- Η ιστορία της ανθρώπινης ηλιθιότητας - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

Αγαπητέ hendrix,

μήπως τελικά σημαίνει να κατεβάζεις το τηλέφωνο
όχι μόνο για να μη σε διακόψουν οι "απρόσκλητοι" επισκέπτες, αλλά
ακόμη περισσότερο αυτός ή αυτή που θα ήθελες πάρα πολύ να σου
τηλεφωνήσουν και τους περιμένεις;

Όταν πολύ θα ήθελες π.χ. να σε πάρει τηλέφωνο η αγαπημένη σου,
να έχεις τη διαύγεια και τη βούληση να σκεφτείς:
"Θα πέθαινα για ένα της τηλεφώνημα, ειδικά τώρα που ξέρω ότι είναι
Παρασκευή απόγευμα, η ώρα που συνηθίζει να με παίρνει τηλέφωνο,
αλλά επειδή πρέπει να διαβάσω και να μην παρασυρθώ, θα κλεισω το
τηλέφωνο!"

Το να είσαι απρόσιτος σε αυτή την περίπτωση σχετίζεται κατά τη γνώμη
μου με τη δύναμη της βούλησης και την δυνατότητα να έχουμε μια
ελεύθερη επιλογή, εμείς οι ίδιοι, χωρίς να εξαρτώμαστε από τα πάθη
και τις επιθυμίες μας.

Τεχνικά μιλώντας, ο απρόσιτος οφείλει να είναι και απρόβλεπτος,
να δημιουργεί "pattern" συμπεριφοράς και μετά να τα σπάει με την
ίδια ευκολία που τα δημιούργησε:

Σε μια συζήτηση παλιά για τα κινητά τηλέφωνα και τη
συμπεριφορά μας σχετικά με τις κλήσεις που δεχόμαστε,
αναφέρθηκε ότι εύκολα οι χρήστες των κινητών αναπτύσσουν
μοντέλα συμπεριφορών, τα οποία μπορούν να αναγνωριστούν από
τους άλλους και έτσι οι άλλοι θα μπορούσαν να τους ελέγξουν:

Όταν κάποιος έχει πάντα ανοιχτό το κινητό του και τον πάρουμε τηλέφωνο
και ακούσουμε ότι το έχει κλειστό,
έχουμε να σκεφτούμε 3 επιλογές: του έπεσε η μπαταρία, βρίσκεται σε
περιοχή εκτός σήματος, το έχει κλείσει επίτηδες.
Αν μπορέσουμε να αποκλείσουμε τις δύο πρώτες επιλογές, τότε
εύκολα μπορούμε να συμπεράνουμε το τί κάνει και έχει κλείσει το
κινητό...
(Μη μου πείτε ότι δεν το έχετε σκεφτεί ποτέ αυτό;!!!)

Ο απρόσιτος όμως, αυτός που δε θέλει να "τον πιάσουνε", αυτός που
θέλει πραγματικά να προστατεύσει ό,τι κάνει, θα κλείνει το κινητό του
σε διάφορες περιστάσεις, τέτοιες που να μην αφήσει σε κάποιον άλλο
να πιστοποιήσει ένα μοντέλο συμπεριφοράς για το πότε κλείνει ή
ανοίγει το κινητό του.

Αυτή είναι μια μέθοδος, όσον αφορά το παράδειγμα των κινητών, του
να είναι κάποιος απρόσιτος.

Θα επανέλθω, τώρα όμως σας αφήνω, γιατί πάω και εγώ να γίνω λίγο
απρόσιτη για κάποιο χρόνο!

Να σου πω...εγώ το κλείνω οταν θέλω να κοιμηθώ ...οταν κάνω μπάνιο...και οταν διαλογίζομαι οπου εκεί κατεβάζω και τα σταθερά.
Στη πέρίπτωση που περιμένω ένα τηλέφωνο ενώ θέλω να το κλείσω, παίρνω εγώ για να ξεμπερδεύω...

quote:

---

Ο απρόσιτος όμως, αυτός που δε θέλει να "τον πιάσουνε", αυτός που
θέλει πραγματικά να προστατεύσει ό,τι κάνει

---

Κατα την ταπεινή μου γνώμη ένας τέτοιος ''απρόσιτος'' τον ταλαίπωρο εαυτό του θέλει να προστατέψει πίσω απο μια μάσκα δύναμης και υποτιθέμενης αδιαφορίας...αλλιώς αν δεν φοβόταν τι θα τον ένοιαζε αν θα τον ''πιάσουνε''?
Λέω τώρα....

Επειδή κάποια στιγμή το συνεχόμενο fast food θα σε οδηγήσει στην αβιταμίνωση, θα σου δώσει την αίσθηση της μονοτονίας και της ρουτίνας και θα θελήσεις να λάβεις την ικανοποίηση του να μαγειρέψεις κάτι εσύ ο ίδιος.

quote:

---

Δεν γίνεται να κάνουμε αυτά που θέλουμε απλώς με το να είμαστε εμείς όπως είμαστε χωρίς στρατηγική, ελιγμούς και άλλα τέτοια?

---

Αγαπητή nst, συνήθως η υϊοθέτηση μιας στρατηγικής από την πλευρά μας συνδυάζεται με μια προσπάθεια μας για την ικανοποίηση κάποιας ιδιοτελούς επιθυμίας μας ενώ αυτή μπορεί να απαντηθεί σε ένα πλήθος δραστηριοτήτων μας.
Πόσες στρατηγικές όμως - ειδικά μηχανικά κι ασυνείδητα - ακολουθεί ένας άνθρωπος στην καθημερινή του ζωή?

quote:

---

Δυστυχώς δεν έχω χρόνο αλλά θα επανέλθω σύντομα και θα αναφερθώ στον υπέρτατο Μυημένο όλων των Εποχών ο οποίος περιέγραψε με αξεπέραστη τέχνη τους αγώνες,τις δοκιμασίες,τα πάθη και την τελική επικράτηση του Αιώνιου Πολεμιστή.

---

Φίλε kost, θα περιμένω κι εγώ την αναφορά σου γιατί νομίζω πως θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον!

Φίλη λίλιθ, αντιλαμβάνομαι ότι για την παραφύλαξη, την ελεγχόμενη τρέλα, το ρόλο του διώκτη και το ρόλο του απρόσιτου έχουν μεγάλη σημασία 2 στοιχεία.
Πρώτα απ' όλα, η βούληση του ατόμου που μπαίνει σε όλους αυτούς τους ρόλους.
Ένα δεύτερο χαρακτηριστικό που είναι σημαντικό είναι η διάκριση.
Στο παράδειγμα ειδικά του απρόσιτου με το τηλέφωνο της αγαπημένης του, της ελεγχόμενης τρέλας και της παραφύλαξης παίζει πολύ σπουδαίο ρόλο αυτό το δεύτερο χαρακτηριστικό.

quote:

---

Η δυσκολία είναι να μπορεί κάποιος να το κάνει αυτό για μεγάλο χρονικό
διάστημα, να το κάνει με κάποιο στόχο και να διατηρεί αυτόν το στόχο
στο χρόνο.

Οι άνθρωποι συνήθως παραφυλάμε μόλις γνωρίσουμε κάποιον, στην αρχή.
Μετά από λίγο όμως βαριόμαστε, αποσυντονιζόμαστε, ανυπομονούμε και
η παραφύλαξή μας πάει περίπατο...

---

Έχεις δίκιο σ' αυτό.
Δεδομένου ότι στις 2 παραπάνω αρετές που ανέφερα δεν επιτρέπουμε ως άνθρωποι να μας επισκέπτονται συχνά, μήπως δίνεται μια μικρή απάντηση στο γιατί εγκαταλείπουμε την προσπάθεια που ανέφερες?

In anticipation of my resurrection...

και όμως ... υπάρχει αρκετός κόσμος που τρώει .. και θα εξακολουθήσει να τρώει φαστ φουντ ... και σκουπίδια ....ανεξαρτήτως της αβιταμίνωσης ή των πιθανών προβλημάτων υγείας
(πνευματικής ή μη) ... και δεν νιώθουν ποτέ αυτή την αίσθηση της μονοτονίας και της ρουτήνας...

ίσως το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να παραφυλάξουμε ....είναι οι συνήθειες μας ..οι ρουτίνες μας... και να βάλουμε μία δόση "ελεγχόμενης τρέλας" για να τις βγάλουμε στην επιφάνεια
... θα τρέξουν να την "πολεμήσουν" αμέσως... και έτσι μπορείς να παρατηρήσεις την ποιότητά τους αλλά και την δύναμη τους...

Το θέμα είναι πως τρώνε ενώ γνωρίζουν τις συνέπειες που θα έχει αυτή τους η επιλογή..
Αυτό πως να το χαρακτηρίσουμε?

quote:

---

ίσως το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να παραφυλάξουμε ....είναι οι συνήθειες μας ..οι ρουτίνες μας... και να βάλουμε μία δόση "ελεγχόμενης τρέλας" για να τις βγάλουμε στην επιφάνεια
... θα τρέξουν να την "πολεμήσουν" αμέσως... και έτσι μπορείς να παρατηρήσεις την ποιότητά τους αλλά και την δύναμη τους...

---

(Η υπογράμμιση δική μου)

Θα παρατηρήσεις την ποιότητα τους και την δύναμη που έχουν στον εαυτό τους αν έχεις αποφασίσει να το κάνεις αυτό με κάθε κόστος.
Οι άνθρωποι όμως που δεν το κάνουν αυτό, μήπως φοβούνται κάτι?
Κι αυτό που μπορεί να φοβούνται αν φέρουν στην επιφάνεια αυτά που - σωστά κατά την γνώμη μου - αναφέρεις, μήπως είναι ότι θα νιώσουν να φτάνουν στην τρέλα αντικρύζοντας τα κατάματα κι όχι στην ελεγχόμενη τρέλα?

"Βουρκωμένη Δευτέρα"... (γιατί απλά αυτό το κομμάτι μου κατέβηκε στο μυαλό!)

In anticipation of my resurrection...

Ο αρχαίος μύθος έχει δώσει τις απαντήσεις ΣΤΑ ΠΑΝΤΑ και το εν λόγω θέμα δε θα μπορούσε να ξεφύγει από τα δίχτυα του...

Κάποιοι λοιπόν κάποτε εξύμνησαν έναν ηρωα που εκπλήρωσε τέλεια το πρότυπο του Ανθρώπου-Κυνηγού,εκείνου του περίεργου τύπου με το απίθανο μυαλό που γνώριζε πολλούς και διαφορετικούς τρόπους δράσης και που παρά τις φοβερές αντιξοότητες που αντιμετώπισε κατόρθωσε καταρχήν να επιβιώσει και εν συνεχεία να θριαμβεύσει μέσα σε ένα σύμπαν σκοτεινό...

Εδώ βέβαια η "ηθική",με τη χριστιανική έννοια,δε χωράει μιας και αναφερόμαστε στον άρχοντα της υποκρισίας,το μέγιστο απατεώνα όλων των αιώνων

Τί να πρωτοπείς για αυτόν??

Σύμφωνα με το Μεγάλο "γνώριζε πυκνές σκέψεις" και φυσικά "γνώριζε όλους τους δόλους"...επίσης ήταν "άστατος" και "κερδοσκόπος"...

πυκνές οι σκέψεις του λοιπόν...

Πειθώ,ρητορική δεινότητα και μία μοναδική ευφυία που τον βοηθούσε να εκτιμάει τέλεια την κάθε κατάσταση,να υφαίνει και να εφαρμόζει πάντα τη σωστή στρατηγική,να βλέπει αυτό που δε βλέπουν οι άλλοι,να ανακαλύπτει Κερκόπορτες και να επινοεί λυσεις σύνθετων προβλημάτων,βασισμένες πάντα στο ψεύδος και την απάτη...

πάντα με διαρκείς ελιγμούς,πάντα χωρίς να εκτίθεται...

Αυτός ο μυστήριος τύπος μέσα σε μία στιγμή μπορούσε να δημιουργήσει μία ψεύτικη ταυτότητα και να ξεστομίσει του κόσμου τα ψέματα σχετικά με το ποιος είναι,από που έρχεται και που πηγαίνει...όλα αυτά πάντα στα πλαίσια μιας σκοπιμότητας,ώρες-ώρες όμως λες και το ψέμα ήταν ο αυτοσκοπός...

Ωστόσο αυτό το κάθαρμα ο Λαερτιάδης δεν ήταν καμιά κότα...τον πόλεμο τον γνώριζε όσο λίγοι,διέθετε απίστευτα κότσια και φυσικά μία ακατάβλητη θέληση ώστε όσο περισσότερες στραβές του τυχαίνανε τόσο αυτός μουλάρωνε...

ωστόσο ποτέ δεν άφηνε το αντριλίκι του να τον οδηγήσει σε λάθος κινήσεις,σχεδόν ποτέ δεν άφηνε το Θυμό να κυριαρχήσει πάνω του...και πάντα ήξερε πού τον έπαιρνε...γιαυτό και εξαρχής συμβούλεψε τους Αχαιούς να πάρουν την Τροία με δόλο και όχι με την ισχύ,διότι εάν επέλεγαν το δεύτερο θα είχαν πολύ μεγάλες απώλειες(όντως έτσι συνέβη)

Είχε το τέλειο control αυτός ο τύπος και γι'αυτό όταν οι Θεοί του επέτρεψαν να γυρίσει στην πατρίδα του αυτός προέβη στις σωστές κινήσεις ώστε να πάρει την κατάσταση στα χέρια του...

10 χρόνια λοιπόν σκληρού πολέμου και άλλα τόσα χρόνια εξοντωτικών δοκιμασιών μας κάνουν 20 χρόνια στη σούμα...πακέτο χωρίς τέλος δηλαδή...τουλάχιστον το ευχαριστήθηκε όσο περισσότερο γινόταν....

Τελικώς οι Μεγάλοι αποφάσισαν πως ήρθε η ώρα να επιστρέψει πίσω...

Ξυπνάει ζαλισμένος από τον ύπνο,δεν αναγνωρίζει ότι βρίσκεται στην Ιθάκη και βάζει στο νου του τα χειρότερα...μέχρι που του εμφανίζεται η Θεά και του φανερώνει τις σωστές σκέψεις...

Οποιοσδήποτε άλλος στη θέση θα έκανε την ίδια μ.....ία

Κάθε άλλος θα παρασυρόταν από το συναίσθημα και θα έτρεχε να φανερωθεί στους πάντες....όπως ο Αγαμέμνων που επέστρεψε πίσω σαν θριαμβευτής,χωρίς καμία προφύλαξη,και έχοντας την αφέλεια να πιστεύει πως όλα έχουν μείνει ίδια στο βασίλειό του....

Ο Οδυσσέας όμως δεν ήταν Βασιλιάς,ήταν Πολεμιστής...

Το Σχέδιο λοιπόν μπαίνει σε εφαρμογή

Πάνω απ'όλα κανείς δεν πρέπει να μάθει ότι επέστρεψε.Απόκρυψη,υποκρισία,αυτές είναι οι τακτικές ώστε να περάσει όσο πιο απαρατήρητος γίνεται και να μπορέσει άφοβα να βολιδοσκοπήσει την κατάσταση που επικρατεί...

Ακόμα και τη Μοίρα σου λοιπόν πρέπει να μάθεις να την παραφυλάς και να μη τη θεωρείς δεδομένη...έτσι ορίζει το Χάος,και αν θες να τα έχεις καλά μαζί του τότε θα πρέπει να μάθεις να εκτιμάς όλες τις μορφές,ακόμα και τις πιο απεχθείς,ακόμα και τις πιο ποταπές...

Ιδού λοιπόν,ο βασιλιάς παίρνει τη μορφή ενός γέρου ζητιάνου

Το κόλπο εξάλλου το γνώριζε από παλιά,ήξερε τη συνταγή αντιμετώπισης αλαζονικών και πολυφημισμένων αντιπάλων:συστήσου ως ο Κανένας,κάντους να σε υποτιμήσουν,κάντους να εκτεθούν και την κατάλληλη στιγμή, όταν πλέον θα έχεις συγκεντρώσει τις κατάλληλες πληροφορίες,τότε δείξτους ποιος παγματικά είσαι....κι ας τους να φωνάζουν πως "με τύφλωσε ο Κανένας"...

Ωστόσο εδώ το πράγμα ήταν πιο δύσκολο,εδώ δεν αρκεί απλά να αποκρύψει το όνομά του αλλά πρέπει να επιτρέψει στους μνηστήρες να του φερθούν σα ζητιάνο

Εκούσια λοιπόν ταπεινώνεται εδώ ο ήρωας διότι έτσι προστάζει ο ιερός σκοπός

Όντως τα καθίκια οι μνηστήρες του φέρονται με το χειρότερο τρόπο όμως αυτό δεν τον πτοεί...οι βρισιές και τα χτυπήματα που δέχεται δεν τον πτοούν,"καρδιά μου βάστα...άντεξες και σε χειρότερα" μονολογεί

Ο Πολεμιστής το γνωρίζει πολύ καλά αυτό...

το να κερδίσεις μία μικρή μάχη δεν είναι σημαντικό

το να χάσεις μία μικρή μάχη ούτε και αυτό είναι σημαντικό

Κοίτα όμως τους περισσότερους,μία μικρή νίκη τους μεθάει,μία μικρή ήττα τους συντρίβει...θέλουν μόνο να νικούν και φοβούνται τις πληγές...δε ξέρουν να επιμένουν,δε ξέρουν να υπομένουν,δε ξέρουν να στερούνται...και πάνω απόλα δεν ξέρουν τι θέλουν,πότε επιθυμούν το ένα,πότε το άλλο

Εκείνος ναι μεν τα δοκίμασε όλα αλλά πάντα με μέτρο,χωρίς ποτέ να ξεχάσει που πηγαίνει...μέχρι και την αθανασία που του προσέφερε η Καλυψώ αρνήθηκε...γιατί τί είναι η Αθανασία μπροστά στο να αντικρίσεις τον καπνό από την Ιθάκη,μπροστα στο να αντικρίσεις ύστερα από 20 χρόνια,έστω και για μία φορά, το γιο σου,τη γυναίκα σου και τον πατέρα σου.....

Ας μη ξεφεύγουμε όμως.θα ήταν λοιπόν εντελώς ανόητο με το που γυρίσει στην Ιθάκη να φανερωθεί σε όλους διότι δε θα προλάβαινε να πει το όνομά του από την επίθεση θα του έκαναν οι δεκάδες μνηστήρες(140 περίπου στο σύνολο αν θυμάμαι καλά).Επιτόπου θα τον σφάζανε τον δόλιο και τζάμπα τα 20 χρόνια δόξας....

Γνωρίζει πως τώρα είναι η πιο δύκολη ώρα,η τελευταία δοκιμασία είναι και η πιο δύσκολη,και προκειμένου να νικηθεί ο τελευταίος πειρασμός πρέπει να το συναίσθημα να καταπνιγεί και οι "πυκνές σκέψεις" να μπουν σε εφαρμογή...

Γι'αυτό λοιπόν αποφασίζει να δράσει αθόρυβα,παρασκηνιακά,ώστε να ελέγξει όλους τους σημαντικούς παράγοντες και εντελώς ανύποτα να πάρει τον έλεγχο και να περάσει στη μεγάλη επίθεση...

Με λόγια πλανευτικά τους δοκιμάζει όλους,τον πατέρα του,τη γυναίκα του,τους υπηρέτες,τους μνηστήρες,όλους...θέλει να μάθει,να διακρίνει,να ψυχολογήσει και μέσω της ανωνυμίας του τους δίνει το ελεύθερο να ανοίξουν τα σωθικά τους...εκείνος όμως αδιαπέραστος,σε τέλεια εγρήγορση,παρατηρεί,ακούει,κρίνει,περιμένει...

Αρκετά όμως σας κούρασα με τις φλυαρίες μου,θα τα ξαναπούμε από εδώ...καλό βράδυ!!

Κι ειδικά στην περίπτωση των μνηστήρων νομίζω πως έχουμε να κάνουμε όντως με μια πολύ ενδεικτική περίπτωση παραφύλαξης, σωστά?

In anticipation of my resurrection...

Ευχαριστώ πολύ!! Μου λύσατε την απορία στο γιατί έχω μια τρομερή συμπάθεια με τα Ψυχιατρεία (Δρομοκαΐτειο, Δαφνί) ! Για ποιό λόγο είμαι απρόσιτος (δεν το θέλω, μου βγαίνει) ! Για ποιό λόγο παραφυλάω τα ρούχα μου (ίσως γιατί γίνονται εύκολα κουρέλια) και γιατί έχω τάσεις καταδίωξης (πάλι με κυνηγά ο Ποσειδώνας! ).

Χμμμ...
Το θέμα το μνηστήρων μάλλον έγκειται στην περίπτωση της δίωξης, αφού προηγηθεί η παραφύλαξη (είναι απαραίτητο μερικές φορές να παραφυλάς, πριν αρχίσεις να βαράς).

Σας ευχαριστώ και πάλι που με καλέσατε στην κουβέντα σας!!

Ελπίζω να μην προσβληθήκατε!!!

Μήπως όμως η ελεγχόμενη τρέλα κατά κάποιον τρόπο οδηγεί το άτομο που υϊοθετεί αυτή την συμπεριφορά στην περιθωριοποίηση αντί να τον προφυλάσσει από αυτήν?

In anticipation of my resurrection...

Αγαπητέ μου Dying_Incubus,
η πραγματική ελεγχόμενη τρέλα είναι υψηλή τέχνη και οδηγεί τον
άνθρωπο στο ξετύλιγμα του πεπρωμένου του.
Ωστόσο, μέσα από την ελλειπή εφαρμογή τέτοιων ή παρόμοιων τεχνικών,
ένα άτομο θα μπορούσε πράγματι να εγκλωβιστεί μέσα σε νοητικά
παιχνίδια, να βάλει στον εαυτό του πλασματικούς φραγμούς, να θέσει
κάποια όρια στενά, τα οποία όταν θα τα καταπατήσει θα τον οδηγήσουν
σε εσωτερικές συγκρούσεις.

Πράγματι, αν εγώ βάλω έναν "νόμο" για να φέρομαι κάπως, ώστε να
είμαι απρόσιτη, και αυτό δε μου βγαίνει ΦΥΣΙΚΑ, τότε καταπιέζομαι
και τελικά παίζω το θέατρό μου για κάποιο καιρό, μέχρι που τα
απωθημένα μαζεύονται, γίνεται το "μπαμ" και ξεχύνονται βίαια προς
τα έξω.
Και καταλήγω βέβαια σε κάποιο περιθώριο...

Η ελεγχόμενη τρέλα, η παραφύλαξη κλπ. είναι μια τεχνική η οποία
στηρίζεται στη φυσικότητα. Το άτομο που ασκεί την τεχνική θα πρέπει
να εκτονώνει ό,τι βρίσκεται μέσα του απωθημένο, να το βγάζει προς
τα έξω, να το αναγνωρίζει και να το αντιμετωπίζει.

Αυτό εκ πρώτης όψης μπορεί να φαίνεται ότι αντικρούεται με την έννοια
της ελεγχόμενης τρέλας. Όμως δεν είναι έτσι: Πάντα υπάρχει τρόπος να
εκφράσουμε κάτι, που έχουμε μέσα μας, με τρόπο που να παραμένουμε
απρόσιτοι. Θα έλεγα ότι ο προσιτός δεν είναι αυτός που αυτοεκφράζεται,
αλλά αυτός που αυτοεκφράζεται ασυνείδητα και βλακωδώς.

Αλλά κι αυτό δεν πειράζει. Σιγά - σιγά θα μάθει, μέσα από τις
εμπειρίες του και θα γίνει λιγότερο ασυνείδητος.

Ας μη ξεχνούμε ότι η τεχνική της παραφύλαξης, της ελεγχόμενης τρέλας
κλπ. είναι μια τεχνική που στηρίζεται πάντα στο δίπολο
εσωτερική διαμόρφωση / εξωτερική έκφραση. Δεν είναι ένας ρόλος, ένα
προσωπείο που μπαίνει μόνο για να κρατήσει το μέσα μακριά από το έξω,
αλλά μια διαδικασία μετάλλαξης ενός ανθρώπου σε πολεμιστή, εσωτερικά
και εξωτερικά.

με γκουρτζιεφικη ορολογια (και φαινεται πως ο καστανεντα εχει ουσιαστικες επιρροες απο αυτον) ελεγχομενη τρελλα ειναι να νοιαζεσαι εξωτερικα και να εισαι απροσιτος (ανεγγιχτος) εσωτερικα

καλο παραδειγμα αυτου του τροπου συμπεριφορας ειναι ο υπηρετης (το γραφει καπου ο καστανεντα): φαινεται οτι νοιαζεται και ενδιαφερεται για το αφεντικο που φροντιζει αλλα μεσα του αδιαφορει πληρως και δεν επηρεαζεται πχ απο τα συναισθηματικα ανεβοκατεβασματα του αφεντικου του

αν λοιπον εσωτερικα ειμαστε ανεγγιχτοι και απροσιτοι απο τις τυχαιες εξωτερικες επιρροες τοτε η συμπεριφορα μας οχι μονο θα ειναι δυνατον να ειναι ελεγχομενη αλλα επισης θα γνωριζουμε πως δεν εχει ουσιαστικη αντικειμενικη υποσταση καθοτι δεν αντικατοπτριζει το μεσα μας...

ελεγχομενη τρελλα δλδ

Για να εφαρμόσει με ελλιπή τρόπο τις τεχνικές αυτές σημαίνει είτε ότι δεν τις έχει κατανοήσει αρκετά είτε ότι ο ίδιος δεν είναι έτοιμος για να πράξει κάτι τέτοιο.
Ίσως η φυσικότητα να είναι όντως ένας πολύ σημαντικός κι απαιτούμενος παράγοντας για την επιτυχή εφαρμογή τους, από την άλλη όμως σκέφτομαι μήπως με την "τριβή" σ' αυτές μπορεί κάποιος να τις κατανοήσει καλύτερα.

Σχετικά με την επιθυμία κάποιου να φαίνεται ως απρόσιτος - μιας που το ανέφερες ως παράδειγμα - νομίζω ότι δεν είναι μόνο μια τεχνική ελεγχόμενης τρέλας, τουλάχιστον όχι μια τεχνική η οποία εφαρμόζεται συνειδητά από το ίδιο το άτομο.
Μπορεί να υπάρχουν διάφορες αιτίες που να οδηγούν το άτομο αυτό στην συγκεκριμένη συμπεριφορά όπως πχ το να μην δείχνει τις ευαισθησίες του, να μην τον προσεγγίζουν οι γύρω του εύκολα στην προσπάθεια του να μην πληγωθεί κτλ.
Υπάρχουν πολλές αιτίες κι η ελεγχόμενη τρέλα είναι μια από αυτές, μόνο που δεν ξέρω κατά πόσο ασκείται συνειδητά.

quote:

---

Ας μη ξεχνούμε ότι η τεχνική της παραφύλαξης, της ελεγχόμενης τρέλας
κλπ. είναι μια τεχνική που στηρίζεται πάντα στο δίπολο
εσωτερική διαμόρφωση / εξωτερική έκφραση. Δεν είναι ένας ρόλος, ένα
προσωπείο που μπαίνει μόνο για να κρατήσει το μέσα μακριά από το έξω,
αλλά μια διαδικασία μετάλλαξης ενός ανθρώπου σε πολεμιστή, εσωτερικά
και εξωτερικά.

---

In anticipation of my resurrection...

Θα συμφωνήσω απόλυτα, τόσο στην ελλειπή κατανόηση, όσο -και πιο σημαντικά-
στο ότι κάποιος δεν είναι πάντα έτοιμος να πράξει κάτι τέτοιο.
Η εξάσκηση είναι πολύ σημαντική, όσο σημαντικό είναι και να γνωρίζουμε
το λόγο που εξασκούμε μια τέτοια τεχνική.
Ωστόσο, μπορεί να γνωρίζουμε το λόγο, αλλά να μην υφίσταται ακόμη εκείνο
το κίνητρο, που θα μας "ξυπνήσει", ώστε να εφαρμόσουμε άψογα την
τεχνική αυτή.
Όμως, όταν το κίνητρο εμφανιστεί, η εξάσκηση που θα έχουμε ήδη κάνει
θα μας κάνει έτσι ώστε με εσωτερική δύναμη να ακολουθήσουμε την
τεχνική.

Το να "κρύβουμε" κάτι δικό μας από τους άλλους εκφράζει σε μεγάλο
βαθμό την ανάγκη μας να προστατευτούμε. Είτε για να μην πληγωθούμε,
όπως γράφεις, είτε για να μην αποπροσανατολιστούμε.
Πολλές φορές στη ζωή μας βρισκόμαστε σε φάσεις, που είμαστε ευάλωτοι
απέναντι σε αρνητικές ενέργειες, που εκφράζονται μέσα από τη
συμπεριφορά των άλλων γύρω μας. Ενώ είναι σοφό και χρήσιμο να
λαμβάνουμε υπόψη μας τα ερεθίσματα από το περιβάλλον, κάποιες φορές
αυτά δεν είναι κατάλληλο να μας "αγγίξουν" βαθιά, γιατί ενδέχεται
να καταλήξουν σε έμμονες ιδέες.
Ο άνθρωπος που δεν έχει "ασπίδα προστασίας", και ασφαλώς η τεχνική
της ελεγχόμενης τρέλας και της παραφύλαξης συντελεί στο σχηματισμό
μιας τέτοιας ασπίδας, γίνεται έρμαιο του περιβάλλοντός του, χωρίς
να μπορεί να διατηρήσει ικανή συνοχή για την ανάπτυξη της βούλησής
του.
Γιατί, σαφώς επηρεαζόμαστε από το περιβάλλον μας, ταυτιζόμαστε με
τα ενεργειακά ρεύματα του και δρούμε εκφράζοντας κάθε φορά αυτό το
κομμάτι μας που συντονίζεται με αυτά.
Έτσι, γινόμαστε αυτό το περιβάλλον και εμείς οι ίδιοι...

Να υπενθυμίσω ότι σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζω τη θέση να
κλεινόμαστε μέσα στις ασπίδες μας και να γινόμαστε απρόσιτοι / στενοκέφαλοι,
αντίθετα να μπορούμε να έχουμε εμείς τον έλεγχο των ερεθισμάτων
που έρχονται σε εμάς.

Αγαπητέ hendrix γράφεις:

quote:

---

με γκουρτζιεφικη ορολογια (και φαινεται πως ο καστανεντα εχει ουσιαστικες επιρροες απο αυτον) ελεγχομενη τρελλα ειναι να νοιαζεσαι εξωτερικα και να εισαι απροσιτος (ανεγγιχτος) εσωτερικα

---

Φίλη μου, εχθές άκουσα ένα καλό μου φίλο να αναφέρει κάτι πολύ σωστό.
Ότι στις επιλογές μας υπάρχουν πάντοτε περισσότερα του ενός κίνητρα.
Θα συμφωνήσω πάντως μαζί σου πως όταν εμφανιστεί το ισχυρότερο κίνητρο για να μας δραστηριοποιήσει, θα μπορούμε να εφαρμόσουμε αυτές τις τεχνικές με καλύτερο τρό κι όντας εσωτερικά προετοιμασμένοι μέσω της εξάσκησης που θα έχουμε κάνει.
Είναι αρκετά χρήσιμη από την άλλη όμως θα πρέπει να έχουμε κατανοήσει σε τι εξασκούμαστε προκειμένου να μην αναπτύξουμε μια ικανότητα σε τεχνικές οι οποίες δυνητικά θα είναι επικίνδυνες είτε για εμάς είτε για τους γύρω μας.

Το να κρυβόμαστε μπορεί να οφείλεται στην επιθυμία μας να μην φανούμε ευάλωτοι, να μην πληγωθούμε ή να είμαστε αρεστοί στους γύρω μας.
Τροφοδοτούμε δηλαδή τις διάφορες μάσκες που φοράμε - νομίζω είχαμε συζητήσει σε κάποιο θέμα για τις μάσκες - και πλάθουμε διάφορα ψεύτικα μικρά Εγώ στην προσπάθεια μας να είμαστε ή να νιώθουμε αποδεκτοί.

Πολλές φορές είμαστε όντως ευάλωτοι σε αρνητικές επιδράσεις από το περιβάλλον γύρω μας, οπότε θα πρέπει όντως να υϊοθετήσουμε κάποιες ασπίδες και να φροντίσουμε να μάθουμε ποιές είναι αυτές οι "τρύπες" στο τείχος μας που επιτρέπουν σε κάποιον να τις ανακαλύψει και να τρυπώσει μέσα.
Από την άλλη - όπως σωστά επισημαίνεις κι εσύ - χρειάζεται ένα μέτρο προκειμένου να μη μεταλλαχθείς σε ένα αρκετά "κλειστό σύστημα".
Κι αυτό θα υποκρύπτει μια άλλη εμμονή και κάποιες άλλες φοβίες.
Νομίζω πως οι ελεγχόμενες εισροές είναι η καλύτερη επιλογή, ε?

In anticipation of my resurrection...