- Επιγνωση - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Στέκονταν πάνω από το μνήμα και γελούσαν.
Ο συγγραφέας Θαντ Μπόμοντ κρατούσε ένα φτυάρι κι η σύζυγός του μια αξίνα. Κοίταζαν και οι δύο το φακό και γελούσαν. Ανάμεσά τους η ταφόπλακα με τον επιτύμβιο:

Κάποτε στο Ντέρι του Μέιν, τέσσερα νεαρά αγόρια όρθωσαν μαζί το ανάστημά τους κι έκαναν μια γενναία πράξη. Κάτι που τους άλλαξε βαθιά, με τρόπο που και οι ίδιοι δυσκολεύονταν να καταλάβουν.
Είκοσι τόσα χρόνια αργότερα, άντρες πια, έχουν τραβήξει ο καθένας το δικό του δρόμο. Ωστόσο συναντιούνται πάντα μια φορά το χρόνο και πηγαίνουν για κυνήγι στα βόρεια δάση του Μέιν. Αυτή η φορά, όμως, δεν είναι σαν τις άλλες. Αυτή τη φορά εμφανίζεται τρεκλίζοντας μπροστά τους ένας άντρας, σαστισμένος, χαμένος, που ψελλίζει κάτι για κάποια φώτα στον ουρανό.
Πολύ γρήγορα, οι παλιοί φίλοι θα ριχτούν στην πιο αλλόκοτη περιπέτεια της ζωής τους, καθώς θα χρειαστεί να παλέψουν μ' ένα τρομερό πλάσμα από άλλο κόσμο. Τώρα, η μόνη τους ελπίδα να επιζήσουν βρίσκεται κλειδωμένη στο κοινό τους παρελθόν - και στην Ονειροπαγίδα.
Αγωνιώδης, τρομακτική και κάποιες φορές αστεία, η Ονειροπαγίδα είναι μια ιστορία εισβολής και μάχης, επιβίωσης και ηρωισμού. Μια ιστορία για το πώς θυμούνται οι άντρες... και πώς αγαπούν.

Ο Άλαν Πάρκερ ξεκινά με οτοστόπ να επισκεφθεί την ετοιμοθάνατη μητέρα του, αλλά σταματά λάθος οδηγό και ταξιδεύει πολύ μακρύτερα απ' όσο είχε ποτέ φανταστεί. Το γεύμα ενός ζευγαριού που καβγαδίζει γίνεται πολύ, μα πολύ αιματηρό, όταν ο αρχισερβιτόρας παραφρονεί. Ένας επιτυχημένος συγγραφέας έργων τρόμου, μετά απ' αυτά που θα ζήσει στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου, δε θα ξαναγράψει ποτέ για φαντάσματα....
Είτε γράφει για τον κόσμο των νεκρών, είτε για εφιαλτικές εμπειρίες της καθημερινότητας - από το να κόψεις το τσιγάρο μέχρι να ξεπουλήσεις σ' ένα παζάρι τα προσωπικά σου αντικείμενα - ο Κινγκ βρίσκεται σε μεγάλη φόρμα και στα δεκατέσσερα διηγήματα της συλλογής. Δυνατά, τρομακτικά και επιβλητικά, επιβεβαιώνουν την ανεξάντλητη φαντασία του μεγαλύτερου, ίσως, παραμυθά της εποχής μας.

Πριν από πάρα πολύ καιρό, ένα δωδεκάχρονο αγόρι ταξίδεψε σ' έναν ξένο, εφιαλτικό κόσμο μαγείας, ασύλληπτων κινδύνων και τεράτων πέρα από κάθε φαντασία, για να βρει το Φυλαχτό που θα έσωζε τη ζωή της μητέρας του...
Είκοσι χρόνια μετά, ο Τζακ Σόγιερ δεν θυμάται τίποτα από την περιπέτειά του στο παράλληλο σύμπαν των Περιοχών. Έχει παραιτηθεί από την Αστυνομία του Λος Άντζελες, όπου υπηρετούσε ως ντετέκτιβ, και μένει στο Τάμαρακ, μια μικρή πόλη του Ουισκόνσιν. Η ζωή του είναι ήσυχη, ασφαλής, όμοια με όλων των άλλων ανθρώπων. Ως τη στιγμή που αρχίζουν να συμβαίνουν αποτρόπαιοι φόνοι μικρών παιδιών...
Παράξενα όνειρα έρχονται να ταράξουν τον ύπνο του Τζακ. Σαν κάποιος να προσπαθεί να του στείλει ένα μήνυμα... Οι φόνοι των παιδιών είναι απλώς το έργο ενός παρανοϊκού δολοφόνου ή μιας πανίσχυρης, σκοτεινής δύναμης που έχει εξαπολυθεί στην πόλη;
Το μήνυμα γίνεται όλο και πιο έντονο, και όλα δείχνουν να τον οδηγούν προς ένα σκοτεινό ερείπιο που στέκει απειλητικό μέσα στο δάσος -το Μαύρο Σπίτι...
Εκεί μέσα φωλιάζει το κακό.
Για να το αντιμετωπίσει, ο Τζακ πρέπει να βρει τη δύναμη να διαβεί το κατώφλι του σπιτιού. Να βρει τη δύναμη να γυρίσει στο παρελθόν και στις Περιοχές...

Η Νεβάδα είναι κυρίως μια μεγάλη έρημος που τη διασχίζεις πηγαίνοντας κάπου αλλού. Και μαζί με κάποιον άλλο, αν είσαι τυχερός, γιατί είναι τρομακτικό μέρος. Στην εθνική οδό 50, μες στην αφόρητη καλοκαιριάτικη κάψα, ταξιδεύουν κάποιοι άνθρωποι που δεν θα φτάσουν ποτέ στον προορισμό τους. Όπως ο καθηγητής Τζάκσον και η γυναίκα του, η οικογένεια των Κάρβερ από το Γουέντγουόρθ του Οχάϊο και ο συγγραφέας Τζόνι Μάρινβιλ, καβάλα σε μια εφτακοσάρα Χάρλεϊ.
Μια ψόφια γάτα, καρφωμένη σε μια πινακίδα τις τροχαίας, προαναγγέλλει μια μικρή πόλη μεταλλωρύχων, την Ντεσπερέϊσον. Εκεί, για κακή τύχη όλων, ρυθμίζει την κυκλοφορία ο Κόλι Εντρατζιάν, ένας θηριώσης ένστολος παρανοϊκός που θεωρεί τον εαυτό του το μόνο νόμο δυτικά του Πέκος. Κι αλίμονο στους παραβάτες...
Όμως ο Εντράτζιαν είναι μόνο η βιτρίνα της φρίκης. Ασύλληπτα μυστικά κρύβονται στα παλιά ορυχεία της Ντεσπερέϊσον και το κακό που μολύνει την πόλη σαν θανατηφόρος ιός, είναι τρομερό και πανίσχυρο. Το ίδιο όμως και οι δυνάμεις που έχουν συγκεντρωθεί σ' αυτή τη πόλη που τη λένε "Απελπισία", όσοι βρεθούν εκεί θα καταλάβουν το πραγματικό νόημα της λέξης...
"Ένα βαθιά συγκινητικό και συνταρακτικό θρίλερ, πραγματικό αριστούργημα του είδους" - Publishers Weekly
"Μετά τους ΡΥΘΜΙΣΤΕΣ που υπογράφει ως Richard Bachman, ο Stephen King στο ΝΤΕΣΠΕΡΕΪΣΟΝ ολοκληρώνει την εικόνα του Αρμαγεδώνα με τόσο βίαιο και εντυπωσιακό τρόπο, που κανένας άλλος συγγραφέας δεν έχει πετύχει μέχρι σήμερα - ούτε καν ο ίδιος" - The New York Times Book Review

Ο Ραλφ Ρόμπερτ5 δεν κοιμάται καλά τώρα τελευταία. Εδώ που τα λέμε δεν κοιμάται σχεδόν καθόλου. Και κάθε μέρα ξυπνά όλο και νωρίτερα -μια κατάσταση που οι γιατροί ονομάζουν «πρόωρη αφύπνιση». Για τον Ραλφ, που δεν έχει ακόμα συνέλθει από τον πρόσφατο θάνατο της γυναίκας του, αυτό που περνάει είναι σκέτη κόλαση. Υπάρχει όμω5 και κάτι άλλο. Τελευταία, (βλέπει αλλόκοτα πράγματα -χρώματα, σχήματα και παράξενες αύρες γύρω από τους φίλους του- που σίγουρα δεν είναι παραισθήσεις. Κάτι σκοτεινό και ανατριχιαστικό συμβαίνει στο Ντέρι του Μέιν. Ο Ραλφ, που έχει ζήσει εκεί όλη του τη ζωή, ξέρει ότι υπάρχει μια φλέβα κακίας σ' αυτή τη μικρή πόλη της Νέας Αγγλίας. Κάτω από τη φυσιολογική της επιφάνεια δρουν τεράστιες, τρομακτικές δυνάμεις, υπεύθυνες για την αλυσίδα των Θανάτων, φυσικών και μη, που όλο και μακραίνει. Τώρα εκείνος έχει γίνει αναπόσπαστο μέρος αυτών των δυνάμεων. Το ίδιο και οι φίλοι τομ. Το ίδιο και οι ξένοι που συναντούν...

Ξεκινώντας από τα σύνορα του Μέιν με τον Καναδά, εκατό νεαροί παίρνουν μέρος σε έναν εξαντλητικό μαραθώνιο προς το Νότο. Στη διάρκειά του απαγορεύεται να κάνουν στάση, και πρέπει να διατηρούν μια μέση ταχύτητα 6,5 χιλιομέτρων την ώρα, αλλιώς... τους γίνονται προειδοποιητικές παρατηρήσεις. Ύστερα από τρεις προειδοποιήσεις, ο παραβάτης εγκαταλείπει τον αγώνα - με μια σφαίρα στο κεφάλι. Όσο για τον νικητή της Μακριάς Πορείας, αυτός θα αποκτήσει ο, τ ι επιθυμεί για όλη την υπόλοιπη ζωή του.
Η Μακριά Πορεία είναι ένας ζοφερός, μελλοντολογικός καθρέφτης της σύγχρονης Αμερικής, όπου ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος έχει παραταθεί ως τη δεκαετία του '50 και η εξουσία έχει περιέλθει στα χέρια των στρατιωτικών. Σ' αυτόν τον «γενναίο, νέο κόσμο», κορυφαίο αθλητικό γεγονός
θεωρείται η Μακριά Πορεία. Το αγώνισμα, που διεξάγεται κάθε χρόνο και μεταδίδεται τηλεοπτικά σε ολόκληρο τον κόσμο, προσελκύει ένα πλήθος φανατικών υποψηφίων αθλητών, καθώς και απλούς θεατές, οι οποίοι παίζουν δισεκατομμύρια δολάρια σε στοιχήματα.

Το Αυτό είναι το πιο τρομακτικο αλλά και το πιο αληθινό βιβλίο του Stephen King. Είναι ο φόβος - τρόμος που όλοι κρύβουμε μέσα μας- από την παιδική κιόλας ηλικία μας μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής μας- και που αρνείται να φύγει.
Οι μικροί ήρωές μας ανάμεσα τους κι ένα κορίτσι, αντιμετωπίζουν τη φρίκη και τον εφιάλτη στα έντεκά τους χρόνια. Το αυτό παίνρει κάθε φορά και διαφορετική μορφή, στοιχειώνοντας όχι μόνο τα όνειρα αλλά και την καθημερινή ζωή τους…
“Μικρέ μου φίλε, περίμενε μέχρι να έρθεις εδώ που βρίσκομαι! Περίμενε να αντικρίσεις τα νεκρόφωτά μου! Περίμενε… θα δεις και θα τρελαθείς, αλλά θα ζήσεις… και θα ζήσεις μέσα Μου για πάντα…
“Ενήλικοι πια και επιτυχημένος ο καθένας στον τομέα του, δεν μπορούν να αντισταθούν στην δύναμη που τους τραβάει στη γενέτειρά τους για να αναμετρηθούν με το σκοτεινό παρελθόν –Το Αυτό- αλλά και με το ακόμα ποιο εφιαλτικό και ανατριχιαστικό παρόν… Το Αυτό ζει και τους περιμένει κρυμμένο στα έγκατα της γης… ή μήπως πολύ βαθύτερα μέσα τους;”

Το ξενοδοχείο Θέα φημιζόταν ως το πιο όμορφο θέρετρο στον κόσμο από άποψη φυσικής ομορφιάς. Ο Τζακ Τόρανς, όμως, ο νέος χειμερινός επιστάτης, με την σύζυγό του και τον πεντάχρονο γιο τους Ντάνι είδαν πολύ περισσότερα από την εξαιρετική ομορφία του.
Ο Τζακ θεώρησε το ξενοδοχείο Θέα σαν μια ευκαιρία, μια απελπισμένη φυγή από την αποτυχία και την απογοήτευση. Η Γουέντι είδε αυτό το μοναχικό καταφύγιο σαν μια τελευταία ευκαιρία για να διατηρηθεί η συνοχή της οικογένειάς τους. Και ο Ντάνι;… Ο Ντάνι, ο οποίος ήταν προικισμένος με το χάρισμα της προφητείας - ευλογία ή κατάρα; - έβλεπε οράματα που ξεπερνούσαν τις δυνατότητες αντίληψης ενός μικρού παιδιού. Αισθανόταν το κακό κουρνιασμένο ανάμεσα στα εκατόν δέκα άδεια δωμάτια του ξενοδοχείου. Το κακό παραμόνευε ειδικά για αυτούς.
Η Λάμψη του Stephen King του ανδιαμφισβήτητου δεξιοτέχνη τον μοντέρνων ιστοριών τρόμου.

Στο Καστλ Ροκ η ζωή κυλούσε ήρεμα και ειρηνικά, ώσπου μια μέρα ένα καινούριο κατάστημα άνοιξε στην πόλη. Κι όλα άρχισαν να αλλάζουν... Ποιος ήταν ο Λίλαντ Γκοντ και γιατί είχε διαλέξει τη μικρή τους πόλη για να στήσει το περίεργο εμπορικό του; Κανείς δεν ήξερε να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα, αλλά όλοι κατέκλυζαν το μαγαζί του. Γιατί στα «Χρήσιμα Αντικείμενα» ο καθένας μπορούσε να βρει αυτό που πάντα ονειρευόταν να αποκτήσει και μάλιστα σε τιμή ευκαιρίας!!!
Ωστόσο δυο άνθρωποι, ο σερίφης Άλαν Πανγκμπορν και η Πόλι Τσαλμερς, πίστευαν ότι οι πελάτες του Γκοντ πληρώνουν πολύ ακριβά τα εμπορεύματά του και ότι στο ταμείο του κατεθεταν κάτι περισσότερο από τα χρήματά τους. Κάτι πολύ πιο πολύτιμο… Μόνο που δεν ήξεραν πως θα μπορούσαν να το πολεμήσουν.

Ο ασφαλιστής Σαμ Πιμπλς βρίσκεται στην ανάγκη να επισκεφθεί – για πρώτη φορά ύστερα από δεκαετίες- τη δημοτική βιβλιοθήκη. Η συνομιλία του εκεί με τη μεσόκοπη βιβλιοθηκάριο Αρντιλια Λορτζ δεν είναι ιδιαίτερα ευχάριστη.
Ξεπροβοδίζοντάς τον, η κυρία Λορτζ μισοαστεία – μισοσοβαρά τον απειλεί ότι αν καθυστερήσει την επιστροφή τον δύο βιβλίων που του δανείζει, θα του στείλει την «Αστυνομία της Βιβλιοθήκης»… Όπως αποδεικνύεται, έχει τη δύναμη να του κάνει πολύ χειρότερα πράγματα, ξαναζωντανεύοντάς του, με τρομακτική σφοδρότητα, φόβους και τραύματα της παιδικής του ηλικίας.
Ο Σαμ καταλαβαίνει πως δεν έχει απλά να αντιμετωπίσει μια “διεστραμμένη” βιβλιοθηκάριο (που δυστυχώς ούτε τρελή είναι ούτε μόνο βιβλιοθηκάριος) αλλά, κυρίως, τα όσα έχει απωθήσει χρόνια πρίν, στα βάθη του ασυνειδήτου…

Εκείνη την νύκτα είχα πάλι ένα όνειρο, μόνο που σε αυτό η Christine ήταν γριά – όχι, δεν ήταν μόνο γριά ήταν παμπάλαια, ένα τρομέρό εγκαταλελειμμένο σκαρί αυτοκινήτου, κάτι που θα περίμενες να δεις σε τράπουλα ταρό “Ο Απαγχωνισμένος Άνδρας”, “Το Νεκρό Αυτοκίνητο”… Η μηχανή έκανε ένα βουητό, έχανε και εκτόξευε ριπαρό μπλέ καπνό λαδιών.
Δεν ήταν άδειο. Ο Roland D. Lebay στεκόταν ήρεμα πίσω από τον τροχό. Τα μάτια του ήταν ανοικτά, αλλά ήταν άτονα και νεκρά. Κάθε φορά που η μηχανή άναβε και το σκουροφαγομένο σώμα της Christine παλλόταν, κρεμόταν σαν κουρελιασμένη κούκλα. Το γδαρμένο του κρανίο κουνιόταν μπροστά και ύστερα πίσω.
Η Christine, κοκκίνου χρώματος όπως το αίμα, γεμάτη και με πτερύγια. Η υπόσχεσή της υπήρχε σε όλο της το παρελθόν. Άπλιστη και μεγάλη, αλλα όχι τεπεινωμένη. Υπήρχε ακόμα δύναμη σε αυτήν – μια τρομακτική δύναμη που διαρρέει σαν δεξαμενή λαδιού, που κηλιδώνει και διαφθείρει. Μια επιβλαβής δύναμη που διαβρώνει σταδιακά το νού και μετατρέπει την ιδιοκτησία σε Κατοχή.

Πρώτα ήρθαν οι μέρες της επιδημίας… Έπειτα ήρθαν τα όνειρα… Εφιάλτες που προειδοποιούσαν για την έλευση του σκοτεινού άντρα. Ο αποστάτης του θανάτου. Τα βήματα του ακούγονταν κάθε νύχτα στους δρόμους. Άρχοντας του πολέμου και πρίγκιπας του σκότους. Ήρθε η ώρα του. Η αυτοκρατορία του αναπτύσσεται στη Δύση και η στιγμή της Αποκάλυψης προβάλλει.

Κάθε βράδυ, όλοι οι Αμερικανοί είναι καρφωμένοι μπροστά στην τηλεόρασή τους. Παρακολουθούν το αγαπημένο τους τηλεπαιχνίδι, που έχει σπάσει κάθε προηγούμενο ρεκόρ τηλεθέασης. Την Καταδίωξη.
Κάθε βράδυ, όλο το έθνος παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα αν ο παίκτης θα ξεφύγει απ' τους Κννηγούς του, αν θα κερδίσει μία ακόμα μέρα ζωής.
Ποιος παίκτης θα κατορθώσει να επιζήσει για τριάντα ολόκληρες μέρες; Ποιος παίκτης θα κερδίσει το Mεγάλο Βραβείο, ένα δισεκατομμύριο δολάρια; Mέχρι τώρα κανείς δεν έχει επιζήσει περισσότερες από οχτώ μέρες...
Όμως ο καινούριος παίκτης, ο Μπεν Ρίτσαρντς, δείχνει πολύ αποφασισμένος.
θέλει να κερδίσει αυτό το στημένο παιχνίδι, να χτυπήσει στην καρδιά τον αυτό το απάνθρωπο σύστημα, να ανατρέψει τα δεδομένα, να εξαντλήσει όλες τις πιθανότητες. Και παίζει τη ζωή τον κορόνα γράμματα...

Ιασονα σ'ευχαριστω για τις περιληψεις που εβαλες και με τις οποιες με εκανες να θυμηθω καποια βιβλια που ειχα ξεχασει(οπως το φυλαχτο)και να διαβασω τις περιληψεις αλλων που ειτε δεν τα ηξερα ειτε ενω τα ηξερα αμελησα να τα αγορασω στην περιοδο που ειχαν βγει προς πωληση.

Υ.Γ. ηθελα να κανω και μια συμπληρωση οσο αφορα το Μαυρο Σπιτι ,αυτο το μυθιστορημα το εχει γραψει μαζι με τον Peter Straub.

Καλη σας εβδομαδα

Λάτρης του Stephen King και εγώ αλλά αποφεύγω τις ταινίες βασισμένες στα βιβλία του. Συνήθως η ταινία μου χαλάει αυτά που έχω πλάσει εγώ με την φαντασία μου.
Όσοι ξέρετε αρκετά καλά αγγλικά συνιστώ να τα διαβάσετε σε αυτήν την γλώσσα! Δεν λέω οι ελληνικές μεταφράσεις είναι καλές (τουλαχιστον των βιβλίων "Ο Δρομέας", και "Αδύνατος" ήταν πολύ καλές) Αλλά άλλη η αίσθηση όταν διαβάζεις το βιβλίο στην αρχική του γλώσσα.

quote:

---

Υ.Γ. ηθελα να κανω και μια συμπληρωση οσο αφορα το Μαυρο Σπιτι ,αυτο το μυθιστορημα το εχει γραψει μαζι με τον Peter Straub.

---

Επίσης και "The Tallisman" από το 84 του οποίου είναι συνέχεια το Μαυρο Σπίτι είναι των Stephen King και Peter Straub. (Το φυλαχτό νομίζω στα ελληνικά)

Αν και δεν μπορώ πραγματικα να διαλέξω ένα από τα βιβλία του ως αγαπημένο. Το The Tallisman ήταν το πρώτο που διάβασα και γι'αυτό έχει ιδιαίτερη θέση στην βιβλιοθήκη και την καρδιά μου.

"For the strength of the wolf is the pack and the strength of the pack is the wolf"

Καλη σας εβδομαδα ξανα

Είχα κλείσει τα δώδεκα και έμπαινα στα δεκατρία όταν είδα για πρώτη φορά νεκρό άνθρωπο. Συνέβη το 1960, πριν πολύ καιρό... αν και μερικές φορές δε μου φαίνεται και τόσος πολύς καιρός. Ιδιαίτερα τις νύχτες που ξυπνάω από τα όνειρα, όπου βλέπω το χαλάζι να πέφτει πάνω στ’ ανοιχτά του μάτια...
Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι και δυσκολότερο να ειπωθούν. Εκείνα που σε κάνουν ακόμα και να ντρέπεσαι, επειδή την ώρα που τα λες, οι λέξεις μειώνουν τη σημασία τους – οι λέξεις συρρικνώνουν και δίνουν μια καθημερινή, συνηθισμένη διάσταση σε νοήματα που όταν τα είχες στο μυαλό σου περιλάμβαναν τα πάντα...
Αλλά υπάρχει και κάτι ακόμα, έτσι δεν είναι; Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι που δείχνουν το δρόμο προς τα μύχια της ψυχής, σαν σημάδια πάνω σε χάρτη θησαυρού που οι εχθροί σου θα ‘θελαν να βάλουν στο χέρι. Κι έρχονται φορές που εκμυστηρεύεσαι πράγματα που σου κοστίζουν πολύ, μόνο και μόνο για να δεις τους άλλους να σε κοιτάνε παράξενα, μη καταλαβαίνοντας τίποτα από όσα τους είπες ή το λόγο για τον οποίο τα θεώρησες τόσο σημαντικά ώστε παραλίγο να δακρύσεις την ώρα που τα έλεγες...