- Η ιστορία της ανθρώπινης ηλιθιότητας - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

quote:

---

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ
ΛΟΙΠΟΝ το παραμύθι αρχίζει όταν ένας καλός μάγος έτρωγε αμέριμνος
αχλάδια μέσα σε ένα πελώριο κάστρο το οποίο είχε θεριά,δαίμονες
ξωτικά και φαντάσματα ξαφνικά ένας κακός μάγος ήρθε και του πρόσφερε
τυριά κίτρινα και αχλάδια!!
Μόλις τα είδε ο καλός μάγος χάρηκε πολύ και τον προσκαλούσε καθε
μέρα για να τρώνε μαζί στο κάστρο του!!!
Πέρασε καιρός και ο κακός μάγος έδειξε τις προθέσεις του
δηλητηριάζοντας τον καλό μάγο που καθόταν αμέριμνος μέσα στο κάστρο.

---

C'est la vie and i am livin' la vida LOCA!

quote:

---

Galadriel ζήτησες κάτι σχετικό με την ανθρώπιση ηλιθιότητα και ορίστε το παιδί έγραψε ότι πιο ηλίθιο μπορούσε να σκεφτεί.

---

χε χε...με είδες να παραπονιέμαι αγαπητέ Loco ?

G.

1899 αλήθειες + 1 ψέμμα...

γιατί τα λές έξω απο τα δόντια αλλά τα δόντια

όταν είναι μυτερά κάνουν σοβαρή ζημιά !!!!

μετα-μορφώνομαι με την περίσταση !!!!

Είναι πράματα που δεν ξέρετε καλά μου ξωτικά

δαίμονες και φαντάσματα αν δεν τα έχετε δει

με τα ίδια σας τα "μάτια"!!!!

απλά αυτός που γνωρίζει όσο ηλίθιος και να είναι

δεν τα βάζει με σκοτεινές δυνάμεις!!!!!

ο πόλεμος μπορει να είναι μακρύς αλλα δεν χρειάζεται να τον

κάνεις αν δεν σε ωφελήσει η δεν βρείς ποτε την ησυχία σου!!!!

ο νοών νοείτω !!!! οταν είσαι ηλίθιος δεν χρειάζεται να αποδείξεις

οτι είσαι έξυπνος!!!!

SENTENCED
I'll Throw The First Rock

ΓΟΥΣΤΑΡΕΤΕ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ ΑΛΛΑ ΨΑΧΝΕΤΕ ΑΠΕΓΝΩΣΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΡΕΛΟ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ......ΤΣ/ΤΣ/ΤΣ/ΤΣ/........ΣΕ ΤΙ ΚΟΣΜΟ ΘΑ ΦΕΡΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ;
ΕΧΩ ΨΥΧΙΚΕΣ ΙΚΑΝΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΨΑΧΝΩ........ΜΑΛΛΟΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΘΕΜΑ ........ΕΧΩ ΨΥΧΙΚΕΣ ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΨΑΧΝΩ.......ΤΟΝ ΤΡΕΛΟ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ/

Η ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙ ΤΙΠΟΤΑ.

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΜΕΡΑ......ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟ ΜΟΥ ΚΥΤΤΑΡΟ.

ΜΗΝ ΞΑΝΑΧΤΥΠΗΣΕΤΕ ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΣΤΗΝ ΛΕΚΑΝΗ...ΛΕΡΩΝΟΥΝ

τοποθετείς συνέχεια το loco κατω και lavid a loca αρα και εσύ δεν πας

πίσω αδερφέ όσο για τον pixeldream εχειs δίκιο η ηλιθιότητα δεν

δικαιολογεί τίποτα αρα το να κάνει ένα time out ειναι πολύ

λογικό και να είναι εκπληκτος για τα γραφόμενα του krisnna!!!

λες να είμαι ο τρελλος του χωριού

1ον Διότι δεν σε πλησιάζουν οι έξυπνοι γιατί δεν έχεις τίποτε να σου πάρουν. Γλυτώνεις από το άγχος της υπεράσπισης.

2ον Διότι δεν χρειάζεται να δουλεύεις. Ποιός δεν θα δώσει ένα πιάτο φαϊ στον ηλίθιο του χωριού; Γλυτώνεις από το άγχος της επιβίωσης και έχεις το πλουσιότερο διαιτολόγιο.

3ον Διότι σου δίνουν ότι ρούχα έχουν για πέταμα, με αποτέλεσμα να έχεις την μεγαλίτερη γκαρνταρόμπα απ' όλους.
Γλυτώνεις από το άγχος της ένδυσης και δεν σε παραμυθιάζουν οι μοδάτοι.

4ον Διότι χαίρεις της ίδιας προστασίας από την Πολιτεία με τους άλλους, χωρίς να σου ζητάνε τίποτα.
Γλυτώνεις από τους πολιτικούς.

...και δεν σου ζητάει ποτέ φακελλάκι ο ντόκτορ!"

Ε, δεν είναι ηλίθιος;

quote:

---

Ε, δεν είναι ηλίθιος;

---

Don't judge a book just by the cover
Unless you cover just another
And blind acceptance is a sign
Of stupid fools who stand in line

ΟΧΙ.......ΕΙΝΑΙ ΠΟΝΗΡΟΣ

Κι αν είναι αυτός ο πονηρός, τότε ποίοι είναι οι ηλίθιοι;

Όλες αυτές οι έννοιες προκύπτουν μέσα στα πλαίσια ενός προτεινόμενου
συστήματος δράσης του ανθρώπου, που επιδιώκει να σπάσει τα όρια του
ασυνείδητου βίου του και να ενδυναμώσει τη βούλησή του.

Αναφέρονται στον άνθρωπο - κυνηγό, που κυνηγά και παραφυλά το
πεπρωμένο του, το σκοπό του, που είναι δράστης και όχι παθητικός δέκτης,
που επιδιώκει και κατακτά το μέλλον δημιουργικά, αντί να βρίσκεται
έρμαιο των καταστάσεων...

Τί σημαίνουν όλες αυτές οι έννοιες και ενδεχομένως κάποιες άλλες,
συγγενείς, που αναφέρονται σε αυτό το σύστημα δράσης;

Τί γνωρίζουμε λοιπόν για αυτές, από τα βιβλία, ή από τη δική μας
εμπειρία;

Δεν πειράζει όμως, θα γράψω τι σκεφτόμουν.
Πέρα από το τι λένε οι Τολτέκοι, σκεφτόμουν τι σημαίνει παραφύλαξη για κάποιον που δεν έχει διαβάσει ούτε Τεόν Μάρες, ούτε Καστανέντα. Ρώτησα τον εαυτό μου, "πότε παραφυλάς";
Μπορεί να φαίνεται αστείο, αλλά το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό, είναι όταν... παραφυλάω μια μύγα με τη μυγοσκοτώστρα! Αστείο παράδειγμα θα μου πείτε, αλλά μέσα στα αστεία και τα καθημερινά κρύβονται πολλές φορές οι αλήθειες.

Σε τι συνίσταται λοιπόν η παραφύλαξη της μύγας;
Καταρχήν, υπάρχει ένας σκοπός: Να εξαφανίσεις τη μύγα.
(Να σημειώσω εδώ, πως θεωρώ πλέον πιο σωστό να πάρει κανείς μια πετσέτα και να διώξει εάν μπορεί τη μύγα από το παράθυρο, αλλά θα χρησιμοποιήσω το παράδειγμα, μιας και σύμφωνα με αυτό ανέπτυξα τις σκέψεις μου).

Δεν είναι όμως εύκολο να την εξαφανίσεις από προσώπου γης τη μύγα, μιας και συνεχώς κινείται, κάποιες φορές δε, φαίνεται ότι καταλαβαίνει ότι την παρακολουθείς και την τελευταία στιγμή πηδάει στην άλλη άκρη του δωματίου. Κάπως έτσι δε γίνεται και με έναν σκοπό; Τον γυρνοφέρνεις από εδώ, τον γυροφέρνεις από κει, αλλά ο σκοπός ξεφεύγει. Κάποιες φορές μάλιστα, σαν τη μύγα που κρύβεται μέσα στο γενικότερο φόντο του δωματίου, δεν μπορείς καν να τον δείς.

Αντιλαμβάνεσαι τότε δύο πράγματα: Ότι η μύγα (σκοπός) δεν πρέπει να ξεφύγει από τα μάτια σου και ότι για να την πλακώσεις με τη μυγοσκοτώστρα, θα πρέπει να χρησιμοποιήσεις κάποια τακτική. Και παίρνεις τη μυγοσκοτώστρα, που στην περίπτωσή μας είναι το εξωτερικό όπλο σου για να τσακώσεις τη μύγα. Εσωτερικά όπλα σου είναι επίσης και οι γρήγορες κινήσεις των ματιών και των χεριών σου, ή γενικά οι γρήγορες και ακριβείς κινήσεις του νου σου.

Παρατηρείς τη μύγα, βλέπεις πως συμπεριφέρεται, φτάνει να γίνει η καλύτερη "φίλη" σου αφού γνωρίζεις πια τα μέρη που συχνάζει, τα πιατάκια που της αρέσει περισσότερο να γλύφει και το μέρος της πλάτης σου που θεωρεί ότι μπορεί με ασφάλεια να προσαράξει για μερικά δευτερόλεπτα. Εάν πραγματικά θες να την τσακώσεις, το χειρότερο που μπορείς να κάνεις είναι να χτυπάς από δω και από κει τη μυγοσκοτώστρα. Πρέπει λοιπόν να έχεις υπομονή ώστε να την παρατηρήσεις. Να μπορέσεις να την πλησιάσεις και την κατάλληλη στιγμή να κινηθείς με ακρίβεια και... Παφ, πάει η μύγα.

(Πω, πω, με αυτά που γράφω για τη μύγα, αρχίζω να πιστεύω ότι διακατέχομαι από... ελεγχόμενη τρέλα! )

Προχωρώντας πάνω στο παράδειγμα που έδωσε η amalia
θα ήθελα να τονίσω μια σημαντική ιδιότητα της παραφύλαξης:

Η μύγα δε πρέπει να υποψιαστεί ότι κάποιος την παραφυλά για να
τη σκοτώσει. Εκεί νομίζω είναι το κόλπο. Η amalia παραφυλά ανέμελα
με τη μυγοσκοτώστρα, γίνεται ένα με το περιβάλλον, η μύγα παύει
να την αντιλαμβάνεται ως κίνδυνο, και εκεί... τσάκ! Σπλάτς...

Ας μεταφέρουμε αυτή την αρχή τώρα σε μια άλλη κατάσταση, πιό
ανθρώπινη...

Ο σκοπός της παραφύλαξης είναι, ας πούμε, ότι θέλω να εξετάσω το
βαθμό τιμιότητας / διαφθοράς ενός υπαλλήλου μου. Για να το κάνω
αυτό, πρέπει να ρίξω ένα δόλωμα στον υπάλληλο, ταυτόχρονα η όλη μου
συμπεριφορά να είναι τέτοια, που ο υπάλληλος να θεωρήσει ότι αν
καταχραστεί την εμπιστοσύνη μου, αν ενδώσει στη διαφθορά, δε θα γίνει
από μένα αντιληπτός, ακόμη περισσότερο δε θα αποκαλυφθεί κανένα
αποτέλεσμα από τη δράση του, σε κανέναν. Ακόμη πιό πέρα, μπορώ να
κατασκευάσω έτσι την παραφύλαξή μου, που να γίνει πολύ δελεαστικό
για τον υπάλληλο να ενδώσει, ακόμη και να πίσει τον εαυτό του, ότι
τίποτε κακό δεν έκανε!

Παίρνω λοιπόν ένα διαφορετικό ρόλο, το ρόλο αυτής, που δεν αντιλαμβάνεται
το τί πρόκειται να κάνει ο υπάλληλος και παρατηρώ...

Είναι γενικά συνηθισμένο οι άνθρωποι να νιώθουν πολύ πιό άνετα
ανάμεσα σε ανθρώπους, που "φαντάζουν κατώτεροί" τους σε κάποια
κατάσταση. Μέσα σε αυτή την άνεση, κάνουν ευκολότερα λάθη, νομίζοντας
ότι δε θα έχουν συνέπειες από αυτά, αφού η κατάσταση τους πίθει
ότι είναι "εύκολη"! Κατασκευάζοντας λοιπόν για έναν άνθρωπο αυτό
το περιβάλλον "ελεύθερης επιλογής", τον ωθείς στο να δράσει όπως
ειλικροινά θα δρούσε, χωρίς εξωτερικές δεσμεύσεις...

Έτσι δε λειτουργούμε οι περισσότεροι στη ζωή μας;
Βεβαίως, στο τέλος της ζωής μας λογοδωτούμε σε Εκείνον, που μας
περιμένει, να λογοδωτήσουμε για το Κάρμα των δράσεών μας.
Στον μεγαλύτερο "Παραφύλακα" όλων, το Θάνατο!!

"Να χορεύεις στη ζωή, νιώθοντας το Χάρο να σε παρακολουθεί δίπλα
στην αριστερή σου πλάτη"...
Κάτι τέτοιο δεν έλεγε ο Δον Χουάν στον Καστανέντα;
Μήπως εννοούσε λοιπόν το Θάνατο, που παραφυλά την κάθε μας δράση;

Ο κινηματογράφος και το θέατρο σχετίζονται πολύ με την παραφύλαξη.
Ο ηθοποιός ερμηνεύει ένα ρόλο και είναι πιστός σε αυτόν. Με αυτή
την έννοια, κατά τη διάρκεια της ερμηνείας του είναι ένας που
παραφυλά: παίρνει ένα ρόλο, διαμορφώνει κατάλληλα την προσωπικότητά
του, για κάποιο στόχο.
Σε κάποιες ταινίες βλέπουμε ότι ο ρόλος είναι να ξεγελαστεί κάποιος,
σε εκείνες τις καταστάσεις ο ρόλος είναι αποκαλυπτικός για τις
διαδικασίες της παραφύλαξης.

Στην ταινία "Ατσίδας και Τζέντλεμαν" με τους Μάικλ Κέϊν και Στιβ Μάρτιν
οι δύο "απατεώνες" εντυπωσιάζονται από τη φήμη του "τσακαλιού",
ενός ατόμου, που μπορεί να ξεγελάσει ακόμη και τον πιό έξυπνο
κομπιναδόρο.
Σε αυτή την κωμωδία, οι δύο απατεώνες, έρχονται αντιμέτωποι με το
τσακάλι, που τους παραφυλά στην εντέλεια και τελικά τους εξαπατά
με τον πιό απροσδόκητο τρόπο!

Το τσακάλι τους παραφυλά και η παραφύλαξή του είναι κατά την άποψή
μου απόλυτα δεξιοτεχνική!

Η ταινία "το κεντρί" με τον Πωλ Νιούμαν, καθώς και οι "Συνήθεις ύποπτοι"
είναι δύο άλλα παραδείγματα ταινιών, που παρατηρούμε την παραφύλαξη,
να ασκείται.

Βέβαια, η σκοπιμότητα της παραφύλαξης στα παραδείγματα που αναφέραμε
δεν είναι η ηθική, ωστόσο σε όλες τις περιπτώσεις ο διώκτης, αυτός
δηλαδή που παραφυλά, καταφέρνει να αποκαλύψει το θύραμά του.

Στρατηγική ...

δηλαδή το να είσαι πολεμιστής... (νομίζω εκεί το πάει και ο Καστανέτα)

πόσοι από εδώ μέσα δεν έχουν χρησιμοποιήσει τα παραπάνω για να παίξουμε το παιχνίδι του ζευγαρώματος ... |(sex)

πόσοι δεν έχουμε για να .....Τσακ! Σπλάτς (πάρτα μαλάκα!!).... (violence)

πιστεύω πώς όλοι έχουμε παίξει και παίζουμε τον ρόλο του πολεμιστή στην ζωή μας...
πόσοι το κάνουμε όμως συνειδητά...? (κατά πόσο είμαστε "άψογοι" ..?)

αλλά αν το καλοσκεφτείς ίσως σε τελική ανάλυση είναι μία πορεία προς το Γνώση Εαυτόν...

γιατί..... για να είναι κάποιος σε θέση να δοκιμάσει τα παραπάνω θα πρέπει όχι μόνο μια καθαρή ματιά των προθέσεων και ενεργειών του άλλου....αλλά να γνωρίζει και των δικών του προθέσεων και ενεργειών.

και είναι αυτές οι ήττες και νίκες ..που θα μας κάνουν πολεμιστές.. και όχι ανθρωπάκια τις (κατασκευασμένης ) συνήθειας - γνώσης - ομάδας ...

Πόλεμος πατήρ πάντων .. αλλά εάν θέλεις να έχεις και εσύ αυτή την ιδιότητα - του πατήρ - ε! νομίζω...καλύτερα είναι να γίνεις πολεμιστής.. ( και δεν θέλω σαχλαμαρίτσες - να είμαστε "Του Φωτός")

Ο θάνατος απλά θα βάλει ένα τέλος σε όλα αυτά .. στις "νίκες" στις "ήττες" και στο "πολεμιστής"...
αλλά για τους περισσότερους δεν έχει και πολύ σημασία γιατί είναι already..."νεκροί"

Γιώργος
αλήθεια .. λέω.. καλέ!!.... εάν δεν με πιστεύεται... δοκιμάστε να πολεμήσετε με τις λεγεώνες του ..."Εγώ"

Υ.Γ και μιας που ή αγαπητή Αμαλία μίλησε για μύγες..
το ξέρατε ότι οι επίλεκτοι στρατιώτες του Φαραώ στην Αρχαία Αιγυπτο.. είχαν για σύμβολο τους την μύγα... και όπως οι μύγες που τις διώχνεις και ξανάρχονται -θαρραλέα - πίσω .. έτσι και αυτοί δεν υποχωρούσαν ποτέ .. (μέχρι να τους σκοτώσουν όλους ή να σκοτωθούν.) .....

Η ελεγχόμενη τρέλα περιγράφεται από τον Κάρλος Καστανέντα σαν
ένα είδος θέατρου, που παίζει ο πολεμιστής. Κατά αυτόν, ο πολεμιστής
πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι όλα στη ζωή είναι ένα θέατρο και ότι
ο ίδιος παίρνει διάφορους ρόλους, χωρίς να ταυτίζεται όμως με κανέναν
από αυτούς.
Τί βρίσκεται πίσω από αυτούς τους ρόλους;
Βρίσκεται ο ονειρευτής, ή το άτομο.

Κατά τη γνώμη μου ο Καστανέντα αναφέρεται στο γνωστό διαχωρισμό
του ατόμου και της προσωπικότητας, με την έννοια που αυτός
συναντάται στον Ανατολικό παραδοσιακό μυστικισμό. Το άτομο, είναι το
αιώνιο, τέλειο, αναλλοίωτο κομμάτι του ενός, του πατέρα, ενώ όταν
αυτό εκδηλώνεται στην ύλη γίνεται προσωπικότητα.
Για τους Τολτέκους πιθανά η έννοια του ατόμου και της προσωπικότητας
αποδίδεται από τις έννοιες του ονειρευτή και του ονειρευόμενου
αντίστοιχα.

Η τεχνική παρουσιάζεται ως τρέλλα, επειδή αυτός που συνειδητοποιεί ότι βρίσκεται
μέσα σε ένα ρόλο, (θέατρο, προσωπικότητα κλπ) ενώ ξέρει ότι είναι
κάτι άλλο, (άτομο, ονειρευτής κλπ) μοιάζει με έναν τρελό, που
νομίζει ότι είναι ο Ναπολέοντας, ενώ βαθιά μέσα του γνωρίζει ότι είναι
κάτι άλλο.
Μόνο που η τρέλλα που προτείνει ο Καστανέντα είναι ελεγχόμενη, με άλλα
λόγια συνειδητή και προσεχτικά σχεδιασμένη ακολουθώντας το σκοπό.

Θα λέγαμε ότι η φράση: "μη τα παίρνεις και τόσο στα σοβαρά!",
περιγράφει κάπως την κατάσταση της ελεγχόμενης τρέλας.

Αλλά ο καλός ηθοποιός, ενώ δεν παίρνει τίποτε στα
σοβαρά, τα βλέπει ως ένα παιχνίδι, (λέμε ότι ο ηθοποιός ""παίζει"),
ταυτόχρονα παίζει το παιχνίδι του, το ρόλο του, με άψογη σοβαρότητα,
με αφοσίωση και τελειότητα.
Το λάθος λοιπόν δε δικαιολογείται από τη φράση "μη τα παίρνεις
και τόσο στα σοβαρά!", αλλά όταν ο πολεμιστής κάνει λάθος, μετά από
τις προφυλάξεις που θα πάρει, τότε δε θα πρέπει να ξαφνιαστεί από
την αποτυχία του, αλλά θα πρέπει να την αντιμετωπίσει με ψυχραιμία
και χιούμορ, γνωρίζοντας ότι αυτός που έχασε δεν ήταν αυτός ο ίδιος,
(το άτομο), αλλά μια από τις προσωπικότητες, τους ρόλους του.

Οι άνθρωποι συνήθως παραφυλάμε μόλις γνωρίσουμε κάποιον, στην αρχή.
Μετά από λίγο όμως βαριόμαστε, αποσυντονιζόμαστε, ανυπομονούμε και
η παραφύλαξή μας πάει περίπατο...

Αυτό κατά τη γνώμη μου συμβαίνει επειδή δε στοχεύουμε στο χρόνο και
για το λόγο αυτό η παραφύλαξη δεν έχει για εμάς καμμία σκοπιμότητα,
ή έστω έχει μια πολύ επιφανειακή σκοπιμότητα.

παραφυλαξη = η συστηματικη εκθεση σε ανοικειο κοινωνικο περιβαλλον και σε ασυνηθιστες κοινωνικες περιστασεις (στο σταδιο μαθητειας) με ελεγχομενη συνειδητα συμπεριφορα

αργοτερα η τεχνικη επεκτεινεται και προσαρμοζεται σε καθε πτυχη της κοινωνικης ζωης του πολεμιστη (εξ ου και ελεγχομενη τρελλα)

απροσιτος σημαινει απλα να κατεβαζεις το τηλεφωνο οταν δε θες να σου διακοψουν το διαβασμα απροσκλητοι επισκεπτες = να προσαρμοσεις ετσι τη ζωη σου ωστε να μη γινεσαι ερμαιο σε τυχαιους περισπασμους

quote:

---

Καλησπέρα!
Σκεφτόμουν σήμερα, ότι για να γίνει κάποιος ένας ικανός διώκτης δεν
αρκεί μόνο να γνωρίζει τον τρόπο να παραφυλά. Η παραφύλαξη ως τεχνική
δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολη.
Η δυσκολία είναι να μπορεί κάποιος να το κάνει αυτό για μεγάλο χρονικό
διάστημα, να το κάνει με κάποιο στόχο και να διατηρεί αυτόν το στόχο
στο χρόνο.

Οι άνθρωποι συνήθως παραφυλάμε μόλις γνωρίσουμε κάποιον, στην αρχή.
Μετά από λίγο όμως βαριόμαστε, αποσυντονιζόμαστε, ανυπομονούμε και
η παραφύλαξή μας πάει περίπατο...

Αυτό κατά τη γνώμη μου συμβαίνει επειδή δε στοχεύουμε στο χρόνο και
για το λόγο αυτό η παραφύλαξη δεν έχει για εμάς καμμία σκοπιμότητα,
ή έστω έχει μια πολύ επιφανειακή σκοπιμότητα.

---

[Single]........
Γιώργος
................[/Single]