- Τι γνωρίζουμε για τη δημιουργία του Κόσμου - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
(δεν ξερω αν το έλαβες, και γι αυτό το γραφω εδώ...)
.
.
.
" Υπάρχει ο σωστός τρόπος, ο λάθος τρόπος, και ο ...δικός μου τρόπος! "
quote:
PY8AGORAS :Κηφέα έχεις ΡΜ,
(δεν ξερω αν το έλαβες, και γι αυτό το γραφω εδώ...)
Δεν έχω ιδέα πώς θα βρω ένα PM που θα μου έχει σταλλεί, για να το διαβάσω . . . :
Παρακαλώ , κάποιον που γνωρίζει, να με βοηθήσει
Ευχαριστώ
Ου τα πάντα τις πάσι ρητά
πρέπει να κάνεις <<είσοδο>> στα φόρουμς και εν συνεχεία κάτω αριστερά στην σελίδα θα δείς INBOX.
Εκεί βρίσκονται τα pm.
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
quote:
ΝΙΚΟΜΑΧΟΣ :
Κηφέαπρέπει να κάνεις <<είσοδο>> στα φόρουμς και εν συνεχεία κάτω αριστερά στην σελίδα θα δείς INBOX.
Εκεί βρίσκονται τα pm.ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
Νικόμαχε , ευχαριστώ για την χρήσιμη πληροφορία . Μου δόθηκε η ευκαιρία να διαβάσω παλαιότερα μηνύματα που δεν είχα ιδεά ότι μου είχαν σταλλεί . . .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Ηθελα να ρωτησω,επειδη βλεπω οτι υπαρχει γνωση,ποια η αποψη σας για τον Ορφεα και την Ορφικη κοσμογονια?
Ακουσα οτι ηταν η βαση της Ελληνικης Θρησκειας στην ενδοξη εποχη.Ισχυεια αυτο?Θα ηθελα να βρω πληροφοριες περισσοτερες αλλα δεν βρισκω...
quote:
yorgos :Καλησπερα,
Ηθελα να ρωτησω,επειδη βλεπω οτι υπαρχει γνωση,ποια η αποψη σας για τον Ορφεα και την Ορφικη κοσμογονια?
Ακουσα οτι ηταν η βαση της Ελληνικης Θρησκειας στην ενδοξη εποχη.Ισχυεια αυτο?Θα ηθελα να βρω πληροφοριες περισσοτερες αλλα δεν βρισκω...
Αγαπητέ yorgo
Αφού σε καλωσορίσω , πρώτα , στο forum esoterica και σου ευχηθώ καλή συνέχεια , θέλω να επισημάνω ότι το θέμα που θίγεις είναι πολύ μεγάλο και ίσως απαιτηθεί ένα καινούργιο topic για να αναφερθούμε σ'αυτό διεξοδικότερα .
Παρόλα αυτά θα κάνω μια προσπάθεια να συμπτήξω , πολύ περιληπτικά , τις περί της δημιουργίας του Κόσμου απόψεις που αναπτύσσονται στα “Ορφικά” στα επόμενα 2 - 3 μηνύματα .
Τα “Ορφικά” και οι “Ύμνοι” τους .
Τα διασωθέντα Ορφικά κείμενα , τα οποία είναι γνωστά υπό την γενική επωνυμία “Ορφικά”, είναι :
α) Τα “Αργοναυτικά”, που περιλαμβάνονται σε 1384 στίχους .
β) Οι “Ύμνοι” , δηλαδή 88 ύμνοι της Ορφικής λατρείας αναφερόμενοι σε 1133 στίχους .
γ) Τα “Λιθικά” αποτυπωμένα σε 768 στίχους , στα οποία ο Ορφέας διδάσκει τον Θεοδάμαντα για την χρησιμότητα και την μυητική αξία είκοσι πολύτιμων και ημιπολύτιμων λίθων και
δ) Τα “Αποσπάσματα” και τα “Ανέκδοτα” (Orphicorum fragmenta) , τα οποία είναι α) Περικοπές απωλεσθέντων Ορφικών κειμένων που διασώθηκαν σε έργα άλλων Ελλήνων και β) περισωθείσες επιγραφές , στις οποίες αναφέρονται πληροφορίες , σχετικές με τον Ορφέα και τον Ορφισμό (όπως οι Ύμνοι του Πρόκλου και του Καλλίμαχου και μερικά άλλα κείμενα , τα οποία αναφέρονται λεπτομερέστερα στην αρχή του αρχαίου κειμένου των Ορφικών) .
Αμέσως παρακάτω θα εκθέσω μόνο όσα αναφέρονται στην καθαρή επιστήμη .
Στις ιδέες δηλαδή , των Ορφικών , οι οποίες μπορουν να συγκριθούν με τις κλασικές αστρονομικές αντιλήψεις :
1) Ουρανός , Φύση , Κόσμος : Στην λέξη Ουρανός , όπως προκύπτει από το περιεχόμενο του ύμνου του Ουρανού (Ύμνος 4) , οι Ορφικοί δεν εννοούν μόνον ό,τι σήμερα αποκαλούμε ουρανό , ή ουράνια σφαίρα , αλλά επιπλέον , ό,τι εμείς ονομάζομε αστρικό κόσμο .
Γι’αυτό και ο Ουρανός καλείται ουράνιος και χθόνιος (4,5) , επειδή περιλαμβάνει και την γη ακόμη .
Το ίδιο ισχύει και για την Φύση . Η Φύση , όπως επίσης συνάγεται από τον ύμνο που είναι αφιερωμένος σ’αυτήν , δεν είναι για τους Ορφικούς το επιστητό , αυτό που υποπίπτει στην αντίληψή μας . Είναι τα πάντα γύρω μας , γη , θάλασσα , αιθέρας , αλλά και ουρανός . “Φύσις χθονίη τε και ειναλίη , αιθερίη” (10 , 14) , αλλά και “ουρανίη” (10 , 2) .
Συνεπώς οι δύο αυτοί ύμνοι αφορούν , κατ’ουσίαν , σ’ένα και το αυτό αντικείμενο : Στον Κόσμο , το Σύμπαν .
Την σύμπτωση αυτή Ουρανού και Φύσης δείχνει εξάλλου , χαρακτηριστικά , το ότι όσα αναφέρονται στον ύμνο του Ουρανού , περιλαμβάνονται και στον ύμνο της Φύσης .
Ο διαχωρισμός σε δύο διακεκριμένες έννοιες , οφείλεται στο ότι οι Ορφικοί , με τον όρο “Ουρανός” εννοούν το μέρος του κόσμου , που βρίσκεται μακριά από εμάς “τον μακρόκοσμο”, ο οποίος βρίσκεται στον ουρανό , όπως ακριβώς λέγομε και σήμερα .
Ενώ η “Φύση” είναι και για τους Ορφικούς , αυτό που είναι αμέσως κοντά μας και που περιβάλλει μέρος του Κόσμου .
Εξάλλου και αυτός ο ίδιος ο ορισμός του Σύμπαντος , που δίδεται σήμερα , έχει την αρχή του σ’αυτόν τον ύμνο της Φύσης . Διότι στον στίχο (10,28) , λέγεται : “ . . . πάντα συ έσσι , τα πάντα συ γαρ μούνη τάδε τεύχεις” {τα πάντα συ είσαι , διότι συ και μόνη κατασκευάζεις , παράγεις τα πάντα) .
Συνεπώς , όλες οι πληροφορίες για τις ιδέες των Ορφικών που αφορούν το Σύμπαν , με την σημερινή έννοια της λέξης , προκύπτουν από τους ύμνους του Ουρανού (4ου) , και της Φύσεως (10ου) .
2) Η αρχή του Κόσμου : Κατά τους Ορφικούς υπάρχει αρχή του κόσμου .
Το Σύμπαν γεννήθηκε σε κάποια χρονική στιγμή . Αυτό όμως έλαβε χώρα προ αμνημονεύτων χρόνων .
Έτσι ο μεν Ουρανός χαρακτηρίζεται ως “πρεσβυγένεθλος” (4,2) , δηλαδή ότι γεννήθηκε πρώτος , η δε Φύση ως “πρωτογένεια” (10,5) , πρωτότοκος , πανάρχαια , αλλά και ως “παλαίφατος” (10,5) , αρχέγονος , παμπάλαια .
Εξ άλλου η γένεση αυτή δεν προκλήθηκε από ένα άλλο προϋπάρξαν κοσμικό γεγονός διότι στον (10,10) λέγεται για την Φύση , ότι είναι “απάτωρ” και για επιβεβαίωση στη συνέχεια καλείται “αυτοπάτωρ”, δηλαδή ότι προήλθε από τον εαυτό της !
3) Η αφθαρσία και η αιωνιότητα του κόσμου : Και ενώ το Σύμπαν έχει αρχή , εν τούτοις δέχονται οι Ορφικοί , ότι αυτό είναι άφθαρτο και αιώνιο .
Ακατάβλητος και στον αιώνα άκαμπτος , “αιέν ατειρές μέρος κόσμου” (4,1) χαρακτηρίζεται ο “Ουρανός”, ακόμη δε και “αδάμαστος” (4,7) , για να τονισθεί , ότι δεν καταβάλλεται ούτε από τον παράγοντα του χρόνου , ούτε από καμία άλλη δύναμη . Ομοίως “αδάμαστη” (10,3) , “άφθιτη” (10,5) και “ατελής” (10,8) , δηλαδή ακατάβλητη , και χωρίς τέλος , αθάνατη , θεωρείται η “Φύση” ενώ στον (10,9) λέγεται , ότι είναι η μεν Φύση το τέλος όλων των πραγμάτων και όντων που βρισκονται σ’αυτήν , η ίδια όμως — και μόνη αυτή — δεν έχει τέλος .
“Ακοινώνητος δε μούνη τελευτής” , (δηλαδή δεν μετέχει της γενικής φθοράς) .
Επαναλανβάνεται δε ο ίδιος χαρακτηρισμός της αιωνιότητάς της στο επίθετο άιδίη (10,21) , δηλαδή αιώνια .
(Συνεχίζεται)
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
4) Το μέγεθος του Κόσμου :
Με απίθανη ακριβολογία ο μεν Ουρανός θεωρείται μέρος του κόσμου (4,1) , προφανώς δια να αντιδιασταλεί προς την Γη , η οποία συνιστά το άλλο μέρος αυτού .
Η δε άλλη Φύσις , που περιέχει και τον Ουρανό , ως ουρανίη (10,2) , δεν λογίζεται άπειρη , αλλά απλώς μεγίστη (10 , 10) .
5) Η φύσις του Κόσμου :
Ως προς την φύσιν του , αποδίδονται στο Σύμπαν δύο χαρακτηρισμοί :
Πρώτον , είναι πυρίπνουν (10,26) . Είναι , συνεπώς πυρίνη η κατάστασή του , ολόκληρη η Φύση λάμπει . Είναι πανταυγής (10,3) και σελασφόρος (10,6) , φέρουσα το φως και την λαμπρότητα , για να έχει λαμπρά , ωραία ενδύματα , όχι μόνο την ημέρα (συνεπεία του διαχύτου φωτός) αλλά και κατά την νύκτα , ως εννυχίη (10,6) . Διότι ο πύρινος αυτός καταυγασμός της διαχέεται και τότε από τον ουρανό , αφού η Φύση είναι και ουρανίη (10,2) .
Δεύτερον , είναι το Σύμπαν και η αίδιος ζωή (10,27) . Είναι η ζωή και μάλιστα η ατέλειωτη . Αυτή η ίδια η «ύπαρξη του κόσμου» είναι , κατά τους Ορφικούς , «ζωή» εις τρόπον ώστε κόσμος και ζωή να καθίστανται συνώνυμα .
Η δε ζωή συνδέεται άρρηκτα (στενά) προς το πυρ , όπως αυτό μαρτυρεί η συνεχής παράθεση των δύο χαρακτηρισμών : «πυρίπνους» , «αοίδιος ζωή» .
Χάρις λοιπόν στο πυρ του , το Σύμπαν ζει το ίδιο , ως όλον , αλλά και παρέχει την ζωή - ύπαρξη στα μέρη του .
Παρατήρηση : Οι αναπτυχθείσες κατόπιν θεωρίες του Ηράκλειτου (το Σύμπαν έσσεται αείποτε πυρ απτόμενον και σβεννύμενον) προέρχεται συνεπώς από τις απόψεις των Ορφικών .
6) Η δημιουργική δύναμη της Φύσης :
Εφόσον το Σύμπαν είναι δια τους Ορφικούς ένας ζων οργανισμός , πουπαρέχει στα μέρη του την δυνατότητα ύπαρξης , την ζωή , τούτο το ίδιο είναι και ο γεννήτωρ όλων , όσα υπάρχουν στον κόσμο . Είναι ο “παγγενέτωρ Ουρανός” (4,1) και η “παμμήτειρα Φύσις” (10,1) , ο “πάντων πατήρ”, (και συγχρόνως) “μήτηρ” (10, 18) .
Η γενετική και δημιουργική δύναμη του Σύμπαντος καθορίζεται επακριβώς στον ύμνο της Φύσης . Διότι αυτή α) όλα τα κτίζει : “πάντα συ γαρ μούνη τάδε τεύχεις" (10,28) , β) κτίζει πολλά , όπως (10,2 και 10,20) , γ) δίδει εις αυτά μορφήν , ως “πλάστειρα” (10,20) και δ) κίνηση , ως “κινησοφόρος” (10,21) .
Συνεπώς είναι το Σύμπαν η αρχή όλων . Αλλά και το τέλος όλων : “. . . αρχή πάντων , πάντων τε τελευτή . . .” (4,2) χαρακτηρίζεται ο Ουρανός .
“. . . κοινή πάντεσιν τελευτή . . .” (10,8-10) λέγεται και δια την Φύση .
Γεννώνται , επομένως όλα από το Σύμπαν και σ’αυτό υπάρχουν , πεθαίνουν δε σ’αυτό και πάλι παραμένουν .
7) Η «κοσμοκρατική» ισχύς του Σύμπαντος :
Η δημιουργική δύναμη του Σύμπαντος συνεπάγεται την εκδήλωση της εξουσιαστικής ισχύος του επί των δημιουργημάτων του . Έτσι το Σύμπαν εμφανίζεται , ότι κυβερνα τα μέρη του , όπως ακριβώς , θεωρούμε και ονομάζομε σήμερα τον Ήλιο «κυβερνήτη» των κόσμων του ηλιακού μας συστήματος . Υπ’αυτήν ακριβώς την έννοια ο Ουρανός μεν αποκαλείται “Κοσμοκράτωρ” (4,3) η δε Φύση “Παντοκράτειρα” (10,4) .
Και , εκείνος μεν , είναι αυτός που φυλάσσει τα πάντα στον ουράνιο θόλο και στην γη , και περιβάλλεται από τα πάντα “ουράνιος χθόνιός τε φύλαξ πάντων περιβληθεί” (4,5) , αλλά και αυτός που βλέπει τα πάντα , ως “πανδερκής” (4,8) .
Η Φύση δε , ως “κυβερνήτειρα , κράντειρα” (10,3 και 10,12) κυβερνά εις την Γη , την θάλασσα και τον αιθέρα ως [ “αιθερίη , χθονίη τε και ειναλίη μεδέουσα” ] (10,14) υποτάσσουσα σ’αυτήν όλα και συγχρόνως ορίζει το πεπρωμένο αυτών , ως “πανδαμάτειρα πεπρωμένη αίσα” (10,3 και 10, 26) .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
8) Το Σύμπαν – «Κόσμος» (στολισμός) :
Η δημιουργική δύναμη της Φύσης προϋποθέτει την δυνατότητα της αρμονικής συγκρότησης των δημιουργημάτων της .
Πράγματι δε η αρμονική αυτή συγκρότηση υφίσταται στον κόσμο (4,1) , γι’αυτόν τον λόγο και η δημιουργός Φύση είναι και ονομάζεται “κοσμήτειρα” (10,8) , αλλά και “ωριάς” (10,19) , ως προκαλούσα τις εποχικές εναλλαγές . Εξάλλου η ωραιότητα της Φύσης είναι συνέπεια τόσο της τελειότητας και της παντοδυναμίας της Φύσης και ως εκ τούτου και αυτή αποκαλείται “κρατίστη” (10,25) , όσον και του γεγονότος ότι δεν στερείται ούτε έχει ανάγκη τίποτα , εφόσον είναι “αυτάρκεια” (10,13) .
Από τα γνωρίσματα του «κόσμου» η Φύση αποκαλύπτεται “πάνσοφος” (10,16) , πλήρης σύνεσης “περίφρων” (10,21) , και σκεπτόμενη , “πολύμητις” (10,10) . Αλλά επιπλέον “πολυπειρος” (10,6 και 10,21) και “πολυμήχανος” (10,1) , τέλος δε , σε όλα ειδήμων , “δαήμων” (10,11) .
Επειδή τέλος , τα συνιστώντα τον «κόσμο» σώματα προέρχονται από τα ίδια της συστατικά πάντοτε , αυτή έχει την ικανότητα να γίνεται περίπλοκη , ως “πλοκίη” (10,11) και να αναμειγνύεται , ως “πολύμικτος” (10,11) .
9) Η Φύση δότης και συντηρητής της ζωής :
Το σπουδαιότερο όμως γνώρισμα του «κόσμου» είναι η ζωή (των φυτών και των ζώων) , την οποία επίσης παρέχει η Φύση ως “φερέσβιος” (10,12) , και μάλιστα και “πολύσπορος” (10,19) , ακόμη δε και ως “ωκυλόχεια” (10,19) .
Αυτή επιπλέον φροντίζει για την συντήρηση και την αύξηση των ζώντων όντων , αφού έχει άφθονες δυνατότητες της διατροφής τους ως “αυξιτρόφος πίειρα” (10,17) και παρέχει σε όλα , τα πάντα , ως “κομίστρια” (10,16) , “τροφός ηδέ τιθηνός” (10,18) , “πανδώτειρα” (10,16) και “πάντροφος” (10,12) , αφού φροντίζει συνεχώς γι’αυτά , όπως φροντίζει και για την συντήρηση κάθε δημιουργήματός της , ως “αθάνατος πρόνοια” (10,27) .
Κανένα όμως από τα ζώντα όντα δεν διατειρεί επ’άπειρο χρόνο . Όλα αυξάνουν , ωριμάζουν και εν συνεχεία παρακμάζουν , εν τέλει δε η Φύση τα αναλαμβάνει (τα παίρνει) από την ζωή , ως “πεπαινομένων τε λύτειρα” – ως πεθαμένη , ως εξαφανιζόμενη ζωή , ως λυτρωτής – (10,17) .
10) Ο «παγκόσμιος νόμος» και ο χρόνος :
Ότι ολόκληρος ο οργανισμός του Σύμπαντος υπακούει στον φυσικό νόμο , αλλά και διασφαλίζεται από αυτόν , διδάσκεται με σαφέστατο τρόπο στον 64ο ύμνο , του Νόμου , ο οποίος και αναφέρεται ειδικώς και μόνον εις τον «παγκόσμιον νόμον» (Κεφάλαιο Η΄) . Εν τούτοις , στον ύμνον του Ουρανού - Σύμπαντος δεν ήταν δυνατόν να αγνοηθεί ο «παγκόσμιος νόμος» και γι’αυτό προλέγεται εδώ ότι ο Ουρανός «κρατεί εν εαυτώ τον φοβερον και ασύλληπτον νόμον» από τον οποίο διέπεται , “εν στέρνοισιν έχων φύσεως άπλητον ανάγκην” (4,6)
Με όμοιο τρόπο , ενώ ο 13ος ύμνος αφιερούται στον χρόνο (όπου και δίδεται η ερμηνεία ότι ο Κρόνος είναι ο χρόνος και ότι αυτός είναι δυνατόν να υπάρχει αφότου και μόνον υπάρχει και ο υλικός κόσμος , ο Ουρανός , ο οποίος δια τούτο μπορεί να θεωρείται γεννήτωρ του Κρόνου - Χρόνου) εν τούτοις , δεν παραλείπεται , ούτε στον ύμνο του Ουρανού , να γίνει νύξη για την αλήθεια αυτή , χρησιμοποιουμένου δια τον Ουρανό του επιθέτου Κρονότεκνος(4,8) , (Πηγή : Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό “ΗΛΙΟΥ”, τόμος ΚΔ΄) .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Πρεπει να τα επεξεργαστω αυτα
quote:
yorgos :Καλησπερα,
Ηθελα να ρωτησω,επειδη βλεπω οτι υπαρχει γνωση,ποια η αποψη σας για τον Ορφεα και την Ορφικη κοσμογονια?
Ακουσα οτι ηταν η βαση της Ελληνικης Θρησκειας στην ενδοξη εποχη. Ισχυει αυτό ? Θα ηθελα να βρω πληροφοριες περισσοτερες αλλα δεν βρισκω...
Επειδή στο προηγούμενο μήνυμά μου δεν έκανα καμία νύξη για τη σχέση του Ορφισμού με την αρχαία Ελληνική Θρησκεία , ας επεκταθούμε λίγο επ’αυτού , αφού επισημάνω κατ’αρχήν ότι (απ’όσα γνωρίζω) , σε κανέναν άλλο από τους αρχαίους λαούς δεν βρίσκομε τις ιδέες αυτές να αναπτύσσονται κατά την Β΄ χιλιετία π.Χ.
Θα έλεγε , λοιπόν , κανείς ότι εφ’όσον πρόκειται περί θρησκευτικών ύμνων , απευθυνόμενων προς δύο "θεότητες" καλούμενες "Ουρανός" και "Φύση" , δεν θα έπρεπε να ταυτίσομε αυτές προς ό,τι ονομάζομε σήμερα με τα ίδια αυτά ονόματα . Εν τούτοις όμως η ένσταση αυτή δεν ευσταθεί , διότι δεν υπάρχει εις τους Ορφικούς Ύμνους ο διαχωρισμός αυτού του είδους .
Ο φυσικός ουρανός και η θεότητα Ουρανός π.χ. συμπίπτουν , όπως μαρτυρεί το περιεχόμενο του ύμνου σε όλη του την έκταση , αλλά και όπως αποδεικνύουν με τρόπο πολύ εμφανή οι περικοπές , κατά τις οποίες αυτός φαίνεται "σφαιρηδόν ελισσόμενος περί γαίαν" (4,3) και μάλιστα ως σβούρα : "ρόμβου δίνησιν οδεύων" (4,4) .
Επι πλέον κατά τον ύμνο αυτό , δεν έχει καμία έννοια να είναι ο Ουρανός θεότητα και ταυτοχρόνως οίκος θεών .
Τα Ορφικά κείμενα δεν είναι γραμμένα στην καθαρώς Ομηρική γλώσσα , αλλά παρουσιάζουν ιδιωματισμούς των μεταγενέστερων χρόνων .
Το γεγονός αυτό ερμηνεύεται εύκολα , εάν ληφθεί υπ’όψιν ότι ο Ορφισμός ήταν μία πλήρης θρησκεία και μάλιστα και διαφορετική της "Δωδεκαθεϊκής" , της γνωστής μας ως αρχαίας Ελληνικής θρησκείας .
Ο Ορφισμός ήταν συγχρόνως και μία ανώτερη μύηση , την οποία εισήγαγε σε παμπάλαιους χρόνους , ο Ορφέας και η οποία διατηρήθηκε στα μετέπειτα χρόνια , διδασκόταν στα ελευσίνια Μυστήρια , δηλαδή και πάλι μόνο στους μυημένους σ’αυτήν .
Και εκείνοι , οι οποίοι σχετίζονται με την περισυλλογή των Ορφικών , ο Ονομάκριτος , ο Κέρκωψ , ο Λάσος , ο Ίππαρχος , παρουσιάζονται στα σωζόμενα έργα , άλλων συγγραφέων της αρχαιότητας (Ηρόδοτος VII 6 , Παυσανίας VIII 31 , Πλάτωνος "Τίμαιος" XIII 40 , Αριστοτέλους "Μεταφυσικά" ΙΑ’ 1071 κλπ.) ως μεμυημένοι εις τον Ορφισμό . Γι’αυτό άλλωστε και εφρόντισαν αυτοί το έργο της περισυλλογής των Ορφικών .
Συνεπώς συνάγεται το συμπέρασμα ότι η παράδοση του Ορφισμού , δια μέσου των αιώνων , από και προ της Β΄ χιλιετηρίδας μέχρι του 6ου π.Χ. αιώνα , όταν έγινε η καταγραφή των Ορφικών από την επιτροπή του Ονομάκριτου , δικαιολογεί την διαφοροποίηση της γλώσσας στην οποία εγράφησαν αυτά . Είναι η γλώσσα , η οποα κρατεί μεν το χρώμα της Ομηρικής , χωρίς όμως να είναι και η γραφόμενη τον 6ο π.Χ. αιώνα . Είναι η γλώσσα στην οποία αποδόθηκαν , βαθμιαία τα αρχαιότερα κείμενα , ώστε να γίνονται αντιληπτά από τους μυούμενους της νεώτερης τότε εποχής (530 π.Χ.) .
Είναι εξ άλλου η διάλεκτος των Ορφικών η «Αιολική» με υπέρπολλα στοιχεία της "Αττικής" διαλέκτου , όπως ακριβώς συμβαίνει και προκειμένου περί των Ομηρικών επών , όπως δε έπρεπε και να το περιμένομε . Διότι , τόσον τα Ομηρικά , όσο και τα Ορφικά , προέρχονται από την πανάρχαια «Αχαϊκή» διάλεκτο , της οποίας κλάδος είναι η Αιολική . Η πρόσμιξη δε της Αττικής διαλέκτου έγινε κατά την περισυλλογή και την καταγραφή τόσο των Ομηρικών , όσο και των Ορφικών , από Ίωνες και μάλιστα Αθηναίους , όπως ήταν ο Ονομάκριτος .
Με όλα αυτά θέλω να αποσαφηνίσω την εξής θέση : Ναι μεν τα Ορφικά κείμενα είναι μία συγγραφή , αναγόμενη στον 6ο π.Χ αιώνα , πλην όμως :
α) Το περιεχόμενό της αντιστοιχεί στις ιδέες των χρόνων της Β΄ χιλιετηρίδας π.Χ. και παλαιότερα , όπως έχει αποδειχθεί (δεν θα αναφερθώ τώρα στην απόδειξη αυτή , ίσως κάποια άλλη φορά) .
β) Αποτελεί ακριβή παράφραση — για να μην πούμε μετάφραση — των Ορφικών Ύμνων , όπως αυτοί απαγγέλλονταν κατά τους χρόνους της Β΄ χιλιετηρίδας π.Χ.
Την ακρίβεια άλλωστε των Ορφικών ιδεών που περιέχονται στους "Ύμνους" κυρίως , μαρτυρεί επίσης κατά τρόπο αναμφισβήτητο η τόσο αυστηρή τιμωρία του Ονομάκριτου , επειδή θέλησε να προσθέσει στα γνήσια Ορφικά μερικούς δικούς του στίχους .
Διότι το γεγονός αυτό αποδεικνύει δύο πράγματα :
α) ότι υπήρχαν Ορφικοί οπαδοι ικανοί να ελέγξουν την ακρίβεια της συλλογής , όπως ο Λάσος και
β) ότι ο εν λόγω έλεγχος μπορούσε να επιτευχθεί , προφανώς με σύγκριση προς αρχαιότερα κείμενα , τα οποία εχρησιμοποιούντο από τους μεμυημένους στον Ορφισμό και τα οποία παρεδίδοντο σ’ αυτούς , κατά τόπους , από γενεάς εις γενεά .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά