- ΑΝΑΛΗΨΗ: Αλήθεια ή πλάνη; - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
quote:
Ωστόσο, για μένα το να αποκτήσω φωτεινό σώμα θα έχει σημασία μόνο αν μπορεί να προσφέρει κάτι σε έναν πεινασμένο ή έναν ασθενή που περνώ από δίπλα του – έστω κι αν αυτό το κάτι είναι μόνο η ελπίδα. Αυτού του είδους του βίωμα ή η σκέψη είναι για μένα «απόκτηση ορμής σε συγχρονικότητα με το γίγνεσθαι».
και ....δεν θα μπορούσες να προσφέρεις.. ...με το να γίνεις ένας άριστος καθρέπτης...?
γιατί ...το "παιχνίδι" όπως το έχω καταλάβει είναι μεταξύ ΦΩΣ και Καθρέπτη ....
.....ίσως θα μπορέσουμε να σώσουμε πολύ περισσότερο κόσμο έτσι και καταφέρουμε να δουν τα "μούτρα" τους στον καθρέπτη μας..
quote:
Ένα πως άλλαζαν τα ίδια τα κύτταρα. Γινόσουν λίαν ευαίσθητος σε διάφορες μεταβολές, και όταν πλησίαζες άτομο, (ήσουν κοντά του), αισθανόσουν άμεσα πως ένιωθε.Το άλλο (κάτι που δεν προσδιόρισα), κατι σαν φυσικο σωμα, (που δεν εβλεπα), άφηνε το ίδιο το σώμα.
Αν έμπαινα στη ροή κάποιας συνήθειας, γύρναγε, μα ήταν σαν να είχα πασπαρτού, (αφού το αισθανόμουν), καθόμουν η κινιόμουν μαζί του, και ξανά έφευγε.
Για την τροφή. Προσωπικά δεν πεινάω πλεον ποτέ. Αν την αισθανθώ,(πεινα) είναι γιατί στο τραπέζι κάποιος πεινάει.
και ...αυτό ακριβώς εννοώ με την απόκτησή συγχρονικότητας με το συνολικό ρεύμα του Γιγνεσθαι... (και όχι την απόκτησή κάποιας super duper τελειότητας ...)
όσο για την αγάπη.. που αναφερόμαστε.. νομίζω ότι είναι Wilber που το ονομάζει "πείνα οντολογική"
και αυτό πιστευώ οτι είναι- αυτή ή πανίσχυρη και παγκόσμια πείνα του Γίγνεσθαί ....("του να γίνουμε κάτι".. Θεοί .. Δαίμονες Μαγόπουλα...ή "ο γκόμενος της μαρίας" ...) που οι αρχαίοι Έλληνες το ονόμαζαν Έρως. από τους πρώτους θεούς(ενέργειες) μαζί με το Χάος και την Νύχτα.. απο τους οποίους γεννήθηκαν όλοι οι άλλοι θεοί...
Γιώργος
.. ΠΛΑΤΩΝΑ καλώς ήρθες στο club .. των μυημένων... να σου δείξω που είναι το μπαρ.. η κουζίνα...η τουαλέτες .. και η έξοδος κινδύνου..
quote:
Αγαπητέ μου ΠΛΑΤΩΝΑ,Είναι τιμή μου που στα τόπικ μου βρίσκεις την ευκαιρία να ταυτίζεσαι με Εκείνο που δεν έχει κίνηση, με τη σιωπηλή δόνηση του Είναι. Σε άλλα τόπικ πάλι βλέπω ότι δημιουργούνται αντιπαραθέσεις και μπαίνει σε κίνηση ο νους, όσο μάταιη κι αν είναι αυτή η κίνηση. Προσωπικά, αποφεύγω να συστήνω σε άλλους τι να κάνουν κι αν το κάνω έρχομαι από την ατέλεια του εγωισμού μου και όχι επειδή γνωρίζω κάτι παραπάνω. Στο συγκεκριμένο που αναφέρεσαι, δεν σου συνέστησα κάτι, απλά σου θύμισα τι έγραφες πριν από μερικούς μήνες. Δέχομαι ότι εξελισσόμενος πιθανόν να άλλαξες γνώμη, η θεώρησή σου να διευρύνθηκε. Ίσως πάλι να μη θυμάμαι καλά.
Αγαπητη Χριστινα,
Μερικες φορες, προς χαριν της κατανοησης οι αντιπαραθεσεις είναι αναπόφευκτες, και αν προσεξες γινονται και σε αυτο το τοπικ, βεβαια με λεπτοτερο και ευγενεστερο τροπο.
Ο τροπος που αντιδρα καποιος, (η επιγνωση αυτης της κινησης) και φυσικα όχι μονο εδώ μεσα, μα γενικωτερα στη ζωη, είναι ο καλυτερος δασκαλος που προσωπικα βρηκα μεχρι σημερα.
Τουλαχιστον λεει πάντα, που (βρίσκομαι)
Όπως έγραψε και η φιλη ΡωΡ, χρειάζεται εσωτερική ταπεινότητα να το αναγνωρίσουμε, μα σε εκείνο το Τοπικ, θα διαπίστωσες και μόνη σου, πως Ταύτιση με τις ιδέες (κάποιου θεού η κάποιου άγιου), διαφέρουν ελάχιστα από την (ταύτιση κάποιας ομάδας, η κάποιου ηγέτη).
Σε ορισμένους δείχνουν ανωριμότητα, σε άλλους πάλι πνευματικότητα.
quote:
Χαίρομαι ωστόσο ειλικρινά για όλα αυτά τα θαυμαστά που σου έχουν συμβεί και σου συμβαίνουν. Ξέρεις ποιο είναι το τελικό συμπέρασμα που θα ήθελα πραγματικά να βγει από αυτό το τόπικ; Ότι όλα είναι πιθανά. Απλά είμαι ξεροκέφαλη και θέλω να μην υπάρχουν κενά σε ό,τι πρεσβεύω...
Θαυμαστά?
Δες κάτι Χριστίνα, έτσι απλά όπως το γράφω.
Έχω την εντύπωση πως αυτή είναι η φυσιολογική μας ανθρώπινη φύση.
Θαυμαστή!
Όχι κάτι προσωπικό.
Το πρόβλημα ίσως είναι εκεί ακριβώς, πως θέλουμε το θεό και τη φύση (όπως και τη γυναίκα) στα δικά μας καλούπια, στις δικές μας προσδοκίες.
Εγώ πάντως την γυναίκα, την αφήνω ελεύθερη!
quote:
Το να περάσεις από την 4η διάσταση στην 5η βιωματικά, χρειάζεται το
«φωτεινο σώμα». Και αυτό δεν γίνεται μόνο από διάβασμα. Σε βεβαιώνω…
Για το διάβασμα αγαπητή Βάσω, το καταλαβαίνω. Απλά οι ορολογίες με μπερδεύουν, πχ 5η βιωματικά είναι η ένωση σε αυτό που ονομάζεις εγώ με τον πνευματικό Νου? Η εννοείς να αφήσεις (συνειδητά) το σώμα?
quote:
Η «ανάσα» που αναφέρω δεν περιγράφεται με λόγια. Εγώ την νιώθω όπως
περιέγραψα, σαν κάτι λεπτοφυέστερο από συμπαγές, αλλά σίγουρα την νιώθω με τις φυσικές αισθήσεις, δεν είναι απλά σκέψη. Μπορεί να είναι και έτσι όπως το λες εσύ, ευδαιμονία, αν η ευδαιμονία σου δίνει την εντύπωση της ουσίας!
Μαλλον το ιδιο λεμε. Πιο νεος εκανα πειραματα, παρατυρουσα τον εαυτο/σωμα, σε διαφορες καταστασεις.
Αυτή η (ουσία) αναζωογονεί, είναι ΖΩΗ.
Στο (βαθυ) υπνο είναι εκει, σε γεμιζει. Όταν ανοιγεις τα ματια σου, παιρνεις ενεργεια μεσω μπαταριας, (ψυχο/εαυτος).
Όταν τα παρα ανοιξεις..εχω την εντυπωση πως πανε περίπατο όλες οι διαστάσεις, και όλες οι θεωρίες, μα μπορεί να κάνω λάθος, για αυτό που και που κοιτάζω και προς το,
quote:
Γιώργος
.. ΠΛΑΤΩΝΑ καλώς ήρθες στο club .. των μυημένων... να σου δείξω που είναι το μπαρ.. η κουζίνα...η τουαλέτες .. και η έξοδος κινδύνου..
κατά το Γιώργη ευαγγέλιο..
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 29/05/2007 08:13:20
quote:
Για το διάβασμα αγαπητή Βάσω, το καταλαβαίνω. Απλά οι ορολογίες με μπερδεύουν, πχ 5η βιωματικά είναι η ένωση σε αυτό που ονομάζεις εγώ με τον πνευματικό Νου? Η εννοείς να αφήσεις (συνειδητά) το σώμα?
Ναι, Πλάτωνα, αυτό εννοώ! Με τον πνευματικό νου, που εγώ ονομάζω διάννοια! ΄Ομως έχεις δίκιο, οι ορολογίες μπερδεύουν...όμως όλοι κατανοούμε τι λέγεται...΄Ετσι?
Το να αφήσω συνειδητά το σώμα, είναι μια πονεμένη ιστορία...που συνδέεται με τα νεανικά μου χρόνια και τώρα γελάω με την απειρία, που έκρυβε όμως τόση λαχτάρα!
Η ζωή μας σαν πραγματικότητα είναι και η απόλυτη γειώση, αγαπητέ μου Πλάτωνα. Ζούμε σαν "φυσιολογικοί" άνθρωποι ε?
Γιατί μου έχει τύχει κι αυτό, με αυτά που λέω, να νομίζει κάποιος ότι είμαι "φευγάτη"...
΄Ομως και χαίρομαι, και γελάω, και νιώθω, και συμμετέχω, και μοιράζομαι, και ερωτεύομαι...όλα όσα προδιαθέτουν ότι η ζωή είναι ένα αληθινό "παιχνίδι", που εγώ κατάργησα τους όρους του!΄
Φαντάζομαι να με καταλαβαίνεις...
γιατί συμφωνώ τόσο πολύ με αυτό που γράφεις
[quote]Έχω την εντύπωση πως αυτή είναι η φυσιολογική μας ανθρώπινη φύση.
Θαυμαστή! /quote]
Δεν έχω να πω τίποτα άλλο πια, μετά από αυτό!
Συγχωρήστε με αν δεν αναφερθώ σε όλα τα ποστ, αλλά θέλω λίγο χρόνο για να σκεφτώ βαθύτερα όσα έχετε γράψει. Δεν με ενδιαφέρει να δώσω απαντήσεις για να δώσω απαντήσεις, με ενδιαφέρει η αλήθεια των όσων έχουν γραφτεί και ακόμη περισσότερο με ενδιαφέρει να δω τις σκιές μου σε σχέση με όλα αυτά...
Θέλω μόνο να αναφερθώ σε συγκεκριμένες θέσεις του A.Kircher, της pyramid και της Ρωρ λίγο εκτενέστερα.
Έχω την τιμή να συνδιαλέγομαι με ξεχωριστούς ανθρώπους εδώ μέσα, αρκετούς από τους οποίους γνωρίζω και προσωπικά. Ο A.Kircher είναι για μένα λαμπερό παράδειγμα ανθρώπου που δεν δίστασε να διυλίσει τα πιστεύω του στην ακαδημαϊκή του καριέρα, διδάσκοντας στο πανεπιστήμιο θέματα και γράφοντας άρθρα που άπτονται όλων των όψεων της μεταφυσικής. Τον θαυμάζω για το θάρρος του γιατί εγώ δεν θα μπορούσα να το κάνω με την ευκολία και τη φυσικότητα που το κάνει εκείνος. Ξέρω καλά ότι δεν είχε σκοπό να μεμφθεί προσωπικά κανέναν, αγαπημένη μου Βάσω, κυρίως να μεμθεί τον άλλον γι' αυτό που πιστεύει.
Όμως τόσο ο A.Kircher όσο και η pyramid αναδεικνύουν μια παράμετρο που σίγουρα έχει προβληματίσει, αν όχι βασανίσει, πολλούς: την εμπορευματοποίηση της πνευματικότητας. Όταν γράφω εδώ και κάτι ποστ ότι η αντίληψη της Ρωρ διαφέρει από την κρατούσα, εννοώ κυρίως αυτό. Η Βάσω παρακινείται από τη διάθεση για προσφορά προς τον πλησίον, ωστόσο έξω το συγκεκριμένο θέμα έχει γίνει εμπόριο. Δηλαδή, έλεος, "Ascension and romantic relationships" ή "Beginners' guide to the path of ascension";;;!!! Υπάρχει ένα ρεύμα, μια τάση που έχει την αλήθεια της ή δεν την έχει, αυτό δυστυχώς είναι άσχετο, γιατί το μόνο που ενδιαφέρει είναι να γραφτούν/να πλασαριστούν (και να πουληθούν φυσικά) βιβλία, τεχνικές και σεμινάρια που υπόσχονται ανάληψη σε τρεις μήνες. Πώς να μη γίνει δύσπιστος κανείς δηλαδή;
Όταν πάλι η pyramid γράφει ό,τι γράφει για τον Kevin Core, καλή μου Βάσω, αυτό που ουσιαστικά λέει είναι κάτι πολύ βαθύτερο από το ότι αντέγραψε παλιότερα κείμενα. Αυτό που λέει είναι ότι ο κόσμος δεν έχει ανάγκη από άλλες θεωρίες και μεθόδους, αν χρειάζεται κάτι αυτό είναι το παράδειγμα, το καλό παράδειγμα αυτού που διδάσκει την όποια μέθοδο. Κι όταν κοιτάς έναν "δάσκαλο", αναπόφευκτα τον περνάς από κόσκινο για να δεις αν σε δουλεύει ή όχι, πόσο μάλλον που ζούμε σε ένα περιβάλλον άκρατα εμπορευματοποιημένης πνευματικότητας.
Ενόσω λοιπόν τεντώνουμε τη συνειδητότητά μας να φθάσει στην Πηγή του Παντός ή μας προκύπτει εντελώς φυσικά η ένωση μαζί Του, είναι εντέλει ωφέλιμο να πάψουμε να βλέπουμε τι συμβαίνει γύρω μας; Δεν ξέρω, άλλο ένα ερώτημα προς απάντηση…
Με πολλή αγάπη,
Unseen
***** Συγχώρεση. Αγάπη. Ευλογία. *****
Περισσότερο, έκπληξη μου προκάλεσε...
Θεωρώ ότι ο καθένας που συμμετέχει εδώ συμβάλλει στην γνώση όλων μας, μέσα από προσωπικές εμπειρίες και θεωρώ ότι δεν ταιριάζει η υπερβολή των συναισθημάτων, ότι κι αν σου προκαλεί η εμπορευματοποίηση της πνευματικότητας. Η "αναγούλα" που αισθάνεται κάποιος γι' αυτήν, τον κάνει να διαχωρίζεται αυτόματα και να μένει άπρακτος στην ουσία.
Δεν χρειάζονται οι άνθρωποι απλές δηλώσεις. Χρειάζονται να νιώθουν ότι τους λες αλήθεια. ΄Ομως μερικες φορές χρειάζονται και την εμπορευματοποίηση, αυτό έχω καταλάβει. Αλλιώς δεν εκτιμούν ότι "λαμβάνουν". Και εμένα, προσωπικά, λίγο με ενδιαφέρει αν το εκτιμούν. Η προσωπική μου αξία είναι "δίνω", όχι "δίνω για να το εκτιμήσουν". ΄Ετσι μπορώ να επιτρέψω σε όλα να υπάρχουν...ακόμα και στην εμπορικότητα του πνεύματος, αφού αυτή είναι μια πραγματικοτητα της ζωής μας, σκέψου...
Η διαφορά του "επιτρέπω" με το "αποδέχομαι" είναι μεγάλη.
Επιτρέπω μεν...χωρίς κριτική, δεν "αποδέχομαι" δε, νιώθωντας απλά την αλήθεια και εκδηλώνοντάς την, μέσα από την ζωή μου! Δεν φτάνει αυτό?
Και θεωρώ ότι η "αγάπη" δίνεται στην βάση και όχι σ' αυτό που πολλοί όνομάζουν "πνευματική ελίτ". Η βάση έχει ανάγκη να της μιλήσεις απλά και κατανοητά, για να αισθανθεί την αλήθεια. ΄Οχι να την διαβάσει, αλλά να την αισθανθεί αρχικά.
Δυστυχώς η "εσωτερική" γλώσσα είναι "δύσπεπτη"...
Δεν διαχωρίζομαι σημαίνει για μένα "δεν βρίσκω λόγο να πολεμήσω πια, αλλά χιλιάδες λόγους να αγαπήσω..."
΄Ομως ας μην επιτρέψουμε σ' αυτό που συμβαίνει με την ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ, με το ρεύμα, με την μόδα, με ότι εξωτερικό πάει να μοιάσει σε "εσωτερικό", να κατευθύνει τις δικές μας διαδρομές.
Η ανάληψη δεν είναι θέμα εμπορευματοποίησης.
΄Οπως και ο Ανώτερος Εαυτός μας δεν είναι.
Ας μην καταλύουμε "πνευματικες αξίες" στο όνομα της "βαθιά νυχτωμένης ανθρωπότητας"! Κρίμα είναι...
Γι' αυτό λέω συνέχεια όχι γνώση μόνο από βιβλία ή φυσικούς δασκάλους. Σιώπή και μόνο αυτή είναι ο πραγματικός μας δάσκαλος.
Ναι Χριστίνα μου, έχεις δίκιο για τον "δάσκαλο" που οδηγεί ένα σεμινάριο. ΄Ετσι νιώθεις την ενέργειά του, και εμπιστεύεσαι ή δεν εμπιστεύεσαι αυτά που σου λέει...Κι αυτό ισχύει για όλα!
Γνωρίζεις έτσι κι αλλιώς την αλήθεια βαθιά μέσα σου και έτσι δεν μπορείς να παραπλανηθείς. ΄Η τουλάχιστον... για πολύ!
Δεν κατάλαβα ότι αυτό εννοούσε η φίλη pyramid.΄Γιατί -πιστεύω- για να νιώσεις την αλήθεια ενός "δασκάλου" πρέπει να ερθεις σε επαφή μαζί του και μετά να βγάλεις συμπεράσματα. Δεν τα βγάζεις από αυτά που γράφει σε ένα site. Σίγουρα πολλά από αυτά που γράφονται σε ένα site αντικατοπτρίζουν όχι μονο την δική σου αλήθεια, αλλά και άλλων που συνταυτίζονται. Τώρα αν ό ένας είναι απλά "διάσημος", όπως η Fortune, ε τι να κάνουμε? Δεν σημαίνει τίποτα η συνταύτιση, εκτός από συνταύτιση.
Η τελειότητα είναι ακόμα και μέσα στο "λάθος"!
Γιατί ότι το μυαλό μας θεωρεί "λάθος", είναι απλά η πληρότητα της τελειότητας που τα περιέχει όλα! Αυτή είναι η τρίτη διάσταση!
με αγάπη
Βάσω
quote:
quote:
Γιώργος
.. ΠΛΑΤΩΝΑ καλώς ήρθες στο club .. των μυημένων... να σου δείξω που είναι το μπαρ.. η κουζίνα...η τουαλέτες .. και η έξοδος κινδύνου..κατά το Γιώργη ευαγγέλιο..
επιστολές...αγαπητέ μου... επιστολές.....
Γιώργος
because ...ο - καθρέπτης- Παυλος ....had all the fun..!!
Φίλτατη Χριστίνα σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια και ευχαριστώ και την αγαπητή Βάσω για την κατανόηση της και για το ότι δεν με παρεξήγησε. Φυσικά να πω και πάλι ότι διαχωρίζω την πολύ όμορφη και ενδιαφέρουσα συζήτηση που γίνεται εδώ με αυτά που ήθελα να στηλιτεύσω.
Η αλήθεια είναι πως το προηγούμενο ποστ μου ήταν κάπως παρορμητικό και ίσως υπερβολικό.
Είμαι σίγουρος πως ο κάθε ειλικρινής αναζητητής της αλήθειας έχει σαν στόχο στην έρευνα αλλά και στην ατομική και ομαδική προσπάθεια του για εξέλιξη και καλυτέρευση τον διαχωρισμό της ήρας από το στάρι, και η διάκριση είναι ο γνώμονας με βάση τον οποίο βαδίζουμε αυτό το δύσκολο αλλά και δημιουργικό μονοπάτι της αυτογνωσίας.
Δεν λέω τίποτα καινούργιο αλλά και ξέρω πως αυτό δεν περιμένετε να το ακούσετε από μένα.
Απλά πιστεύω πως χρειάζεται μεγάλη προσοχή και δυστυχώς η πλάνη είναι ένας εχθρός που ίσως έχουμε υποτιμήσει.
For the record, όπως λέμε και εδώ, να πω πως έχω και εγώ συμμετάσχει σε σεμινάρια, ομάδες και σχολές κατά κόρον και έχω αγοράσει βιβλία με το τσουβάλι κάποια ανάλογα με αυτά που ανέφερα και αρκετά πολύ διαφορετικά.
Και έχω καταλήξει και εγώ μετά από πολλά χρόνια εσωτερικής αναζήτησης στο παρακάτω που αναφέρει η Βάσω.
quote:
Γι' αυτό λέω συνέχεια όχι γνώση μόνο από βιβλία ή φυσικούς δασκάλους. Σιώπή και μόνο αυτή είναι ο πραγματικός μας δάσκαλος.
Ελπίζω μέσα από αυτήν την συζήτηση εδώ να ανακαλύψω κάποια νέα πράγματα που δεν γνωρίζω αλλά και να συμβάλω θετικά με τις λίγες εμπειρίες μου στην δύσκολη αναζήτηση όλων μας.
Θα λέιψω για μερικές μέρες για κάποιο ταξίδι αλλά θα τα πούμε σύντομα.
Να 'στε όλοι καλά!
Edited by - A. Kircher on 29/05/2007 16:46:40
Φυσικά και δεν σε παρεξήγησα! Φυσικά και ένιωσα την αγανάκτησή σου για όλα αυτά που δεν σου αρέσουν.
Χαίρομαι πολύ που μπορούν οι άνθρωποι να μοιράζονται, χωρίς ιδιοτέλεια...
Θα σου πω κάτι ακόμα που έχω μάθει...
Που στηρίζεται σ' αυτό που λες
quote:
Απλά πιστεύω πως χρειάζεται μεγάλη προσοχή και δυστυχώς η πλάνη είναι ένας εχθρός που ίσως έχουμε υποτιμήσει.
Η πλάνη πολλές φορές είναι o καλύτερος δάσκαλος στην ίδια σου την ζωή. Για τότε μόνο βλέπεις πόσο στραβά την έχεις πάρει...
Αν βέβαια έχεις την ειλικρίνια και την αγνότητα να το παραδεχτείς.
Υποθέτω όμως ότι όλοι εδώ μέσα έχουμε αφήσει το μοντέλο "εγώ" και κατευθυνόμαστε στην αλήθεια της ζωής. Οπότε μην φοβάσαι, κάθε ψέμμα θα το νιώσεις πρώτα, προτου το ενστερνιστείς.
Μα κι ακόμα αν δεν το νιώσεις αμέσως...θα έρθει η ζωή σου να στο θυμίσει! Με κάθε τρόπο!
καλό ταξίδι
με αγάπη
Βάσω
quote:
Γι' αυτό λέω συνέχεια όχι γνώση μόνο από βιβλία ή φυσικούς δασκάλους. Σιώπή και μόνο αυτή είναι ο πραγματικός μας δάσκαλος.
Γεια σας,
Χρειάζεται και εκεί όμως προσοχή.
Συνήθως η εξωτερική ομορφιά σε όλες τις αποχρώσεις, διώχνει προβλήματα και σύγκρουση, και αυτό για τους περισσότερους εκτός του ότι νοιώθουν ξαλαφρωμένοι, ο νους τους γίνεται για λίγο ήσυχος.
Είναι όμορφα να περπατάς σε αμμουδιές και στα βουνά, μα οι περισσότεροι από εμάς, το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου γυρνούν στις δουλειές και υποχρεώσεις τους, και έτσι δημιουργείται το Όνειρο, σαν ιδέα...
τι όμορφη που είναι η Σαντορίνη!
Ο νους γυρνά σε κάθε τι τον έκανε να νιώσει μια κατάσταση ηρεμίας, ησυχίας, και αν είναι δύσκολη σαν προσβαση η Σαντορίνη, τα αποζητά στο πιοτό, σε ουσίες, στο Σεχ, στο Χριστό, σε αναλήψεις η και στις ιδέες, πράγμα που κάνουμε οι περισσότεροι
και αναρωτιέμαι,
είναι ποτέ σιωπηλός ο Νους μας, όταν χρειάζεται πάντα κάποιο Μέσο προς την επίτευξη του?
Αν τα μέσα γίνουν σπουδαία για μας, όχι μόνο ταυτιζόμαστε, όχι μόνο προσκολλόμαστε, μα γίνονται ψυχολογικές ανάγκες και μας κυριαρχούν, σε τέτοιο βαθμό, ώστε ποικιλοτρόπως να αλληλο τρωγόμαστε, η και να καταστρέφει ο ένας τον άλλο, και αυτό δεν το λέω σαν (Πλάτωνας), μα αν το προσεξετε, είναι ένα γεγονός στη Ζωή.
Αν η σιωπή προέρχεται από διάφορους ερεθισμούς, από έλεγχο, από ευχαρίστηση, από εντυπώσεις, χρειάζεται το μέσον, η σιωπή δεν είναι άλλο, από ένα αποτέλεσμα.
Με ορισμένους τα έχω ξανασυζητήσει, για τους ίδιους αυτό μετράει, μα πέρα από το αποτέλεσμα, θετικό είναι η αρνητικό, αισθάνομαι πως δεν είναι ζωντανή.
Έτσι αναπόφευκτα οι περισσότεροι είμαστε πιασμένοι σε σκέψεις, που είναι μνήμη, που είναι ο ψυχολογικός χρόνος, με τα αυτόματα συμπεράσματα του, συνειδητά και μη.
Παύλος, για κάποιον FUN για άλλον ΦΩΣ, ΑΝΑΛΗΨΗ, για κάποιους αλήθεια για άλλους ψέμα.
Αν δούμε πως ο εαυτός κυριως είναι μνήμες (ευχάριστες και δυσάρεστες) και βάση αυτών λειτουργούμε, (το αποτέλεσμα είναι οι σκέψεις), τότε οι ιδέες μας κυβερνούν.
Τι στην ευχή δεν πάει καλά θα με ρωτήσετε.
Όταν πάμε να κανουμε κατι, (σαν δραση), που επεται της ιδεεας, υπαρχει συγγρουση! Ο λόγος είναι πως αφενός οι ιδέες κυβερνούν την ΔΡΑΣΗ, αφετέρου η ίδια η ιδέα δημιουργεί το αντίθετο της.
Τώρα η ερώτηση που ακολουθεί είναι δίκοπο μαχαίρι.
Η κατάλληλη ανταπόκριση στη ζωή, είναι η ιδεα η η ΔΡΑΣΗ?
Αφού στους περισσότερους κυβερνούν οι ιδέες την δράση, θα απαντήσετε οι ιδέες, και το καταλαβαίνω, μιας και εκεί νοιώθουμε (και έχουμε) ασφάλεια.
Να ομως γιατί ο Νους κυριαρχεί, και οι σκεψεις/ιδέες… γίνονται φρένο.
Μα όταν κινδυνεύουμε, οι ιδεες/σκεψεις πάνε περίπατο, και εκεί δρούμε ολικα!
Κατά παράξενο τρόπο, ένα βρέφος το πετάτε στην πισίνα, δεν πνίγετε, ξέρει και κολυμπάει, ενώ ένα παιδάκι 6 χρονών (εχει δημιουργηθεί ο εαυτός), πνίγεται.
Ο φόβος το έπνιξε, είναι το αποτέλεσμα που δημιουργήθηκε, σαν εαυτός.
Το βρέφος έχει σαν DEFAULT, τη δημιουργική σιωπή, που είναι ιδεα/δραση αδιαίρετη, που είναι εξυπνάδα, που είναι το πραγματικό, η ζωή στο παρόν!
Αν το παρόν, οι δουλείες μας , οι άμεσες σχέσεις μας, είναι ευχάριστες, δημιουργικές, τότε υπάρχει πραγματικά ομορφιά, ζούμε συγχρόνως, σε όλες τις ΣΑΝΤΟΡΙΝΕΣ του κόσμου, και ανάληψη η όχι, μας είναι εντελώς αδιάφορη.
Προτού αναφερθώ σε συγκεκριμένα σημεία, θα ήθελα να γράψω κάτι γενικό για τη Βάσω κι εμένα. Ο μεταξύ μας διάλογος είναι για μένα σχεδόν διάλογος με τον ίδιο μου τον εαυτό. Γιατί πριν από λίγους μήνες η ουσία αυτών που λέει η Βάσω ήταν η ουσία και των δικών μου λόγων. Στο μεσοδιάστημα κάτι προέκυψε, κάτι που με απομάκρυνε/με αποσυντόνισε από αυτόν τον εξελικτικό σταθμό. Η ειρωνεία είναι ότι έβλεπα τη σταδιακή απομάκρυνση αλλά ήμουν σίγουρη ότι είναι αδύνατον να συμβεί. Ίσως λοιπόν ήταν η αλαζονεία μου, ίσως πάλι ήταν (όπως έγραψε κάπου η Βάσω) η επιθυμία και ο φόβος που με έστειλαν πίσω. Έτσι όμως έγινε και έτσι βρέθηκα να ζω τη μικρή αυτή ιστορία "πτώσης", γεμίζοντας την απόσταση με ερωτήσεις. Είμαι ειλικρινά ευγνώμων για τις καταθέσεις όλων σας, κυρίως της Βάσως. Χωρίς ίσως να το συνειδητοποιείτε με βοηθάτε πραγματικά πολύ…
Μέσα σε όλα τα σημαντικά που γράφτηκαν εδώ, έγραψε κάτι ο Γιώργος λίγο πιο πάνω:
quote:Έχεις δίκιο, Γιώργο μου, θα μπορούσα. Κι εγώ κι εσύ και ο καθένας μας. Καθώς γινόμαστε άριστοι καθρέπτες, γινόμαστε αυτό που έγραφα παραπάνω: ζωντανό παράδειγμα. Γινόμαστε σημεία έμπνευσης και ελπίδας για τον εαυτό μας και για τους άλλους. Μου άρεσε επίσης αυτό που έγραψες ότι "το παιχνίδι είναι μεταξύ φωτός και καθρέπτη". Θα το κρατήσω ως σημείο διαλογισμού.
και…δεν θα μπορούσες να προσφέρεις…με το να γίνεις ένας άριστος καθρέπτης…?
Καλέ μου ΠΛΑΤΩΝΑ, εξαιρετικό και το δικό σου τελευταίο ποστ, όπως και τα προηγούμενα. Παιδιά, μου θυμίζετε πράγματα που για κάποιο λόγο είχα (ξε)χάσει. Ναι, η φυσιολογική μας ανθρώπινη φύση είναι θαυμαστή και ναι, όπως λέει ο Tryfield αυτός είναι ένας λόγος να αισθανόμαστε αιώνια ευγνωμοσύνη στο υπέρτατον Ον που μας έκανε την τιμή και το δώρο της ζωής να σαρκωθούμε.
Ωστόσο, όπως γράφεις ΠΛΑΤΩΝΑ, μόνοι μας φτιάχνουμε τις δομές που μας εγκλωβίζουν, μόνοι μας και τους δρόμους διαφυγής. Και τα φτιάχνουμε όλα αυτά με τα τούβλα και το τσιμέντο της μνήμης, των πεποιθήσεων και των προγραμματισμών μας. Και καθώς προσθέτουμε επαληθεύσεις στον αυτοτροφοδοτούμενο βρόχο των πεποιθήσεων και των προγραμματισμών μας (καθώς έχουμε την τάση να θεωρούμε αυτόματα ως σωστό ό,τι συμφωνεί με το ήδη υφιστάμενο προσωπικό σύστημα πεποιθήσεων και αξιών μας), οι δομές ενισχύονται και αποκτούν δική τους ζωή.
Τα έχουμε ξαναπεί όλα αυτά, αλλά *η επανάληψη κάνει καλό στην ψυχή* όπως λένε και οι Άγγλοι. Φυσικά καθένας μας μπορεί να κάνει τις δικές του κατηγοριοποιήσεις της ψυχής, του εγώ ή του ανώτερου εαυτού. Προσωπικά θεωρώ ως "εγώ" το κομμάτι του εαυτού που παρακινείται σε δράση, που για να προσδιοριστεί χρειάζεται να κάνει κάτι ώστε να αποκτήσει ταυτότητα σε σχέση με αυτό (είμαι ορειβάτης, είμαι καλός μάγειρας, δίνω ελεημοσύνη άρα είμαι καλός άνθρωπος). Ασφαλώς η προσδιοριστική δράση γεννά όχι μόνο την αντίδραση αλλά και την αντίφαση.
Όμως στο σημείο του Είναι, στο σημείο της ένωσης της συνείδησης με τον ανώτερο εαυτό μας, η δράση δεν έχει σημασία ως τρόπος προσδιορισμού, γιατί απλά γίνεται αυτόματη. Και επίσης είναι ασήμαντη γιατί στο Είναι χωρά χωρίς κριτική και χωρίς ποιοτικό προσδιορισμό κάθε είδους δράση και υπάρχει η τέλεια αποδοχή πως όλα βοηθούν στην εξελικτική διαδικασία (είναι κάτι ανάλογο με αυτό που έγραψε η Βάσω για την πλάνη στην απάντησή της προς τον A.Kircher).
Τελικά, όντως δεν έχει και τόση σημασία αν υπάρχει ανάληψη ή όχι… Αυτό που είναι σημαντικό είναι να μπορούμε να ζούμε στη Σαντορίνη της ψυχής μας γνωρίζοντας πως είναι και η Σαντορίνη του σύμπαντος…
Δεν έχω καμία δουλειά με τον δρόμο του συνανθρώπου μου και προσπαθώ να μην κρίνω, όμως φέρω ευθύνη για την ζωή μου και θα εξετάσω εξαντλητικά τα λόγια του ατόμου που δηλώνει έτοιμος να καθοδηγήσει, εάν τώρα δεν αντέξει στο τσεκάρισμα τι να κάνουμε, αυτά έχει η ζωή.
Βεβαίως το ότι δεν θα αντέξει στο δικό μου τσεκάρισμα δεν σημαίνει και κάτι. Πιθανόν εγώ να κραδαίνομαι εξαιρετικά χαμηλά, να προβάλλω την προσωπικότητά μου επάνω του και ότι άλλο μπορεί να σκεφτεί κάποιος.
Συμφωνώ ότι πρέπει να έρθεις σε επαφή με έναν δάσκαλο και μετά να κρίνεις αλλά αυτή η επαφή μπορεί και να μην είναι προσωπική.
«Εκ γαρ του περισσεύματος της καρδίας το στόμα λαλεί», λόγος-κραδασμοί-συντονισμός, είναι γνωστά.
Δεν εννοούσα συνταύτιση, είπα αντιγραφή και εννοούσα αντιγραφή.
Κατάλαβα τι εννοείς με την λέξη ψυχή, πάντα υπάρχει ένα μπέρδεμα στις ορολογίες.
Εγώ εννοούσα την ψυχή πνεύμα, άλλωστε και η προσωπικότητα ψυχή είναι.
Unseen μου σχετικά με το κατά πόσο είναι ωφέλιμο να πάψουμε να βλέπουμε τι συμβαίνει γύρω μας θεωρώ ότι είναι επιβεβλημένο να βλέπουμε, πως αλλιώς θα διαπιστώσουμε την τυφλότητά μας και πως θα προχωρήσουμε?
Πριν αρκετό καιρό θεωρούσα ότι οι άνθρωποι που ασχολούνται με τον εσωτερισμό είναι ελάχιστοι μπροστά στα δις της Γης, όμως μιά ωραία πρωϊα αντιλήφθηκα ότι ή τυφλή είμαι ή τυφλή. Όντως όσοι θεωρούν, αλαζονικά όντα, ότι κάτι κάνουν είναι ελάχιστοι όμως όλος ο κόσμος ασχολείται με την ζωή. Ευτυχώς που κοιτούσα γύρω μου, αλλιώς τον ύπνο του δικαίου.
Δεν βλέπω μαύρα τα πράγματα με την ανθρωπότητα, πιστεύω ότι οι άνθρωποι δουλεύουν, αλλού εντοπίζω το πρόβλημα.
Δυστυχώς θεωρώ ότι η πλειονότητα των εσωτεριστών είναι ένα σοβαρό αίτιο που καθυστερεί την εξέλιξη των ανθρώπων. Εγώ λέω ας αφήσουμε τον κόσμο στην ησυχία του, ας δουλέψουμε όσο περισσότερο μπορούμε με τον εαυτό μας και εάν κάποιος χρειάζεται κάτι θα βρει την άκρη, δεν είναι ανάγκη να τον βοηθήσουμε για να πέσει στον γκρεμό πέφτει και μόνος του.
Όταν δουλεύουμε εμείς παρασύρεται και το περιβάλλον μας στην δουλειά, είναι σαν να έχεις βάλει ένα ποτάμι στο σπίτι σου που στο διάβα του καθαρίζει τα πάντα. Βλέπεις την διαφορά, είναι τόσο εμφανής, νιώθεις τέτοια ευγνωμοσύνη, τέτοια ευλογία....
Όλα εν σοφία εποίησε, πως όμως θα το δει κάποιος εάν δεν κοιτάζει γύρω του?
Και στο πλαίσιο του όλα εν σοφία εποίησε να πω ότι τελικά και οι εσωτεριστές βοηθούν στην εξέλιξη, υπό άλλη οπτική.
Και εκεί ξαφνικά βλέπεις ότι δεν έχεις τίποτα να συζητήσεις, είτε πεις το ένα είτε πεις το άλλο όλα οδηγούν στην πηγή. Και τι έγραψα, ανούσια πράγματα, απλές κουβέντες. Ας είναι, αυτή είναι η προσωπικότητα, ο Βασιλιάς της Γης.
Βέβαια Χριστινάκι πιστεύω ότι δεν εννοούσες ακριβώς αυτό, αλλά αφού έκανες την ερώτηση την τροποποίησα λίγο στο μυαλό μου για να πω και τα δικά μου.
Δεν θέλω να υπερασπιστώ την pyramid, αλλά κοίτα πού βρέθηκα. Το σεμινάριο που παρακολούθησα τον περασμένο Νοέμβριο, στο οποίο με οδήγησε πραγματικά η συγχρονικότητα και ήταν ομολογουμένως εξαιρετικό, στον νου μου υπονομεύτηκε από τις ανακολουθίες της δασκάλας μου. Μίλησε για θαυμαστά και αληθινά πράγματα και, μέσα σε όλα, μίλησε και για την ανάγκη να μηδενίσουμε (να "σκοτώσουμε" το είπε) το εγώ μας. Εντάξει, είναι μια άποψη την οποία θα μπορούσα να δεχθώ, έλα όμως που είδα πολλές φορές αυτήν την ίδια να έρχεται από το εγώ της στη διάρκεια του σεμιναρίου…
Είναι λοιπόν πολύ να ζητήσει κανείς από αυτόν που αναλαμβάνει το ρόλο του δασκάλου να έχει συνέπεια στην έκφραση; Οποιαδήποτε εκπόρευση από ένα σημείο αλήθειας δεν θα έπρεπε αυτόματα να συνεπάγεται συνέπεια στην εκδήλωση; Ειδάλλως δεν πρόκειται για εκπόρευση από ένα σημείο αλήθειας…
Πάμε παρακάτω, έλα μαζί μου, ξέρω ότι σου λέω πράγματα που έχεις ήδη σκεφτεί και ίσως άλλα που δεν έχεις σκεφτεί, αλλά ξέρω επίσης ότι είσαι δυνατή, πιο δυνατή από μένα και μπορείς να τοποθετηθείς με ασφάλεια ως προς όλα όσα γράφω. Κι έχω την ανάγκη να είσαι έτσι δυνατή γιατί μέσα από εσένα μπορώ να δω εμένα καλύτερα (οι καθρέπτες που έλεγε ο Γιώργος πιο πάνω)…
Υπάρχει ένα πράγμα που λέγεται "new mental birth". Αντίθετα με όσα πιστεύουμε, δεν έχουν ειπωθεί και γραφτεί όλα. Υπάρχουν μέρη στο σύμπαν που η ανθρώπινη διάνοια δεν έχει επισκεφθεί ακόμη, μέρη που κρύβουν εκπλήξεις και υποσχέσεις για την ανθρώπινη εξέλιξη. Ένας πραγματικός πρωτοπόρος του πνεύματος θα πρέπει να μπορεί να πηγαίνει τη σκέψη παραπέρα, να προάγει την ανθρώπινη σκέψη, καταλαβαίνεις; Το αναμάσημα και η ανακύκλωση παλιών θεωριών δεν είναι απαραίτητο ότι σηματοδοτεί τη συνταύτιση, μπορεί να δηλώνει απλά πνευματική ένδεια, καταλαβαίνεις τους ενδοιασμούς των σκεπτικιστών; Που δεν είναι μόνο των σκεπτικιστών, αλλά γενικά των σκεπτόμενων ανθρώπων… Και είναι καλό, πολύ καλό και ωφέλιμο να μπορεί κανείς να αφουγκράζεται αυτό που του λέει ο άλλος, την αμφιβολία του άλλου, γιατί από τη λύση της μπορεί να ωφεληθεί και ο ίδιος, να γίνει ολόκληρος, χωρίς κενά.
Για όλα τα υπόλοιπα που γράφεις, δεν μπορώ παρά να πω ότι συμφωνώ απόλυτα με την ουσία τους…
Με πολλή αγάπη,
Χριστίνα
***** Συγχώρεση. Αγάπη. Ευλογία. *****
Ω τι Ίλιγγος! Μήπως πρόκειται για τον κατώτερο τετραπλό κύκλο των ανερχόμενων και κατερχόμενων ψυχών, τον ρευστό, σπινθηροβόλο ωκεανό, επάνω στον οποίο πνέει η αύρα της Αγάπης, ενώ στο βάθος του κραυγάζουν η Γέννηση και ο Θάνατος?
Μήπως πρόκειται για ...? Αλλά τι ήθελα να πω?
Τι συνέβη? Τραγούδα, κόρη των Θεών!
Ακούστε!
Μια μεγάλη ταραχή, ένας ίλιγγος, μιά ζάλη, ένα παράξενο βάρος, ένας απόμακρος μαγνητισμός, μια γλυκιά και φοβερή έλξη, μια επωδός από τ΄αστέρια, ένα σύνθημα, μια κραυγή από σφαίρα σε σφαίρα, ένας συγκλονιστικό αποχαιρετισμός στην ανώτερη ζωή, στους πολυαγαπημένους, μια προσευχή, μια μεγαλοπρεπής επικήδεια τελετή, ένας τελευταίος ασπασμός, ένας τελευταίος εναγκαλισμός, ένας όρκος ότι δεν θα ξεχάσει και θα επανέλθει, ένα Πνεύμα με φτερα στις φτέρνες που παίρνει την Αθάνατη και την οδηγεί προς τον βάραθρο, η απεραντοσύνη εκεί ψηλά που κλείνει, η απεραντοσύνη εκεί κάτω που ανοίγει με πάταγο, ο θορυβώδης ωκεανός των γενεών, οι άβυσσοι των ψυχών που έρχονται ή φεύγουν από τα βάθη ή τα ύψη της ατμόσφαιρας ενός άλλου άστρου, η ηλεκτρική μάχη παθών και γήϊνων ενστίκτων.... και μετά, τι?
.........................
.........................
.........................
Μετά τα ιλιγγιώδη αμφιθέατρα των λευκών ορέων, μετά την εκτυφλωτική μαγεία των παγετώνων και των αβύσσων, να που έρχεται η απεραντοσύνη των απαλών κυματισμών των πράσινων λόφων, η αφρώδης ροή των χειμάρρων, ο ελικοειδής ρους των θορυβωδών ποταμων και των μεταλλικών φλεβών, το λίκνισμα των εύηχων δασών, η κυκλική απεραντοσύνη των χλοερών αγρών, όπου τρέχουν και παίζουν τα κάθε λογής ανασκιρτήματα.
Είναι ο πλανήτης Γη, μια από τις χιλιάδες κοιτίδες του βασιλείου του Ανθρώπου, του αθάνατου και θνητού υιού του Θεού των θεών...
..........................
..........................
Η Αθάνατη σταματά απότομα, προσηλώνεται στην λαμπρότητα των άστρων και μετρά την απόσταση που διέτρεξε, την απόσταση που τη χωρίζει από τους ουρανούς.....
....Που βρίσκομαι? Ουρανός, γη, όλα εξαφανίστηκαν, αλλά μια ακαταμάχητη έλξη με κρατά αιχμάλωτη.
Αθάνατη ψυχή, ιδού η μητέρα σου!
Στο όνομα του Θεού, στο όνομα της Φύσεως, στο όνομα του Ιόντ και του Χεβάχ, ιδού η ζώσα πατρίδα σου εδώ κάτω.
Ενώσου μαζί της με όλες τις μαγικές Δυνάμεις της ζωής!
Σε αποχαιρετώ!
............................
............................
Δεν θα ξαναζήσει πλέον παρά μονάχα μέσω της Γνώσεως!.....
Μόλις είδα το μήνυμά σου. Παρακαλώ, εκφράσου ελεύθερα, τα δικά σου είναι σε πολλά σημεία και δικά μου άλλωστε... Χαίρομαι επίσης τον αυτοσαρκασμό σου, έχουμε μπόλικη δόση από αυτόν και οι δύο...
Σε φιλώ
Unseen
***** Συγχώρεση. Αγάπη. Ευλογία. *****
Πολύ σωστά όλα όσα γράφεις και νιώθεις. Δεν μπορούσα να απομονώσω κάτι και να το επεξεργαστώ περισσότερο, όπως γίνεται συνήθως. ΄Όλα αυτά είναι ή μάλλον ήταν και δικές μου ανησυχίες και αμφισβητήσεις, αφού όλοι πάντα περνάμε από αυτές, όσα κι αν έχουμε βρει.
Σκεφτόμουν παλαιότερα, μήπως όλη αυτή η σιωπή, που φέρνει σιγανούς παλμούς επιγνώσεων ήταν η δική μου «πλασματική ευφορία» για να αποδράσω…από έναν κόσμο βασανιστικό! Με «ταλαιπωρούσε» πολύ αυτήν η διαδρομή, αλλά όμως (είναι χαρακτηριστικό μου αυτό) όσο με ταλαιπωρούσε, τόσο βαθύτερα έμπαινα σ’ αυτήν για να την φωτίσω.
Διαπίστωσα ότι ο δικός μου λαβύρινθος είναι το σημείο που γινόμουν αληθινή. Εκεί μέσα στην αρχή «πονούσα», «φοβόμουν», όμως ΔΕΝ ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΣΑ!!!
Σήμερα, γνωρίζω ότι ο χάρτης μου έχει σχεδόν χαρτογραφηθεί…Αναγνωρίζω τα σημεία του και έχω φτάσει πια σ’ αυτήν την δόνηση, να μην μετακινώ τα όριά του, αν μπορώ να χρησιμοποιήσω την λέξη «όρια»…Απλά, σήμερα, προσθέτω νέες διαδρομές, που όμως –σήμερα μόνο- δεν ακυρώνουν τις παλιές, σαν μη γνήσιες…
΄Ετσι γνωρίζω, πάντα για μένα, μάλλον καλύτερα αναγνωρίζω τον δικό μου χάρτη, που περιέχει όλες τις διαδρομές μου, ακόμα και αυτές που κάποια στιγμή αρνήθηκα.
Γνωρίζω, ότι η «Σαντορίνη» δεν είναι απόδραση πια, ότι η σιωπή δεν είναι η φαινομενική μου αλήθεια, ούτε η πλασματική μου ευφορία! Γνωρίζω την «πλασματική ευφορία», γιατί έχω γνωρίσει για τα καλά και την «πλασματική δυστυχία»!!! Γνωρίζω την ηθική του «ανήθικου», γιατί έχω γνωρίσει για τα καλά, την ανηθικότητα του «ηθικού». Γνωρίζω την ευθεία «της πλάνης», γιατί έχω γνωρίσει για τα καλά την ανισότητα της «αλήθειας»! ΄Όλα αυτά περιέχονται μέσα στην σιωπή, που δεν ξέρω αν είναι πια ακινησία του νου μου, γιατί –όπως είπα και σε προηγούμενο ποστ- νιώθω να γεννήθηκα έτσι! Χωρίς να ακυρώνω τον εαυτό μου, χωρίς να ακυρώνω τίποτα από εμένα, απλά νιώθω όλα αυτά να εμπεριέχονται σε μένα!
Η μεγαλύτερη επιβεβαίωση για την ΖΩΗ εδώ στην 3η διάσταση, είναι η ίδια η ζωή. Που, πραγματικά, εγώ τουλάχιστον, δεν μπορώ πια να την «ξεγελάσω»…
Ξέρω τι νιώθω, πριν καλά καλά δημιουργηθεί το συναίσθημα «νιώθω».
Η ανάληψη δεν είναι για μένα στόχος του μέλλοντος, αλλά η αλήθεια της στιγμής μου. Η αλήθεια του σήμερα, όταν μιλάω, όταν αγγίζω, όταν νιώθω, όταν γελάω.
Η αλήθεια του «ενώνομαι», η αλήθεια του ζω «παντού», σήμερα, τώρα, παρέα με το φως, που όμως δεν αλλοιώνει την εικόνα , αλλά την κάνει πραγματική. ΄Όχι αυτήν που θα ήθελα να δω, αλλά αυτήν που πραγματικά «βλέπω».
΄Ετσι μπορώ να διαμορφώνω την Βάσω κάθε φορά σύμφωνα με την εικόνα που αντιλαμβάνομαι, την δημιουργώ κάθε φορά από την αρχή, γιατί έτσι είναι η ζωή μου εδώ στην 3η διάσταση πια. Αυτό είναι και η απόλυτη γείωση, γιατί δεν μπορείς να διαμορφώνεις την «ύλη», δεν μπορείς να φωτίζεις τα κύτταρα, να τα καθαρίζεις από μνήμες και πρότυπα, για να μείνει καθαρά ο πυρήνας της γνώσης, αν δεν μπορείς να δημιουργείς εδώ στην 3η διάστασή. Αν δεν μπορείς να «παίζεις» με την ύλη, δεν έχεις ελευθερία. Και φυσικά φοβάσαι…
Το συναισθημα της δέσμευσης, ο φόβος…Μήπως χάσουμε την συνείδηση, μήπως χάσουμε την εμπειρία.
΄Όμως τίποτα δεν χάνεται, όταν συνειδητά γίνεσαι ο δημιουργός σου. ΄Ετσι μόνο νιώθεις, σιγουρεύεσαι για την θεϊκή σου ιδιότητα, και μετά συμμετέχεις «στο παιχνίδι» ορίζοντας εσύ τους όρους σου. Και αυτό ονομάζω εγώ «θαύμα»…
Αν όλο αυτό είναι «πλάνη» και «ψευδαίσθηση», μόνο όταν «αποχωρήσω» θα το αισθανθώ…Εδώ στην 3η διάσταση, αυτό που η λογική απορρίπτει, εγώ ονομάζω θαύμα. Εσύ δεν ξέρω πως το λες…΄Όμως όταν μετά από κάθε «επικοινωνία», ανοίγει το ραδιόφωνο μόνο του, αν το επεξεργαστώ με την λογική, μάλλον θα τρελαθώ…Οπότε το αφήνω, σαν συναίσθημα, που όμως δεν ορίζει και την συνειδητότητά μου. Γιατί αυτήν την ορίζω ΕΓΩ.
Τίποτα άλλο δεν θα πάρω μαζί μου όταν αποφασίσω να «αποχωρήσω», εκτός από την αλήθεια που βίωσα. Και το πόσα ψέματα είπα (άθελά μου) στον εαυτό μου…
Γι’ αυτό μοναδικά λέω…οι διαδρομές μας είναι διαφορετικές, αλλά όμως οδηγούν στο εξής ΕΝΑ…στον ΕΑΥΤΟ!!!
Με αγάπη
Βάσω
quote:
Μίλησε για θαυμαστά και αληθινά πράγματα και, μέσα σε όλα, μίλησε και για την ανάγκη να μηδενίσουμε (να "σκοτώσουμε" το είπε) το εγώ μας
Aχ, αγαπημένη μου Χριστίνα, πόσο με λυπούν τέτοια σεμινάρια!
Το να «σκοτώσεις» το εγώ σημαίνει, για μένα πάντα, «φυτό». Και είναι κάτι που επεξεργάστηκα συγκεκριμένα, για να ξεπεράσω…Με πολλή έντονη «διδασκαλία».
Βλέπεις οι ανατολικές φιλοσοφίες, μιλούν για το «εγώ», σαν θανατηφόρο δαχτυλίδι, που σφίγγει τον «λαιμό» της ύπαρξης και στραγγαλίζει την αλήθεια της!
Νιρβάνα, σατορι και ότι άλλο…΄Όμως αυτήν την φιλοσοφία, ενώ ήταν η αρχή όλων μας πιστεύω, εγώ την απέρριψα… Καμία νιρβάνα, μόνο δράση…συνειδητή δράση…με επίγνωση των ρόλων….
Το εγώ χρειάζεται, δεν μπορούμε να φανταστούμε πόσο. Το ένστικτο που αντιπροσωπεύει αυτή η υλική συνειδητότητα, είναι και ο λόγος που βρισκόμαστε εδώ. Αλλιως θα ερχόμαστε σαν «άγγελοι», σαν «θεοί»…και τότε τι νόήμα θα είχε όλο αυτό? Το εγώ δεν είναι η καλύψη του πνεύματος. Το σώμα είναι…
Το εγώ είναι ο απαραίτητος βοηθός του. Βοηθός του όμως!!! ΄Όχι ο θεός του!
Η ένωση με το Πνεύμα (ανώτερος Εαυτός), δεν «σκοτώνει» σε καμία περίπτωση το εγώ. Γιατί η ένωση δεν φέρνει και το τέλος της ζωής…Η ένωση φέρνει την επίγνωση του τι μπορείς να κάνεις ακόμα με το «εγώ».
Χριστινάκι, «εγώ» γελάω, «εγώ» αγαπάω, «εγώ» μεγαλώνω τα παιδιά μου, αλλά «ΕΓΩ» γνωρίζώ ποιος είμαι, «ΕΓΩ» δρω, «ΕΓΩ» νιώθω, «ΕΓΩ» ΕΙΜΑΙ!!! Και εκεί τέλος! Από αυτό το «τέλος», ξεπηδά μια καινούργια αρχή, η αρχή της συνειδητότητας που διευρύνεται για να φτάσει σε «απάτητα» μονοπάτια…Τα μονοπάτια που έχουμε χαράξει μέσα από τα λάθη του εγώ, που έρχεται τώρα ξανά ενωμένο με ΟΛΑ, να αναγνωρίσει μέσα σ’ αυτά τα λάθη, την απόλυτη συμμετοχή του σ’ αυτήν την πορεία. Γιατί αυτή η πορεία το διεύρυνε…αυτή η πορεία έκανε το απλό μικρό μας εγώ, ΕΓΩ!
Δεν είναι «αμπελοφιλοσοφίες» αυτό που λέω…είναι η δική μου εμπειρική διαδρομή, που την πέρασα –όχι χωρις πόνο, αληθεια- αλλά τώρα νιώθω τόσο ευγνωμοσύνη γι’ αυτόν τον πόνο! Και γι’ αυτό τώρα, μόνο τώρα, μπορώ να την εκδηλώσω…Και η εκδήλωση της ευγνωμοσύνης μου, είναι η ροή της αγάπης από το κέντρο της καρδιάς μου προς όλους και όλα! Η ροή της αγάπης συμπεριλαμβάνει όλες τις εκδηλώσεις, όλες τις σκέψεις, όλα τα συναισθήματα της «αγάπης χωρίς όρους», της βαθιάς συγχώρεσης για όσους δεν γνωρίζουν και της επίγνωσης των αδυναμιών και των λαθών μας σαν ανθρωπότητα. Και είμαι εδώ και στα λάθη, και στο ψέμα, και στην ανηθικότητα, που προσπαθώ να μετασχηματίσω σε ΖΩΗ…αν τα καταφέρνω, αν έχω καταφέρει κάτι, δεν το γνωρίζω εγώ, αλλά οι άλλοι, γιατί εγώ απλά έχω δηλώσει την πρόθεση! Δεν επεξεργάζομαι τίποτα πια με την σκέψη…νιώθω πολύ έντονα όμως! Και έτσι πορεύομαι…Αλήθεια, ψέμα ποιος ξέρει?
Το σίγουρο όμως είναι (επανέρχομαι στο τόσο σημαντικό θέμα) ότι μέσα από τα σεμινάρια, οι περισσότεροι δάσκαλοι οριοθετούν και οι ίδιοι το εγώ τους. Και εκεί οφείλουμε να είμαστε προσεκτικοί…μακριά από την επιρροή τους. Παίρνουμε την γνώση και την επεξεργαζόμαστε, δεν την ακολουθούμε… Αν ήταν οι δάσκαλοι να γνωρίζουν τόσο καλά την ανάληψη, την αλήθεια της ύπαρξης, την αλήθεια της θεότητας, θα ήταν εύκολο για όλους μας…Μα δυστυχώς δεν είναι τόσο απλό.
Χρειάζεται να χαράζουμε τις δικές μας διαδρομές, αλλιώς θα ήταν σαν να «αντιγράφουμε» τις διαδρομές του άλλου. Και όπως στο σχολείο, κάθε αντιγραφή σε έφερνε στην επόμενη τάξη…για να βγεις τελικά από το λύκειο «κούτσουρο»!!!
Ο Κέβιν είναι μια περίεργη προσωπικότητα. Πριν τον γνωρίσω είχα ακούσει γι’ αυτόν διάφορα. Δεν ήθελα καν να τον γνωρίσω…Από το ότι συνεργάζεται με «σκοτεινούς» αγγέλους, μέχρι ότι μπορείς να φανταστείς.
΄Όμως χωρίς να πω ότι το έκανα με απόλυτη διάθεση, αποφάσισα να συμμετάσχω στο σεμινάριο που έκανε στην Αθήνα, 13-D Chamballa. Aυτό το σεμινάριο δεν μου πρόσθεσε γνώση, αλλά έφερε σε μένα χίλιες επιβεβαιώσεις…Δεν ξέρω αν τις είχα ακόμα ανάγκη, αλλά αυτή είναι η αλήθεια.
΄Ότι είπε για την «ύπαρξη», δεν ήταν κάτι ξένο προς την δική μου επίγνωση. ΄Ότι είπε για τις διαστάσεις, δεν ήταν κάτι που δεν είχα εγώ πρώτη αναγνωρίσει.
Στο σεμινάριο συμμετείχαμε 6 άτομα. Τρία από αυτά, δεν κατάφεραν να φθάσουν στην «αύλη» συνειδητότητα που υπάρχει σαν Εαυτός μας στην 8η διάσταση. Δεν μπόρεσαν να «αφομοιώσουν» το σεμινάριο. ΄Αρχισαν να μπερδεύονται και να ανησυχούν…Γιατί προσπαθούσαν να το «ακολουθήσουν» κατά γράμμα. Τους είπα να αφήσουν τον εαυτό τους ελεύθερο απλά να βιώσει, χωρίς σκέψεις, χωρίς αναλύσεις και να μεινουν σ’ αυτό που αναγνωρίζουν σαν δική τους αλήθεια. Αυτό τους βοήθησε πολύ να γειωθούν και να «ακούσουν» τουλάχιστον. Σε κάθε σεμινάριο υπάρχει η αγωνία της ταύτισης…Γιατί εγώ δεν μπορώ? Γιατί εγώ δεν καταλαβαίνω? ΄Ολη η γνώση πρέπει να επεξεργαστεί από το «εγώ» και να περάσει σαν δόνηση στην συνείδηση. Και εκεί παίζει ρόλο πόσο το «εγώ» έχει ανεβασμένες δονήσεις. Αν οι δονήσεις δεν είναι πολύ ανεβασμένες, η γνώση που λαμβάνεται ακολουθείται κατά γράμμα! Αν οι δονήσεις είναι ανεβασμένες, μέσα από την προσωπική εργασία, τότε η γνώση αξιολογείται και διυλίζεται, πριν αφομοιωθεί. Γι’ αυτό είπα ότι η «πλάνη» μερικές φορές είναι ο καλύτερος δάσκαλος στην ζωή μας.
Γιατί την γνώση δεν την ακολουθείς…την παίρνεις σαν εφόδιο, σαν κίνητρο, για να πας παραπέρα…Είναι ένα μικρό βοτσαλάκι, που σε βοηθά να «δημιουργήσεις» την «πέτρα» που θα χτίσεις τον δικό σου εσωτερικο «ναό». Και μόνο έτσι έχει αξια.
Αγαπητή Pyramid, κατανοώ απόλυτα αυτό που λες…
quote:
Δυστυχώς θεωρώ ότι η πλειονότητα των εσωτεριστών είναι ένα σοβαρό αίτιο που καθυστερεί την εξέλιξη των ανθρώπων
Όμως δεν είναι ακριβώς έτσι, αυτό που αισθάνομαι εγώ.
Ο εσωτερισμός δεν είναι για να δηλώσεις ότι «εγώ ξέρω», αλλά για να βιώσεις «ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ»
Εκεί είναι οι διαφορά των εσωτεριστών και αλίμονο σε ποιόν θα πέσεις….!!!!
Σας φιλώ
Με αγάπη
Βάσω
ΕΥΧΟΜΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ
ΣΑΜΑΝΟΣ
Είμαι ειλικρινά συγκινημένη που σε βλέπω να γράφεις εδώ. Κι αν τούτο το τόπικ έγινε η αιτία να γράψεις, είναι ακόμη μεγαλύτερη τιμή για μένα. Θα χαρώ ιδιαίτερα να δω τις απόψεις σου εδώ.
Με πολλή αγάπη,
Unseen
***** Συγχώρεση. Αγάπη. Ευλογία. *****
quote:
Και καθώς προσθέτουμε επαληθεύσεις στον αυτοτροφοδοτούμενο βρόχο των πεποιθήσεων και των προγραμματισμών μας (καθώς έχουμε την τάση να θεωρούμε αυτόματα ως σωστό ό,τι συμφωνεί με το ήδη υφιστάμενο προσωπικό σύστημα πεποιθήσεων και αξιών μας), οι δομές ενισχύονται και αποκτούν δική τους ζωή.
Πολύ Όμορφα καλή μου φίλη.
Αυτό έχει αυτοματοποιηθεί σε τέτοιο βαθμό, που μπαίνει σε κίνηση, σαν ψυχολογικός χρόνος, συνεχώς ο εαυτός μας. Είναι η κίνηση που λέει, (αύριο θα γίνω πλούσιος, αύριο θα φωτισθώ, φοβάμαι στο σκοτάδι… κλπ κλπ) και συνάμα ενα ξεχωριστό χώρο, αυτό που η φίλη Βάσω ονομάζει (εγώ) με μικρά γράμματα, που βλέπει μέσα από εικόνες και συμπεράσματα τους άλλους, και διατηρεί η και ενισχύει όπως γράφεις την δική του εικονα.
Φίλη Βάσω, αντιλαμβάνομαι αρκετά από όσα γράφεις, έχεις μάλιστα ανεπτυγμένο συγγραφικό ταλέντο, που και αναγνωρίζω.
Προσωπικά έχω έρθει σε επαφή με πράγματι διαφορετικούς ανθρώπους, (δάσκαλους για σένα), μα δεν παρακολούθησα ποτέ κάποιο σεμινάριο.
Απλά συζήτησα μαζί τους.
Αν και γράφεις πως το σεμιναριο ήταν επιβεβαίωση, σαν γνώση δεν πρόσθεσες κάτι, αν έχεις την καλοσύνη και φυσικά το θέλεις, βοήθησε να καταλάβω τι γράφεις.
quote:
΄Ότι είπε για την «ύπαρξη», δεν ήταν κάτι ξένο προς την δική μου επίγνωση. ΄Ότι είπε για τις διαστάσεις, δεν ήταν κάτι που δεν είχα εγώ πρώτη αναγνωρίσει.
Στο σεμινάριο συμμετείχαμε 6 άτομα. Τρία από αυτά, δεν κατάφεραν να φθάσουν στην «αύλη» συνειδητότητα που υπάρχει σαν Εαυτός μας στην 8η διάσταση.
Πως συνειδητοποιείς σε τι διάσταση βρίσκεσαι?
Κατάφεραν να φθάσουν, το κατάφεραν προϋποθέτει προσπάθεια, μα η προσπάθεια, δεν είναι στο χώροχρόνο?
quote:
Δεν μπόρεσαν να «αφομοιώσουν» το σεμινάριο. ΄Αρχισαν να μπερδεύονται και να ανησυχούν…Γιατί προσπαθούσαν να το «ακολουθήσουν» κατά γράμμα. Τους είπα να αφήσουν τον εαυτό τους ελεύθερο απλά να βιώσει, χωρίς σκέψεις, χωρίς αναλύσεις και να μεινουν σ’ αυτό που αναγνωρίζουν σαν δική τους αλήθεια. Αυτό τους βοήθησε πολύ να γειωθούν και να «ακούσουν» τουλάχιστον.
Σε κάθε σεμινάριο υπάρχει η αγωνία της ταύτισης…Γιατί εγώ δεν μπορώ? Γιατί εγώ δεν καταλαβαίνω?
Φίλη Βάσω, αυτό που δεν καταλαβαίνω, δεν είναι κάτι για σένα που έχεις π.χ αναρωτηθεί, που εχεις αφιερώσει χρόνια να καταλάβεις πως λειτουργείς, μα κάποιον (τυχαίο) που παρακολουθεί ένα σεμινάριο και περνάει σε διαστάσεις λες και βρίσκεται σε ασανσέρ.
Με συγχωρείτε κύριε, πάτε στον όγδοο, εγώ κατεβαίνω στον έβδομο! Θα έγραφε με χιουμορ, ο φίλος μας ο Γιώργος!
quote:
΄Ολη η γνώση πρέπει να επεξεργαστεί από το «εγώ» και να περάσει σαν δόνηση στην συνείδηση.Και εκεί παίζει ρόλο πόσο το «εγώ» έχει ανεβασμένες δονήσεις. Αν οι δονήσεις δεν είναι πολύ ανεβασμένες, η γνώση που λαμβάνεται ακολουθείται κατά γράμμα! Αν οι δονήσεις είναι ανεβασμένες, μέσα από την προσωπική εργασία, τότε η γνώση αξιολογείται και διυλίζεται, πριν αφομοιωθεί. Γι’ αυτό είπα ότι η «πλάνη» μερικές φορές είναι ο καλύτερος δάσκαλος στην ζωή μας.
Όταν λες διυλίζεται, θες να πεις καταγραφείς ότι χρήσιμο, και π.χ κάποιος σε λεει βλάκα, αυτό η συνείδηση δεν το καταγράφει?
quote:
Γιατί την γνώση δεν την ακολουθείς…την παίρνεις σαν εφόδιο, σαν κίνητρο, για να πας παραπέρα…Είναι ένα μικρό βοτσαλάκι, που σε βοηθά να «δημιουργήσεις» την «πέτρα που θα χτίσεις τον δικό σου εσωτερικο «ναό». Και μόνο έτσι έχει αξια.
Εδώ βασουλα, ελπίζω να μην φάμε τα μουστάκια μας!
Χρονοδουλιες βλέπω στο μενού σου, σεβαστές, μα πορεύομαι σε εφαπτόμενη, μεταξύ γνωστού και άγνωστου…
Φιλάκια, 
Πλάτωνας
quote:
Η ένωση με το Πνεύμα (ανώτερος Εαυτός), δεν «σκοτώνει» σε καμία περίπτωση το εγώ. Γιατί η ένωση δεν φέρνει και το τέλος της ζωής…Η ένωση φέρνει την επίγνωση του τι μπορείς να κάνεις ακόμα με το «εγώ».
Aγαπημενοι θέλω να σας καταθέσω πριν τοποθετηθώ κατι απλο.Επειδή μεγαλωνω μωρα απο τα 19 μου,αδυνατώ να εκφραστω ΄γραπτα και προφορικά οπως εσεις,παλια δε οταν εγραφα κατι στο τελος εβαζα κι ενα "ταπεινά".Ας εινα καλα ο Lorenzo που λεγοντας μου δυο κουβεντες με εκανε να κατανοήσω οτι ο καθενας "Μπορει και ξερει"με διαφορετικό τροπο.Επισης ποτε πριν δεν ένοιωσα την αναγκη να μοιράσω τις αποψεις μου γιατι παλευα μονη μου μεχρι να βρω τον εαυτο μου.Αντιθετα τωρα το μοιρασμα εγινε τροπος ζωής και τωρα κατανόησα γιται τοσο καιρο διδασκόμουν,για να μοιράσω .......
Επανερχομαι στο θεμα κυρίως σχολιάζοντας αυτα που νοιώθω οτι μεα κουμπαν οπως τα λογια της Βασως.
Η μεγαλυτερη επιγνωση ειναι ακριβως αυτη,η επιγνωση απενατνι στο εγω.Δενσημαινει οτι το καταργείς αλλα λαμβανεις θεση συνειδητά,οποια κιανα ειναι αυτη,απεναντι στο εγω,κι αυτο σου δινει το δικαίωμα της επιλογής.Επιλλεγεις συνειδητά να βιώσεις και πονο ,αν αυτο σε φερενει αντιμετωπο με το θεριό μεσα σου.ΑΥτο ειναι ελευθερία,αλλα ταυτοχρονα ΖΩΗ.
quote:
Τα μονοπάτια που έχουμε χαράξει μέσα από τα λάθη του εγώ, που έρχεται τώρα ξανά ενωμένο με ΟΛΑ, να αναγνωρίσει μέσα σ’ αυτά τα λάθη, την απόλυτη συμμετοχή του σ’ αυτήν την πορεία. Γιατί αυτή η πορεία το διεύρυνε…αυτή η πορεία έκανε το απλό μικρό μας εγώ, ΕΓΩ!
O εαυτός μας ειναι τοσο η σκιά μας όσο και το φως.Δενθα μποροσυα να καταλαβω τιειμαι αν δεν αντιλαμβανομουν το "κουμάσι"που φερνω μεσα μου,δεν θα μπορουσα να βρω λυση αν δεν ειχα κουραγιο να δώ το θεριό μεσα μου.Μεσω όλων αυτων των αντιθεσεων ,μεσω αυτης της διτότητας ΜΕ κατανόησα Με αποδεχθηκα και ΕΙΜΑΙ.
Και αυτο που ΕΙΜΑΙ δεν λαμβανει χωρα μέσω λογικής και εινα απαλλαγμενο απο φοβο.Αφήνομαι στην ροή συμφωνα με τα σημαδια.Και κει γινονται θαυματα.
[b] Και είμαι εδώ και στα λάθη, και στο ψέμα, και στην ανηθικότητα, που προσπαθώ να μετασχηματίσω σε ΖΩΗ…αν τα καταφέρνω, αν έχω καταφέρει κάτι, δεν το γνωρίζω εγώ, αλλά οι άλλοι, γιατί εγώ απλά έχω δηλώσει την πρόθεση! Δεν επεξεργάζομαι τίποτα πια με την σκέψη…νιώθω πολύ έντονα όμως! Και έτσι πορεύομαι…Αλήθεια, ψέμα ποιος ξέρει?[b]οπως και ναχει σημασία εχει οτι ειναι η δικη μου αληθεια ....και ηαληθεια ειναι αυτη που ο καθενας εχει μεσα του,η αληθεια και η πραγματικότητα του!
[/quote]
Τωρα μεσα στο θεμα εξω απο το θεμα ......δυσλεκτική ειμαι περαν των αλλων κατανοείστε με!