- ΑΝΑΛΗΨΗ: Αλήθεια ή πλάνη; - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Αγαπημένη μου Βάσω,
quote:Θα σου πω τώρα κάτι που ούτε καν υποψιάζεσαι. Αυτοί που οργάνωσαν το σεμινάριο εδώ στην Ελλάδα, τους οποίους τους γνωρίζεις, ενθουσιάστηκαν τόσο από τη γνωριμία σας που σε ανέφεραν ως η Ελληνίδα Lesbia (έτσι λένε την Ισπανίδα).
Aχ, αγαπημένη μου Χριστίνα, πόσο με λυπούν τέτοια σεμινάρια!
Κουράγιο, καθένας μπορεί να αντιλαμβάνεται τα πράγματα όπως επιθυμεί…Ωστόσο το σεμινάριο ήταν πράγματι καλό. Για μένα δεν έχει τόση σημασία πια η πληροφορία, εκτός εάν έχει κάτι το πραγματικά πρωτότυπο να συνεισφέρει, έχει σημασία η ουσία πίσω από την πληροφορία. Το γεγονός ότι μπορεί κανείς να ζήσει αυτό που πρεσβεύει, να το υιοθετήσει πρώτος, ας πούμε. Διαφορετικά δεν είναι παρά "χαλκός ηχών και κύμβαλον αλαλάζον" (που λέει και ο Παύλος ο οποίος φοριέται πολύ σε διάφορα τόπικ που βλέπω τελευταία…) και δεν με ενδιαφέρει να τον ακούσω.
Εσύ μου μιλάς για την ανάληψη σαν κάτι απόλυτα φυσικό και μπορεί να μην βρίσκω στην καρδιά μου τον τρόπο να καταλάβω ή να ασπαστώ αυτό που μου λες, όμως σέβομαι το βίωμα και την πίστη σου γιατί μπορώ να δω ότι είναι αληθινά για σένα. Κι αν είναι αληθινά για σένα, τότε μπορεί να είναι αληθινά για όλους, γιατί όλοι εντέλει είμαστε πράγματι ένα. Κι αν μη τι άλλο, ο καθένας μας "γράφει" στο συλλογικό κάτι (συνείδηση, πεδίο ή αρχείο, όπως θέλεις πες το) εξίσου. Κι αν η δική μου ελεύθερη βούληση μπορεί να μπει σε εφαρμογή για κάτι, ο,τιδήποτε, τότε επιλέγω να ενισχύσει κάτι που μπορεί να εμπνεύσει τον άνθρωπο ή – γιατί όχι; - να δημιουργήσει μια νέα δυνατότητα, μια νέα πραγματικότητα…
Έτσι και η Lesbia έλεγε "να σκοτώσουμε το εγώ" αλλά εννοούσε βασικά να διαθέσουμε το δοχείο που αποτελούμε στους αναληφθέντες δασκάλους να το εμφορήσουν και να λειτουργήσουν μέσα από μας. Μας είπε πράγματα που δεν έχω ξανακούσει ή σκεφτεί, για παράδειγμα, ότι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το ίδιο μας το σώμα σαν εκκρεμές, σαν βιοεκκρεμές, όποτε νιώθουμε ότι χρειαζόμαστε απαντήσεις άνωθεν. Μας είπε να ζωγραφίζουμε μαντάλα και να βλέπουμε το αποτέλεσμα: ποιες γραμμές είναι δικές μας και ποιες είναι αποτέλεσμα της "ανοιχτής γραμμής επικοινωνίας" μας με τα πνευματικά πεδία. Είναι τόσο απλά πράγματα που φαίνονται χαζά, αλλά μετά από μελέτες κειμένων επί κειμένων επί 18 χρόνια τώρα έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η βαθύτερη σοφία βρίσκεται στην απλότητα. Και δεν λέω ότι η πληροφορία που έδωσε η Lesbia ήταν σωστή ή δεν ήταν, λέω όμως ότι μου έδειξε έναν δρόμο, ένα νέο μοτίβο σκέψης που μπορεί να χρησιμοποιήσω με διαφορετικούς τρόπους, πιο κοντινούς στη δική μου αλήθεια.
Ωστόσο, έχεις δίκιο όταν λες ότι
quote:Το ξέρω αυτό, το έχω βιώσει και σαν "δάσκαλος" και σαν "μαθητής". Έτσι πρέπει να είναι. Όμως συνήθως δεν γίνεται έτσι, γιατί όλοι επειγόμαστε να βρούμε τη φόρμουλα, τη λύση ή τη μέθοδο που θα μας ανεβάσει με το ασανσέρ που λέει και ο Πλάτωνας στα ουράνια. Και πώς αλλιώς αφού ζούμε στην εποχή της γρήγορης κατανάλωσης και των τρελλών ρυθμών – αυτή είναι μια παράμετρος της κατάρας του χρόνου στην οποία αναφέρεται ο φίλος μας.
μέσα από τα σεμινάρια, οι περισσότεροι δάσκαλοι οριοθετούν και οι ίδιοι το εγώ τους. Και εκεί οφείλουμε να είμαστε προσεκτικοί…μακριά από την επιρροή τους. Παίρνουμε την γνώση και την επεξεργαζόμαστε, δεν την ακολουθούμε…
Πράγμα που μας φέρνει πίσω στο θέμα του αν θα πρέπει να προσπαθούμε συνειδητά να ανοίξουμε τα μάτια μας σε ό,τι συμβαίνει γύρω.
Υπάρχουν δάσκαλοι που σου λένε να μη διαβάζεις εφημερίδες και να μη βλέπεις τηλεόραση γιατί δεν ωφελούν την προσωπική εξέλιξη. Και πράγματι, είναι σημαντικό να μπορεί κανείς να επιτρέπει και να συντονίζεται μόνο με ωφέλιμες δονήσεις, κυρίως στα αρχικά στάδια τις προσπάθειάς του. Έτσι βέβαια καταλήγουμε κάποια στιγμή να ζούμε σε έναν αυτοαναφορικό μέρος και, ιδίως αν και ο κύκλος μας αποτελείται από άτομα στο ίδιο μήκος κύματος, εντέλει σε ένα κουκούλι.
Αυτό το κουκούλι γίνεται έπειτα ο κόσμος μας και τεκμαίρουμε εσφαλμένα ότι έτσι είναι όλος ο κόσμος. Έλα όμως που δεν είναι. Γι' αυτό πιστεύω ότι είναι κρίσιμο να μπορεί κανείς να ξαναεπισκέπτεται τον έξω κόσμο όταν αισθανθεί ότι έχει κατακτήσει το σημείο της προσωπικής του δύναμης – διαφορετικά θα βρεθεί να ζει σε μια πλάνη που, όσο ωραία ή χρήσιμη κι αν είναι, τον απαξιώνει, τον εμποδίζει να προσφέρει το μέγιστο που μπορεί.
Πέραν αυτού, ολόκληρο το ταξίδι της φώτισης είναι μια τέτοια εκ νέου επίσκεψη παλιών πραγμάτων. Όλα όσα μας αφορούν, οι διαπροσωπικές μας σχέσεις, οι σκέψεις μας, οι καταστάσεις τις οποίες βιώνουμε αποκτούν διαφορετικό νόημα και διαφορετικό φως ανάλογα με τον εκάστοτε σταθμό της εξέλιξής μας - και ξαφνικά βρισκόμαστε σα να καταλαβαίνουμε και να ζούμε από την αρχή, για τον σωστό λόγο, τα πάντα. Άλλη μια σημασία της εκ νέου επίσκεψης…
Με πολλή αγάπη,
Unseen
ΥΓ Galazia sfaira μου, τι γλυκιά, τι υπέροχα ανθρώπινη που είσαι, όπως πάντα...
***** Συγχώρεση. Αγάπη. Ευλογία. *****
Edited by - Unseen on 31/05/2007 10:09:38
Μην χάνουμε το χιούμορ μας στον βωμό μιας «σεβαστής» πνευματικότητας ε?
Χαίρομαι τόσο πολύ όταν μπορούμε και να γελάμε με τις "χαζομάρες" μας…(σε παρακαλώ μην το παρεξηγήσεις αυτό ε?
)Ας κάνω όμως τις απαιτούμενες διευκρινήσεις…
«Δάσκαλος», που το βάζω πάντα σε εισαγωγικά, είναι εκείνος που έχει εδραιώσει μια αλήθεια μέσα του και είναι έτοιμος να την μεταδώσει. Η διαφορά είναι ότι το έχει δηλώσει. Αλλιώς «δάσκαλος» είσαι και εσύ για μένα!! Ε??
Θα ήθελα να κάνω τις διευκρινήσεις που ζητάς. ΄Η τουλάχιστον θα προσπαθήσώ…
΄Ότι με οδήγησε εμένα στην κατανόηση, δεν είχε να κάνει με «συμβούλια» αιθερικά, με «συμμαχίες» και «πολέμους» στα επίπεδα που βρισκόμουν, ψάχνοντας να βρω τον Εαυτό μου και την Πηγή μου. ΄Ενιωθα κάθε φορά ολοένα και πιο «μεγάλο» τον Εαυτό μου, προσεγγίζοντας ένα ακόμα «μέρος» μου, που ήταν πιο λεπτοφυές. Μέσα σ’ αυτό το «μεγάλο» ερχόταν κάθε φορά και μια «μύηση» που είχε να κάνει με κάποιο «κέντρο» μου και «τοποθετούσε» ή καλύτερα «ξεκλείδωνε» ένα μέρος από την συνειδητότητα, και της «επέτρεπε» να «ανέβει» παραπάνω.
Δεν ξέρω αν μπορώ να γίνω κατανοητή, Πλάτωνα, αλλά γίνονταν «αυτόματα» (?? Βλέπεις ακόμα και εγώ βάζω ερωτηματικό) κάποιες διεργασίες στην συνειδητότητά μου, που έφερναν άμεση κατανόηση στο εδώ και τώρα.
Οι διαστάσεις ήταν επίπεδα που η δική μου κατανόηση αντιλαμβανόταν, και κάθε φορά, σε κάθε επίπεδο, είχα και ένα σύμβολο, με το οποίο μπορούσα να πάω παραπέρα! Το «παραπέρα» ήταν όλο και πιο λεπτοφυής δόνηση, τόσο όμως ισχυρή που έκανε το σώμα μου να "τρέμει"!
Καμία σημασία δεν θα είχε αυτό για μένα, θα το θεωρούσα απλά έναν διευρυμένο διαλογισμό, αν κάθε φορά που «επέστρεφα», δεν μπορούσα να «τοποθετήσω» όλη αυτήν την διεργασία, στην διάσταση που βρισκόμουν.
Και επίσης, καμία σημασία δεν θα είχε αυτό για μένα, αν μετά από κάθε επιστροφή, δεν είχα και μια «τρανταχτή» επιβεβαίωση, ότι αυτό δεν ήταν «όνειρο».
Θα ήθελα να κατανοήσεις, πολύ περισσότερα, από όσα μπορώ να περιγράψω, Πλάτωνα. Οι διαδρομές μου ήταν «επιδοτούμενες»…Αλλά αυτό είναι ένα θέμα που δεν θα ήθελα να το συζητήσω δημόσια. Η «καθοδήγηση» παίρνει για τον καθένα μας τεράστιες διαστάσεις, και δεν είναι ένα θέμα που θα ήθελα να το θέσω σε «αντιπαράθεση».
Το σημαντικό για μένα είναι πάντως, ότι με όλες αυτές τις διαδρομές ένιωσα σαν «θεϊκός» άνθρωπος, χωρίς να εξαιρώ το επίπεδο που βρίσκομαι.
Στο σεμινάριο πήρα τις δικές μου επιβεβαιώσεις, γιατί ο Κέβιν ήταν της ίδιας άποψης για το θέμα του «δράματος» που χρειάζονται οι άνθρωποι για να ξεχωρίσουν τα επίπεδα (ή διαστάσεις) όπως θέλεις πές το!
Η γνώση, για μένα πάντα, είναι «αφομοιώσιμη» όταν έρθει μέσα από βίωμα.
Γι’ αυτό ποτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω, πως γίνεται να «εκπαιδεύεις» τον νου και να τον κάνεις να σκέφτεται θετικά, αν πρώτα δεν αναγνωρίσεις «αυτό που σκέφτεται» και σε πια σφαίρα ανήκει η συγκεκριμένη σκέψη…
΄Όταν βρέθηκα κάποια στιγμή στην 4η διάσταση, η βιωματική μου εμπειρία ήταν πλούσια σε «μάχες»…και ήταν και το πιο δύσκολο διάστημα για μένα, γιατί εκεί είχα τοποθετήσει πολλές επιθυμίες, φόβους και ενοχές…που ζητούσαν από μένα ενέργεια.
Μην φανταστείς λοιπόν, ότι έπαιρνα ασανσέρ, όπως πολύ χαριτωμένα, λες!
Κάθε «συμβάν» των διαστάσεων αυτών, ερχόταν στο φυσικό επίπεδο και έτσι μόνο εγώ μπορούσα να το καταγράψω και να το επεξεργαστώ.
Και για να σου πω ένα παράδειγμα…
Η μεγάλη μου απορία πάντα ήταν, γιατί πρέπει τόσο πολύ να ξεχνάμε…Γιατί πρέπει μέσα από πόνο και φόβο, να φθάνουμε στην κατανόήση του Εαυτού. Ποιος είναι ο Εαυτός? Τι είναι αυτό το θεϊκό μέρος, που εγώ δεν το βλέπω σε κανέναν άνθρωπο? Πως μπορώ να αγαπήσω? Πως μπορώ να συγχωρέσω?
΄Ολες οι απαντήσεις προσανατολίζονταν στο να μου «αποδείξουν», να μου «διευκρινίσουν», να με «τοποθετήσουν» πάνω από την λογική μου και να με κάνουν να τις επεξεργαστώ στην ζωή μου…
Μια από αυτές τις απαντήσεις, αναφέρω και σε προηγούμενο post. ΄Όμως το συγκλονιστικότερο (επειδή μάλλον ήμουν «μπουμπούνας» και ξεροκέφαλη ίσως) ήταν για κάποια περίοδο να βλέπω τους ανθρώπους όλους με μια άλλη φωτεινή όψη, που αυτήν την στιγμή δεν είμαι σε θέση να στην περιγράψω. Δεν έκανα καμία προσπάθεια γι’ αυτό…Ερχόταν τόσο φυσικά, όπως σαν να βλέπω με τα μάτια μου ανοιχτά, εσένα πχ. απέναντί μου. Αυτό μου έδωσε την δυνατότητα να κατανοήσω το θεϊκό μέρος των ανθρώπων, που ακόμα και οι ίδιοι δεν μπορούσαν να αντιληφθούν (και αμφιβάλλω αν το αντιληφθούν ποτέ, κάποιοι).
Αποτέλεσμα αυτού ήταν να μην μπορώ πια να κρίνω αυτό που "κρυβόταν" πίσω από αυτό που "έβλεπα". Σταματώντας την κριτική, επεξεργάστηκα τον θυμό. ΄Οταν δεν πλησιάζεις "θυμωμένα" τους ανθρώπους, τότε κι εκείνοι δεν αντιπαραθέτουν "θυμό" και είναι ένα θαύμα για μένα, πως μπορώ να είμαι καλά με όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους, χωρίς προσπάθεια...(ποιός εγώ!!!). Ακόμα και με τους θυμωμένους...
Μην φανταστείς, ότι "καταπίνω" τον θυμό! Φυσικά και θυμώνω! Αλλά όταν θέλω εγώ, και όχι όταν θέλουν οι άλλοι! Δεν πολεμάω πια! Δεν υπάρχει λόγος...
Νιώθω την έκπληξή σου, Πλάτωνα, και φυσικά δεν μιλάω γι’ αυτά που έχω εγώ βιώσει, αφού ο νους μας έρχεται στην θέση να «απορρίψει», ότι δεν έχει καταγεγραμμένα σαν αρχεία! ΄Όμως δεν μπορώ να βρω άλλον τρόπο να σου περιγράψω την δική μου «γνώση», αν δεν σου πω ορισμένες λεπτομέρειες, ακόμα και αν ξέρω, ότι θα γελάσεις…΄Όπως καταλαβαίνεις, αυτά που σου γράφω δεν «διαπραγματεύονται», απλά στα γράφω για να κατανοήσεις τι εγώ εννοώ γνώση και τι «γνώση»…!
Και φυσικά και για μένα δεν θα είχαν καμία ουσία, αν όλα αυτά δεν πραγματοποιούσαν στην ζωή μου, εδώ στην 3η διάσταση, μια απίστευτη αλλαγή της ίδιας μου της ζωής…Μια τεράστια, συγκλονιστική αλλαγή του τρόπου αντιμετώπισης του ίδιου μου του εαυτού αρχικά, των ανθρώπων γύρω μου και της αλήθειας που εγώ είχα λανθασμένα οριοθετήσει σαν ζωή…
Μόνο αυτό είχε αξία για μένα…γιατί κατανόήσα, ότι οτιδήποτε «μάθω», δεν θα είχε κανένα όφελος για μένα ή για κανέναν, αν δεν μπορούσα να ζω με «ευλογία»…!!!
΄Ετσι λοιπόν άρχισε η «επεξεργασία» της γνώσης που αποκόμιζα, και ένιωθα οτιδήποτε «ψεύτικο» να «διϋλίζεται» αυτόματα, και να παραμένει σαν απλή γνώση.
΄Όταν αυτή η «γνώση» βρισκόταν «προ των πυλών» για εκδήλωση, τότε γινόταν στην ζωή μου βιωματικά. Με παράδειγμα. Αυτά που «μάθαινα» μέσα από βιβλία ή με συζητήσεις, ένιωθα να απορρίπτονται από τον Εαυτό μου και να «επεξεργάζονται» σύμφωνα με την δική μου «αλήθεια». Τοποθετούσα λέξεις, που συνέχιζαν όσα κομμάτια ήταν για «απόρριψη», αν δεν ήταν όλα.
Δεν ξέρω, σου έδωσα ίσως να καταλάβεις την έννοια «διϋλίζω»?
Δεν ήταν για τις απλές καθημερινές λέξεις, όπως αυτή που αναφέρεις, «βλάκας», αλλά ήταν για βαθύτερες αλήθειες, που έρχονταν και έρχονται μπροστά μου, από άλλους ανθρώπους. Υπάρχει για μένα η συνταύτιση και η μη συνταύτιση. Καμία κριτική. Καμία αντιπαράθεση…
Τι να αντιπαραθέσω άλλωστε? Το μόνο που –τώρα μόνο- μπορώ να αντιπαραθέσω είναι η ίδια μου η ζωή. Που κι αυτό «παίζέται», αν κάποιος δεν με ήξερε πριν.
Οι άλλοι, Πλάτωνα, που δεν κατάφεραν να ακολουθήσουν, όπως λέω, δεν κατάφεραν γιατί δεν ήξεραν πώς να «διαχειριστούν» την γνώση. ΄Ισως θεωρούν, ότι κάνοντας ένα σεμινάριο θα «φωτιστούν», αλλά όμως αυτό είναι και η μαγεία. Είναι η λαχτάρα των ανθρώπων να μάθουν, γιατί να το σχολιάσω? Απλά, ήθελα να τους βοηθήσω, να μείνουν στην δική τους αλήθεια, σε όποιο επίπεδο κι αν βρισκόταν εκείνη.
Ανώτερος Εαυτός , πχ., με μάτια, μύτη και μαλλιά. Αυτή ήταν η αλήθεια τους εκείνη την στιγμή και δεν μπορούσαν να τον βρουν μέσα στην πιο λεπτοφυή δόνηση που κάνει τις μορφές να γίνονται φως! Είμαι σίγουρη ότι κάποια στιγμή θα το καταφέρουν. Ας ξεκινήσουν οι άνθρωποι από κάπου…έστω και αν αυτό το «κάπου» είναι ένας Ανώτερος Εαυτός, με ανθρώπινη μορφή! Γιατί πρέπει να θεωρώ, ότι δεν πρέπει να λάβουν μέρος σε ένα σεμινάριο, νομίζοντας ότι θα πάρουν το «ασανσέρ», όπως λες. Ας το πάρουν, Πλάτωνα, και ας βγουν στον δεύτερο, αντί στην ταράτσα! Σημασία έχει να το πάρουν…
quote:
Εδώ βασουλα, ελπίζω να μην φάμε τα μουστάκια μας
Ειλικρινά δεν κατάλαβα, τι σε ενόχλησε…Θα ήθελες να μου πεις?
Πληροφοριακά σου αναφέρω…ότι εγώ το μουστάκι μου το ξύρισα!!!
(μετά από τόσα χαμόγελα, νομίζω ότι ούτε εσύ θα έχεις όρεξη για να φας μουστάκια...)
με αγάπη
Βάσω
Δεν ξέρω τι να πω γι’ αυτό που σου είπαν για μένα…γιατί αφενός δεν μπορώ να το αξιολογήσω (δεν ξέρω ποια είναι αυτή η «δασκάλα» και τι πρεσβεύει), αφετέρου δεν πάει το μυαλό μου σε ποιόν αναφέρεσαι…
΄Όπως και να είναι όμως, δεν αλλάζει η άποψή μου, για το πόσο προσεχτικός πρέπει να είναι αυτός που μεταφέρει γνώση. Το λέω σε όλους και ζητώ και συγκεκριμένες διευκρινήσεις πάντα, όταν κάτι λέγεται σαν δεδομένο «αυτό να κάνετε…».
Επειδή κι εγώ, όπως κι εσύ, έχω βρεθεί και σαν μαθητής και σαν «δάσκαλος» απέναντι στους ανθρώπους, θεωρώ ότι οφείλουμε σαν «μεν» να μην «τρώμε» ότι μας σερβίρουν, και σαν «δε» να προσέχουμε την κάθε λέξη…
Γιατί καλά όλα τα «εσωτερικά», τα βιώματα, οι εμπειρίες, η ζωή μας όμως είναι εδώ!
Και έμαθα μέσα από αυτό που εγώ θεωρώ «διδασκαλία», από αυτόν που εγώ θεωρώ «διδάσκαλο», όπως και να τον λένε, ή να το λένε οι άλλοι, να φέρνω σε «εκδήλωση» την ουσία της διδασκαλίας αυτής στην ζωή μου, στην ζωή μας.
Αυτό προέκυψε, όταν αναρωτήθηκα, από πού πηγάζει η παρόρμησή μου να ψάξω, από πού προήρθε? Προήρθε από την ήδη «αφυπνισμένη» μου συνείδηση? Και γιατί σε μένα έτσι, και στους άλλους αλλιώς? Σε τι διαφέρω? Γιατί?
΄Όλα αυτά «απαντήθηκαν» σταδιακά, μέσα από επίπονες διαδικασίες…έκλαψα πολύ Χριστίνα, σύρθηκα, γνώρισα τον άθλιο εαυτό μου…γνώρισα τον φοβισμένο εαυτό μου, γνώρισα τον εαυτό που έβαζε «τρικλοποδιές» και με γύριζε πίσω. Κοινώς, πέρασα από όλα αυτά τα στάδια που περνά ένας φυσιολογικός άνθρωπος…Αλλά ήταν σαν να ήξερα, ότι δεν είναι αλήθεια αυτό! Κάπου αλλού βαθύτερα ήταν η αλήθεια μου, η αλήθεια μας.
Ξεκίνησα να «ανεβαίνω» ψηλά. Να ψάχνω μέσα στο «λυκόφως». Μέσα σε πεδία που δεν ξέρω κι εγώ πως βρέθηκα…Να κατεβαίνω και να «τοποθετώ» στον εαυτό μου ότι φωτεινό είχα ανακαλύψει…Και να τους βάζω δίπλα-δίπλα…ο ένας άθλιος, ο άλλος φωτεινός. Εκεί γινόντουσαν και οι «διεργασίες». Αγάπη!!! Δεν μπορώ να σου πω, τι διαδικασία πέρασα για να κατανοήσω τι είναι η «αγάπη», «ντουβάρι» ο νους μου! Αλλά βέβαια, που να αγαπήσω εμένα, έτσι όπως ήμουν!!! Λογικό…
Πώς να μεταφέρω όλα αυτά εδώ? ΄Οσο και να θέλω…δεν μπορώ!
Κι ας λέει ο αγαπητός Πλάτωνας ότι διακρίνει συγγραφικό ταλέντο. Αυτό προέκυψε, όταν δήλωσα την πρόθεση να γίνω κατανοητή. ΄Όταν έδωσα έγκριση να καταγράφονται μέσα από μένα «μηνύματα». ΄Όταν δήλωσα πρόθεση, ότι λέω να είναι μόνο αλήθεια, η αλήθεια που εγώ νιώθω και βιώνω.
Η ζωή μας εδώ είναι επιλογή μας. Αυτό είναι η μεγάλη μου αλήθεια. Και σύμφωνα με αυτήν μου την επιλογή, γνωρίζω ότι σ’ αυτήν την διάσταση μπορώ να έχω και την ευθύνη της. Αυτό ήταν το σημαντικότερο κίνητρο για μένα να οριοθετήσω το ΕΓΩ, συμπεριλαμβάνοντας και το εγώ! ΄Ετσι έφτασα στην «θεότητα», στο ΕΙΜΑΙ., ολοκληρωμένη μέσα από την κατανόηση του «ανήκω», όχι σαν ανάγκη, αλλά σαν απόλυτη ελευθερία. Την ζω αυτήν την ελευθερία πια! Εδώ και τώρα, για σήμερα, για κάθε ημέρα. Επιλέγω να ΕΙΜΑΙ,
Συγνώμη που αναφέρομαι σε εμένα. ΄Όμως αυτό σημαίνει, βιώνω την δημιουργία μου! ΄Ότι λέω, δεν προέρχεται από βαθιές φιλοσοφικές αλήθειες που διάβασα. Δεν θυμάμαι τίποτα από όσα έχω διαβάσει…Αλήθεια.
Διάβασα αυτό που έλεγε ο Πλάτωνας για την Ουράνια Προφητεία…προσπάθησα να θυμηθώ που έλεγε για την «ανάληψη»…Δεν τα κατάφερα. Πρέπει μάλλον να το ξαναδιαβάσω. ΄Όμως τώρα τα βιβλία για μένα λειτουργούν αλλιώς.
΄Όταν χρειάζομαι να στηρίξω την εμπειρία μου, ανοίγω ένα βιβλίο και πέφτω στο σωστό μέρος, στην σωστή παράγραφο, σε αυτά τα λόγια που ενισχύουν τα δικά μου. Περίεργο ε? Δεν θεωρώ τίποτα τυχαίο, αλλά έχω μάθει πια να μένω σε σεβασμό σε ότι η λογική μου δεν μπορεί ακόμα να επεξεργαστεί. Και έτσι πιστεύω στα «θαύματα», που τα μεγαλύτερα συμβαίνουν στην ζωή μου! Που αν δεν ήμουν τόσο ξεροκέφαλη, δεν θα τα έλεγα «θαύματα», αλλά επιλογές, από τον Εαυτό μου.
Η έννοια "ανάληψη", μου δόθηκε με την «πρώτη επαφή», που δεν ήξερα καν τι θα πει. Σαν έννοια, στην αρχή, σαν διαδικασία αργότερα, σαν στόχος του σήμερα, στο τέλος. ΄Ολη η διαδικασία έγινε σε μένα μέσα σε απίστευτη δονητική συχνότητα, που αν δεν ήμουν συνειδητή την ώρα που γινόταν, θα το θεωρούσα ένα «όνειρο». ΄Όμως δεν ξέρω, αλήθεια, πως γίνεται και για άλλους. Δεν ξέρω….΄Οσο και αν έχω ρωτήσει, δεν έχω πάρει απάντηση. Και δεν παίρνω απάντηση, όταν η ερώτηση δεν είναι «ώριμη» για απάντηση. Αυτό έχω αντιληφθεί. Που σημαίνει, ή ότι εγώ δεν μπορώ να την κάνω κατανοητή, ή ότι η διαδικασία για την ανάληψη προκύπτει για τον καθένα στην κατάλληλη στιγμή, όταν είναι έτοιμος να την βιώσει, χωρίς «σκονάκια»!!
Αυτό που γνωρίζω για μένα τουλάχιστον, είναι ότι η διαδικασία αυτή ακολουθεί την δικιά μας απόφαση και αυτήν την εσωτερική αφοσίωση, που σε κάνει να συμμετέχεις στις αποφάσεις του Εαυτού, ακόμα και με το μικρό σου εγώ, που έχει πια βρει την πραγματική του αξία, τον πραγματικό του ρόλο, που είναι από την μια η επιβίωση στην 3η διάσταση, και από την άλλη η στήριξη του Πνεύματος, στον ουσιαστικό του ρόλο, αυτόν της εκδήλωσης.
Και στην επιβίωση, δεν κλείνεις τα μάτια. Συμμετέχεις στην ζωή, δεν είσαι επισκέπτης. Το ότι δεν σου αρέσει να βλέπεις τηλεόραση, είναι γιατί εκεί η ζωή διακωμωδείται, ο πόνος γίνεται πρωτοσέλιδο, άλλος κλαίει και άλλος κερδίζει χρήματα από αυτό. Γιατί εγώ να συνεισφέρω σ’ αυτήν την ιδιοτέλεια?
Δεν χρειάζεται να «δω» την ζωή μέσα από την τηλεόραση. Ανοίγω τα μάτια και την βλέπω γύρω μου, δίπλα μου. Και είμαι εδώ…όχι μέσα από το γυαλί, αλλά συνειδητά εδώ. Μου είναι όλα τόσο γνώριμα, που δεν χρειάζομαι τον Χατζηνικολάου να μου τα γνωρίσει…Προτιμώ να «αγγίξω» αυτήν την ζωή, με τις δικές μου αισθήσεις, και όχι με τις δικές του, που πίσω τους κρύβουν μόνο κέρδος!!
Οι άνθρωποι δεν χρειάζονται τον οίκτο μας, αλλά την αγάπη μας!!!
Δεν μπορώ να σκεφτώ τι άλλο θα μπορούσε να βοηθήσει την σκέψη σου. ΄Ισως στην πορεία βρούμε κι άλλα σημεία, που αυτήν την στιγμή δεν έρχονται στην μνήμη μου, αφού σ’ αυτήν πια είναι καταγεγραμμένα όλα σαν δεδομένα. ΄Όπως σου είπα, σαν να ήμουν πάντα έτσι.
Το δικό σου «πισωγύρισμα» μου θυμίζει το δικό μου. Μόνο που, όπως σου είπα, εγώ δεν είχα κανέναν να το συζητήσω…Μα ήμουν κοντά, πολύ κοντά! Σε βοηθά ίσως?
Και σημειώνω την μεγάλη αλήθεια που είπες
quote:
Κι αν είναι αληθινά για σένα, τότε μπορεί να είναι αληθινά για όλους
Που εμένα μου ήρθε έτσι:
«Αν μπορεί ένας, μπορούν όλοι!! Άλλο, αν δεν θέλουν…»
Με αγάπη
Βάσω
Κατ' αρχήν να πω, πως κάπου με "τρομάζει" η ιδέα της ανάληψης...
Αν κρίνω από την αίσθηση που μου προκαλέί αυτή η σκέψη, θα θεωρούσα πως μάλλον ανήκω στην κατηγορία αυτών που δεν είναι ακόμη έτοιμοι.
Να ξεκαθαρίσω πως δεν έχω διαβάσει πολλά πάνω στο συγκεκριμένο θέμα, απλά έχω μιά κάποια "εικόνα".
Νιώθω πως πράγματι κάτι πολύ σημαντικό θα συμβεί στα χρόνια που θα βρισκόμαστε ακόμη εν ζωή. Νιώθω πως υπάρχει μια μεγάλη αλήθεια σε αυτό, αφού και οι επιστημονικές θέσεις μιλούν για τέτοιες "κοσμογονικές αλλαγές" -δεν αναφέρομαι φυσικά σε καταστροφολογίες και τα περί συντέλειας του κόσμου. Μιλάω για ανύψωση των δονήσεων.
(Αν και πολύ πιθανόν όσοι δεν καταφέρουν να "ανυψώσουν" τις δονήσεις τους προσαρμοζόμενοι στις νέες συνθήκες της Νέας Γης, να βρεθούν στη δυσάρεστη θέση να "βιώνουν" καταστροφές...)
Μιλάω για αλλαγή-διεύρυνση της συνειδητότητας...
Ωστόσο η ανάληψη -ως συνειδητή "επιλογή" με βρίσκει πλήρως "απροετοίμαστη". Ανακαλύπτω στις σκέψεις μου πως θα προτιμούσα να μην κάνω καμία σχετική "συνειδητή επιλογή". Θα προτιμούσα να αφήσω να συμβεί, ότι είναι να συμβεί. Όχι "παθητικά" περιμένοντας. Δεν εννοώ κάτι τέτοιο. Απλά με ενδιαφέρει άμεσα να διευρύνω τη συνείδηση μου, να αισθανομαι τις λεπτότερες δονήσεις, να "ανέβω" σκαλί, να προσφέρω μέσα μου, δίπλα μου, και γύρω μου, και δεν με ενδοιαφέρει άμεσα αν θα "συμμετέχω στην ανάληψη" ή όχι.
(όμως πως αυτό "δένει" με το γεγονός, πως καμία "ομάδα ψυχών" δεν μπορεί να "φύγει" προς ανώτερα πεδία, αν όλα τα μέλη της δεν έχουν τελειώσει με τις ασκήσεις τους στο σχολείο της υλικής υπόστασης?... Ίσως να μην έχει άμεση σχέση με την ανάληψη, αλλά...)
Με ενδιαφέρει να ανεβάσω τις δονήσεις και τη συνειδητότητα μου μετέχοντας σε ένα κόσμο καλύτερο (?) διαφορετικό πάντως.
Το λέω αυτό με βάση τη σκέψη πως, όσοι ανεβάσουν τις δονήσεις τους είναι σαν να "φεύγουν" από την πίσω πόρτα που αφήνει ανοιχτή η ίδια η Γη και δεν θα μείνουν πίσω πέφτοντας θύματα των καταστροφών, αλλά αυτό δεν σημαίνει και αυτομάτως ανάληψη. Ίσως απλά αλλαγή διάστασης...
Με ενδιαφέρει όμως και με απασχολεί η οικογένεια μου, τι θα γίνει με τα παιδιά μου που ίσως να μην έχουν τον χρόνο να κάνουν την "εσωτερική τους διαδρομή" αν συμβούν οι μεγάλες αλλαγές όσο ακόμη αυτά είναι μικρά, τι θα γίνει με τον άντρα μου που δεν έχει το χρόνο για "εσωτερική εργασία" αφού η κύρια απασχόληση του δεν του αφήνει καθόλου χρόνο, τι θα γίνει με τους αγαπημένους μου ανθρώπους που δεν αισθάνονται ακόμη την ανάγκη για εσωτερική εργασία, παρόλο που η ανθρωπιά τους ως ποιότητα είναι... δεδομένη θα έλεγα. Τι θα γίνει με...
-δεν με ανησυχούν αυτά, αλλά με βάζουν σε πολλές σκέψεις, σίγουρα/πιθανόν να υπάρχει ένα "σχέδιο" που περιλαμβάνει όλες τις "εκδοχές" και όπως είπε αρχικά η Χριστίνα τον μόνο που μου αναλογεί να σώσω είναι ο εαυτός μου -είναι όμως έτσι ακριβώς?...
Από την άλλη θυμάμαι τον εαυτό μου από την ηλικία των 9 χρόνων ήδη, να κάνω σκέψεις του τύπου "δεν είμαι ικανή για να αγαπίσω "αληθινά"...
Βλέπω μετά την πορεία μου μέχρι σήμερα και σταματώ σε κάποια σημάδια και αλλαγές...
Εδώ και πάρα πολλά χρόνια σπάνια βλέπω όνειρα. Πίστευα πως απλά δεν τα θυμάμαι.
όμως δεν καταλαβαίνω απόλυτα τι ακριβώς σημαίνει στην εδώ συζήτηση μας, να μην βλέπετε όνειρα?
Επίσης νιώθω πως την τελευταία χρονιά ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες "μπαίνω" στο πετσί των άλλων. "Βιώνω" τον πόνο τους, αν πονούν. "Βιώνω" τα συναισθήματα τους, ακόμη και δίχως να πουν λέξη ή να δείξουν το παραμικρό. "Βιώνω" την αγωνία, τη χαρά ή την αμηχανία τους... έχει να κάνει με αλλαγή των δονήσεων? δεν ξέρω πάντως βλέπω αλλαγές.
Επίσης με απασχολεί το "πως" θα γίνει η μετάβαση στη νέα συχνότητα. Τι θα γίνει μέ όσους αγαπημένους δεν περάσουν στις νέες συχνότητες? -όχι πως το έχω δεδομένο για μένα, αλλά λέμε θεωρητικά τώρα...-
ξαφνικά δεν θα τους "βλέπουμε"? Μαζικά θα διαχωριστεί η ανθρωπότητα στα δύο ή στα τρία?
Και πιο πρακτικά σε τι θα με βοηθίσει μια ανάληψη, αν είναι "συμμετέχοντας σε αυτή" να βρεθώ δίχως τους οικείους μου?...
Θα έχουμε συνείδηση, θα βιώσουμε τη διαδικασία αυτή μαζικά? ατομικά? θα διαρκέσει πολλά χρόνια η μετάβαση? θα γίνει αυτόματα?
Και γιατί σώνει και ντε να θέλω να προχωρήσω σε "ανάληψη μου σε αυτή τη ζωή" ή "στην Αυτογνωσία και τη Θέωση σε αυτή τη ζωή και όχι σε κάποιο απώτερο μέλλον" όπως το περιγράφει ο Γαβριήλ Σιμονέτος, στα ΔΩΡΕΑΝ -για να μην λέμε πως γίνεται μόνο εμπορευματοποίηση της πνευματικότητας- σεμινάρια-συναντήσεις για τους "εραστές της πνευματικότητας", όπου γίνεται (!!!) θεωρητική ανάλυση και πρακτική
εφαρμογή του διαλογισμού ΣΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΩΝ ΣΦΑΙΡΩΝ (η οποία είναι όπως εξηγεί η μέθοδος που οδηγεία στην αυτογνωσία και τη Θέωση σε αυτή τη ζωή...)
Πολλά ερωτήματα έθεσα μάλλον...
και ώρα να κοιμηθώ και λιγάκι
ΥΓ σίγουρα συμφωνώ πως αυτή η διαδικασία ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να αφήνει κανέναν "έξω" αλλά τι γίνεται με όσους συνειδητά δεν μαίνουν στη διαδικασία του να είναι "μέσα σε αυτή"? Τι γίνεται με αυτούς που δεν τους επιτρέπει η "βιοπάλη" να μπούν στη διαδικασία? Τι γίνεται με τα θύματα που αναφέρθηκαν παραπάνω?
Ώρες ώρες
αναρωτιέμαι μήπως όλοι εμείς που θεωρούμε δεδομένη την διαδικασία που συντελείται είμαστε
αυτοί που βρίσκονται σε πλάνη?
Αγαπημένη μου Βίκη,
«Τα παιδιά θα εισέλθουν μαζί μου στην Βασιλεία των Ουρανών»
Αυτό είναι γραμμένο στο Ευαγγέλιο. Η αγνότητα και η χριστότητα είναι που σε οδηγεί, ή, καλύτερα, σε παρακινεί να αναζητάς αυτήν την «Βασιλεία των Ουρανών»
Και να ανακαλύπτεις σιγά σιγά τον δρόμο προς τα εκεί.
Μπορεί να είναι πλάνη, όπως λες! Φυσικά και δεν πίστεψαν όλοι τον ΄Ανθρωπο, γι’ αυτό και τον σταύρωσαν. Γιατί θεωρούσαν ότι είναι σε πλάνη…
Η ιστορία, λίγο πολύ, επαναλαμβάνεται…
΄Όμως, θεωρώ ότι εδώ είναι η Βασιλειά των Ουρανών. Αν μπορείς να μετασχηματίσεις την ζωή σου και αν μπορεί αυτός ο μετασχηματισμός να βοηθήσει ανθρώπους γύρω σου, να κάνουν το ίδιο.
Η ανάληψη δεν είναι για να «σωθείς» όπως λες. Τουλάχιστον εγώ δεν την έχω αντιληφθεί έτσι…
΄Όταν φθάσεις σε αυτό το σημείο, δεν θα θεωρείς οικογένεια μόνο την δική σου, ούτε παιδιά σου μόνο τα δικά σου. Δεν θα ανησυχείς λιγότερο για τους οικείους, απ’ ότι για τους άλλους. Είναι η συμπαντική εισφορά! Η συμπαντική ενέργεια της αγάπης. Ουσιαστικά, δεν ανησυχείς για κανέναν.
Δεν θέλεις να φοβίσεις τους «ανυποψίαστους», απλά τους δίνεις κίνητρα να γίνουν «υποψιασμένοι». Δεν φοβάσαι, γιατί γνωρίζεις…και σέβεσαι τις επιλογές όσων θέλουν να μείνουν!
Από πού κατάλαβες ότι δεν θα δοθεί δικαίωμα σ’ αυτούς που επιλέγουν να μείνουν, να βιώσουν αυτήν την διαδικασία αργότερα? Ποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί κάτι τέτοιο? Ποιος θα μπορούσε να πει «όσοι μπόρεσαν, μπόρεσαν, οι άλλοι…λυπάμαι!»
Το αντίθετο, θα έλεγα, έρχεται στην δική μου αντίληψη. Πολλοί που θα μπορέσουν την συγκεκριμένη στιγμή (που δεν ξέρουμε πότε θα είναι) να περάσουν στην άλλη διάσταση, θα γυρίσουν "πίσω" για να βοηθήσουν τους υπόλοιπους.
Η "δράση" δεν τελειώνει, η έννοια του Ανώτερου υπάρχει μόνο στην φαντασία μας. Το να είσαι σε κάποια άλλη διάσταση, δεν σημαίνει συγκεκριμένα "ανωτερότητα", σημαίνει "γνωρίζω".
Αλλιώς, μου θυμίζει το "όνειρο", για έναν κόσμο ειρηνικό, γεμάτο αγάπη...Εδώ δεν μιλάμε όμως για "όνειρο". Μιλάμε για πραγματικότητα.
Δεν είναι η 5η διάσταση, ο πλασματικός κόσμος της ευφορίας...
Είναι ο "κόσμος" του Είμαι! Και αυτό, για μένα, σημαίνει "Είμαι παντού"...
Αν το δούμε λίγο «ονειρικά», το θεϊκό σχέδιο δεν μπορεί να είναι ατελές! Δεν μπορεί να αποκλείει, γιατί τότε είναι σαν να «τιμωρεί». Και η τιμωρία ανήκει στην ατέλεια, και όχι στην τελειότητα της θεότητας.
Αλλά, ακριβώς για όλα αυτά που λες, εγώ προσωπικά δεν θα μιλούσα δημόσια για την ανάληψη…Γιατί τότε είναι σαν να θέλω να φοβίσω, να τρομάξω και να επιβάλλω…
Ας μείνει «όνειρο» η ανάληψη…Κάτι που απλά κάποιοι το έγραψαν σε βιβλία!
Πριν φθάσεις σ’ αυτό το σημείο, έχεις απομακρυνθεί με χίλιους τρόπους από το «μοντελάκι» της ζωής που «τρομοκρατείται» με τον θάνατο, που αγκαλιάζει μια χούφτα ανθρώπων, που παλεύει και αγωνίζεται να αποδείξει ότι ζει…Μόνος του κανείς προετοιμάζεται για την «ανάληψη», που ουσιαστικά συντελείται εδώ, σ’αυτήν την διάσταση. Η ανάληψη δεν είναι η απόδραση…Αλίμονο αν το δει κανείς έτσι!
Τότε έχει μπει για τα καλά στον «διαχωρισμό», που ουσιαστικά καλείται να ξεπεράσει.
Με αγάπη
Βάσω
quote:Αγαπημένη μου Βάσω, έχω γυρίσει πίσω μερικές φορές στη ζωή μου. Στην αρχή γύριζα πίσω εξαιτίας ανασφαλειών που αφορούσαν τον υλικό κόσμο (την 3η διάσταση με τη δική σου ορολογία). Αργότερα γύριζα πίσω κάθε φορά που απογοητευόμουν από μια διδασκαλία την οποία είχα ενστερνιστεί και της είχα δώσει όλη μου την ύπαρξη. Γύριζα πίσω κάθε φορά που απογοητευόμουν από τον εαυτό μου για πράγματα που είναι σημαντικά για μένα. Είχα φτάσει δύο φορές στο σημείο να αμφισβητήσω την ίδια την ύπαρξη του Θεού και να νιώσω έτσι όπως εύχομαι να μη νιώσει ποτέ κανένας άνθρωπος – εντελώς μόνη, πίσω από αδιαπέραστους τοίχους.
΄Όλα αυτά «απαντήθηκαν» σταδιακά, μέσα από επίπονες διαδικασίες…έκλαψα πολύ Χριστίνα, σύρθηκα, γνώρισα τον άθλιο εαυτό μου…γνώρισα τον φοβισμένο εαυτό μου, γνώρισα τον εαυτό που έβαζε «τρικλοποδιές» και με γύριζε πίσω.
Όμως το τελευταίο διάστημα είχα κατορθώσει επιτέλους να βρεθώ στο σημείο της κατανόησης πέρα από τη χωριστικότητα και τον φόβο, να βρεθώ στο σημείο του "Είμαι". Φανταζόμουν ότι τίποτα δεν θα μπορούσε να με κλονίσει πια από αυτό το σημείο, όμως να που γύρισα άλλη μια φορά πίσω.
Και ξέρεις γιατί γύρισα πίσω αυτή τη φορά; Γιατί ενώ μιλούσα για αγγέλους, σφαίρες, ψυχικές οικογένειες, γήινα μαθήματα, επίπεδα του Θεού και το κβαντικό όραμα του κόσμου, οι άνθρωποι γύρω μου έρχονταν σε μένα με το απλό και καθημερινό πρόβλημά τους: τις σχέσεις τους, τον βιοπορισμό τους, την υγεία τους. Και δεν υπήρχε κάτι από την αλήθεια μου που να μπορεί να τους βοηθήσει να αλλάξουν την πραγματικότητά τους, κάτι που να είναι απτό γι' αυτούς, κατανοητό. Όσο κι αν τους εξηγούσα ότι η σκέψη τους είναι που γεννά την πραγματικότητά τους, δεν μπορούσαν να το δουν πρακτικά. Και αναρωτήθηκα τι αξία έχει ένα όραμα του κόσμου που αγκαλιάζει τα πάντα και φθάνει μέχρι τον πυρήνα της ύπαρξης αλλά δεν μπορεί να βοηθήσει κάποιον να ζήσει καλύτερα εδώ.
Ένιωσα λοιπόν την ανάγκη να σταματήσω και να γυρίσω πίσω συνειδητά αυτή τη φορά, ώστε να μπορέσω να ξαναπερπατήσω τον δρόμο πιο προσεκτικά, να χαρτογραφήσω τα σημεία, τα σταυροδρόμια, να καταγράψω παραδείγματα που θα μπορούσαν να έχουν νόημα για κάποιον άλλον. Πίστευα, μέσα στην αλαζονεία μου, ότι δεν υπάρχει τρόπος να χάσω τον δρόμο. Όμως, γυρίζοντας πίσω, αισθάνθηκα ορφανή, αισθάνθηκα περίπου όπως στην περιγραφή της pyramidκαι τώρα φοβάμαι. Φοβάμαι ότι δεν θα μπορέσω να βρω τον δρόμο προς το σημείο του "Είμαι" ξανά…
Χθες μου έστειλε ένα mail ο Angus, ένας παλιός φίλος από εδώ. Διαβάζει το τόπικ και μου θύμισε κάτι που του είχα πει παλιά, ότι δεν έχει σημασία πόσο μακριά φεύγεις από το κέντρο σου, σημασία έχει να μπορείς να επιστρέφεις ξανά. "Πόσο σοφά λόγια", μου έγραψε, "δεν θα τα ξεχάσω ποτέ". Μακάρι να μπορούσα κι εγώ να ακούω πιο πολύ τον εαυτό μου καμιά φορά.
quote:Κι εγώ θα το επέλεγα ξανά και ξανά, αλλά νιώθω ότι δεν μπορώ στην τωρινή μου συγκυρία. Ο νους μου κατανοεί την αλήθεια των όσων γράφεις και η μνήμη μου την επιβεβαιώνει, αλλά αυτό που λέμε κι εσύ κι εγώ δεν έχει να κάνει με νοητικές διεργασίες, ή βρίσκεται κανείς στο σημείο του "Είμαι" ή δεν βρίσκεται, είναι απλό! Κι εγώ δυστυχώς δεν βρίσκομαι εκεί τώρα...
Η ζωή μας εδώ είναι επιλογή μας. Αυτό είναι η μεγάλη μου αλήθεια. Και σύμφωνα με αυτήν μου την επιλογή, γνωρίζω ότι σ’ αυτήν την διάσταση μπορώ να έχω και την ευθύνη της. Αυτό ήταν το σημαντικότερο κίνητρο για μένα να οριοθετήσω το ΕΓΩ, συμπεριλαμβάνοντας και το εγώ! ΄Ετσι έφτασα στην «θεότητα», στο ΕΙΜΑΙ., ολοκληρωμένη μέσα από την κατανόηση του «ανήκω», όχι σαν ανάγκη, αλλά σαν απόλυτη ελευθερία. Την ζω αυτήν την ελευθερία πια! Εδώ και τώρα, για σήμερα, για κάθε ημέρα. Επιλέγω να ΕΙΜΑΙ
quote:Θα σου ξαναπώ ότι έτσι όπως περιγράφεις εσύ προσωπικά την ανάληψη, δεν βλέπω να διαφέρει από την εξέλιξη μιας φωτισμένης ψυχής μετά τον θάνατο του υλικού σώματος, σύμφωνα με τις περισσότερες γραφές. Το ότι δεν έχει κανείς κάτι να σου απαντήσει, πάλι, ψυχανεμίζομαι δυστυχώς ότι οφείλεται στην αντιγραφή που έλεγε πάλι η pyramid πιο πάνω. Δεν έχουν να πουν κάτι από την εμπειρία τους, απλά αντιγράφουν και νομίζουν ότι ξέρουν, ενώ το μόνο που βλέπουν είναι το μετείκασμα της εμπειρίας κάποιων που προηγήθηκαν.
΄Όμως δεν ξέρω, αλήθεια, πως γίνεται και για άλλους. Δεν ξέρω….΄Οσο και αν έχω ρωτήσει, δεν έχω πάρει απάντηση. Και δεν παίρνω απάντηση, όταν η ερώτηση δεν είναι «ώριμη» για απάντηση. Αυτό έχω αντιληφθεί. Που σημαίνει, ή ότι εγώ δεν μπορώ να την κάνω κατανοητή, ή ότι η διαδικασία για την ανάληψη προκύπτει για τον καθένα στην κατάλληλη στιγμή, όταν είναι έτοιμος να την βιώσει, χωρίς «σκονάκια»!!
quote:Τι υπέροχο είναι αυτό που έγραψες, βρε Βάσω… Αυτό ακριβώς θέλω να πω κι εγώ όταν μιλάω για συνέπεια στην έκφραση: τη στήριξη του Πνεύματος στον ουσιαστικό του ρόλο της εκδήλωσης. Η ευθύνη για την προσωπική μας εξέλιξη είναι τόσο πολυδιάστατη… Πόσο χαίρομαι που μιλάμε την ίδια γλώσσα!
αυτήν την εσωτερική αφοσίωση, που σε κάνει να συμμετέχεις στις αποφάσεις του Εαυτού, ακόμα και με το μικρό σου εγώ, που έχει πια βρει την πραγματική του αξία, τον πραγματικό του ρόλο, που είναι από την μια η επιβίωση στην 3η διάσταση, και από την άλλη η στήριξη του Πνεύματος, στον ουσιαστικό του ρόλο, αυτόν της εκδήλωσης
quote:Κι ο εαυτός μας το ίδιο…
Οι άνθρωποι δεν χρειάζονται τον οίκτο μας, αλλά την αγάπη μας!!!
quote:Εγώ όμως είμαι πιο τυχερή. Έχω εσένα και όλους τους αγαπημένους φίλους που γράφουν εδώ. Και είμαι πραγματικά ευγνώμων...
Το δικό σου «πισωγύρισμα» μου θυμίζει το δικό μου. Μόνο που, όπως σου είπα, εγώ δεν είχα κανέναν να το συζητήσω…
Με πολλή αγάπη,
Χριστίνα
ΥΓ. Toxotάκι μου καλώς ήρθες στο θέμα… σε ευχαριστώ για τις ουσιαστικές ερωτήσεις σου. Μεταξύ άλλων κρατώ αυτήν "όμως πως αυτό "δένει" με το γεγονός, πως καμία "ομάδα ψυχών" δεν μπορεί να "φύγει" προς ανώτερα πεδία, αν όλα τα μέλη της δεν έχουν τελειώσει με τις ασκήσεις τους στο σχολείο της υλικής υπόστασης?" και θα επανέλθω με την πρώτη ευκαιρία.
***** Συγχώρεση. Αγάπη. Ευλογία. *****
Eίναι σημαντικό αυτό που είναι η δική μου θεωρία, γιατί στηρίζει αυτό που είπες!. Και γνωρίζω αγαπημένη μου Χριστίνα, ότι ερχόμαστε σε αντίθεση σ’ αυτό.
Θεωρώ ότι για να «θεραπεύσεις», είτε με τον λόγο, είτε με τα χέρια, πρέπει να έχεις την Χάρη…όπου χάρη δεν σημαίνει τίποτα άλλο, από την πλήρη επίγνωση της «θεραπείας» που μπορείς να επιφέρεις, μέσα από την δική σου ευθυγράμμιση με το πνεύμα.
Το ρέικι το διδάσκω μόνο τα δύο τελευταία χρόνια. ΄Όταν πια ήμουν σίγουρη για το τι μπορώ εγώ και το τι μπορούν οι άλλοι.. Βρίσκω τις σωστές αναλογίες σε κάθε «θεραπεία», που δεν με αφήνει απογυμνωμένη από την αλήθεια μου, γιατί ΕΙΜΑΙ σταθερά στην πορεία του «ανήκω» στην ηθική τάξη του σύμπαντος, με πλήρη ελευθερία ανάπτυξης. ΄Ετσι δεν με δεσμεύει η δυσκολία των ανθρώπων, ούτε με αποπροσανατολίζει από την δική μου πορεία. Σημασία έχει –και πολύ μεγάλη μάλιστα- να μην φοβάσαι…Αν «πρεσβεύεις» το Φως, μόνο Φως στέλνεις…και αυτό είναι η καλύτερη «θεραπεία» των ανθρώπων. Αφού όμως προηγουμένως έχεις φροντίσει για την δική σου. Τίμια και ειλικρινά! Αγνά και σίγουρα!
΄Όταν λέω «ρώτησα» για απαντήσεις, δεν εννοώ άνθρωπο.. ΄Όχι ότι απέκλεισα, ή αποκλείω, την ανθρώπινη ιδέα για την ανάληψη, αλλά θα ήθελα κάτι πιο βαθύτερο σαν απάντηση, και αυτό το «βαθύτερο», το παίρνω μόνο από μία Πηγή!
Και εκεί όμως…σιωπή!
quote:
Πίστευα, μέσα στην αλαζονεία μου, ότι δεν υπάρχει τρόπος να χάσω τον δρόμο. Όμως, γυρίζοντας πίσω, αισθάνθηκα ορφανή, αισθάνθηκα περίπου όπως στην περιγραφή της pyramidκαι τώρα φοβάμαι. Φοβάμαι ότι δεν θα μπορέσω να βρω τον δρόμο προς το σημείο του "Είμαι" ξανά…
Εμένα συνέβαινε το αντίθετο. Φοβόμουν τόσο πολύ μην τον χάσω…που τον έχασα!!! ΄Ετσι σαν πρωταρχική αιτία όλων των δρόμων, όλων των σκέψεων και των πεποιθήσεων είναι ο φόβος να γίνει αγάπη! Δεν έχουμε πια δικαιολογιες για άλλη επιλογή…Και αυτή είναι η δική μου αλήθεια, τόσο ουσιαστική, που έχει διαμορφώσει όλη μου την ζωή!!!
quote:
Εγώ όμως είμαι πιο τυχερή. Έχω εσένα και όλους τους αγαπημένους φίλους που γράφουν εδώ. Και είμαι πραγματικά ευγνώμων...
[/quote]
Εγώ να δεις…πόσο τυχερή είμαι, γιατί όλοι πρέπει να θυμόμαστε, ότι η αλλαζονεία του «έχω φτάσει», σε φέρνει πάλι στην αρχή της αναζήτησης.
Και εσύ μου δίνεις τόση αγάπη, μέσα από το ότι δείχνεις πόσο «ευάλωτη» είσαι, που πραγματικά δεν μπορείς να το καταλάβεις πόσο μεγάλη αγάπη εισπράττω εγώ από αυτό!!!Με πολύ αγάπη
Και ευγνωμοσύνη
Βάσω
quote:Τι πιο σημαντικό από την ίδια τη Ζωή; Προσωπικά δεν βλέπω γιατί θα πρέπει να δίνουμε τόση βαρύτητα σε κάτι που δεν ξέρουμε καν τι είναι; Ας κάνουμε καθένας το έργο που του αναλογεί και αν συμβεί κάτι σπουδαίο στην πορεία… το ίδιο δεν λες κι εσύ;
Νιώθω πως πράγματι κάτι πολύ σημαντικό θα συμβεί στα χρόνια που θα βρισκόμαστε ακόμη εν ζωή.
quote:Κι εμένα το ίδιο, καλή μου.
Απλά με ενδιαφέρει άμεσα να διευρύνω τη συνείδηση μου, να αισθανομαι τις λεπτότερες δονήσεις, να "ανέβω" σκαλί, να προσφέρω μέσα μου, δίπλα μου, και γύρω μου, και δεν με ενδοιαφέρει άμεσα αν θα "συμμετέχω στην ανάληψη" ή όχι. (…) Με ενδιαφέρει να ανεβάσω τις δονήσεις και τη συνειδητότητα μου μετέχοντας σε ένα κόσμο καλύτερο (?) διαφορετικό πάντως.
quote:Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα εξαρτάται πολύ από το πλαίσιο ή τη σχολή μέσα από την οποία το προσεγγίζεις. Η προσωπική μου γνώμη είναι ότι η όποια "ομάδα" (ή "οικογένεια") ψυχών ωφελείται εξίσου τόσο από κάποιον που επιτυγχάνει την ανάληψη όσο και από κάποιον που δρα στα πυκνότερα τμήματα της ύλης. Δεν νομίζω ότι είναι απαραίτητο να "αναληφθούν" όλα τα μέλη μαζί ή να επιτύχουν όλα μαζί τη φώτιση. Ταυτόχρονα, υπό μία έννοια όταν ένα μέλος επιτυγχάνει, επιτυγχάνουν όλα. Φαίνεται σαν παράδοξο, αλλά είμαι σίγουρη ότι μπορείς να καταλάβεις τι εννοώ.
όμως πως αυτό "δένει" με το γεγονός, πως καμία "ομάδα ψυχών" δεν μπορεί να "φύγει" προς ανώτερα πεδία, αν όλα τα μέλη της δεν έχουν τελειώσει με τις ασκήσεις τους στο σχολείο της υλικής υπόστασης?"
Για τα υπόλοιπα σου έγραψε πολλά πράγματα η Βάσω ήδη…
Με βάζεις σε μεγάλες σκέψεις. Λες να έπεσα στην παγίδα της θυμαπάτης ότι θα σώσω τον κόσμο; Μα κοίτα… από παιδί έχω συνυφασμένη την έννοια της προσφοράς στην ίδια την ίνα της ύπαρξής μου, είναι κάτι σαν ένστικτο, δεν ξέρω πώς αλλιώς να το πω, είναι ο βασικός τόνος της ψυχής μου. Και ξέρω κι άλλους ανθρώπους που παρορμούνται απ' αυτήν, με την ίδια παιδική αφέλεια και εγκατάλειψη. Ο,τιδήποτε με αφορά καίρια περιστρέφεται γύρω από αυτήν την έννοια και όταν έφθασα στο σημείο όπου αισθάνθηκα επιτέλους πλήρης αγάπης και δύναμης, θεώρησα ότι μπορώ να την πραγματώσω με ασφάλεια. Αλλά, όχι…
Καταλαβαίνω λοιπόν αυτό που μου λες. Δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει κανείς να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί, σημαίνει όμως ότι θα πρέπει να δώσει στους άλλους το δικαίωμα να επιλέξουν για τη ζωή τους όταν οι ίδιοι θα είναι έτοιμοι καθώς και το περιθώριο να ετοιμαστούν.
Από κει και πέρα πρέπει ίσως κι εγώ να παλέψω με τα ταμπού μου, τα ταμπού των λέξεων για παράδειγμα. Δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να διανοηθεί ότι μπορεί να λάβει τη Χάρη και να μη λάβουν ταυτόχρονα τη Χάρη όλοι οι άλλοι άνθρωποι, γιατί δεν βλέπω τι ουσιαστική διαφορά μπορεί να έχω από τους υπολοίπους. Δεν θέλω να δω καμία διαφορά τη στιγμή που έχω επίγνωση του γεγονότος ότι είμαστε όλοι σαν κόκκοι άμμου και ότι κανένας κόκκος, όσο πιο μεγάλος ή πιο γυαλιστερός αν είναι, δεν ξεχωρίζει ιδιαίτερα στην έρημο ή σε μια παραλία.
quote:Κι όμως, καταλαβαίνω και σε ευχαριστώ. Πραγματικά χαίρομαι που μπόρεσα να αφεθώ να εκφράσω τα ερωτήματά μου, την αγωνία μου εντέλει, χωρίς να με ενδιαφέρει η κριτική των άλλων ή το τσαλάκωμα της "εικόνας" μου… είναι απελευθέρωση και θεραπεία για μένα.
Και εσύ μου δίνεις τόση αγάπη, μέσα από το ότι δείχνεις πόσο «ευάλωτη» είσαι, που πραγματικά δεν μπορείς να το καταλάβεις πόσο μεγάλη αγάπη εισπράττω εγώ από αυτό!!!
Με πολλή αγάπη,
Χριστίνα
***** Συγχώρεση. Αγάπη. Ευλογία. *****
quote:
Καταλαβαίνω λοιπόν αυτό που μου λες. Δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει κανείς να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί, σημαίνει όμως ότι θα πρέπει να δώσει στους άλλους το δικαίωμα να επιλέξουν για τη ζωή τους όταν οι ίδιοι θα είναι έτοιμοι καθώς και το περιθώριο να ετοιμαστούν.
Ναι, έτσι ακριβώς, να αποστασιοποιηθείς από το τι θεωρείς εσύ καλύτερο για τον άλλον! Να φύγεις από την δική σου «οπτική». Αυτό είναι θεϊκή ιδιότητα, η ταπείνωση και η ευσπλαχνία, με σοφία. Αλλιώς μπαίνουμε στην διαδικασία, να θέλουμε να είμαστε «οι σωτήρες» των ανθρώπων, όμως για να «εισπράξουμε» εμείς τα οφέλη, τελικά???
Η δοτικότητα είναι χαρακτηριστικό της θεϊκής μας φύσης, αγαπημένη μου Χριστίνα. Που όταν η ανθρώπινη συνείδηση αφυπνίζεται, έρχεται αυτό το χαρακτηριστικό και ζητάει επιτακτικά να ικανοποιηθεί, να ολοκληρωθεί…Πριν όμως την «νιώσουμε» απόλυτα, δεν ξέρουμε και να την εκτιμήσουμε. ΄Ετσι «η σωτηρία» των ανθρώπων φαντάζει για εμάς το έργο μας επί της γης.
Και βέβαια, ερχόμαστε στο σημείο να μας πουμε:
«Δεν βλέπεις την τύφλα σου, που θέλεις να σώσεις και τον κόσμο?»
Έτσι για να γελάσουμε λίγο, να μην ξεχνιόματε.
Αυτή είναι η ανάληψη τελικά. Εδώ, σήμερα…γι’ αυτό και αιώνια!
Μέσα στην ζωή, όχι έξω από αυτήν! ΄Όχι απόδραση, αλλά συνειδητοποίηση. ΄Όχι σωτηρία, αλλά γνώση.
Πολλά φιλιά
με αγάπη
Βάσω
quote:
Γνωρίζετε ποιός χρησιμοποίησε πρώτος τον όρο "Μέγας Αρχιτέκτων του Σύμπαντος" και γιατί;
Κυρία κυρία να πω; Μήπως ήταν ο John Calvin; Στο έργο του "Θεσμοί της Χριστιανικής Θρησκείας" (1536) χρησιμοποίησε εκτενώς τη συγκεκριμένη προσφώνηση για να αποτυπώσει την έννοια του Θεού και μάλλον από εκεί ενσωματώθηκε στον Τεκτονισμό.
quote:
Μηπως το topic πρεπει να μετονομασθει σε:
α) Βορειοι και Νοτιοι (Τεκτονισμου)
β) Πολεμος και Ειρηνη (Τεκτονισμου)
γ) Να ζει κανεις ή να μη ζει (για τον Τεκτονισμο?)
Έχει γίνει κι αυτό κατά καιρούς...
quote:
Ας προχωρησουμε λοιπον διαπερνωντας την επιφανεια και ας δουμε τι κοσμος υπαρχει στο βυθο που στο συγκεκριμενο θεμα μας ειναι ο Τεκτονισμος.
Ωραίο παράδειγμα, αγαπητέ MoonDragon!
Αν θέλετε, συνεχίζουμε επί του ερωτήματός μου, το οποίο νομίζω ότι είναι μία καλή εισαγωγή για την ουσία...
quote:
Κυρία κυρία να πω; Μήπως ήταν ο John Calvin; Στο έργο του "Θεσμοί της Χριστιανικής Θρησκείας" (1536) χρησιμοποίησε εκτενώς τη συγκεκριμένη προσφώνηση για να αποτυπώσει την έννοια του Θεού και μάλλον από εκεί ενσωματώθηκε στον Τεκτονισμό.
Καλή προσπάθεια, αλλά όχι, καλέ μου Oculatis Abis, δεν το βρήκες.
Και για να βοηθήσω: έπεσες και πολύ έξω τουλάχιστον χρονικά.
"Virtus Junxit Mors Non Separabit"(Whom virtue unites, death will not separate)
''Confirmo o Deus potentissimus''
.
.
.
.
.
ΠΑΙΞΤΕ ΜΕ ΚΑΙ ΜΕΝΑΑΑΑΑ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩΩΩΩΩΩ !!!!!
.
.
.
.
.
.
.
Ο κακός λύκος
Edited by - Ramoglou on 10/08/2004 03:18:40
quote:
Αν θυμαμαι καλα και αν δεν απατομαι ο χαρακτηρισμος ''Μεγας Αρχιτεκτων του Συμπαντος'' απανταται για πρωτη φορα στις Γραφες και συγκεκριμενα στην Κ. Διαθηκη. Με καθε επιφυλαξη...
''Confirmo o Deus potentissimus''
Πιο πίσω... πιο πίσω...
quote:
.
.
.
.
.ΠΑΙΞΤΕ ΜΕ ΚΑΙ ΜΕΝΑΑΑΑΑ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩΩΩΩΩΩ !!!!!
.
.
.
.
Ο κακός λύκος
Ποιός δε σε παίζει;;; Έλα... πάρε μπάλα!
"Virtus Junxit Mors Non Separabit"(Whom virtue unites, death will not separate)
quote:
Καλή προσπάθεια, αλλά όχι, καλέ μου Oculatis Abis, δεν το βρήκες.
Και για να βοηθήσω: έπεσες και πολύ έξω τουλάχιστον χρονικά.
Πτου!
Μάλλον έχει σχέση με Αρχαία Ελλάδα... Και αν δεν απατώμαι με τον Πυθαγόρα.
Να πάρω το 50-50;
Edited by - Oculatis Abis on 10/08/2004 18:12:39
Εξάλλου, ο Πυθαγόρας καλύπτει τις ιδέες του με γεωμετρικούς όρους και μιλά για τους αριθμούς, των οποίων η κατανόηση ισοδυναμεί με κυριαρχία επί της φύσεως.
Υπέθετα ότι ο φίλος Hermes, που αγαπά τόσο τον Αρχαιο-Ελληνικό πολιτισμό, θα μας είχε φορέσει τα "γυαλιά" ήδη, αλλά φαίνεται ότι προτίμησε να πάει να ρίξει καμμιά βουτιά στις ωραίες μας θάλασσες...
Λοιπόν, όπως είναι γνωστό, ο μεγαλύτερος γεωμέτρης της Αρχαιότητος ήταν ο Ευκλείδης.
Ο Ευκλείδης ήταν και ο πρώτος ο οποίος συνέδεσε την γνώση της Γεωμετρίας με την Αρχιτεκτονική.
Η έκφραση "Μέγας Αρχιτέκτων του Σύμπαντος" προέρχεται από τον "Τίμαιο" του Πλάτωνος, όπου ο μαθητής του Πυθαγόρα, αποκαλεί έτσι το Δημιουργό, ο οποίος κατασκευάζει τον κόσμο με βάση τις αρχές της Γεωμετρίας.
Όποιος διαβάσει προσεκτικά κλασικά () κείμενα Τεκτόνων συγγραφέων, όπως του Mackey, του Waite ή του Pike, δεν μπορεί παρά να παρατηρήσει την προσοχή και το σεβασμό με τα οποία περιβάλλουν όποιο ελληνικό στοιχείο γνωρίζουν ότι σχετίζεται με τον Τεκτονισμό.
"Virtus Junxit Mors Non Separabit"(Whom virtue unites, death will not separate)
"Virtus Junxit Mors Non Separabit"(Whom virtue unites, death will not separate)
Ευχαριστω για τις απαντησεις σου...Ομολογω πως τηρησες αψογη σταση απεναντι μου, και σε ευχαριστω.
Ζadok,
Και τι παει να πει δηλαδη, που το ειπε ο Ευκλειδης?
Και...τι σχεση εχει ο Τεκτονισμος του σημερα, με την αρχαια ιδεολογια και φιλοσοφια του Τεκτονισμου...?
Παντελως ασχετο αυτο που ειπες, συγνωμη κιολας...!
Μακαρι, η σημερινη μασονια να ειχε τα φωτα της αρχαιας...Αλλα που Φωτα...
Αυτοι σας τα δωσανε και εσεις τους τα αλλαξατε....!!!
Υ.Γ.
Δεν πηγα για μπανακια ακομα...αλλα θα παω αν σε ενδιαφερει τοσο.
Sinister...
"In nomine patris,et filii, et spiritus sancti."
quote:
Ζadok,Και τι παει να πει δηλαδη, που το ειπε ο Ευκλειδης?
Και...τι σχεση εχει ο Τεκτονισμος του σημερα, με την αρχαια ιδεολογια και φιλοσοφια του Τεκτονισμου...?
Παντελως ασχετο αυτο που ειπες, συγνωμη κιολας...!Μακαρι, η σημερινη μασονια να ειχε τα φωτα της αρχαιας...Αλλα που Φωτα...
Αυτοι σας τα δωσανε και εσεις τους τα αλλαξατε....!!!Υ.Γ.
Δεν πηγα για μπανακια ακομα...αλλα θα παω αν σε ενδιαφερει τοσο.
Αγαπητέ μου, το ότι το είπε ο Ευκλείδης, δε σημαίνει τίποτε για σένα. Είναι προφανές.
Ίσως έχεις δίκιο. Ίσως η Γεωμετρία και η Αρχιτεκτονική δεν έχουν καμμία σχέση.
Είναι πιθανό εγώ να γράφω άσχετα πράγματα, αλλά δεν καταλαβαίνω με ποιό κριτήριο με έκρινες. Θα ήθελα πολύ να μου δείξεις πραγματικά το λάθος μου, εφόσον δύνασαι...
Δε ζήτησες να μάθεις πώς σχετίζεται η φιλοσοφία του Τεκτονισμού με την Αρχαιο-Ελληνική παράδοση; Απάντησα όπως εγώ μπορούσα και με στοιχεία. Θα περιμένω τα δικά σου...
Το "εσείς" που αναφέρεις, δεν ξέρω σε ποιούς απευθύνεται, μια και δεν γνωριζόμαστε, ώστε να γνωρίζεις τα πεπραγμένα μου, αλλά αν εσύ έχεις καλύτερη πληροφόριση περί του Τεκτονισμού (το οποίο είναι και το θέμα μας) "ιδού η Ρόδος..." (όπως έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι). Από βαρύγδουπες δηλώσεις, χορτάσαμε...
Δείξε μας λοιπόν, ποιός άλλαξε τα φώτα ποιανού;
Άντε και καλέ βουτιές...
"Virtus Junxit Mors Non Separabit"(Whom virtue unites, death will not separate)
Edited by - Zadok on 11/08/2004 00:46:31