- Μεταφυσική εμπειρια - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

Μπερδεύομαι με τον Χριστό;

Εσείς μπερδέψατε τα μπούτια σας.

Σε οτι αφορά την αγάπη:

Mέσα απο τις μαύρες διδασκαλίες του Crowley και τις άσπρες του Βεόρ για το θέλημα περνάμε στην αναζήτηση της αγάπης.

Η αγάπη είναι ΔΕΔΟΜΕΝΟ ότι συνδέεται με το βαθύτερο σύστημα πίστης-ορίου του ανθρώπου, δεν είναι κατά ανάγκη η χωρίς όρους υποταγή, αλλά είναι κατά ανάγκη η χωρίς όρους ουσιαστική λήψη και παράδοση και ουδεμία σχέση έχει με την επιφάνια εις την οποία οργιάζει ο λεγόμενος έρως.

Η αγάπη, δηλαδή ο ουσιαστικός δεσμός μεταξύ των ανθρώπων, όπως πχ μεταξύ μητέρας και παιδιού όπου ο δεσμός είναι ακατάληπτος, είναι σαν ένας άφθαρτος ατσαλένιος αγωγός που μας συνδέει με την ύπαρξη, αγάπη κατώτερη της υπαρξιακής αγάπης είναι μηδέν.

Η αγάπη δεν έχει να κάνει με τους καλούς τρόπους και με την υποταγή στην παράδοση και στο κοινό αίσθημα, αγάπη είναι ο ακλόνητος δεσμός με την ουσία, με την ουσία της μητέρας, με την ουσία του πατέρα, της δικής σου μητέρας, του δικού σου πατέρα, της μητέρας και του πατέρα της ύπαρξης.

Οι ανθρώπινες ανάγκες, οι μορφικές ανάγκες, οι καλοί τρόποι, οι μαλακίες του κάθε ηλίθιου που μεταφράζει το περιστασιακό σε αιώνιο, ουδεμία σχέση έχουν με την έννοια που έχει αποδοθεί στην λέξη αγάπη.

Έρως στα αγγλικά είναι love, αγάπη στα αγγλικά αν υπήρχε γενικά κάποια ευαισθησία για τις έννοιες θα μπορούσε να εκφράζει αυτό που η νεοελληνική γλώσσα εξαιτίας του χριστιανισμού εκφράζει(και ίσως όχι μόνο αλλά δεν είναι αυτό το θέμα), θα μπορούσε δηλαδή να εκφράζει το ΑΠΟΛΥΤΟ, δηλαδή absolute love. Δηλαδή ο απόλυτος έρωτας, ο ουσιαστικός έρωτας, οι λέξεις ουδεμία σημασία έχουν.

Η αγάπη, το απόλυτο, η ουσία, υπάρχει στην κάθε ύπαρξη με μέλλον, ασχέτως αν η έννοια φαίνεται τόσο εξωπραγματική όσο η πρόσβαση με τον εσωτερικό κόσμο, δηλαδή με την ουσία.

quote:

---

El Morya's most important teachings concern the will of God, the divine will that lies within each of us. He explains that by aligning with and embracing this will one gradually becomes reunited with his own Higher Self.
Following the divine will also leads to outpicturing the inner blueprint of the soul and to fulfilling one?s unique mission in life. El Morya and the blue-ray masters always teach that if the student's will is one with the will of God, he will succeed.

---

http://lupusanimus.blogspot.com/

quote:

---

Ναι αλλά θα πρέπει να αρχίσω να σας χρεώνω, δεν γίνεται να σας βρίζω και να σας ευεργετώ τσάμπα.
Φαντάσου και να σας φτύσω, θα είναι κάτι σαν ευλογία.

---

Σε οτι αφορά το φτύσιμο άστο.
Αν αρχίσουμε να φτύνουμε ο ενας τον αλλον θα μείνουμε χωρίς σάλιο
Αυτά που λές βέβαια κάτι μου θυμίζουν.
Ποιός να είσαι άραγε..

Βλέπω επίσης ότι έχουμε κ τα ίδια μουσικά γούστα(αλήθεια είσες πάει στους Moonspell περυσι?) και ότι είμαστε λίγο ή πολύ ομοιδεάτες, οπότε ROCK ON.

Θα ήθελα να σου πω να συνεχίσεις να τα χώνεις αλλά φοβάμαι ότι θα σε αποβάλλουν κάτι το οποίο απεύχομαι είτε κρατήσεις αυτή τη στάση είτε όχι.

quote:

---

αγάπη είναι ΔΕΔΟΜΕΝΟ ότι συνδέεται με το βαθύτερο σύστημα πίστης-ορίου του ανθρώπου, δεν είναι κατά ανάγκη η χωρίς όρους υποταγή, αλλά είναι κατά ανάγκη η χωρίς όρους ουσιαστική λήψη και παράδοση και ουδεμία σχέση έχει με την επιφάνια εις την οποία οργιάζει ο λεγόμενος έρως.

---

"..The Matrix can't tell you who you are"
Όταν ο άνθρωπος είναι σίγουρος για τον θεό ο θεός αμφιβάλλει για τον άνθρωπο..
Ασυνείδητος πάει να πει απόλυτα ταυτισμένος με τη σκέψη και το συναίσθημα

quote:

---

Θα ήθελα να σου πω να συνεχίσεις να τα χώνεις αλλά φοβάμαι ότι θα σε αποβάλλουν κάτι το οποίο απεύχομαι είτε κρατήσεις αυτή τη στάση είτε όχι.

---

Lupus Animus πάπαλα..
Ούτε ``άχ`` δεν είπε φίλε Dr Jekyll Mr Hyde

ΕΝ-τροπία - Ουρόβορος

http://lupusanimus.blogspot.com/2010/01/blog-post_3770.html

In alchemy, the Ouroboros is a purifying sigil . Swiss psychologist Carl Jung saw the Ouroboros as an archetype and the basic mandala of alchemy. Jung also defined the relationship of the Ouroboros to
alchemy:

The alchemists, who in their own way knew more about the nature of the individuation process than we moderns do,expressed this paradox through the symbol of the Ouroboros, the snake that eats its own tail.

The Ouroboros has been said to have a meaning of infinity or wholeness.
In the age-old image of the Ouroboros lies the thought of devouring oneself and turning oneself into a circulatory process, for it was clear to the more astute alchemists that the prima materia of the art was man himself. The Ouroboros is a dramatic symbol for the integration and assimilation of the opposite, i.e. of the shadow. This 'feed-back' process is at the same time a symbol of immortality, since it is said of the Ouroboros that he slays himself and brings himself to life, fertilizes himself and gives birth to himself. He symbolizes the One, who proceeds from the clash of opposites, and he therefore constitutes the secret of the prima materia which [...] unquestionably stems from man's unconscious.

Τι είναι λοιπόν το individuation:
http://en.wikipedia.org/wiki/Individuation

Friedrich Nietzsche offers an extensive discussion of the tension between impartial, chaotic fluidity and individuated subjectivity in The Birth of Tragedy (1872), whereby Dionysian dismemberment and Apollonian individuation respectively embody these dichotomous qualities. Nietzsche claims that the perpetual, irresolvable tension between these two opposing aspects of nature fosters the conditions necessary for their uneasy synthesis in the creation of tragic art.

Το σχήμα Απόλλωνας-Διόνυσος είναι το ίδιο με το σχήμα Θώρ-Λόκι και Ώρος-Σετ και Χριστός-Σατανάς, για αυτο άλλωστε οι χριστιανοί ταύτισαν τον Διόνυσο με τον Σατανά και για αυτό ο Νίτσε λέει οτι το τιτανικό στοιχείο αντιστοιχεί στον Διόνυσο.

Αμα δεν προσεγγίσεις επι της ουσίας αυτές τις έννοιες ποτε δεν πρόκειτε να βγάλεις άκρη και αν δεν αυξήσεις την εντροπία σου και δεν σκοτώσεις τα διάφορα εγώ - μορφές(για αυτο και μιλάμε για τον Διόνυσο-Λόκι)-μηχανισμούς ποτέ δεν προκείτε να εξέλθεις του σπηλαίου-matrix.

Η οντολογική κα θρησκευτική απολυτοσύνη δεν οδηγεί πουθενά αλλού πέρα απο την ειδωλολατρεία.

According to Jungian psychology, individuation is a process of psychological integration, having for its goal the development of the individual personality. "In general, it is the process by which individual beings are formed and differentiated [from other human beings]; in particular, it is the development of the psychological individual as a being distinct from the general, collective psychology."

Individuation is a process of transformation whereby the personal and collective unconscious is brought into consciousness (by means of dreams, active imagination or free association to take some examples) to be assimilated into the whole personality. It is a completely natural process necessary for the integration of the psyche to take place. Individuation has a holistic healing effect on the person, both mentally and physically.

Besides achieving physical and mental health, people who have advanced towards individuation tend to be harmonious, mature and responsible. They embody humane values such as freedom and justice and have a good understanding about the workings of human nature and the universe.

Ο Γνωστικός-Εωσφόρος Χριστός είναι ο Μίθρας-Απόλλων.

Ασφαλώς οι μυημένοι Έλληνες που ασπάστηκαν τον Μιθραϊσμό γνώριζαν οτι μιλάμε για τον Απόλλωνα, άλλωστε ο Πλάτων την γνώση του την πήρε απο Ζωροάστρες όπως λέει και ο Πλήθων.

Μιλάμε για τον ΙΑΩ των μυημένων, για τον Αβράξα:

Το ταξίδι στο άπειρο και στο αιώνιο δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος. Είναι έξω απο τις μορφές και τους μηχανισμούς(matrix), εκεί όπου όλες οι καρμικές μεταβολές ειναι αντιστρεπτές.

Εντροπία είναι:

http://users.sch.gr/kassetas/ed0ASEP0007.htm

Κατά τη διαγραφή ενός κύκλου κατά τον οποίο οι μεταβολές είναι αντιστρεπτές ? όπως ο κύκλος Carnot, η συνολική μεταβολή της εντροπίας - η μεταβολή της δηλαδή κατά τη «συμπλήρωση του κύκλου - είναι μηδέν. Μπορούμε να γράφουμε ΔS = 0

http://users.sch.gr/kassetas/0%20000%200aCycles1.htm

Απέδειξε ότι στην απόδοση των μηχανών υπάρχει ένα όριο
Το οποίο είναι αξεπέραστο όχι για λόγους τεχνολογίας
Αλλά διότι σχετίζεται με τη λειτουργία του Σύμπαντος

ΙΔΑΝΙΚΗ μηχανή,
δηλαδή μια μηχανή, μοντέλο που λειτουργεί χωρίς τριβές
και «δεν κυκλοφορεί στα δρομάκια της Πραγματικότητας»

ΙΔΑΝΙΚΟ ΑΕΡΙΟ,
ένα μοντέλο δηλαδή αερίου που υπακούει απόλυτα στην καταστατική εξίσωση
και δεν υπάρχει στην Πραγματικότητα

ΑΝΤΙΣΤΡΕΠΤΕΣ ΜΕΤΑΒΟΛΕΣ
φαινόμενα δηλαδή μοντέλα
που δεν συμβαίνουν στην Πραγματικότητα
και ο ΚΥΚΛΟΣ CARNOT, έχει τη μεγαλύτερη απόδοση
από οποιαδήποτε άλλη μηχανή με αυτά τα προσόντα.

Some quotes from: http://www.fmbr.org/cosmiclaw/1nothingness.htm

Robert Frost has a line, “Home is the place where they have to take you in.” Well, home is your inner quiet center. It is the source of strength, of joy, of health, of creativity, of wisdom, of self-knowledge. It is the place where we are face to face with the immanent, the greatest experience of life. The ancient Hebrews had a word for it, ‘t’shuvah,’ meaning the moment that you raise the thought of returning home. From that moment everything is different!

When we are centered in that quiet empty place, our perceptions are clearest, our hang-ups are diminished and true essences come into focus. Our expressions flow more smoothly. Our creations are most flawless. We experience actionless action, effortless effort. We become willing agents of the Universe in its infinite power and direction.

This empty place is called in the Sanskrit wisdom texts Nirvana and Sunyata. But this empty place is not so quiet after all. Quantum mechanics shows that every point in the vacuum possesses an infinite amount of energy, unmanifest, unformed energy. This universe exploded out of it, and will again, and has done so many times.

This quiet center (any quiet center is the quiet center) is the place of infinite potential. Our modern word ‘power’ comes from the concept of potential. In contrast, we have the concept of kinetic energy. In potentia everything is possible. In the state of maximum kinetic states nothing else is possible, at that moment.

Emptiness is where we encounter the ritam bhara pragyam, the domain of eternal form. This is a Vedic concept, corresponding to Plato’s field of ideals, Jung’s archetypes, and DeChardin’s noosphere. Timeless forms of aesthetics, ethics, logic, mathematics, and humanity reside here. ‘This world,’ by contrast, is in a restless flux of ever-changing forms and polarities, recognized by Jung in his concept of enantiodromia, the tendency of things to abruptly reverse themselves.

The pinnacle of Vedic thought is the idea that your innermost self (Atman, ever more subtle, ever contracting) is the identical to the entire universe (Brahman, ever expanding, cosmic). We are one, one with everything. To approach the universe, understand it, play with it, produce effects through your pure center. Life becomes active and joyful. Just be centered, then you become nothing / everything.

Zen epitomizes this power of emptiness by the koan, “Even a good thing is not as good as nothing.”

http://www.youtube.com/watch?v=dLrMVous0Ac&hl=el

http://video.google.com/videoplay?docid=8797654595266630207&ei=aeQoSqyvL4bt-Abd1My7CQ&q=nothingness

quotes by maharishi mahesh yogi:

“Get to nothingness, which is one’s own consciousness, and then you find everything.

“To remove poverty, we go one further step, which consists to be deprived of any material.”

“Aim at this high absolute self sufficiency, devoid of any scarcity.

“At the source of the material life, the vacuum state of the unmanifest field of nothingness, emptiness, we find wealth, power, knowledge and bliss. One just thinks and the desire gets accomplished immediately.

“We experience inner Affluence, Totality, then, practically, all possibilities is open to our awareness.

“It is not wealth that we aim at, but the source of wealth, the state of affluence, self sufficiency and invincibility. There we find everything : Total Knowledge, the Devatas, Total Brahm. The flow and the non-flow is there, nothing and everything is there.

http://www.youtube.com/watch?v=RnLHh2YIN9c&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=WdywQKrSVbw

>

http://www.asimos.gr/asimos_krokanthrwpous.html

Τούτο το βιβλίο το αφιερώνω στον Σαλόκιν Σόμισα (Νικόλας Άσιμος ανάποδα 69-96), στον άνθρωπο που μούδωσε τη γνώση στο να κάτσω
να το γράψω και να το τυπώσω.

Όταν πλακώσει ο θάνατος αρχίζει η καταγραφή της ζωής. Κι έτσι κυκλοφορούν τα βιβλία.

Το καλό με μένα αλλά και το ζόρι είναι που ξέρω συνειδητά τον θάνατό μου και μαζί με την καταγραφή της πεθαμένης ζωής μπορώ να καταγράφω και το θάνατο.

Ενώ οι πιο πολλοί που καταγράφουν τη ζωή στο θάνατό της δεν το ξέρουν και το νομίζουν αυτό ζωή. Χα ;

Ζωή και Κίνηση. με τον καθένα στο καβούκι του, που δεν είναι καν προσωπικό, κλεισμένοι στον τάφο, χωρίς καν τη δύναμη του τυμβωρύχου, μ’ ένα βιβλίο στο χέρι να κόβει το φως.

Ό,τι κι αν κατ’ έγραψα ως τα τώρα (κασσέττες κλπ.) έγιναν ύστερα απ’ το θάνατο της ζωής και της λειτουργίας των κομματιών, που κατάληξαν στραγάλια και πιπίλα άλλων πιο αδύναμων από μένα, που η βολεμένη τους απραξία τους οδηγεί στο να περνάν την ώρα και να εκτονώνονται και μέσα από μένα.

Εκτονώ τονώ Δονήσεις. Εκτονούν τονούν Δονήσεις. Τσιμπιές. Δονήσεις. Τρύπες, τρυπάρες, τρυπίτσες... όλο αυτό με καταστέλλει. Θα γίνω ξανά το σουρωτήρι;

Τώρα γράφω με τη μέθοδο του προτιμότερου που είναι θάνατος διπλός. Προκειμένου να πουλάω τα βιβλία του θανάτου του Rock, τη Μπέττυ και τη Γώγου, όπως έχω καταλήξει.

Άς κυκλοφορήσω στη πιάτσα το δικό μου θάνατο.

Δε πιστεύω ότι βοηθάω κανένα. Ούτε εμένα.

Η προσπάθεια που καταβάλλω να καταγράψω επαναλαμβάνοντας αυτό που ήταν η ζωή είναι αφόρητη και δεν ισοβαρίζεται απ’ τα λεφτά που θα χάσω ή θα βγάλω κι απ’ τις πιθανές διώξεις που θα έχω.

Όποιος αγοράζει βιβλία και μένει σ’ αυτά είναι ηλίθιος, είναι πτώμα και χειρότερο. δεν ξέρει ούτε υποψιάζεται τον θάνατό του.

Εσύ που μ’ αγοράζεις με σκοτώνεις. Αλλά πρώτα σκότωσες τον εαυτό σου.
Πάντως μάθε. δεν πρόκειται να βρεις και τίποτα ατόφιο εδώ μέσα.
Οι πραγματικές ζωϊκές μου στιγμές δεν καταγράφονται.

Όταν φτάνω στη ζωή είμαι μέσα ολόκληρος, νοιώθω και γνωρίζω. Αλλά όταν ξέρω αυτά που ξέρω, δεν θυμάμαι.

Ούτε ξέρω αν ή πώς θα ξαναφτάσω. Αυτή είναι η ασπίδα μου. Απλώς συμβαίνει να συμβαίνει.

Τη ζωή μου δεν τη κατέγραψα. Ό,τι υπάρχει εδώ είναι επιδερμίδα, άλλοτε χοντρόπετση, άλλοτε ψιλόπετση.
πιο δικιά μου η ψιλόπετση
πιο δικιά σου η χοντρόπετση.

Νόμιζα πως μ’ έπιασε ότι χειρότερο απεχθάνομαι. Ζήλια και κτητικότητα. Αλλά δεν ήταν αυτό.
Ήθελα απλά να πειστώ πως μπορείς να ξεπεράσεις τα όριά σου.
Έγινα απαίσιος, απαίσιος, πιο απαίσιος απ’ ότι ήσουν κάποτε εσύ.
Ήθελα να σε κάνω να ξεκολλήσεις. Ή, να με σιχαθείς και να τελειώνει.
Αυτό το σπίτι με πειράζει. κι ότι περιέχει. Πρέπει να σούριξα πολύ-πολύ ξύλο κι άντεξες.
Πρέπει να ήμουνα αισχρός, αισχρός κι άντεξες. Πρέπει να ήμουνα αδύναμος, αδύναμος και με δέχτηκες.
Πρέπει να είχα αποκοπεί κι ακολούθησες. Βρήκα τη δύναμη να δώσω τέλος και μου μίλησες.

Πως. δεν υπάρχει τέλος. Τέλος κι Αρχή τ’ αυτό. Τώρα ξέρω πως είσαι ο πιο φανταστικός άνθρωπος.

Έχεις τεράστια δύναμη. Τώρα ξέρω ότι ξέρεις. Δε σε φοβάμαι μη κυλήσεις. Αφού μπόρεσες να ταπεινωθείς.
Αφού μπόρεσες να κυλιστείς.
Αφού χτύπησες και σύ στο μαχαίρι.
Δε με πειράζει πια το σπίτι.
Ούτε το περιβάλλον σου.
Τώρα ξέρω ότι ξέρεις. Κι ό,τι ξέρεις είναι ιδιαίτερο. Είναι δικό σου. Δε σε φοβάμαι πια. Αυτή τη νύχτα μ’ έχεις ξεπεράσει. Δεν έχει σημασία που σ’ αγαπάω. Δεν έχει σημασία που σου δόθηκα πρώτος εγώ. Δεν έχει σημασία που δε μπορώ να πάω μ’ άλλη γυναίκα πια. Δεν έχει σημασία τίποτα.

Με βοήθησες πολύ χωρίς να το ξέρεις. Και δεν τόξερα και ‘γω. Απελευθέρωσα όλα μου τα ζωικά ένστικτα και ήσουνα
δίπλα απλή. Είναι φανταστικό.

Αυτό σίγουρα δεν τόχω ξαναζήσει. Ή αν το έζησα δεν το θυμάμαι.
Κι ήσουνα δίπλα. Τώρα ξέρω ότι ξέρεις. Τώρα ξέρω πως δεν ήταν ζήλεια.
Ήταν απαραίτητο να γίνει. Ήθελα να πειστώ.

Χαίρομαι που είσαι έτσι. Χαίρομαι που δεν έπεσα έξω. Ξαναβρίσκω τις δυνάμεις μου. Σ’ ευχαριστώ.

Νοιώθω σα να έχω συνδέσει τη μοίρα μου μαζί σου.
Εσύ έχεις το Πίττ σου. Νοιώθω σαν κάτι να ξεκουνάει. Σα να αρχίζει κάτι που άρχισε από καιρό. Και δε το κατάλαβα.
Τώρα ξέρω ότι ξέρεις.
Σου έχω εμπιστοσύνη.
Αυτά.

<
http://mavroforum.gr/forum/index.php?PHPSESSID=42d62d09e307ad97db678527d7db03bb&topic=7948.150

O Λαβκραφτ ηταν παρανοϊκός, αλλά ναι μάλλον μιλάμε για τον Κθουλού, αλλά μιλάμε και για τον Αβράξα, τον ΙΑΩ Σαβαώθ της Βίβλου.

http://www.gnosis.org/library/7Sermons.htm

Απο το Seven Sermons to the Dead του Joung

Seven exhortations to the dead, written by Basilides in Alexandria, the city where East and West meet.

The Third Sermon

The dead approached like mist out of the swamps and they shouted: "Speak to us further about the highest god!"

-- Abraxas is the god whom it is difficult to know. His power is the very greatest, because man does not perceive it at all. Man sees the summum bonum (supreme good) of the sun, and also the infinum malum (endless evil) of the devil, but Abraxas, he does not see, for he is undefinable life itself, which is the mother of good and evil alike.

Life appears smaller and weaker than the summum bonum (supreme good), wherefore it is hard to think that Abraxas should supersede in his power the sun, which is the radiant fountain of all life force.

Abraxas is the sun and also the eternally gaping abyss of emptiness, of the diminisher and dissembler, the devil.

The power of Abraxas is twofold. You cannot see it, because in your eyes the opposition of this power seems to cancel it out.

That which is spoken by God-the-Sun is life; That which is spoken by the Devil is death. Abraxas, however, speaks the venerable and also accursed word, which is life and death at once.

Abraxas generates truth and falsehood, good and evil, light and darkness with the same word and in the same deed. Therefore, Abraxas is truly the terrible one.

He is magnificent even as the lion at the very moment when he strikes his prey down. His beauty is like the beauty of a spring morn.

Indeed, he is himself the greater Pan, and also the lesser. He is Priapos.

He is the monster of the underworld, the octopus with a thousand tentacles, he is the twistings of winged serpents and of madness.

He is the hermaphrodite of the lowest beginning.

He is the lord of toads and frogs, who live in the water and come out unto the land, and who sing together at high noon and at midnight.

He is fullness, uniting itself with emptiness.
He is the sacred wedding;
He is love and the murder of love;
He is the holy one and his betrayer.

He is the brightest light of the day and the deepest night of madness.
To see him means blindness;
To know him is sickness;
To worship him is death;
To ear him is wisdom;
Not to resist him means liberation.

God lives behind the sun; the devil lives behind the night. What god brings into birth from the light, that the devil pulls into the night. Abraxas, however, is the cosmos; its genesis and its dissolution. To every gift of God-the-Sun, the devil adds his curse.

All things which you beg from God-the-Sun, generate an act of the devil. All things which you accomplish through God-the-Sun add to the effective might o the devil.

Such is the terrible Abraxas.

He is the mightiest manifest being, and in him creation becomes frightened of itself.
He is the revealed protest of creation against the Pleroma and its nothingness.
He is the terror of the son, which he feels against his mother.
He is the love of the mother for her son.
He is the delight of earth and the cruelty of heaven.
Man becomes paralyzed before his face.
Before him there exist neither question nor answer.
He is the life of creation.
He is the activity of differentiation.
He is the love of man.
He is the speech of man.
He is both the radiance and dark shadow of man.
He is deceitful reality.

Κάποιος θα μπορούσε να πει οτι είναι ο Ατούμ(=811=ΙΑΩ), που αντιστοιχεί στον Ιαπετο(=666).

ωδε η σοφια εστιν ο εχων τον νουν ψηφισατω τον αριθμον του θηριου αριθμος γαρ ανθρωπου εστιν και ο αριθμος αυτου χξς
>