- Σχολές εσωτερισμού στην Ελλάδα, μοίρασμα θετικών και αρνητικών εμπειριών - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

Ήθελα μάλιστα να στείλω και ένα e-mail στην Sara, προτού γράψω στο θέμα της, και να της πω, πως καταλαβαίνω την σημασία που δίνει εκείνη στην λέξη «σχολή», και είναι αρκετά σημαντικό να γίνει αυτό κατανοητό και στους υπολοίπους πριν συνεχιστεί το θέμα. Ας μην περιορίσουμε το θέμα λοιπόν μόνο στην διερεύνηση της σχέσης μαθητή – δασκάλου (μια τέτοια σχέση δημιουργείται σε κάθε χώρο που διδάσκεται η γνώση) αλλά ας δούμε – με την συμμετοχή της Sara φυσικά – τι πραγματικά σημαίνει η έννοια «σχολή», και γιατί είναι απαραίτητο - κατά την γνώμη μου - για κάποιον να παρακολουθεί μαθήματα σχολών.

Όπως βλέπετε τονίζω μόνο την λέξη «σχολή». Δεν θα μιλήσω για «σχολές εσωτερισμού», γιατί θα πρέπει να αναλύσω και τι σημαίνει η έννοια «σχολή» και τι σημαίνει η έννοια «εσωτερισμός».

Είμαι στο esoterica από τον Γενάρη του 2005 και έχω δει πολλά θέματα να πραγματεύονται την έννοια «εσωτερισμός». Την αφήνω στην άκρη, γιατί νομίζω πως ούτε και η Sara θέλει να εστιάσουμε την προσοχή μας σ’ αυτό, μιας και θα μπορούσαμε να συζητήσουμε γι’ αυτό σε κάποιο άλλο προγενέστερο θέμα. Κανένα θέμα όμως ως στιγμής στο esoterica– μπορεί να κάνω και λάθος – δεν πραγματεύεται την έννοια της «σχολής», αυτό που τόσο αυθόρμητα γράφει η Sara, δίνοντας – χωρίς να το σκεφτεί ίσως και πολύ – κάποιο νόημα στο θέμα της αλλά δίνοντας και σε μένα την ευκαιρία να ξεκινήσω τώρα ένα νέο κύκλο συζητήσεων – εντός του θέματος – που θα ασχολείται με αυτήν την έννοια.

Στο παρόν φόρουμ, η έννοια «σχολή», είναι νομίζω κάπως παρεξηγημένη. Επειδή ο εσωτερισμός είναι συνδεδεμένος με την αυτογνωσία, οι περισσότεροι, ακούγοντας ή διαβάζοντας την λέξη «σχολή», φέρνουν ίσως στο μυαλό τους όλες αυτές τις «αρνητικές» εμπειρίες που λέει η Sara – ο καθένας με τον τρόπο που τα καταλαβαίνει φυσικά – και κρατούν μια απόσταση – δικαιολογημένη γι’ αυτούς – χωρίς να εστιάζουν την προσοχή τους στην δύναμη που έχει η έννοια «σχολή» και σ’ αυτό το «μοίρασμα», που σωστά γίνεται η αναφορά του στο θέμα της Sara.

Το μυαλό τους πηγαίνει σε τεχνικές αυτογνωσίας, σε τρόπους με τους οποίους «διδάσκεται» η «φώτιση», σε στάσεις καθίσματος, σε τεχνικές διαλογισμού, σε τρόπους να καταπνίγονται – nst, είσαι εδώ ? - τα συναισθήματά τους, ο πόνος, ο θυμός κτλ. γενικώς σε τεχνικές, σε γκουρού, σε δασκάλους «φωτισμένους», σε χίλια δυο πράγματα, που έρχονται σε αντίθεση με αυτό το αίσθημα της ελευθερίας που υπάρχει μπολιασμένο πολύ βαθιά στον άνθρωπο. Σκέφτονται πως αν μπουν σε μια τέτοια διαδικασία παρακολούθησης μαθημάτων μιας σχολής, θα «σκλαβωθεί» η ψυχή τους. Δεν έχουν κι άδικο, αλλά δεν έχουν και δίκιο.

Δεν έχουν άδικο γιατί αυτό που αισθάνονται είναι το ίδιο που αισθάνεται ένας πιτσιρικάς όταν αδημονεί να χτυπήσει το κουδούνι του διαλείμματος και να βγει στο προαύλιο του σχολείου του να παίξει. Το σχολείο, δεν είναι μια μορφή σχολής ? Φυσικά και είναι. Ακόμη και σε μία τάξη του Δημοτικού, εγώ μπορώ να σας βρω, - επειδή μιλάμε για αυτογνωσία – που ακριβώς γίνονται εκείνες οι «πονηρές» αναφορές που κατευθύνονται «εντέχνως» (αν ο δάσκαλος γνωρίζει, έτσι ? Είπαμε για τον ρόλο του δασκάλου) στο να μάθει ο μαθητής και να γνωρίσει τον εαυτό του. Καλά, δεν θα ασχοληθούμε βέβαια με το εκπαιδευτικό σύστημα στην Ελλάδα, είναι μάπα, το ξέρουν κι οι πέτρες. Άλλο λέμε.

Σας έφερα ένα παράδειγμα, για τον καθηγητή που είχα στα μαθηματικά και για ‘κείνη την φράση του με τον κιμά, που έχει μείνει στην ψυχή μου και την έχει ποτίσει, όπως ποτίζει το νερό το χώμα. «Να θυμάστε : Το απόλυτο είναι σαν μια κρεατομηχανή. Ότι και να βάλεις μέσα του, το κάνει κιμά!». Νομίζεται πως αυτή η φράση ισχύει μόνο στα μαθηματικά ? Χα! Ισχύει κάθε φορά που μιλάμε απόλυτα, κάθε φορά που έχουμε μια παγιωμένη άποψη, κάθε φορά που είμαστε απόλυτοι σε μια θέση μας, σε μια γνώμη μας, σε μια σκέψη μας. Τότε, κάθε φορά κάνουμε κιμά την άποψη του άλλου. Είναι σαν να την βάζουμε στην κρεατομηχανή του νου μας, και να την κάνουμε κιμά, να την λιώνουμε. Γι’ αυτό, δεν ακούμε κανέναν. Γι’ αυτό, χάνουμε τόσα πράγματα γύρω μας. Γι’ αυτό παραμένουμε όπως είμαστε, και δεν αλλάζουμε, δεν προχωράμε. Γιατί έχουμε μια κρεατομηχανή στο νου μας.

Πόσο ήμουν τότε ? 16-17 χρονών. Μας μιλούσε ο Χατζής κι εμείς λέγαμε «άντε ρε, πότε θα χτυπήσει το κουδούνι ?» Πόσα άλλα πράγματα άραγε να έχασα από αυτόν τον άνθρωπο σκεφτόμενος το κουδούνι ? Ποτέ δεν θα μάθω. Αλλά τι να κάνω ? Ήθελα να βγω έξω, στο προαύλιο, να αστειευτώ με τους συμμαθητές μου, να πειράξουμε καμιά γκόμενα, τέτοια πράγματα.

Έτσι λοιπόν και όσοι ακούν την λέξη «σχολή», με ανάλογο τρόπο, θέλουν να βγουν στο προαύλιο της ψυχής τους. Δεν έχουν άδικο.

Δεν έχουν και δίκιο όμως. Δεν έχουν γιατί ο άνθρωπος δεν μπορεί να κάνει τίποτε από μόνος του. Η αυτογνωσία, δεν είναι θεωρία, είναι υπαρξιακή. Μπορεί να επιτευχθεί. Ναι, μπορεί κάποιος από μόνος του να αρχίσει να ψάχνει τον εαυτό του, αλλά δεν μπορεί να τον γνωρίσει μόνος του. Και δεν μπορεί, γιατί ο ίδιος ο εαυτός του, του φέρνει αντιρρήσεις. Τώρα πια δεν μιλάμε για ανθρώπους 16-17 χρονών, αλλά μιλάμε για μεγαλύτερες ηλικίες, για ανθρώπους που έχουν κάνει κιμά πολλά πράγματα μέσα τους. Έχουν αποκρυσταλλωμένες απόψεις, έχουν διαμορφωμένη γνώμη, παγιωμένες αντιλήψεις, ακλόνητες θέσεις.

Είδατε την nst ? «Αποκλείεται» , λέει, να σου άφηνα να μου κάψεις το χέρι, γιατί γνωρίζω πως η φωτιά καίει, καταστρέφει. Να! ο κιμάς της λογικής. Στην ζωή μας όμως, τίποτε δεν αποκλείεται, όλα είναι πιθανό να συμβούν. Η ζωή, η ύπαρξη, δεν είναι λογική.

(nst, δεν εννοώ φυσικά πως θέλω να μου αφήσεις να σου κάψω – επιμένω εγώ – το αφράτο χεράκι σου, έτσι?)

Πρέπει να καταλάβουμε, πως ένας άνθρωπος που έχει φτάσει σε κάποιο επίπεδο κατανόησης της Αλήθειας, είναι πάντα προϊόν σχολής. Και μην νομίζετε πως εννοώ κάποια μυστήρια σχολή, κάποιο τάγμα, κάποιο αποκρυφιστικό & κρυμμένο σχολείο, κάποιες μυστικές γνώσεις που διδάσκονται σε κλεισμένους κύκλους, μόνο για «εκλεκτούς». Η γνώση, η πραγματική γνώση – και μιλώ για την αυτογνωσία – είναι για όλους. Οι περισσότεροι όμως την πετάνε στα σκουπίδια, δεν την δέχονται, την κάνουν κιμά. Υπάρχουν αυτοί που την μαζεύουν από τα σκουπίδια που πετάνε οι άλλοι, σπυρί σπυρί, κι αυτοί είναι λίγοι. Είναι η ελίτ. Εδώ βρίσκεται η διαφορά...

Το esoterica, δεν είναι σχολή ? Εγώ σαν μια σχολή το βλέπω. Μπαίνουν διάφοροι, λένε, μαλώνουν, βρίζονται, συζητούν, αγαπιούνται, φέρνουν φως και σκοτάδι, αγάπη και μίσος, μέρα και νύχτα.

Κάποιος «αθώος» είναι «φυλακή». Τον έχουν ρίξει σε ένα κελί, χωρίς φως, χωρίς νερό, χωρίς τίποτε. Τι μπορεί να κάνει ? Το μόνο που μπορεί να κάνει – αν είναι λογικός – είναι να επιθυμήσει να δραπετεύσει. Αυτό θέλει. Να φύγει από την φυλακή, να βγει στο προαύλιο, στο φως, να φύγει από την φυλακή – θυμηθείτε : υπάρχει και μια φράση που λένε οι ίδιοι οι φυλακισμένοι : «Η φυλακή είναι σχολείο, σχολή». Αυτός θέλει το διάλειμμά του. Τι μπορεί να κάνει από μόνος του ? Τι μπορεί να κάνει αν κάποιος δεν του χτυπήσει το κουδούνι ? Απολύτως τίποτε. Ποιος είναι όμως αυτός που θα χτυπήσει το κουδούνι ? Αυτός που βρίσκεται έξω από την τάξη, αυτός που βρίσκεται έξω από την φυλακή. Αυτός είναι που θα δώσει τα εργαλεία στο φυλακισμένο, την τσάπα, το τσεκούρι, την λίμα, το φτυάρι, για να μπορέσει ο φυλακισμένος να σκάψει ένα τούνελ και να βγει από την φυλακή. Κι αν ο φυλακισμένος έχει κι άλλους μαζί του, είναι κι άλλοι μαζί του να τον βοηθήσουν, συγκρατούμενοί του, ε, τότε, φτιάξανε το τούνελ στο πιτς φυτίλι. Το φτιάξανε και ελευθερωθήκανε.

Αυτή είναι η σημασία της σχολής, της ομάδος, της οργάνωσης - για μένα. Όμως τίποτε απ’ όλα αυτά δεν μπορεί να γίνει, αν πρώτα ο φυλακισμένος, δεν συνειδητοποιήσει την «φυλακή» του, αν πρώτα ο ίδιος δεν βρει το δικό του κουδούνι. Αν του λες «φίλε, είσαι φυλακή» κι αυτός λέει «όχι ρε, δεν είμαι, μια χαρά είμαι», τότε κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει κανέναν. Τότε ποια ευκαιρία να δοθεί στον φυλακισμένο να δραπετεύσει ? Αφού αυτός νομίζει πως είναι μια χαρά. Κι όλα πάλι έγιναν κιμάς, γι΄ αυτόν.

Βρείτε & χτυπήστε το δικό σας κουδούνι λοιπόν. Βγείτε στο προαύλιο της ψυχής σας! Με την ίδια επιθυμία που αισθάνεται ένας πιτσιρίκος να βγει στο προαύλιο του σχολείου του να παίξει. Όχι επειδή ο δάσκαλός του είναι "κακός", όχι. Επειδή θέλει να παίξει. Τι πιο όμορφο από αυτό ?

Κι αν κάποια φόρα, νιώθετε πως δεν μπορείτε να το βρείτε ή φοβάστε επειδή είναι κρυμμένο πολύ βαθιά μέσα σας, ή λυγίζετε από τον πόνο της αναζήτησης, από τις δυσκολίες αυτού του δρόμου που επιλέξατε, ζητήστε από κάποιον άλλον να το χτυπήσει αυτός για σας. Αν το ακούσετε, θα βγείτε. Αν όχι, θα παραμένετε στην "φυλακή" σας και κανείς δεν μπορεί να κάνει τίποτε.

Εσείς, τι γνώμη έχετε για την έννοια «σχολή» ? ή

Όλα συνδέονται...

Καλημέρα.

Deva δεν μου απάντησες σε εκείνη την ερώτηση που σου είχα κάνει,
αλλά θα κάνω και άλλες...

Για το θέμα '' σχολή'' προσωπικά λέω ναι υπο όρους.
Νομίζω οτι δεν ταιρίαζουν όλες οι σχολές σε όλους ανεξαιρέτως.
Θυμάσαι στο σχολείο που δεν θέλαμε όλοι τόν ίδιο δάσκαλο?
Μια βασική απορία που έχω και δεν την έχεις απαντήσει.
Ακούμε κάτι. Δεν το έπεξεργαζόμαστε?
Και καλά αν ο δάσκαλος είναι ιδανικός για μας....
Αν είναι σαν αυτούς που περιγράφει η Σάρα και που νομίζω οτι είναι οι περισσότεροι τι γίνεται?
Αν εκει δεν σκεφτείς μόνος σου μετατρέπεσαι σε ενα ωραιοτατο προβατάκι...και έχει πολλούς αρχιτσέλιγκες έξω...

Nst, δεν θα σου απαντήσω σε καμία ερώτηση που μπορεί να οδηγήσει το θέμα μας κάπου αλλού.

quote:

---

Θυμάσαι στο σχολείο που δεν θέλαμε όλοι τόν ίδιο δάσκαλο?

---

Edited by - Deva_Parinito on 18/09/2005 16:43:50

Δηλαδή όταν με ρώτησες εσύ, ήταν η ερώτηση εντός θέματος και όταν έκανα εγώ την ίδια ήταν εκτός?
Εγώ όμως απάντησα, οπώς ζήτησες.

quote:

---

Θυμάσαι στο σχολείο που δεν θέλαμε όλοι τόν ίδιο δάσκαλο
Ναι, αλλά γιατί ? Μπορείς να μας πεις την γνώμη σου ?

---

ΑΓΑΠΗΤΕ DEVA

Κάθε φορά που κάνεις ποστ μου δημιουργούνται έντονα συναισθήματα!
Ή που θα συμφωνώ πλήρως με αυτά που λές ή καθόλου!
Ίσως φταίει η σκουριασμένη κρεατομηχανή που κουβαλάω ίσως όχι.
Αυτή την φορά δεν έγινε κιμάς το ποστ σου, αν φταίει η κρεατομηχανή εύχομαι
Να χάλασε...
Θέλω να σε ρωτήσω κάποια πράγματα τα οποία νομίζω ότι είναι εντός θέματος,
Αν όχι αγνοήστε τα:

Έστω ότι χτυπάει το καμπανάκι , ψυχή και σώμα θα έλεγα απαιτούν
απόδραση , το σχέδιο της απόδρασης απαιτεί ομάδα όμως, για τους λόγους που αναφέρεις δεν δίνατε κάποιος να εφαρμόσει την απόδραση μόνος του…
σε ποιόν ή σε ποιους να εμπιστευτείς την ελευθερία σου ;
με ποια κριτήρια θα επιλέξεις ;

πόσο μάλλον όταν έχεις καεί από το πιλάφι !
και έχεις καταλήξει να φυσάς και το γιαούρτι πριν το ΔΟΚΙΜΑΣΕΙΣ !

ευχαριστώ.

Αγαπητέ rizitis,

Θέλεις να σου πω τα δικά μου κριτήρια ή τα δικά σου ?

Για λουκ, για λουκ προσεχτικά στο παρακάτω :

quote:

---

Δες τώρα μια μικρή παγίδα. Αν εγώ, ως δάσκαλός σου, θεωρήσω ότι δεν ξέρεις τίποτε και ότι με εμπιστεύεσαι, στην προσπάθειά μου να σου μάθω για παράδειγμα πως η φωτιά μπορεί να σε κάψει, θα πάρω το αφράτο χεράκι σου και θα το βάλω πάνω σε μια φλόγα, μέχρι να στριγκλίσεις απ' τον πόνο.

Αυτό, πως θα σου φαινόταν ?

---

Edited by - Deva_Parinito on 18/09/2005 20:41:15

Rizitis,

Αφ' ενός είμαι το πιο ακατάλληλο άτομο μέσα στο φόρουμ, για να δίνει συμβουλές στους άλλους, αφ' ετέρου, δεν έχει καμία σημασία τι λέω εγώ. Αν επιμένεις όμως, θα σου πω, πως εγώ δεν έχω κριτήρια. Αν θέλω να πάω σε μια σχολή, θα πάω, έτσι απλά. Θα πάω, θα ακούσω τι λένε, κι αν μου αρέσουν αυτά που θα ακούσω, θα κάτσω, αν όχι, θα τους πω "Ευχαριστώ πολύ & γειά σας" ή "Έγινε, τα λέμε..." (Look υπογραφή!) Κάτι κέρδισα, κάτι έχασα.

Εγώ δηλ. δεν είμαι και πολύ αυτής της άποψης που λες "να φυσάω και το γιαούρτι". Για μένα το γιαούρτι είναι κρύο. Δεν το φυσάω δηλ. και πάντα το δοκιμάζω. Κάηκα από το γάλα δηλ. εντάξει, αλλά, άλλο είναι το γάλα, κι άλλο το γιαούρτι. Το γιαούρτι το τρως κρύο. Τώρα, αν κάποιος σου το έχει ζεστάνει, ε, φίλε, τότε δεν είναι γιαούρτι, έτσι ?

Τώρα, αν θέλεις να σου πω, γιατί εγώ εξακολουθώ να είμαι μαθητής μιας σχολής, και γιατί δεν την εγκαταλείπω, ε, αυτό είναι άλλο θέμα. Αλλά στην δική μου την σχολή, έτσι και ερχόταν ένας από σας, ένας, όχι πολλοί, ένας, άσε, ξέρεις τι θα έλεγε ? "Αποκλείεται !", "Αποκλείεται! "...

Φιλικά,
Deva Parinito

Γράψε. Θα βάλω εγώ την μουσική και θα το τραγουδήσουμε μαζί όταν θα βρεθούμε.

Δεν ήταν για σένα φίλε .
Γι΄αλλού χτυπάει η καμπάνα...