- Ες Έδαφος Φέρειν (Σύγκρουση Χριστιανισμού - Αρχαίου Κόσμου μέσα από τη "μαύρη" μουσική?) - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
quote:πες το ξορκι ρε τζωνυ, γιατι ειμαι κι εγω του βουνου κι εχω να δω θαλασσα χρονια... που να μαυρισω οταν δε με βλεπει ο ηλιος. και φοραω μαυρα και ο ιδιος ειμαι ασπρος σαν πτωμα! [το εκρου του νεκρου που λενε!]
"γυμνος και ξυπολητος στο βουνο"
μην το πεις, καντο!
quote:αλλιως θα της εδιχνα φοτο του τζωνυ, να δει διαολια!!!
ποιανου τζωνυ?
εγω εχω φωτοστεφανο και μπορει να με παρεξηγουσε... 
Θυμάμαι τον εαυτό μου και διάφορους φίλους όταν ζούσαμε την ζωή μας με βάση τα ακούσματα μας από metal και gothic. Νομίζαμε ότι για να είμαστε πιστοί σ' αυτά που δήλωνε η μουσική η χαρά θα πρέπει να είναι απούσα από την ζωή μας. Η εφηβία είναι αρκετά δύσκολη περίοδος και όπως υπέροχα το περιέγραψε και η λίλιθ το μαύρο ήταν το χρώμα της ζωής μας.
Αρκετά χρόνια αργότερα συνειδητοποίησα ότι ο εναγκαλισμός της αρνητικότητας σε κατατρώει και το μαύρο μπορεί να γίνει απλή καταστροφή χωρίς αναγέννηση. Η πραγματική ουσία της σκοτεινής μουσικής βρίσκεται στο αγκάλιασμα των δυνατοτήτων που είναι έμφυτες τόσο στο θάνατο όσο και στη ζωή. Αυτό είναι που μετατρέπει τη θλίψη του θανάτου, της αποσύνθεσης, και της απώλειας σε ελπίδα, χαρά, και ζωή.
Η σκοτεινή τέχνη προσφερει τη λύτρωση γιατί σου επιτρέπει να δεις ξεκάθαρα και τις δύο όψεις.
Εκεί που είμασταν παλιά ήταν η συνεχής κριτική για ένα ένα κόσμο που δεν αντάποκρίνεται στα ιδεατά πρότυπα μας.
Εδώ που είμαστε τώρα είναι η συνειδητοποίηση ότι σ'αυτόν τον κόσμο όλα είναι πιθανά.
Infinitum Finitum Producit
quote:
λογω του καινουργιου δισκου των maiden δε με παιρνει ο υπνος
Εγώ να δεις 
.
Tell me what you can hear
And then tell me what you see
Everybody has a different way to view the world
I would like you to know, when you see the simple things
To appreciate this life it's not too late to learn
Από το Different Worlds
Infinitum Finitum Producit
Θα έχει μεγάλο νόημα για παράδειγμα αν εγώ βάλω κάτι το οποίο να μην σε εκφράζει?
Αν σκεφτείς οτι το topic είναι προσανατολισμένο προς το πως μερικά μουσικά είδη παρερμηνεύονται, πως αντιμετωπίζονται από κάποιες μερίδες ανθρώπων και την αντιπαραβολή τους με κάποιες παγιωμένες κοινωνικές αξίες, ίσως διευκολυνθείς.
Η επεξήγηση πχ "Χριστιανισμός vs αρχαίο πνεύμα" δε νομίζω πως θα είναι τόσο ενδεικτική του θέματος...
Φίλε μου A. Kircher, το κλειδί ενδεχομένως να βρίσκεται στο πως θα αντιμετωπίσεις το μαύρο ή έστω μια fothic ιδεολογία.
Αν την παρερμηνεύσεις, ίσως να σκεφτείς οτι πρέπει να περιφέρεσαι σαν την άδικη κατάρα, χωρίς καν να χαμογελάς και να κλαις όπου βρεθείς κι όπου σταθείς. 
Αν την δεις ως μια ιδεολογία με την οποία μπορείς να "φλερτάρεις" κατανοώντας το νόημα της αλλά και το πως θα μπορούσε να σε εκφράσει κατά περιόδους ίσως να την βιώσεις καλύτερα αλλά και βαθύτερα.
In anticipation of my resurrection...
Θέλω να τονίσω ακόμη ότι πρέπει να κρατούμε μια ισορροπία μέσα
μας, να μην αφηνόμαστε μέσα στο μαύρο...
Όποιος δέχεται το μαύρο, υποχρεωτικά δέχεται και το λευκό και
όλα τα χρώματα που περιέχει το λευκό.
Δε γίνεται να είσαι μόνο μαύρος, δε μπορείς να βυθιστείς μέσα στον
απόλυτο πόνο του μαύρου, αν δεν έχεις βιώσει την απόλυτη χαρά,
δε μπορείς να αναζητήσεις την κυριαρχία, αν δεν έχεις υπάρξει
υπόδουλος... δεν μπορείς να βρεις το μέτρο, δε μπορείς να εκφράσεις
το είναι σου, αν δεν το έχεις απλώσει προς κάθε πιθανή κατεύθυνση!
Θα σας αφιερώσω το παρακάτω κείμενο από το βιβλίο "Ο προφήτης" του
Kahlil Gibran:
"Η χαρά σου δεν είναι παρά η θλίψη σου χωρίς μάσκα.
Και το ίδιο πηγάδι, απ' όπου αναβρύζει το γέλιο σου ήταν πολλές φορές
γεμάτο με τα δικά σου δάκρυα.
Πώς μπορεί να είναι αλλιώς;
Όσο πιό βαθιά σκάβει η λύπη μέσα σου, τόσο πιό πολλή χαρά μπορείς να
χωρέσεις.
Δεν είναι το ποτήρι που γεμίζει με το κρασί σου εκείνος ο ίδιος
πηλός που ψήνονταν στο φούρνο;
Δεν είναι το λαούτο που γαληνεύει το πνεύμα σου το ξύλο που σκάψανε
μαχαίρια;
Όταν χαίρεσαι, κοίταξε βαθιά μες την καρδιά σου και θα δεις πως αυτό
που σε κάνει χαρούμενο είναι αυτό που κάποτε σε έκανε θλιμμένο.
Και όταν λυπάσαι, κοίταξε πάλι μες την καρδιά σου και θα δεις ότι
όντως κλαίς για αυτό που ήταν κάποτε η χαρά σου.
Μερικοί από εσάς λένε -η χαρά είναι μεγαλύτερη από τη θλίψη- άλλοι
λένε, -όχι, η θλίψη είναι πιό μεγάλη.
Εγώ όμως σας λέγω πως είναι αχώριστες.
Έρχονται πάντα και οι δυό μαζί και όταν η μία κάθεται μαζί σας στο
τραπέζι σας, να θυμάστε πως η άλλη κοιμάται στο κρεβάτι σας.
Αλήθεια, όλοι σας ταλαντέυεστε σαν τις ζυγαριές, πότε προς τη χαρά
και πότε προς τη λύπη.
Μόνο όταν είστε αδειανοί είστε ασάλευτοι και ζυγιασμένοι.
Όταν ο θησαυροφύλακας σας σηκώνει για να ζυγίσει το χρυσάφι και το
ασήμι του, τότε η χαρά ή η λύπη σας ανεβαίνουν ή πέφτουν."
Για να μπορέσεις να κατανοήσεις μια κατάσταση στο βάθος της, πρέπει να έχεις βιώσει και να κατανοήσει αντίστοιχα την αντίθετη της.
Όχι, δεν υπάρχει κανείς λόγος να εμμένεις στο μαύρο συνεχώς, πρέπει να περνάς και στο λευκό (και γενικότερα στα υπόλοιπα χρώματα) διαφορετικά το μαύρο θα σε καταβροχθίσει και θα μπεις σε άλλα μονοπάτια, (αυτο)καταστροφικά.
Για να αποκομίζεις ένα είδος γνώσης πρέπει να περνάς από διάφορα στάδια, να στροβιλίζεσαι μέσα σ' αυτά μαθαίνοντας ό,τι έχουν να σε διδάξουν.
Αλλά όχι να βαλτώσεις σ' αυτά...
In anticipation of my resurrection...
quote:
d.a. ακομα δεν μου απαντας στην κατηγορια οτι ο θεος ειναι σαδιστης... πιστεψε με, στο ατομο που θα καταφερει με επιχειρηματα να μου αποδειξει το αντιθετο, θα κοψω το χερι μου [για να μην πω τπτ αλλο] και θα του το δωσω να το ταριχευσει να το βαλει στον τοιχο του!
εχω την εντυπωση οτι ουτε καν διαβασες τι εγραφα....ακου ο θεος ειναι σαδιστης.για ποιον μιλας φιλε μου ?
νομιζεις οτι ειναι ενας σαν και εμας,σε συνηθειες,παθη,επιθυμιες κτλπ ?
ειναι κατι το τοσο διαφορετικο που ειναι αστειο να το κοσμεις με επιθετα που ταιριαζουν στους ανθρωπους.
Λιλιθ και Α.Kircher
ο θανατος πιστευω οτι ειναι κατι πολυ διαφορετικο απο τον σατανα,διοτι ο θανατος μπορει να βρει και τον σατανα,αν υποθεσουμε οτι ειναι καποια υπαρκτη οντοτητα.
μου αρεσε η αποψη περι που death metal και της "επαναστασης".αυτοι ομως ειναι αυτοι που οπως και ενας φιλος μου ελεγε {και το εκανε και στιχο σε τραγουδι} "φτηνοι επαναστατες της στιγμης".
quote:
πραγματι εμενα τουλαχιστον, αν και ειμαι αντικοινωνικος και δρω κυριως παρασκηνιακα, μου αρεσει να ξεχωριζω, κι ας αγγιζω τα ορια του εκκεντρικου καμια φορα. μαλιστα πολυ που δεν ξερουν το ονομα μου, με αποκαλουν "το παιδι που γρυλιζει", καθως συχνα, ενα warcry μουβγαινει ως η καλυτερη απαντηση, και φοραω μαυρα, μεχρι να βρω κατι πιο σκουρο. ["-ψυχακια, φορας μαυρα καλοκαιριατικα;" -"ναι ρε τρεντα. χασου απο μπροστα μου μη σε θυσιασω!"]
ε ?
ουτε μια φορα στην ζωη μου δεν σε εχω δει με μαυρο τζιν
γιατι ολοι φορατε μαυρα οτα νιωθετε καπως ?
εγω ολη μου την ζωη φοραω μαυρα,καφε και πρασσινα {σκουρα πρασσινα} ειναι τα αγαπημενα μου χρωματα.αλλα και full μαυρα να φοραω δεν μοιαζω με μεταλα.
αν και το μαυρο και ασπρο δεν ειναι χρωματα,αλλα χρωματικη απουσια πιστευω οτι ο καθενας τα φοραει για διαφορετικο λογο.
ο κλεφτης για παραδειγμα τα φοραει για να μην φαινεται στο σκοταδι.
santaclaws is coming....to town!
quote:
ουτε μια φορα στην ζωη μου δεν σε εχω δει με μαυρο τζιν
1ον: αχεμ...... γκουχ γκουχ....
ΒΛΑΚΑ! you blew our cover!!!
2ον: την περασμενη βδομαδα μου εκανες διαλεξη επειδη φορεσα μαυρη βερμουδα χωρις να εχω μαυρισει, λες και με νοιαζει τι θα πουν τα τρεντια γυρω μου! και με μαυρο τζιν με εχεις δει αλλα απο παρατηρητικοτητα σκιζεις!!!
...και μετα απο αυτο το ευχαριστο διαλειμμα:
το οτι μου αρεσει να φοραω μαυρο, οσον αφορα εμενα προσωπικα παντα, δε σημαινει οτι ειμαι και μαυροψυχος!
ειμαι χαβαλες αι μου αρεσει να το ριχνω εξω, αλλα δε μπορω να γινω και χαζοχαρουμενος σαν αυτους που βλεπω καθε μερα και τα γραφουν ολα.... εκει που δεν πιανει το μελανι.
το 70% των συναισθηματων μου ημερισιως ειναι λυπη, ασχετως το τι εξωτερικευω. δε θα πεσω και στα ναρκωτικα, αλλα θλιβομαι βλεποντας την γυρω μου κατασταση, και γι' αυτο προσπαθω να ξεχωρισω... και να σωσω και αλλους μαζι μου.
πεθαμενε, μηπως να βαζαμε "το μαυρο χρωμα ως τροπος ζωης";
αν και ξεφυγαμε λιγο.
ο σκοπος οτυ τοπικ ηταν να συζτησουμε σχετικα με την συγκρουση χριστιανισμου και αρχαιου κοσμου... αχταρμας... και μεσα σ'ολα τ'αλλα η ισπανια μας πηρε τα σωβρακα!!! δευτεραθλητες σου λεει...
______________________________________________
ΕΣ ΕΔΑΦΟΣ ΦΕΡΕΙΝ ...
Μαύρο, το χρώμα της κυριαρχίας, το χρώμα του πένθους, το χρώμα της
σοβαρότητας, το χρώμα της ιεροτελεστίας, το χρώμα της επισημότητας...
Το μαύρο είναι απουσία χρώματος, είναι μινιμαλιστικό, απόλυτο.
Ντύνομαι στα μαύρα όταν θέλω να είμαι ΕΓΩ και αυτό το ΕΓΩ να είναι
σκέτο, ανόθευτο...
Δε θέλω να παρασύρω με τα χρώματα, γιατί κάθε χρώμα κάτι συμβολίζει,
άρα ίσως κάτι αποκαλύπτει, το γαλάζιο την ανεμελιά, το κόκκινο το
πάθος, το λευκό την αγνότητα, το κίτρινο την εξωστρέφεια κλπ...
Ενώ το μαυρό... αχ το μαύρο! Τότε είμαι μόνο ΕΓΩ και αυτό το ΕΓΩ
μπορεί να καλύπτει ένα ευρύ φάσμα μυστηρίου, να είναι ότι θέλω...
Μέσα στο μαύρο είμαι ένας κυρίαρχος. Μπορώ να επιλέγω, το ΕΙΝΑΙ μου
ανεπηρέαστο δε χρειάζεται να υπακούσει σε νόμους, που άλλα χρώματα
το καθυποτάσσουν.
Με το μαύρο, υπάρχει μόνο ένα πρόσωπο και έτσι αυτό το πρόσωπο γίνεται
ξαφνικά πολύ σημαντικό. Το βλέμμα στέκεται σε αυτό το πρόσωπο και
αυτό το πρόσωπο τότε μετασχηματίζεται σε μια πύλη...
Αχ! το μαύρο, πόσα δεν αποκαλύπτει, πόσο ενεργοποιεί τη φαντασία...
Αχ! το μάυρο, το χρώμα που ντύνει ένα βασιλιά, έναν ιερέα... το χρώμα
της ψυχής, μόλις αγγίζει τον κόσμο της ύλης, ενώ ακόμη ΕΙΝΑΙ...
quote:
ο σκοπος οτυ τοπικ ηταν να συζτησουμε σχετικα με την συγκρουση χριστιανισμου και αρχαιου κοσμου...
Αγαπητοί φίλοι,
τι θα λέγατε να το συζητάγαμε το παραπάνω στα πλαίσια της σκληρής μουσικής;
Ιδιαίτερα που στα τελευταία χρόνια στο metal τον σατανισμό τον έχει αντικαταστήσει ο παγανισμός. Συγκροτήματα από την Ευρώπη και όχι μόνο στρέφονται στις αρχαίες προ-χριστιανικές λατρείες όχι μόνο για να εμπευστούν μουσικά αλλά και και για να βρούν μιά καινούργια ιδεολογία και κοσμοθεωρία.
Τι αντιπροσωπεύει αυτή η αλλαγή σε πνευματικό αλλά και κοινωνικό επίπεδο;
Μήπως έχουμε εξιδανικεύσει χωρίς λόγο το παγανιστικό παρελθόν μας και έχουμε δαιμονοποιήσει τον χριστιανισμό ως αιτία όλων των σύγχρονων κακών ή μήπως το προ-χριστιανικό παρελθόν κρύβει μια καινούργια αφετηρία για το μέλλον;
Έρχεται το τέλος του χριστιανισμού ως κυριαρχούσα κοσμοθεωρία στο δυτικό κόσμο;
Απλά μια ιδέα.
Infinitum Finitum Producit
Ίσως να μπορούσαμε να προσθέσουμε μια επεξήγηση του τύπου "η σύγκρουση του Χριστιανισμού με τον αρχαίο κόσμο μέσα από τη μουσική" ή κάπως έτσι.
Προσωπικά θεωρώ πως είναι πολύ σωστή η παρατήρηση αλλά κι η κατεύθυνση που προτείνει ο φίλος A. Kircher!
Τι λες λοιπόν κι εσύ?
Όχι τίποτα άλλο αλλά το έχουμε καθυστερήσει λιγάκι!
In anticipation of my resurrection...
Από τις γνωστότερες ταινίες του είναι:
-ο ''Ανδαλουσιανός Σκύλος'' (1929) Un Chien Andalou
-η "Χρυσή εποχή" (1930) L'age d'Or
-ο "Ναζαρίν" (1958) Νazarin
-η "Βιριδιάνα" (1961) Viridiana
-το "Ημερολόγιο μιας καμαριέρας" (1964) Le Journal d'Une Femme de Chambre
-η "Ωραία της Ημέρας (1966) Belle de Jour
-η "Τριστάνα" (1970) Tristana
-η "Διακριτική γοητεία της Μπουρζουαζίας" (1972) Le Charme Discret de la Burgeoisie
-το "Φάντασμα της ελευθερίας" (1974) Le Fantom de la Liberte
-και το "Σκοτεινό Αντικείμενο του Πόθου" (1977) Cet Obscur Object du Desir
Συνολικά έχει γυρίσει 31 ταινίες στη Ισπανία, το Μεξικό (όπου πήγε κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου) και την Αμερική.
Εμπορικός (ενίοτε) αλλά και αιρετικός (πάντα)!
Μεγάλωσε σε πολύ αυστηρό οικογενειακό περιβάλλον ενώ πήγε σε σχολείο ιερωμένων, και ποτέ δεν έπαψε να "προκαλεί" τον κλήρο, τις θρησκείες, το παπαδαριό...
Αρκεί κανείς να αναφέρει τη σκηνή (από τον Ανδαλουσιανό σκύλο) όπου μπαίνει κάποιος σε ένα δωμάτιο σπρώχνωντας σαν βόδι: δύο πιάνα, δύο κληρικούς και δυο ψόφια μουλάρια!
Σε αυτόν επίσης, ανήκει, η φράση "Δόξα τον Θεό, εγώ είμαι άθεος."
Εντυπωσιακά ανύσηχο πνεύμα, με τρομερό χιούμορ, που έζησε το ρεύμα του σουρεαλισμού στον κινηματογράφο από τις αρχές μέχρι και το άδοξο τέλος του (όπως ο Jim Morrison προς το τέλος του έλεγε "Rock is dead", έτσι και ο Μπουνιουέλ υποστηρίζει ότι ο Σουρεαλισμός δεν μπορούσε να κρατήσει πολύ λόγω της ίδιας του της ιδεολογίας, και ξέφτισε νωρίς. Στην πραγματικότητα, ως ρεύμα, προτείνει το... χάος, την παντελή έλλειψη πειθαρχίας και λογικής συμβατικότητας.)
Αξίζει, τέλος, να αναφέρουμε ότι ήταν στενός φίλος με πολλούς πνευματικούς φωστήρες της εποχής, μεγάλους διανοούμενους, αλλά και τεράστιους καλλιτέχνες, όπως Salvador Dali, Federico Garcia Lorka, Rafael Alberti, Pedro Garfias, κα...
Αν δεν έχετε δει κάποια ταινία του, σπεύσατε!
Την επόμενη Παρασκευή παίζει στην ΕΤ-1 το " Los Olvidados " (στα ελληνικά είναι γνωστή ως "Ξεχασμένοι από την Κοινωνία"), ενώ πριν λίγες μέρες προβλήθηκε το "Nazarin" (αγαπημένο μου). Εύκολα μπορείτε να βρείτε και στο internet τον "Ανδαλουσιανό σκύλο", που είναι η πρώτη του ταινία, και γι'αυτήν συνεργάστηκε με τον Salvador Dali. Είναι μια ταινία που παρουσιάζει πολλά όνειρα δικά του και του Dali. Στην εποχή της θεωρήθηκε όχι απλώς τρομακτική, βλάσφημη, σατανική και σοκαριστική, αλλά ακόμη και ακαταλαβίστικη. Κατά τη γνώμη μου είναι ό,τι πιο κοντινό μπορεί να υπάρξει στην έννοια ονειροπόληση.
Κυκλοφορεί και βιβλίο με την αυτοβιογραφία του με τίτλο "Η τελευταία Πνοή", που είμαι σίγουρος ότι οι φαν του το έχουν ήδη.
®iv