μομφής θα έπεφτε περισσότερο πάνω στην παθητική ευθανασία, από τη στιγμή που η επιλογή της μεθόδου αυτής ενέχει και την προσπάθεια της συγκάλυψης. Η ενεργητική ευθανασία, αντίθετα, αποκαλύπτει τον δράστη της, ο οποίος αναλαμβάνει με θάρρος την ευθύνη της πράξης του.
Αν δεχθούμε πως όλα τα παραπάνω ισχύουν, η ενεργητική ευθανασία δεν παύει να είναι μια βάναυση επέμβαση στη ροή των πραγμάτων, μια βίαιη εισβολή του γιατρού στην φυσική εξέλιξη της κατάστασης του πάσχοντος, όπως θα έλεγαν οι υπέρμαχοι της ηθικής διαφοροποίησης της ενεργητικής από την παθητική ευθανασία. Αντίθετα, ο άλλος τρόπος σέβεται την φυσική ροή των πραγμάτων. Ο γιατρός απλά δεν παρεμβαίνει για να την αλλάξει. Αν δεν υπήρχε ο αναπνευστήρας, ο ασθενής ούτως ή άλλως θα πέθαινε. Αν, λοιπόν, δεν τον συνδέσουμε, δεν πράττουμε τίποτε άλλο από το να αφήσουμε την φύση να πάρει το δρόμο της. Με τον τρόπο αυτό είναι ο ασθενής που καταλήγει, όχι ο γιατρός που του στερεί τη ζωή. Όμως, το επιχείρημα αυτό δεν μπορεί να σταθεί σε αυστηρή φιλοσοφική εξέταση. Διότι η παρέμβαση στη φυσική εξέλιξη της υγείας ενός ασθενούς –με σκοπό τη βελτίωσή της ή τη σωτηρία της ζωής του– μπορεί να είναι είτε ηθικά ορθή είτε όχι. Μέση ή τρίτη εκδοχή λογικά δεν δύναται να υπάρξει. Ομιλώ, βέβαια, για την παρέμβαση αυτή καθ’ εαυτή, απαλλαγμένη από συγκυρίες. Και τούτο, διότι με τον τρόπο αυτό αντιμετωπίζεται η παθητική ευθανασία σύμφωνα με το εξεταζόμενο επιχείρημα. Δεν εστιάζει δηλαδή στον συγκεκριμένο ασθενή, ούτε στη φύση της πάθησης ή την ένταση της οδύνης του, αλλά υποστηρίζει πως η μη παρέμβαση συνιστά απόλυτο σεβασμό στη φυσική πορεία. Αν αποδεχθούμε την λογική αυτή απαίτηση –και δεν βλέπω πως μπορεί να μην οδηγηθούμε στον αγνωστικισμό και την ηθική σχετικότητα αν δεν το πράξουμε–, τότε είμαστε υποχρεωμένοι να θεωρήσουμε την αποφυγή παρέμβασης ως αναγκαία και ηθικώς ορθή. Τούτο προϋποθέτει, βέβαια, πως θέλουμε να επιμείνουμε στην ηθική διαφοροποίηση της πράξης από την παράλειψη σε ό,τι αφορά την ευθανασία. Αν λοιπόν η παράλειψη είναι ορθή, αυτό θα πρέπει να συμβαίνει σε όλες τις περιπτώσεις που αφορούν ομοειδείς καταστάσεις. Διότι είναι παράλογο, όπως διδάσκει ο Καντ, κάτι να είναι ορθό και κάτι άλλο όμοιο με το προηγούμενο να είναι λανθασμένο. Επίσης είμαστε υποχρεωμένοι να δεχθούμε, πως, επειδή η πράξη και η παράλειψη είναι δύο αντιθετικές στάσεις απέναντι στην ίδια κατάσταση, και αφού η παράλειψη είναι ορθή, τότε η πράξη είναι λανθασμένη. Αν όμως ισχύει αυτό, τότε πρέπει να ισχύει και σε όλες τις υπόλοιπες ομοειδείς καταστάσεις. Καταλήγουμε, λοιπόν, στο συμπέρασμα πως η όποια παρέμβαση επί της πορείας της υγείας και της εξέλιξης της ζωής του ασθενούς είναι πάντοτε μια λανθασμένη και ηθικώς μεμπτή πράξη. Διότι θα ήταν άτοπο και αντιφατικό να επαινέσουμε τον γιατρό που άφησε τα πράγματα να πάρουν την πορεία τους στη μια περίπτωση, ενώ παράλληλα τον καταδικάζουμε επειδή έπραξε το ίδιο σε μιαν άλλη. Όμως, κάθε άνθρωπος που καταφεύγει στον γιατρό το κάνει για να θεραπευτεί, να διακόψει δηλαδή την φυσική πορεία των πραγμάτων. Θα μας φαινόταν παράλογο, ανήθικο, άδικο και εγκληματικό αν ο γιατρός άφηνε τον ασθενή που αιμορραγεί ή αυτόν που έχει χάσει τα νεφρά του στην φυσική εξέλιξη της πορείας τους. Η ίδια η υπόσταση και η ουσία της ιατρικής θεμελιώνεται πάνω στην ανάγκη παρέμβασης του γιατρού στην αδυναμία και την ασθένεια του πάσχοντος. Αν, λοιπόν, η παράλειψη δεν είναι ηθικώς ορθή στις περιπτώσεις κατά τις οποίες η βοήθεια προς τον ασθενή είναι αναγκαία, στο συντριπτικά μεγαλύτερο δηλαδή ποσοστό, τότε δεν μπορεί να είναι ηθικώς επαινετή και στην περίπτωση της παθητικής ευθανασίας. Καθώς, όμως, η παράλειψη δεν είναι κατ’ ανάγκην ηθικά επαινετή, έτσι και η πράξη δεν μπορεί να είναι κατ’ ανάγκην ηθικά κολάσιμη. Υπό την έννοια αυτή, η ενεργητική και η παθητική ευθανασία δεν μπορούν να διέπονται αναγκαστικά από αντιθετική ηθικά σχέση.
Επιπλέον, αν η ιατρική παράλειψη θεωρηθεί φύσει, τότε η ιατρική πράξη είναι παρά φύση. Αυτό όμως είναι προφανώς παράλογο. Τί συμβαίνει λοιπόν; Η παρέμβαση στην εξέλιξη της υγείας και της ζωής είναι μία φυσική επινόηση του ανθρώπου. Επετεύχθη από ένα φυσικό ον, με φυσικά μέσα και αποσκοπεί σε ένα φυσικό αποτέλεσμα, την υγεία και τη ζωή. Από την στιγμή που η δυνατότητα αυτή παρέμβασης πραγματώθηκε, αποτελεί πλέον μια φυσική κατάσταση, ένα φυσικό θα λέγαμε όν. Εκείνος, επομένως, που δεν αξιοποιεί και δεν προσφέρει τη δυνατότητα αυτή, παρόλο που τη διαθέτει, λειτουργεί ενάντια στη φύση. Υπό την έννοια αυτή, η παράλειψη –όταν αυτή αφορά στην ευθανασία– είναι εξίσου αφύσικη με την πράξη.
Πέραν των ανωτέρω, στο σημείο αυτό θα πρέπει να τονισθεί και το εξής: για να χαρακτηρίσουμε ηθικά μια πράξη πρέπει να εξετάσουμε και το αποτέλεσμα που αυτή συνεπάγεται, ειδικά όταν αυτό δεν είναι εικαζόμενο, αλλά δεδομένο και απτό. Και δεν αναφέρομαι στον θάνατο του ασθενούς, αλλά στον τρόπο του θανάτου του. Πιστεύω πως, αν εξετάσουμε τις πιθανές επιπτώσεις της πράξης και της παράλειψης σε ό,τι αφορά στην ευθανασία, θα διαπιστώσουμε πόσο η διάκριση αυτή έχει οδηγήσει σε στρεβλώσεις την ιατρική πρακτική, αλλά και αυτό που θεωρούμε ηθικώς ορθό. Οι τρόποι με τους οποίους η ευθανασία διενεργείται, στην μία και στην άλλη της μορφή, είναι δεδομένοι και τα αποτελέσματά τους είναι γνωστά στους ειδικούς. Η ενεργητική ευθανασία, αυτή δηλαδή που ενέχει πράξη, τελείται με θανατηφόρο ένεση ή με τη χορήγηση κάποιου θανατηφόρου αερίου. Ο ασθενής καταλήγει ήρεμα και ανώδυνα κατά το δυνατόν, ενώ η αγωνία του περιορίζεται μόνο στον –σύντομο– χρόνο δράσης της χορηγούμενης ουσίας. Αντίθετα, η παθητική ευθανασία διενεργείται με στέρηση τροφής και νερού, με την αποσύνδεση από τον αναπνευστήρα ή από το μηχάνημα καρδιακής υποστήριξης. Στις περιπτώσεις αυτές ο ασθενής καταλήγει μέσα σε αφόρητο πόνο και ακόμη μεγαλύτερη αγωνία. Ο θάνατός του δεν είναι καθόλου ανθρώπινος, πλήττεται βάναυσα η αξιοπρέπειά του και –πιθανόν– η υστεροφημία του. Με δεδομένο, λοιπόν, το γεγονός πως ο διενεργών την ευθανασία γνωρίζει τα παραπάνω, τα οποία άλλωστε είναι εύλογα και για έναν αδαή, ποιά από τις δύο δυνατότητες ευθανασίας μπορεί να επαινεθεί ηθικά; Πιστεύω πως η απάντηση είναι προφανής.
Υπό το πρίσμα όλων των παραπάνω, ο όρος παθητική ευθανασία είναι εξόχως αντιφατικός. Δεν είναι παθητική, διότι η παράλειψη στο συγκεκριμένο θέμα συνιστά πράξη. Δεν είναι ευθανασία, διότι ο θάνατος δεν είναι καλός. Δεν μπορεί να διακριθεί ηθικά από την ενεργητική, και η όποια διαφοροποίηση είναι δυνατόν να επισημανθεί εντοπίζεται μόνο στον τρόπο και την ποιότητα του θανάτου, στον τομέα δηλαδή αυτό που –στην περίπτωση της ευθανασίας– η παράλειψη υστερεί δραματικά σε σχέση με την πράξη. Αν, λοιπόν, δεν υπάρχει λογική και ηθική διαφοροποίηση της πράξης από την παράλειψη σε ό,τι αφορά στην ευθανασία, τότε είναι περιττό να ομιλούμε για ενεργητική και παθητική ευθανασία. Σε ένα δε τόσο ευαίσθητο ηθικά και συγκινησιακά ζήτημα, ο,τιδήποτε δημιουργεί περιπλοκές δεν μπορεί παρά να συσκοτίζει την κρίση και να αποτελεί τροχοπέδη στην ηθική –και όποια άλλη– οριστική διευθέτηση του θέματος.
quote:
Ψηλός
Είσαι γιατρός;;
Όχι γιατί με τη σιγουριά με την οποία μιλάς είναι σαν να γνωρίζεις το θέμα περισσότερο και από τους εξειδικευμένους γιατρούς.
Γιατρός, όχι, δεν τελείωσα. Έκανα δύο χρόνια μόνο στην Ιατρική Σχολή Θεσσαλονίκης και μετά άλλαξα σχολή.
Το θέμα δεν το ξέρω καλύτερα από τους ειδικευμένους, το ξέρω πολύ καλύτερα από σένα όμως. Η Ιατρική είναι το χόμπυ μου.
quote:
Ψηλός
Το παίζεις πανεπιστήμονος και δεν διστάζεις να διαστρεβλώσεις ως και τα λόγια ειδικευμένων επιστημόνων.
Απλά προσπάθησα να σου εξηγήσω τι είπε ο γιατρός. Αυτά που λέει ο γιατρός σχολιάζω και σου τα αναλύει παρακάτω λεπτομερέστερα ο alexilexos.
quote:
Ψηλός
Το παιδί συνέχισε νά βρίσκεται σε κώμα, μέ μηδανική πρόβλεψη σωτηρίας γιά τόσο σοβαρή κατάσταση. 'Οταν έφυγαν οι νευροχειρουργοί, [u]οι άλλοι γιατροί τους κάλεσαν νά τους πούν ότι το παιδί ήταν εγκεφαλικά νεκρό.
νομίζεις ότι οι άλλοι γιατροί τελείως ανεύθυνα είπαν κάτι τέτοιο στους γονείς του;;
Οι γιατροί δεν είπαν κάτι τέτοιο. Αυτό κατάλαβαν οι γονείς. Το τι λέει ο γιατρός, είναι στην αναφορά του. Και εκεί μέσα πουθενά δεν αναφέρεται ότι ήταν κλινικά νεκρό. Πώς να το κάνουμε δηλαδή.
quote:
[b]ΨηλόςΌταν όλες, μα όλες οι δοκιμασίες εγκεφαλικού θανάτου είναι θετικές τότε, τι στην ευχή, πως θεωρείται ο ασθενής;;; ολοζώντανος;;
Άσε μας βρε Μακεδόνα, την τακτική των Αρχιερέων και Φαρισαίων ακολουθείς και εσύ.
Πήγαινε στη σελίδα της Ελληνικής Εταιρείας Μεταμοσχεύσεων και δες πόσα τεστ και πόση διαδικασία παίρνει για να διαπιστωθεί εγκεφαλικός θάνατος. Ένα τεστ δε λέει τίποτε.
Όσο για μένα, προσπαθώ πολύ ευγενικά και με πολύ υπομονή να σου εξηγήσω κάτι που δεν γνωρίζεις, δεν καταλαβαίνεις και δεν θέλεις να μάθεις. Σου απάντησε και ο alexilexos. Συμβουλέψου και τo site που σου δίνω και μετά θα δεις και μόνος σου ότι είσαι λάθος.
Ειλικρινά πάντως, δεν φταίω εγώ αν δεν σου βγαίνει το θαύμα... Προσπάθησε με κάτι άλλο.
Για το αν έχει καταγραφεί παγκόσμια καμία περίπτωση ανάνηψης από καταστροφή του εγκεφαλικού στελέχους, σε παραπέμπω στο άρθρο "ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ: ΑΡΧΗ ΖΩΗΣ του Αντώνη Λαγγουράνη, Διευθυντή της Μονάδας Τεχνητού Νεφρού του Νοσοκομείου Αλεξάνδρα όπου μπορείς να διαβάσεις επίσης πολύ ενδιαφέροντα πράγματα.
macedon
Και εγώ, πριν επιμείνω, έψαξα πληροφορίες, και είδα ότι οι γιατροί, δεν περιορίζονται μόνο στις δοκιμασίες εγκεφαλικού θανάτου αλλά κάνουν τους σχετικούς ελέγχους με τις κόρες των ματιών (όπως το αναφέρει και εδώ άλλωστε).
Φυσικά γιατρός δεν είμαι, μα κι αν ήμουνα, πάλι δεν θα μπορούσα να μιλήσω με σιγουριά από μόνος μου, ότι επρόκειτο για εγκεφαλικό θάνατο.
Η διάγνωση αυτή, όπως σωστά λέτε και εσείς, προϋποθέτει μια σειρά ελέγχων.
Σγη διήγηση, υπάρχει και χρονική εξέλιξη του γεγονότος, και μας πληροφορεί για τις σχετικές εξετάσεις που έγιναν και πριν τις τελικές δοκιμασίες. Και οι δοκιμασίες εγκεφαλικού θανάτου επίσης, έγιναν και πριν και έδειχναν ότι κατάσταση επιδεινώνεται, ώσπου στο τέλος έδειξαν όλες θετικό αποτέλεσμα.
Το γεγονός του ότι οι άλλοι γιατροί είπαν στους γονείς ότι το παιδί τους ήταν κλινικά νεκρό θεωρείτε ότι το έβγαλαν οι γονείς από το μυαλό τους;;
Αν όμως δεν το έβγαλαν, τότε σε τι συμπτώματα και εξετάσεις στηρίχθηκαν για να πουν κάτι τέτοιο;;
Φιλικά όπως πάντα
quote:
Ψηλός
Το γεγονός του ότι οι άλλοι γιατροί είπαν στους γονείς ότι το παιδί τους ήταν κλινικά νεκρό θεωρείτε ότι το έβγαλαν οι γονείς από το μυαλό τους;;
Από τα στοιχεία που παραθέτεις δε φαίνεται να είπαν οι γιατροί κάτι τέτοιο. Τα μόνα αξιόπιστα στοιχεία που έχεις και που παίρνω υπόψη μου είναι η αναφορά του γιατρού. Και στην αναφορά περιγράφονται όλες οι διαδικασίες που έγιναν για να μην φτάσει ο ασθενής σε εγκεφαλικό θάνατο. Τώρα να επιμένεις ότι το παιδί ήταν κλινικά νεκρό και αναστήθηκε... τι να πώ... πέστον να πάει στο βιβλίο Γκίνες να καταγραφεί σαν η μοναδική περίπτωση παγκόσμια.
Τις απαντήσεις σου τις έδωσα, σου τις εξήγησε και ο alexilexos, σου έδωσα και δύο ιατρικά sites, ρώτα και κανένα γιατρό. Αν μετά απ'όλα αυτά πάλι επιμένεις.... μάλλον χάνω τα λόγια μου.
macedon
Το περί ιατρών που είπαν ότι το παιδί ήταν κλινικά νεκρό, υπάρχει μέσα στη μαρτυρία, δεν το κατασκεύασα εγώ.
Δεν επιμένω εγώ ότι το παιδί ήταν κλινικά νεκρό, αυτό αναφέρεται μέσα στη μαρτυρία.
Θα ήθελα, όσοι θέλουν, να διαβάσουν μια πολύ ωραία συνέντευξη ενός επιστήμονα. [Συνέντευξη POPULAR SCIENCE (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)]
Λίγα λόγια για το βιογραφικό του:
""Μεταπτυχιακές σπουδές στην αστροφυσική στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, μεταπτυχιακές σπουδές στην Μηχανολογία στο MIT, διδακτορικές σπουδές πάνω στη βιοϊατρική τεχνολογία στο Χάρβαρντ, διδακτορικό στη βιοηθική από το ΑΠΘ..." Εργάστηκε επίσης ως σύμβουλος της NASA σε θέματα διαστημικής ιατρικής."
Ορίστε η ιστοσελίδα όπου και θα τη βρείτε διότι είναι μακροσκελής:
http://www.bioethics.org.gr/015_Popular%20Science.html
Αξίζει πράγματι τον κόπο, θα διαπιστώσετε ίσως κάποια πράγματα για τα οποία έχετε δεδομένες απόψεις.
Φιλικά όπως πάντα
quote:
Ψηλός
""Μεταπτυχιακές σπουδές στην αστροφυσική στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, μεταπτυχιακές σπουδές στην Μηχανολογία στο MIT, διδακτορικές σπουδές πάνω στη βιοϊατρική τεχνολογία στο Χάρβαρντ, διδακτορικό στη βιοηθική από το ΑΠΘ..." Εργάστηκε επίσης ως σύμβουλος της NASA σε θέματα διαστημικής ιατρικής."
Παρέλειψες "τυχαία" να αναφέρεις ότι είναι Αρχιμανδρίτης και Πρόεδρος της της επιτροπής Βιοηθικής της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος.
macedon
το έκανα επίτηδες για να παροτρύνω και κάτι προκατειλημμένους σαν και εσένα.
Είδες όμως που όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται;
Παράβλεψες όλα τα άλλα για να πας να κολλήσεις στο γεγονός της ιερατικής τους ιδιότητας.
Το γεγονός αυτό προσδίδει ακόμη μεγαλύτερη αξία σε αυτόν τον άνθρωπο και έρχεται να "γκρεμίσει" τις θεωρήσεις και τις πεποιθήσεις ορισμένων.
Λαμπρός επιστήμονας και λαμπρός κληρικός.
Καλό όμως θα ήταν να διαβάσει ο κόσμος τη συνέντευξη αυτή.
Εσύ τη διάβασες;
Φιλικά όπως πάντα
quote:
Ψηλός
Παράβλεψες όλα τα άλλα για να πας να κολλήσεις στο γεγονός της ιερατικής τους ιδιότητας.
Δεν παρέβλεψα τίποτε. Απλά σημειώνω ότι "τα ράσα δεν κάνουν τον παπά".
Ο καθένας κρίνεται από τα λεγόμενά του, όχι από τις ταμπέλες που φέρνει.
quote:
Ψηλός
Το γεγονός αυτό προσδίδει ακόμη μεγαλύτερη αξία σε αυτόν τον άνθρωπο και έρχεται να "γκρεμίσει" τις θεωρήσεις και τις πεποιθήσεις ορισμένων.
Δεν γκρεμίζει τίποτε γιατί δεν παραθέτει καμία τεκμηριωμένη άποψη. Απλά, παραθέτει την επίσημη θέση της εκκλησίας, λόγω της θέσης του, η οποία είναι γνωστή. Αναπόδεικτα εκκλησιαστικά φληναφλήματα περί ηθικής και Θεού και άλλα 20 παραμύθια.
quote:
Ψηλός
Λαμπρός επιστήμονας και λαμπρός κληρικός.
Υποθέτω ότι έχεις μελετήσει τόσο το θεολογικό του όσο και το επιστημονικό του έργο. Επειδή όμως μάλλον τον ανακάλυψες σήμερα, με ποιά κριτήρια τον κρίνεις;
quote:
Ψηλός
Καλό όμως θα ήταν να διαβάσει ο κόσμος τη συνέντευξη αυτή.
Εσύ τη διάβασες;
Σε ανύποπτο χρόνο και γενικά απέρριψα τις θέσεις του γιατί είναι ιδωμένες από την εκκλησιαστική σκοπιά και όχι από την επιστημονική, παρά τους τίτλους που υποτίθεται ότι φέρει.
Όταν δηλαδή η Ιατρική για παράδειγμα αναφέρεται στο έμβρυο σαν "κύημα" προσδίδοντάς του συγκεκριμένες (φυσιολογικές) ιδιότητες και ο "λαμπρός επιστήμονάς" σου το αναφέρει σαν "εικόνα του Θεού και δυνάμει ομοίωση του, άρα ιερό" νομίζω ότι δεν αξίζει να ασχοληθεί κανείς σοβαρά μαζί του.
macedon
Θεωρώ χρέος μου να το παραθέσω εδώ διότι περιέχει και μια επιστολή μαρτυρία του αΐμνηστου καθηγητή.
Πιστεύω πως αποτελεί παράδειγμα, μαζί και με τον Νικόλαο Χατζηνικολάου, για το πώς ο άνθρωπος μπορει να υπηρετεί την επιστήμη και το Θεό μαζί ταυτόχρονα, είτε στην πρώτη γραμμή είτε στα μετόπισθεν.
Υπάρχουν πλήθος θρησκευόμενων-πιστών επιστημόνων (θα τολμούσα να πω πως οι περισσότεροι είναι θρησκευόμενοι-πιστοί), σε πείσμα αυτών που υποστηρίζουν πως επιστήμη και Θεός είναι "πράγματα" εκ διαμέτρου αντίθετα.
Πιστεύω πως αξίζει τον κόπο να επισκευτείτε αυτή τη σελίδα:
http://www.greekmeds.gr/forum/index.php?s=4e22ef17b46760f0f9bba38e8e68eb81&showtopic=5753&pid=58819&st=0&#entry58819
Φιλικά όπως πάντα
quote:
quote:
--------------------------------------------------------------------------------
Ψηλός
Παράβλεψες όλα τα άλλα για να πας να κολλήσεις στο γεγονός της ιερατικής τους ιδιότητας.--------------------------------------------------------------------------------
Δεν παρέβλεψα τίποτε. Απλά σημειώνω ότι "τα ράσα δεν κάνουν τον παπά".
Ο καθένας κρίνεται από τα λεγόμενά του, όχι από τις ταμπέλες που φέρνει.
αρχίζω να πιστεύω ότι δεν ξέρεις τι σου γίνεται. Είναι πολλοί που θα ζήλευαν έστω και στο όνειρό τους να είχαν τις «ταμπέλες» που φέρνει αυτός ο κύριος.
quote:
quote:
--------------------------------------------------------------------------------
Ψηλός
Το γεγονός αυτό προσδίδει ακόμη μεγαλύτερη αξία σε αυτόν τον άνθρωπο και έρχεται να "γκρεμίσει" τις θεωρήσεις και τις πεποιθήσεις ορισμένων.--------------------------------------------------------------------------------
Δεν γκρεμίζει τίποτε γιατί δεν παραθέτει καμία τεκμηριωμένη άποψη. Απλά, παραθέτει την επίσημη θέση της εκκλησίας, λόγω της θέσης του, η οποία είναι γνωστή. Αναπόδεικτα εκκλησιαστικά φληναφλήματα περί ηθικής και Θεού και άλλα 20 παραμύθια.
άντε να γίνω πιο απλός για να με καταλάβεις και εσύ. Με το "γκρεμίζει τις θεωρήσεις και πεποιθήσεις", θέλησα να πω πως θα δούν ορισμένοι ότι ένας καταξιωμένος επιστήμονας σαν και αυτόν υπηρετεί και το Θεό, εν αντιθέσει με τις δικές τους πεποιθήσεις περί μη συμβατού επιστήμης και Θεού.
Ο άνθρωπος αυτός αφού πρώτα γνώρισε την επιστήμη, πιστεύω καλύτερα από όσο τη γνωρίζουμε εσύ και εγώ εδώ μέσα, στράφηκε να ανακαλύψει Αυτόν που εσύ απελπισμένα προσπαθείς να διαψεύσεις εδώ μέσα.
quote:
quote:Ψηλός
Λαμπρός επιστήμονας και λαμπρός κληρικός.Υποθέτω ότι έχεις μελετήσει τόσο το θεολογικό του όσο και το επιστημονικό του έργο. Επειδή όμως μάλλον τον ανακάλυψες σήμερα, με ποιά κριτήρια τον κρίνεις;
Όχι το επιστημονικό του έργο δεν το έχω μελετήσει, δεν θα μπορούσα άλλωστε, με τι εφόδια;
Το θεολογικό του έργο πάντως σκοπεύω να το μελετήσω (όσο μπορώ).
Πιστεύεις ότι είμαι τόσο αφελής έτσι ώστε να έχω την ψευδαίσθηση ότι θα μπορούσα, αφού μελετήσω το επιστημονικό του έργο ή ακόμη και το θεολογικό του έργο, να σταθώ απέναντί του και να τον κρίνω; εεε! θα ήμουν πράγματι για γέλια.
Φίλε Μακεδόνα δεν τρέφω τέτοιες ιδέες για τον ευατό μου.
Ναι σήμερα τον ανακάλυψα και χαίρομαι γι’αυτό, όπως ένα μικρό παιδί.
Όσον αφορά για την επιστημονική του καταξίωση, μόνο και μόνο τα ονόματα Χάρβαρντ και ΝΑΣΑ φτάνουν, ακόμη και τον καφετζή να έκανε εκεί.
quote:
Σε ανύποπτο χρόνο και γενικά απέρριψα τις θέσεις του γιατί είναι ιδωμένες από την εκκλησιαστική σκοπιά και όχι από την επιστημονική, παρά τους τίτλους που υποτίθεται ότι φέρει.
Αφού αμφισβητείς και τους τίτλους του, ε τότε καλά να πάθεις (μήπως ζηλεύεις;).
Κοίτα να δεις που τώρα ασχολούμαι μαζί σου σαν να ήσουν εσύ η αυθεντία, και αυτά που εσύ θα πείς, το κριτήριο εκγυρότητας ή όχι ενός επιστήμονα.
Ευτυχώς όμως που δεν υπάρχεις μόνο εσύ ή άτομα τόσο φανατισμένα όσο εσύ σε αυτό εδώ το φόρουμ.
Θέλω να ελπίζω πως απευθύνομαι, καθώς και δέχομαι συστάσεις, σε και από ανοιχτόμυαλους ανθρώπους.
Φιλικά όπως πάντα
quote:
Ψηλός
Τι να σου πω βρε Μακεδόνα, είσαι φαινόμενο άκρατου φανατισμού.
Οτι πεις. Πετάει ο γάιδαρος, πετάει. Εκεί θα κολλήσουμε τώρα;
quote:
Ψηλός
αρχίζω να πιστεύω ότι δεν ξέρεις τι σου γίνεται. Είναι πολλοί που θα ζήλευαν έστω και στο όνειρό τους να είχαν τις «ταμπέλες» που φέρνει αυτός ο κύριος.
Άνθρωποι σαν εσένα, ίσως. Άνθρωποι σαν και μένα, όχι. Γιατί αυτό που μετράει στους επιστήμονες, όπως και στα πατατάκια, είναι το περιεχόμενο, όχι η συσκευασία.
Δηλαδή αν σου έλεγα ότι ένας επιστήμονας που έχει πτυχίο από το Πανεπιστήμιο Αιγαίου, Μεταπτυχιακό από το Αριστοτέλειο, Διδακτορικό από το Columbia, Μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Νέας Υόρκης, συγγραφικό ερευνητικό έργο στο Πανεπιστήμιο Irwin της Καλιφόρνιας συμφωνεί με τον Μπαμπινιώτη για παράδειγμα, θα έπαιρνες σαν κριτήριο ορθότητας της γνώμης του τους τίτλους που έχει;
quote:
Ψηλός
Το θεολογικό του έργο πάντως σκοπεύω να το μελετήσω (όσο μπορώ).
Πιστεύεις ότι είμαι τόσο αφελής έτσι ώστε να έχω την ψευδαίσθηση ότι θα μπορούσα, αφού μελετήσω το επιστημονικό του έργο ή ακόμη και το θεολογικό του έργο, να σταθώ απέναντί του και να τον κρίνω; εεε! θα ήμουν πράγματι για γέλια.
Για γέλια είσαι ούτως ή άλλως, μην έχεις αυταπάτες. Με γραφικούς τύπους είναι γεμάτη η γη 
Όσο για την "κριτική" του έργου ενός επιστήμονα, όπως και ενός πολιτικού, όχι μόνο είναι θεμιτή αλλά και επιβεβλημένη. Διαφορετικά θα είμαστε ακόμη στην εποχή της Ιεράς Εξέτασης.
quote:
Ψηλός
Όσον αφορά για την επιστημονική του καταξίωση, μόνο και μόνο τα ονόματα Χάρβαρντ και ΝΑΣΑ φτάνουν, ακόμη και τον καφετζή να έκανε εκεί.
Φοβερή σκέψη!!!
quote:
[b]Ψηλός[b]
Κοίτα να δεις που τώρα ασχολούμαι μαζί σου σαν να ήσουν εσύ η αυθεντία, και αυτά που εσύ θα πείς, το κριτήριο εκγυρότητας ή όχι ενός επιστήμονα.
Δυστυχώς για σένα, τα κριτήρια εγκυρότητας ενός επιστημονικού έργου είναι και υπαρκτά και εφαρμόζονται. Γι'αυτό υπάρχουν τα επιστημονικά περιοδικά και οι επιστημονικές επιτροπές. Γι'αυτό και δημοσιεύονται οι επιστημονικές σκέψεις, για να κριθούν. Εκ προοιμίου, τίποτε δεν θεωρείται δεδομένο.
Α, ναι.... βεβαια... Τα ιουδαιοχριστιανικά παραμύθια. Αλλά αυτά πάλι είναι για ανθρώπους σαν και σένα, όχι σαν και μένα.
Όνειρα γλυκά φανατικέ μου Χριστιανέ...
macedon
Εγώ δεν είμαι σε θέση.
Σε ευχαριστώ για τη φιλοφρόνηση. Τουλάχιστον με τα αυτά που γράφω γελάνε και ορισμένοι ταλαίπωροι.
Βλέπεις που και κάποιοι γραφικοί έχουν τη θέση τους σε αυτή εδώ την κοινωνία;
Με τις δικές σου αερολογίες τι να κάνουν άραγε;
Εγώ ελπίζω μόνο, πως, εκτός από σένα που είσαι "κουφός" και "τυφλός", κάποιοι άλλοι θα αναρωτηθούν και θα πάνε ψάξουν και δεν θα αρκεστούν στις δικές σου παν-σοφίες.
Φιλικά όπως πάντα