Rivaldinho
Νέο ΜέλοςΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Η αλήθεια είναι ότι ίσως ήμουν ιδιαίτερα αυστηρός στην αξιολόγηση του Revolutions, αλλά αυτό είναι λογικό γιατί τα δύο προηγούμενα Matrix μου άρεσαν πολύ περισσότερο.
Απλώς είχα την εντύπωση, από την αρχή, ότι η ταινία Matrix ήταν μια ολοκληρωμένη κοσμοθεωρία. Στην πορεία βλέπω ότι ήταν απλώς μια καλή κεντρική ιδέα, γύρω από την οποία οι αδερφοί Wakovsky είπαν:
"Ας βάλω λίγο από Αρχαία Ελληνική Μυθολογία"
"Ας βάλω λίγο από σκανδιναβική μυθολογία"
"Ας βάλω λίγο από Βαβυλώνα και Ναβουχοδονόσωρ"
"Ας βάλω λίγο από αρχαίους Αμερικάνικους και Ασιατικούς πολιτισμούς"
"Ας βάλω λίγο από Χριστιανισμό"
"Ας βάλω λίγο από Βουδισμό"
"Ας βάλω λίγο κι από Philip Dick (όπως ειπώθηκε)"
"Και τέλος, μπόλικο Hollywood".
Αυτά τα ολίγα.Και χαιρετίσματα στους απανταχού Matrixόφιλους.
®iv
Πρώτον:Έχω δει τα δύο πρώτα μέρη του Matrix και τα έχω ψάξει λιγάκι βαθύτερα. Το concept της σειράς Μatrix είναι πολύ καλό και η φιλοσοφία της σειράς ξεκάθαρη.Είναι πράγματι μια "ψαγμένη" σειρά.
Ωστόσο, περίμενα από το τρίτο μέρος (το Matrix Revolutions),να μας δώσει όλες τις απαντήσεις. Το τέλος της τριλογίας με άφησε με πολλές απορίες και με "ξενέρωσε" (εξ ου και ο -ομολογουμένως άκομψος-επιθετικός προσδιορισμός "ξενέρα", που πηγαίνει στο Matrix Revolutions).
Επίσης με κούρασαν, στο τρίτο μέρος του Matrix, οι virtual σκηνές βίας.Μου θύμιζαν Robocop, μου θύμιζαν Terminator.Δεν ξέρω αν έχετε αντίρρηση πάνω σε αυτό.
Εξακολουθώ να έχω τις απορίες που απαρίθμησα στο προηγούμενο μήνυμά μου.Και αν μπορείτε, απαντήστε μου σε αυτές για να καταλάβω. Έτσι κι αλλιώς, θα ξαναδώ το τρίτο μέρος της σειράς όταν βγει σε βίντεο με την ησυχία μου, μήπως μου λυθούν οι απορίες.Σε εσάς δεν άφησε απορίες το Revolutions;
Μπορεί να είμαι έως έναν βαθμό χαζός που δεν κατάλαβα το τέλος της τριλογίας, αλλά θα ήμουν ακόμη πιο χαζός εάν δεν προσπαθούσα να το καταλάβω και απλώς την εξέταζα επιφανειακά.
®iv
Στο τέλος μου άφησε την εντύπωση ότι στο σύμπαν υπάρχουν μόνο δύο οντότητες: η Προφήτης και ο Αρχιτέκτονας, οι οποίοι, δουλειά δεν είχανε, φτιάξανε ένα Matrix και διάφορα άλλα προγράμματα με εξαιρετική αρμονία.Προγράμματα περίπλοκα, πολλά από τα οποία άγγιζαν την τελειότητα, πράγματι, αλλά που η μοναδική αιτία ύπαρξής τους είναι για να βάζουν οι δύο προαναφερθέντες στοιχήματα μεταξύ τους (στο τέλος της ταινίας βλέπουμε τον Αρχιτέκτονα να παραδέχεται ότι έχασε το στοίχημα με την Προφήτη και να αναφέρει ότι θα κάνει κάτι που της είχε υποσχεθεί).
Εν πάσει περιπτώσει, επειδή η ταινία είναι πολύ "ψαγμένη" και νεαρός γαρ όντας ίσως να μην κατάλαβα το νόημα το βαθύτερο, ας μου εξηγήσει κάποιος που είδε το τρίτο Matrix (και κατάλαβε) τα εξής:
1)Ποιός έφτιαξε τον Αρχιτέκτονα και την Προφήτη, ποιός δηλαδή είναι στην κορυφή της πυραμίδας;Ποιό είναι το υπέρτατο όν;
2)Ο Γάλλος (μου διαφεύγει το όνομα) που έτρωγε τις ελιές με την οδοντογλυφίδα, τί ρόλο βαράει; Είναι ανώτερο όν από τον άνθρωπο, είναι πρόγραμμα;
3)Αυτή η φάτσα που εμφανίζεται στον (τυφλό) Νύο (που κάνει μαζί του συμφωνία για ειρήνη άν αυτός κατάφερνε να εξοντώσει τον agent Smith) ποιός ήταν;
4)Το "αρνητικό" του Νύο (το άτομο που είπε η Προφήτης πώς υπάρχει για να "ισορροπεί η εξίσωση") ποιό ήταν; Η "Φάτσα" της πόλης των μηχανών ή ο άλλος τύπος που τρύπωσε στο Ναβουχοδονόσωρ και τύφλωσε τον Νύο;
5)Εφ'όσων η ειρήνη που συμφωνήθηκε στο τέλος μεταξύ ανθρώπων και μηχανών είναι τόσο εύθραυστη, και δεν είναι και στη ζωή ο Νύο, πώς είναι σίγουροι οι άνθρωποι ότι σώθηκαν και μπορούν να ζήσουν ειρηνικά μια για πάντα;
6)Ο agent Smith είναι γιός της Προφήτου; (Γιατί την αποκαλεί μαμά λίγο πρίν αντιγράψει τον εαυτό του πάνω της).
7)Το κοριτσάκι το μαυρούτσικο το συμπαθέστατο, τί ρόλο παίζει; Γιατί λέει στην προφήτη στο τέλος ότι αυτή έφτιαξε εκείνη τη μεγαλοπρεπέστατη Ανατολή του ήλιου;
8)Ο Ήλιος, το φώς, είναι ένα μυστήριο που εμφανίζεται πρώτη φορά. *Η "Φάτσα" βρίσκεται σε ένα θρόνο σε σχήμα ήλιου και χρώμα μαύρο.
*Ο Νύο βλέπει (μέσα στην τύφλα του) φως, κάτι σαν φωτεινό χάρτη.
*Η ανατολή του ήλιο στο τέλος.
Αυτά. Αν μπορεί κάποιος ας μου δώσει μιαν απάντηση, ας μου δώσει το μπλέ χάπι βρε αδερφέ (όχι to viagra, από το άλλο το καλό που πήρε και ο Νύο στο Matrix 1).
ΥΓ : Μέσα σε όλα τα άλλα χάσαμε και την έκλειψη σελήνης λόγω συννεφιάς ...
®iv
Από τις γνωστότερες ταινίες του είναι:
-ο ''Ανδαλουσιανός Σκύλος'' (1929) Un Chien Andalou
-η "Χρυσή εποχή" (1930) L'age d'Or
-ο "Ναζαρίν" (1958) Νazarin
-η "Βιριδιάνα" (1961) Viridiana
-το "Ημερολόγιο μιας καμαριέρας" (1964) Le Journal d'Une Femme de Chambre
-η "Ωραία της Ημέρας (1966) Belle de Jour
-η "Τριστάνα" (1970) Tristana
-η "Διακριτική γοητεία της Μπουρζουαζίας" (1972) Le Charme Discret de la Burgeoisie
-το "Φάντασμα της ελευθερίας" (1974) Le Fantom de la Liberte
-και το "Σκοτεινό Αντικείμενο του Πόθου" (1977) Cet Obscur Object du Desir
Συνολικά έχει γυρίσει 31 ταινίες στη Ισπανία, το Μεξικό (όπου πήγε κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου) και την Αμερική.
Εμπορικός (ενίοτε) αλλά και αιρετικός (πάντα)!
Μεγάλωσε σε πολύ αυστηρό οικογενειακό περιβάλλον ενώ πήγε σε σχολείο ιερωμένων, και ποτέ δεν έπαψε να "προκαλεί" τον κλήρο, τις θρησκείες, το παπαδαριό...
Αρκεί κανείς να αναφέρει τη σκηνή (από τον Ανδαλουσιανό σκύλο) όπου μπαίνει κάποιος σε ένα δωμάτιο σπρώχνωντας σαν βόδι: δύο πιάνα, δύο κληρικούς και δυο ψόφια μουλάρια!
Σε αυτόν επίσης, ανήκει, η φράση "Δόξα τον Θεό, εγώ είμαι άθεος."
Εντυπωσιακά ανύσηχο πνεύμα, με τρομερό χιούμορ, που έζησε το ρεύμα του σουρεαλισμού στον κινηματογράφο από τις αρχές μέχρι και το άδοξο τέλος του (όπως ο Jim Morrison προς το τέλος του έλεγε "Rock is dead", έτσι και ο Μπουνιουέλ υποστηρίζει ότι ο Σουρεαλισμός δεν μπορούσε να κρατήσει πολύ λόγω της ίδιας του της ιδεολογίας, και ξέφτισε νωρίς. Στην πραγματικότητα, ως ρεύμα, προτείνει το... χάος, την παντελή έλλειψη πειθαρχίας και λογικής συμβατικότητας.)
Αξίζει, τέλος, να αναφέρουμε ότι ήταν στενός φίλος με πολλούς πνευματικούς φωστήρες της εποχής, μεγάλους διανοούμενους, αλλά και τεράστιους καλλιτέχνες, όπως Salvador Dali, Federico Garcia Lorka, Rafael Alberti, Pedro Garfias, κα...
Αν δεν έχετε δει κάποια ταινία του, σπεύσατε!
Την επόμενη Παρασκευή παίζει στην ΕΤ-1 το " Los Olvidados " (στα ελληνικά είναι γνωστή ως "Ξεχασμένοι από την Κοινωνία"), ενώ πριν λίγες μέρες προβλήθηκε το "Nazarin" (αγαπημένο μου). Εύκολα μπορείτε να βρείτε και στο internet τον "Ανδαλουσιανό σκύλο", που είναι η πρώτη του ταινία, και γι'αυτήν συνεργάστηκε με τον Salvador Dali. Είναι μια ταινία που παρουσιάζει πολλά όνειρα δικά του και του Dali. Στην εποχή της θεωρήθηκε όχι απλώς τρομακτική, βλάσφημη, σατανική και σοκαριστική, αλλά ακόμη και ακαταλαβίστικη. Κατά τη γνώμη μου είναι ό,τι πιο κοντινό μπορεί να υπάρξει στην έννοια ονειροπόληση.
Κυκλοφορεί και βιβλίο με την αυτοβιογραφία του με τίτλο "Η τελευταία Πνοή", που είμαι σίγουρος ότι οι φαν του το έχουν ήδη.
®iv
Paidia, eleos hioumor kanoume, einai profanes.
®iv
Αυτή είναι η τέχνη του κινηματογράφου, αλλά και η δουλειά του σκηνοθέτη:
Να σε πείσει να δεις την ταινία του.
Δεν καταλαβαίνω πού βρίσκεις το κακό στο να περνάει το μύνημα της επανάστασης; 'Η μήπως αμφιβάλλεις ότι "το συστημα.....σε λιγο εχει σκοπο να περιλαβει τον πισινο μας" ;; Διάβασε, αν θέλεις, το "Brave new world", του Aldus Haxley, ή το πιο γνωστό "1984" του George Orwell για να δεις ότι αυτά που δείχνουν στο V σίγουρα δεν είναι πρωτότυπα αλλά ούτε και μακρυνά...
Ως προς το 3ο που λες ομολογώ ότι με μπερδεύεις. Οι άνθρωποι που ζουν με ένα ευρώ την ημέρα είναι οι άνθρωποι που τους πίνουν το αίμα οι μεγαλοκαρχαρίες και τους πατάνε μέχρι τον λαιμό.
Είναι οι άνθρωποι από τους οποίους κλέβουν τη ζωή και προσπαθούν να τους πάρουν τόσο κάθε ρανίδα του ιδρώτα τους, όσο και τα όνειρά τους.
Δεν ήρθε ακόμα η ώρα να επαναστατήσουν αυτόί οι άνθρωποι ...;
Χτές αυτοί οι άνθρωποι ζούσαν με δύο ευρώ τη μέρα και απλώς τους μαστίγωναν.
Σήμερα ζουν με ένα ευρώ και τους πατάνε το λαιμό.
Αύριο, λες, δε θα ζουν με μισό ευρώ; Αδυνατώ να φανταστώ πόσο ακόμα μπορούν να τους βασανίσουν αλλά είμαι σίγουρος ότι θα βρουν έναν χειρότερο τρόπο.
Πότε θα επαναστατήσουν αυτοί οι άνθρωποι;
Πότε θα σηκώσουμε κεφάλι;; Πότε, αν όχι τώρα;
(Αυτό με έκανε εμένα να σκεφτώ αυτή η ταινία)
Και, μπάϊ δε γουέϊ (που λένε και στο χωριό μου) δεν νομίζω ότι οι αδελφοί Wackovsky (κάπως έτσι δε γράφεται;) είναι καλοί ως προς τη σκηνοθεσία. ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ, κατά τη γνώμη μου. Και αυτό είναι οφθαλμοφανές ειδικά στα Matrix Reloaded και Matrix Revolutions όπου πάνω από τη μισή ταινία είναι οπτικά εφέ και computerized.
Αυτό δείχνει σκηνοθετική αδυναμία.
Αλλά δεν μπορώ να αρνηθώ ότι τα θέματα με τα οποία καταπιάνονται είναι πολύ ενδιαφέροντα. Ούτε μπορώ να υποστηρίξω ότι το να δεις κάποια από τις ταινίες τους είναι χάσιμο χρόνου. Κάθε άλλο.
®iv
Το σημαντικότερο είναι αυτό που είπε ο Dying_incubus: "δίνει στον θεατή αρκετά πράγματα να σκεφτεί και του δίνει ερεθίσματα για να πάει το μυαλό του σε διάφορα γεγονότα και σε πιθανότητες..."
Κατά τη γνώμη μου αυτό είναι το ζητούμενο σε κάθε ταινία.
Θα συμφωνήσω καί με τον ΑΡΧΑΓΓΕΛΟ, αλλά καλύτερα για όσους δεν την έχουν δει να μην πούμε περισσότερα. Δείτε την. Αξίζει.
®iv
Anyway, ελπίζω να μην ήμουν πολύ αυστηρός στην κριτική μου (ως άλλος Ιάσων Τριανταφυλλίδης). Απλώς σκέφτομαι ότι όσοι γνωρίζουν τον King μόνο από τις ταινίες του που έχουν γυριστεί, πραγματικά δεν τον γνωρίζουν ούτε κατά το 1/20.
S.S.D.D. guys...
®iv
®iv
Κατά τη γνώμη μου δε χρειάζεται καν να κρίνουμε τους άλλους.
Οι ανθρώπινες κρίσεις, γενικεύσεις και βεβαιότητες είναι τα ανέκδοτα του Θεού.
®iv
Άμα ήθελε ο "γονιδιακός αρχιτέκτονας" να μην υπήρχε, δεν θα εμφανιζόταν ποτέ και πουθενά. 
Από τη στιγμή που υπάρχει (...έστω και ως ιδέα στον κόσμο των ιδεών)
νομίζω ότι χρήζει περαιτέρω ανάλυσης.
Συμφωνώ απόλυτα με την gretel. Η σεξουαλική προτίμηση είναι καθαρά προσωπική επιλογή για κάτι που αφορά καθαρά την σωματική ηδονή.
Είναι σαν να πρέπει να τρώμε όλοι λαδερά επειδή στην πλειοφηφία αρέσουν τα λαδερά. Ε υπάρχουν και κάποιοι που προτιμούν μακαρόνια με κιμά, τι να κάνουμε;! Ή σε κάποιους μπορεί να αρέσουν τα φασολάκια,
αλλά όχι και οι μπάμιες!
Το όλο πρόβλημα δημιουργείται διότι έχει περάσει στην κοινωνία μας
η εβραϊκή έννοια της λέξης αμαρτία. "Αμαρτία" δεν υπάρχει.
Από την άλλη, sofi, δεν θα συμφωνούσα και με την άποψη ότι <<όλοι είμαστε αμφισεξουαλικά όντα>>.
Προτείνω, μάλλον, την άποψη "Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα"...
®iv
Θα πρέπει να σας αρέσουν αυτού του είδους οι ταινίες για να αποφασίσετε να τη δείτε.
Προσωπικά, δε με ενθουσίασε.
®iv
Paidia, eleos hioumor kanoume, einai profanes.
®iv
Αυτή είναι η τέχνη του κινηματογράφου, αλλά και η δουλειά του σκηνοθέτη:
Να σε πείσει να δεις την ταινία του.
Δεν καταλαβαίνω πού βρίσκεις το κακό στο να περνάει το μύνημα της επανάστασης; 'Η μήπως αμφιβάλλεις ότι "το συστημα.....σε λιγο εχει σκοπο να περιλαβει τον πισινο μας" ;; Διάβασε, αν θέλεις, το "Brave new world", του Aldus Haxley, ή το πιο γνωστό "1984" του George Orwell για να δεις ότι αυτά που δείχνουν στο V σίγουρα δεν είναι πρωτότυπα αλλά ούτε και μακρυνά...
Ως προς το 3ο που λες ομολογώ ότι με μπερδεύεις. Οι άνθρωποι που ζουν με ένα ευρώ την ημέρα είναι οι άνθρωποι που τους πίνουν το αίμα οι μεγαλοκαρχαρίες και τους πατάνε μέχρι τον λαιμό.
Είναι οι άνθρωποι από τους οποίους κλέβουν τη ζωή και προσπαθούν να τους πάρουν τόσο κάθε ρανίδα του ιδρώτα τους, όσο και τα όνειρά τους.
Δεν ήρθε ακόμα η ώρα να επαναστατήσουν αυτόί οι άνθρωποι ...;
Χτές αυτοί οι άνθρωποι ζούσαν με δύο ευρώ τη μέρα και απλώς τους μαστίγωναν.
Σήμερα ζουν με ένα ευρώ και τους πατάνε το λαιμό.
Αύριο, λες, δε θα ζουν με μισό ευρώ; Αδυνατώ να φανταστώ πόσο ακόμα μπορούν να τους βασανίσουν αλλά είμαι σίγουρος ότι θα βρουν έναν χειρότερο τρόπο.
Πότε θα επαναστατήσουν αυτοί οι άνθρωποι;
Πότε θα σηκώσουμε κεφάλι;; Πότε, αν όχι τώρα;
(Αυτό με έκανε εμένα να σκεφτώ αυτή η ταινία)
Και, μπάϊ δε γουέϊ (που λένε και στο χωριό μου) δεν νομίζω ότι οι αδελφοί Wackovsky (κάπως έτσι δε γράφεται;) είναι καλοί ως προς τη σκηνοθεσία. ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ, κατά τη γνώμη μου. Και αυτό είναι οφθαλμοφανές ειδικά στα Matrix Reloaded και Matrix Revolutions όπου πάνω από τη μισή ταινία είναι οπτικά εφέ και computerized.
Αυτό δείχνει σκηνοθετική αδυναμία.
Αλλά δεν μπορώ να αρνηθώ ότι τα θέματα με τα οποία καταπιάνονται είναι πολύ ενδιαφέροντα. Ούτε μπορώ να υποστηρίξω ότι το να δεις κάποια από τις ταινίες τους είναι χάσιμο χρόνου. Κάθε άλλο.
®iv
Το σημαντικότερο είναι αυτό που είπε ο Dying_incubus: "δίνει στον θεατή αρκετά πράγματα να σκεφτεί και του δίνει ερεθίσματα για να πάει το μυαλό του σε διάφορα γεγονότα και σε πιθανότητες..."
Κατά τη γνώμη μου αυτό είναι το ζητούμενο σε κάθε ταινία.
Θα συμφωνήσω καί με τον ΑΡΧΑΓΓΕΛΟ, αλλά καλύτερα για όσους δεν την έχουν δει να μην πούμε περισσότερα. Δείτε την. Αξίζει.
®iv
Τελικά είναι πιο δύσκολο απ' ότι φανταζόμουν. Για πείτε κι εσείς τη γνώμη σας...
Βρε, μήπως είμαι τρελός, μήπως τα 'χω χαμένα.. ;
®iv
®iv
2ον) Θεωρώ ότι η αυτοκτονία είναι η χειρότερη αμαρτία στην οποία μπορεί να υποπέσει κανείς, μιας και αυτόματα σου αφαιρεί το δικαίωμά σου στη μετάνοια.
3ον) Δεν πιστεύω ότι είναι έσχατη πράξη δειλίας. Δειλία είναι το να ζείς μια ζωή χωρίς να παίρνεις απολύτως καμμία πρωτοβουλία, χωρίς να ρισκάρεις για τίποτα, μια ζωή που περνάει χωρίς να την εκμεταλλευτείς. Η αυτοκτονία είναι μάλλον κατάχρηση εξουσίας. Λανθασμένη επιλογή. Κακή χρήση του δώρου που μας δώθηκε.
..αυτά..
®iv
Έχω παρακολουθήσει ο ίδιος μερικά σεμινάρια αυτής της οργάνωσης τα οποία έμοιαζαν καθ'όλα αθώα και μάλιστα εξαιρετικά ενδιαφέροντα.
Θα ήθελα και τη δική σας γνώμη.
ΥΓ: Δε γνωρίζω αν έχει υπάρξει topic με ανάλογο περιεχόμενο, απλώς ξέρω ότι κατά καιρούς έχουν αναφερθεί πολλοί από εδώ στον οργανισμό "Νέα Ακρόπολη", ο οποίος μάλιστα αυτοαποκαλείται "πολιτιστικός και φιλοσοφικός", εξ' ου και η τοποθέτησή του στη .-= ΣΟΦΙΑ =-.
®iv
1)Στον "Μυστικό Δείπνο", από τον Ιούδα,
2)Στο "Η Παναγία, το θεό Βρέφος, η Αγία Άννα και ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής", από την Αγία Άννα,
3)Στο "Ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής", από τον Άγιο Ιωάννη(...),
4)Στον "Βάκχο", πάλι από τον ίδιο,
5)Και στο "Η προσκύνηση των Μάγων", που είναι δυσδιάκριτη.
Η χειρονομία αυτή είναι κάτι σαν σήμα κατατεθέν του Λεονάρντο, καθώς υπάρχει σε τόσα έργα του. Στην "Ακαδημία του Πλάτωνα" του Ραφαήλ, όντως, παραπέμπει σ'αυτόν και, όντως, του μοιάζει και πολύ.
Το τί ακριβώς συμβολίζει, σηκώνει κουβέντα. Το ότι συμβολίζει κάτι που για τον Λεονάρντο Ντα Βίντσι είναι πολύ σημαντικό, είναι αναμφισβήτητο.
Ας μην ξεχνάμε ότι ήταν πολυπράγμων και ότι η ζωγραφική (στην οποία ήταν εξαιρετικός και πρωτοπόρος) δεν ήταν το μεγαλύτερό του προσόν.
Πρέπει να εμβαθύνουμε όχι μόνο στην τεχνοτροπία του ως ζωγράφος, αλλά και στα πιστεύω του και στις πνευματικές αναζητήσεις του, όπως αποτυπόνωνται στους πίνακές του.
®iv