- Τι θα έκανες ΑΝ ήσουν ο Αντίχριστος? - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Εξου και η φράση του Ιούλιου Καίσαρα "ο κύβος ερρίφθη".

Για τον Πολυδεύκη δεν ήξερα. Από την εγκυκλοπαίδεια Ήλιος ήξερα ότι οι εξάρες ονομάζονταν "Αφροδίτη" και οι άσοι "σκυλιά"...

Έχω βρει όμως και δύο άλλα υπερκλασικά έργα της αρχαίας γραμματείας όπου αναφέρεται το περίφημο τρις εξ.

Αισχύλος, Αγαμέμνων, 34: "Αγαμέμνονος γυναικί σημαίνω ταρώς ευνής επαντείλασας ως τάχος δόμοις ολολυγμόν ευφημούντα τήδε λαμπάδι επορθιάζειν, είπερ Ιλίου πόλις εάλωκεν ως ο φρυκτός αγγέλων πρέπει, αυτός τ'έγωγε φροίμιον χορεύσομαι,τα δεσποτών γάρ ευ πεσόντα θήσομαι τρις εξ βαλούσης τήσδε μοι φρυκτωρίας".

Πλάτων, Νόμοι, 968e: "Tο λεγόμενον, ω φίλοι, εν κοινώ και μέσω έοικεν ημίν κείσθαι, και είπερ κινδυνεύειν περί της πολιτείας εθέλομεν συμπάσης, ή τρις εξ, φασίν, ή τρεις κύβους βάλλοντες, ταύτα ποιητέον".

Στην πρώτη αφήγηση ο φρουρός στο παλάτι του Άργους λαμβάνει οπτικό σήμα πυρσού εξ'αποστάσεως (οι περίφημες φρυκτωρίες, οι τηλεπικοινωνίες της αρχαιότητας) ότι αλώθηκε η Τροία από τον Αγαμέμνονα και αρχίζει να πανηγυρίζει και να θριαμβολογεί, αναφωνώντας το "τρις εξ" ως σημάδι μεγίστης επιτυχίας.

Ο δε Πλάτωνας στα τελευταία λόγια του τελευταίου έργου του αναγνωρίζει ότι δεν αρκεί μονάχα ο τέλειος σχεδιασμός μίας πολιτείας αλλά χρειάζεται και μία θεϊκή εύνοια άνωθεν, δηλώνοντας πρόθυμος να ριψοκινδυνεύσει την προσπάθεια οργάνωση της πολιτείας αυτής!

Μέχρι εδώ όλα ωραία...εντάξει σύμπτωση θα πει κάποιος με το απόσπασμα της Αποκάλυψης, εξάλλου άλλο πράγμα είναι το τριπλό εξάρι και άλλο το εξακόσια-εξήντα-έξι.

Έλα όμως που και οι Πυθαγόρειοι υμνούσαν τα τρία εξάρια, για άλλους βέβαια λόγους. Ο κύβος του 6 (6*6*6) ονομαζόταν "ψυχογονικός κύβος" και το γινόμενό του, το 216, θεωρούνταν η περίοδος του "γεννητού" και της "αναγέννησης", διότι θεωρούσαν ότι 216 είναι το μίνιμουμ των ημερών της κύησης του εμβρύου καθώς και ότι 216 είναι τα έτη που μεσολαβούν από το τέλος μιας σάρκωσης μέχρι την αρχή της επόμενης.

Παρμεπιπτόντως, αν θυμάστε, 216 ήταν τα νούμετα του "αριθμού του Θεού", στην εκπληκτική ταινία του Αρονόφσκι "π", ταινία που περιστράφηκε αν θυμάστε γύρω από τον Πυθαγορισμό και την Καμπάλα.

Το ερώτημα λοιπόν εδώ είναι, τι προσπαθεί να μας πει ο συγγραφέας (ή οι συγγραφείς) της Αποκάλυψης με τον μυστηριώδη αριθμό "666"?

Η Εκκλησία επιχείρησε τους πρώτους αιώνες να τον εξηγήσει αριθμολογικά ή και να ταιριάξει τον αριθμό με τον λεξάριθμο του ονόματος βασιλιάδων...αλλά μάλλον δεν βρήκε και τίποτα φοβερό...

Δεδομένου ότι η Αποκάλυψη είναι κείμενο ερμητικό-καμπαλιστικό, κάτι μου λέει ότι το κλειδί βρίσκεται στην Πυθαγόρειο αριθμολογία.

Δεν αποκλείεται καθόλου. Πυθαγόρεια στοιχεία υπάρχουν επίσης και στο "Κατά Ιωάννην" (πχ. η εισαγωγή "Εν αρχή ην ο Λόγος, και Θεός ην ο Λόγος, και ο Λόγος ην προς το Θεό" ή ο αινιγματικός αριθμός 153 για τα ψάρια που πιάστηκαν μετά την Ανάσταση.

Κάτι λοιπόν μου λέει ότι το 666 στην Αποκάλυψη αναφέρεται στον κύριο της Γενέσεως, όποιος τέλος πάντως κι αν είναι αυτός (λέτε να είναι ο Τιτάνας Ιαπετός? Σύμφωνα με παραδόσεις ήταν ο γενάρχης της ανθρωπότητας, εξου και η Ιαπετική γλώσσα, η μητρική γλώσσα της ανθρωπότητας. Το δε όνομα Ιαπετός είναι ίσως το μοναδικό αρχαίο όνομα που αξίζει 666. Για να μην το πάμε πιο μακρυά στην σατανική ομοιότητα του Death Star στο Star Wars με τους δορυφόρους του Κρόνου Ιαπετό και Μίμα).

Σύμφωνα λοιπόν με την παραδοσιακή Ορφική-Πυθαγόρεια-Πλατωνική γραμμή, αλλά και με την αλληγορική ερμηνεία στον Μωυσή, το "Κακό" του Κόσμου σχεδόν ταυτίζεται με το χθόνιο πεδίο της Γενέσεως. Η "Γένεσις" των ψυχών δεν είναι παρά η έκπτωσή τους από τα λεπτοφυή ουράνια πεδία στο αισθητό πεδίο του υλικού κόσμου. Το δε σώμα ονομάζεται από αυτούς ως ο "τάφος της ψυχής"...Περιγράφεται λοιπόν η γένεσις των ψυχών ως η τιμωρία (ή ως η συνειδητή επιλογή) τους να εγκαταλείπουν την ουράνια ευδαιμονία τους και να περιπλανιώνται για αιώνες στον κόσμο αυτό αλλάζοντας διαρκώς μορφές και παραστάσεις μέχρι να καταφέρουν τελικά να ξεφύγουν από τον κύκλο της επαναγέννησης και να ανέλθουν στα ανώτερα πεδία. Ο Εμπεδοκλής το περιγράφει με τον πιο ποιητικό τρόπο όταν λέει "είμαι από τους θεούς εξόριστος και περιπλανώμενος, διότι ακολούθησα τις προτροπές της Διχόνοιας...υπήρξα νεανίας, κόρη, θάμνος, πτηνό κι άφωνο ψάρι".

Πιθανολογώ λοιπόν ότι αρχικά οι Χριστιανοί πίστευαν στην μετενσάρκωση και ότι ο αριθμός 666 (αριθμός ανθρώπου) σχετίζεται με την Γένεση και την Επαναγέννηση (που κατά τους πυθαγόρειους καθορίζεται από τα τρία εξάρια). Και ότι ο "άρχοντας αυτού του κόσμου", ο διάβολος, εφορεύει μεταξύ άλλων την διαδικασια της Γενέσεως. Και διαρκώς μας "πειράζει" ώστε να μείνουμε για πάντα εδώ, δέσμιοι στον φάυλο κύκλο της μετενσάρκωσης (για να μην ξεχνιόμαστε, σχεδόν όλοι οι αρχαίοι μύστες συμφωνούν στην ύπαρξη αρνητικών πνευμάτων).

Με απλά λόγια, ο "666", (δηλαδή το Matrix) μας έχει...και πόσοι άραγε θέλουν όντως να "αποσυνδεθούν"? πόσοι είναι όντως πρόθυμοι να ξεκινήσουν τη μεγάλη, δύσβατη ανηφόρα για να εξέλθουν του Σπηλαίου?

Για αυτούς που δεν έχουν "τίποτα" μάλλον είναι πιο εύκολο το να αρνηθούν τον κόσμο αυτό...για κάποιον όμως που γεύεται τα δώρα της ζωής σε αφθονία αυτό είναι αποδεδειγμένα δύσκολο...όσο περισσότερα έχεις τόσο γαντζώνεσαι στη γη...όπως έλεγε και ο Ιησούς για το πόσο δύσκολο είναι να ανέλθει ψυχικά ένας πολύ πλούσιος...διότι εκεί τελικά κρινόμαστε...όταν είμαστε καβάλα στο άλογο...όταν ευτυχούμε, εξουσιάζουμε και γενικώς νιώθουμε αήττητοι.

έλεγα σε άλλο ποστ ότι ο χριστιανισμός βρήκε κυρίως αντίκτυπο στους "πάσσχοντες" και "αρρώστους" της ζωής...η κακοτυχία, η πενία, η ασχήμια, η αδυναμία ως ευλογία, και η καλοτυχία, η ευζωία και η ισχύς ως κατάρα...ιδού η παράλογη αντιστροφή του χριστιανισμού, βασισμένη στο Κρόνιο δόγμα ότι ο πόνος είναι καλός...και εδώ ίσως μπορούμε να αποσυμβολίσουμε τον "666" ως την επίγεια ευτυχία, το όνειρο της οποίας όμως μας κόβει το δρόμο προς τα πάνω...οι τέλεις ζαριές της τύχης, η "Αφροδίτη", αυτό που όλοι επιθυμούν να έχουν, και αγωνίζονται διαρκώς για να το αποκτήσουν αλλά τελικά ξεχνούν εντελώς το αληθινό νόημα. Και αυτή η "Αφροδίτη" τελικά είναι διαφορετική για τον καθένα...όχι μόνο για τους στυγνούς υλιστές και σκοπιματίες...και μεταξύ των "πνευματικών" και "καλοκάγαθων" ανθρώπων η συντριπτική πλειοψηφία είναι χαμηλής πάστας που λιγουρεύονται επαίνους, τίτλους, δόξες, υστεροφημίες, και πάνω απ'ολα να τα'χουν καλά με την "διαβολίσια" συνείδησή τους, η ψευδαίσθηση ότι ήμουν και σήμερα "καλός"...http://www.youtube.com/watch?v=qGXvj2BjZLA.

Παντού κρύβεται ο διάβολος της περηφάνιας και ματαιοδοξίας, ακόμα και στην πιο φαινομενικά αγαθή πράξη...