- Εγκέφαλος, ο γνωστός μας άγνωστος… - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
quote:
tzikisXL-Ο εγκέφαλός μας είναι ένα αρκετά πολύπλοκο φυσικό σύστημα, σε σταθερή αλληλεπίδραση με το περιβάλλον. Οι λειτουργίες του εγκεφάλου μπορούν να συνοψιστούν ως εξής
• Φανταστείτε ότι ο εγκέφαλος είναι σε μια κατάσταση Α, όταν ένα εξωτερικό ερέθισμα, εφαρμόζεται για κάποια χρονική διάρκεια
• Μετά την παύση του ερεθίσματος, ο εγκέφαλός μας βρίσκεται στην κατάσταση Β. Ο εγκέφαλός μας, με κάποιον τρόπο έχει καταγράψει το ερέθισμα αυτό, με τέτοιο τρόπο, ώστε να είναι πιθανή (πάντοτε στην Κβαντική μιλάμε για πιθανότητες) η ανάκληση του ερεθίσματος, απευθείας από την κατάσταση Β.
Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι ο εγκέφαλός μας, μπορεί να μην πηγαίνει από την κατάσταση Α στην Β απευθείας, αλλά μπορεί κατα τη διαδρομή αυτή, να έχουμε καταστάσεις Α1, Α2, Α3 και μετά να καταλήξουμε στην Β.
tzikisXL καλώς ήρθες στην παρέα μας.
Σίγουρα θα χρειαστούμε της γνώσης σου πάνω σε αυτό το θέμα για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε την θέση που έχει ο χώρος της "κβαντικής Θεωρίας Πεδίου" πάνω στην έρευνα του εγκεφάλου.
Αν κατάλαβα καλά με το παράδειγμα που γράφεις, αναφέρεσαι πάνω στην διαδικασία της μνήμης, αν σε ενδιαφέρει δες αυτό που έχει γραφτεί σε προηγούμενο μήνυμα… "Εγκέφαλος και μνήμη" Απεστάλη: 13/04/2009, 01:00:44
quote:
Νομίζω πως ο σαφέστερος τρόπος να το θέσει κανείς αυτό είναι να πει ότι το επιφανειακό χαρακτηριστικό και οφείλεται στη συμπεριφορά των μικροστοιχείων ,και ταυτόχρονα πραγματώνεται στο σύστημα που συγκροτούν τα μικροστοιχεία .
Αυτές είναι οι δύο μέθοδοι, σύμφωνα με τις οποίες δημιουργείται επιστημονική γνώση. Δηλαδή, η μέθοδος από τον μικρόκοσμο προς τον μακρόκοσμο (και αντίστροφα), και η μέθοδος που εξετάζει μονο τα μακροσκοπικά φαινόμενα.....
Πιθανόν να σας θυμίζει τις δύο μεθόδους Ιατρικής, την Συμβατική και την Ομοιοπαθητική αντίστοιχα.
Εάν προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε την λειτουργία του εγκεφάλου με την 1η Μέθοδο, τότε καταφέρνουμε να λύσουμε με αρκετά μεγάλη ακρίβεια το πρόβλημα, αλλά εκεί που κολλάμε είναι στο εξής....Δεν μπορούμε να εξηγήσουμε τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζονται διάφορα φαινόμενα (τρίτο μάτι, τηλεπάθεια, όνειρα), μιας και όλη η πληροφορία για την δημιουργία τους, βρίσκεται μέσα στην επικοινωνία μεταξύ των καταστάσεων Α και Β, πράγμα που μας κρύβεται επιμελώς.....
Εάν προσπαθήσουμε να δούμε το πρόβλημα ΜΟΝΟ μακροσκοπικά, είμαστε στο επίπεδο της Ομοιοπαθητικής Ιατρικής, όπου κοιτάμε μόνο το ολικό, το αποτέλεσμα, χωρίς να νοιαζόμαστε για το ειδικό, το μικρό, το στοιχειώδες σωμάτιο της ύλης......
"Φύσις κρύπτεσθαι φιλεί", Ηράκλειτος
Παρόλο που υπάρχει ολόκληρος τομέας της Φυσικής (Μοριακή Φυσική) ο οποίος εξηγεί τις αλληλεπιδράσεις των μορίων, δεν μπορούμε να προσεγγίσουμε περισσότερο στο σύστημα των μορίων - ατόμων, μιας και τότε Παραβιάζεται η Αρχή της Απροσδιοριστίας του Heisenberg. Η οποία Αρχή, μας είπε τον 20ο αιώνα, αυτό που έγραψε πριν από χιλιάδες χρόνια ο "Σκοτεινός" Ηράκλειτος - "Φύσις Κρύπτεσθαι Φιλεί".....
Νομίζω ότι ΚΑΘΕ φορά που ξεκινάει μια κουβέντα σχετικά με τον εγκέφαλό μας, τόσο πιο πολύ θα γιγαντώνεται το ρητό του Ηράκλειτου....
"Φύσις κρύπτεσθαι φιλεί", Ηράκλειτος
quote:
tzikisXL : Εάν προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε την λειτουργία του εγκεφάλου με την 1η Μέθοδο, τότε καταφέρνουμε να λύσουμε με αρκετά μεγάλη ακρίβεια το πρόβλημα, αλλά εκεί που κολλάμε είναι στο εξής....Δεν μπορούμε να εξηγήσουμε τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζονται διάφορα φαινόμενα (τρίτο μάτι, τηλεπάθεια, όνειρα), μιας και όλη η πληροφορία για την δημιουργία τους, βρίσκεται μέσα στην επικοινωνία μεταξύ των καταστάσεων Α και Β, πράγμα που μας κρύβεται επιμελώς.....
Εάν προσπαθήσουμε να δούμε το πρόβλημα ΜΟΝΟ μακροσκοπικά, είμαστε στο επίπεδο της Ομοιοπαθητικής Ιατρικής, όπου κοιτάμε μόνο το ολικό, το αποτέλεσμα, χωρίς να νοιαζόμαστε για το ειδικό, το μικρό, το στοιχειώδες σωμάτιο της ύλης......
quote:
tzikisXL : Παρόλο που υπάρχει ολόκληρος τομέας της Φυσικής (Μοριακή Φυσική) ο οποίος εξηγεί τις αλληλεπιδράσεις των μορίων, δεν μπορούμε να προσεγγίσουμε περισσότερο στο σύστημα των μορίων - ατόμων, μιας και τότε Παραβιάζεται η Αρχή της Απροσδιοριστίας του Heisenberg. Η οποία Αρχή, μας είπε τον 20ο αιώνα, αυτό που έγραψε πριν από χιλιάδες χρόνια ο "Σκοτεινός" Ηράκλειτος - "Φύσις Κρύπτεσθαι Φιλεί".....
Αγαπητέ tzikisXL , επειδή λίγο – πολύ δεν διαφωνώ με αυτά που αναφέρεις , θα με ενδιέφερε η άποψή σου, πάνω στον τρόπο με τον οποίο μπορούν να απαντηθούν τα τέσσερα προβλήματα – χαρακτηριστικά που αφορούν στη σχέση μεταξύ νου και εγκεφάλου (συνείδηση, προθετικότητα, υποκειμενικότητα και νοητική αιτιότητα).
Για να γίνει πιο απλό το ερώτημα (στην περίπτωση που δεν μπορεί να απαντηθεί στο σύνολό του το παραπάνω ερώτημα): Ποιά είναι η σχέση μεταξύ νου και εγκεφάλου ;
Περιμένω με ενδιαφέρον την τοποθέτησή σου στο ερώτημα αυτό .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
quote:
Για να γίνει πιο απλό το ερώτημα (στην περίπτωση που δεν μπορεί να απαντηθεί στο σύνολό του το παραπάνω ερώτημα): Ποιά είναι η σχέση μεταξύ νου και εγκεφάλου ;
Δεν ξέρω εαν έχεις συναντήσει την έννοια φασματοσκοπία. Είναι με λίγα λόγια η μακροσκοπική εικόνα των ατόμων και των μορίων. Είναι η ταυτότητά τους. Όλη η Φυσική και κατα συνέπεια και η τεχνολογική εξέλιξη, προήλθε από τέτοιες παρατηρήσεις.
Η αντίστοιχη φασματοσκοπία στον εγκέφαλο, είναι το εγκεφαλογράφημα. Είναι οι κινήσεις των κυττάρων, δηλαδή των μορίων, δηλαδή των ατόμων, του εγκεφάλου τις οποίες προβάλλουμε σε κάποιο χαρτί, σε κάποια οθόνη. Κάπου εδώ αρχίζει να μπαίνει στο παιχνίδι η έννοια του νου.
Αυτές οι κινήσεις, δημιουργούν ηλεκτρικά ρεύματα και μαγνητικά πεδία μέσα στα οποία κρύβεται η εννοια του νου, τουλάχιστον όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ. Είναι στην ουσία η πληροφορία μεταξύ δύο καταστάσεων Α και Β, την οποία όμως ΔΕΝ μπορούμε να δούμε.
Με λίγα λόγια, έχουμε τον εγκέφαλο σαν όργανο αποτελούμενο από εκατομμύρια μόρια, τα οποία μόρια αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, η οποία αλληλεπίδραση κρύβει μέσα της πληροφορίες, οι οποίες συγκροτούν τον νου, την σκέψη.....
Οι έννοιες συνείδηση, προθετικότητα, υποκειμενικότητα και νοητική αιτιότητα τις οποίες αναφέρεσαι φίλε Κηφέα, είναι απλώς κατηγορίες του νου, τις οποίες ορίζουμε εμείς για την δική μας διευκόλυνση.
"Φύσις κρύπτεσθαι φιλεί", Ηράκλειτος
quote:
Οι έννοιες συνείδηση, προθετικότητα, υποκειμενικότητα και νοητική αιτιότητα τις οποίες αναφέρεσαι φίλε Κηφέα, είναι απλώς κατηγορίες του νου, τις οποίες ορίζουμε εμείς για την δική μας διευκόλυνση.
Ήσουν απόλυτα σαφής στην απάντησή σου, αγαπητέ tzikisXL .
Ευχαριστώ για την απάντηση .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Μόλις όμως εκτελέσουμε μια μέτρηση (παρατήρηση) σ' ένα κβαντικό σύστημα, η κυματοσυνάρτηση αυτή καταρρέει και το σύστημα εντοπίζεται χωρικά σχεδόν ως σημείο και τα αποτελέσματα της μέτρησης δεν είναι εκ των προτέρων καθορισμένα αλλά πιθανοκρατικά, δηλαδή κάθε φορά που η κυματοσυνάρτηση του συστήματος καταρρέει δίνει ως αποτέλεσμα μια μόνο τιμή από τις πολλές πιθανές τιμές ενός μεγέθους που επιτρέπει η κυματοσυνάρτηση πχ της θέσης του.
Προσπαθώντας να δούμε (ερευνήσουμε) μέσα από την κβαντική θεωρία τον εγκέφαλο, γνωρίζουμε πως τα βασικά συστατικά του εγκεφάλου είναι τα νευρικά κύτταρα (νευρώνες ), μέσα στους νευρώνες υπάρχουν δομές που λέγονται μικροσωληνίσκοι, μεσα σε αυτους τους μικροσωληνίσκους δημιουργούνται κβαντικά κύματα (κυματοσυναρτήσεις) που με κάποιο τρόπο μεταφέρουν πληροφορία.
Στη γλώσσα της κβαντοφυσικής ένα σωματίδιο μπορεί να βρίσκεται σε κατάσταση "επαλληλίας", δηλαδή αν δεν παρατηρηθεί, μπορεί να βρίσκονται σε περισσότερα από ένα μέρη ταυτόχρονα.
Με βάση την κβαντική θεωρία πεδίου οι επιστήμονες μελέτησαν την πρωτεΐνη τουμπουλίνη και διαπίστωσαν ότι η ηλεκτρική διπολική ροπή αυτής της πρωτεΐνης, κάτω από ορισμένες συνθήκες εντός ενός ζωντανού κυττάρου, μπορεί να βρίσκεται σε επαλληλία δύο καταστάσεων και έτσι να δημιουργείται ένα κβαντικό μπιτ (qbit), το οποίο μπορεί και βρίσκεται σε άπειρες άλλες καταστάσεις μεταξύ των δύο, “0” και “1”, στις οποίες μπορούν να βρίσκονται τα κλασσικά μπιτ των ηλεκτρονικών υπολογιστών, σύμφωνα με το δυαδικό σύστημα.
Έτσι εξηγείται και η φύση της ολοκληρωμένης ανθρώπινης μνήμης.
Οι νευρώνες που διαθέτουν πληροφορίες που ανήκουν στην ίδια μνήμη δεν χρειάζεται να ενεργοποιηθούν εξατομικευμένα και η ενεργοποίηση αυτή να μεταφερθεί με τους αργοκίνητους νευροδιαβιβαστές, αλλά φτάνει να λάβει το σήμα ένας και οι νευρώνες που βρίσκονται σε επαλληλία με αυτόν ενεργοποιούνται ταυτόχρονα!
«Ο μικροσωληνίσκος είναι ένας κύλινδρος που προκύπτει από δύο έλικες, μία έλικα φτιαγμένη από την πρωτεΐνη τουμπουλίνη α και μία φτιαγμένη από την τουμπουλίνη β. Η μία έλικα βρίσκεται ενδιάμεσα στην άλλη, ώστε μεταξύ δύο σπειρών της μίας έλικας να παρεμβάλλεται μία σπείρα της άλλης έλικας. Η διάμετρος της κάθε σπείρας είναι 25 νανόμετρα.»
Η κβαντική θεωρία του εγκεφάλου δεν έρχεται σε αντίθεση με τις ανακαλύψεις της νευροβιολογίας. Απλά δίνει στους νευρώνες τη δυνατότητα μίας ταχύτατης επικοινωνίας, ώστε να λειτουργούν ταυτόχρονα διαφορετικά μέρη του εγκεφάλου, όπως παρατηρείται στα πειράματα FMRI (Fanctional Magnetic Resonance Imaging) και PET (Positron Emission Tomografy).
quote:
elo : Στην κβαντομηχανική, η εξέλιξη ενός συστήματος πχ (H εξίσωση του Schroedinger) παριστάνεται από μια κυματοσυνάρτηση. Όσο το σύστημα δεν το παρατηρούμε η κυματοσυνάρτηση αυτή εξελίσσεται χρονικά με τελείως προβλεπτό τρόπο καταλαμβάνοντας μεγάλη περιοχή του χώρου.
Μόλις όμως εκτελέσουμε μια μέτρηση (παρατήρηση) σ' ένα κβαντικό σύστημα, η κυματοσυνάρτηση αυτή καταρρέει και το σύστημα εντοπίζεται χωρικά σχεδόν ως σημείο και τα αποτελέσματα της μέτρησης δεν είναι εκ των προτέρων καθορισμένα αλλά πιθανοκρατικά, δηλαδή κάθε φορά που η κυματοσυνάρτηση του συστήματος καταρρέει δίνει ως αποτέλεσμα μια μόνο τιμή από τις πολλές πιθανές τιμές ενός μεγέθους που επιτρέπει η κυματοσυνάρτηση πχ της θέσης του.
Προσπαθώντας να δούμε (ερευνήσουμε) μέσα από την κβαντική θεωρία τον εγκέφαλο, γνωρίζουμε πως τα βασικά συστατικά του εγκεφάλου είναι τα νευρικά κύτταρα (νευρώνες ), μέσα στους νευρώνες υπάρχουν δομές που λέγονται μικροσωληνίσκοι, μεσα σε αυτους τους μικροσωληνίσκους δημιουργούνται κβαντικά κύματα (κυματοσυναρτήσεις) που με κάποιο τρόπο μεταφέρουν πληροφορία.
Στη γλώσσα της κβαντοφυσικής ένα σωματίδιο μπορεί να βρίσκεται σε κατάσταση "επαλληλίας", δηλαδή αν δεν παρατηρηθεί, μπορεί να βρίσκονται σε περισσότερα από ένα μέρη ταυτόχρονα.
Με βάση την κβαντική θεωρία πεδίου οι επιστήμονες μελέτησαν την πρωτεΐνη τουμπουλίνη και διαπίστωσαν ότι η ηλεκτρική διπολική ροπή αυτής της πρωτεΐνης, κάτω από ορισμένες συνθήκες εντός ενός ζωντανού κυττάρου, μπορεί να βρίσκεται σε επαλληλία δύο καταστάσεων και έτσι να δημιουργείται ένα κβαντικό μπιτ (qbit), το οποίο μπορεί και βρίσκεται σε άπειρες άλλες καταστάσεις μεταξύ των δύο, “0” και “1”, στις οποίες μπορούν να βρίσκονται τα κλασσικά μπιτ των ηλεκτρονικών υπολογιστών, σύμφωνα με το δυαδικό σύστημα.Έτσι εξηγείται και η φύση της ολοκληρωμένης ανθρώπινης μνήμης.
Οι νευρώνες που διαθέτουν πληροφορίες που ανήκουν στην ίδια μνήμη δεν χρειάζεται να ενεργοποιηθούν εξατομικευμένα και η ενεργοποίηση αυτή να μεταφερθεί με τους αργοκίνητους νευροδιαβιβαστές, αλλά φτάνει να λάβει το σήμα ένας και οι νευρώνες που βρίσκονται σε επαλληλία με αυτόν ενεργοποιούνται ταυτόχρονα!
«Ο μικροσωληνίσκος είναι ένας κύλινδρος που προκύπτει από δύο έλικες, μία έλικα φτιαγμένη από την πρωτεΐνη τουμπουλίνη α και μία φτιαγμένη από την τουμπουλίνη β. Η μία έλικα βρίσκεται ενδιάμεσα στην άλλη, ώστε μεταξύ δύο σπειρών της μίας έλικας να παρεμβάλλεται μία σπείρα της άλλης έλικας. Η διάμετρος της κάθε σπείρας είναι 25 νανόμετρα.»Η κβαντική θεωρία του εγκεφάλου δεν έρχεται σε αντίθεση με τις ανακαλύψεις της νευροβιολογίας. Απλά δίνει στους νευρώνες τη δυνατότητα μίας ταχύτατης επικοινωνίας, ώστε να λειτουργούν ταυτόχρονα διαφορετικά μέρη του εγκεφάλου, όπως παρατηρείται στα πειράματα FMRI (Fanctional Magnetic Resonance Imaging) και PET (Positron Emission Tomografy).
Φίλε elo. Τι να πω ; Με το απλό όπως πάντα , συμπυκνωμένο, και άκρως επεξηγηματικό σου μήνυμα, μου έδωσες να καταλάβω με δυο λόγια τι ακριβώς είναι η κβαντική θεωρία του εγκεφάλου .
Σ’ευχαριστώ !
Νομίζω ότι μπορώ να συνεχίσω την ανάπτυξη του σκεπτικού μου που αφορά τη σχέση του νου με τον εγκέφαλο , λίγο αργότερα , όπως την είχα αρχίσει πριν από μερικά μηνύματα .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Πραγματικά εντυπωσιακός......
"Φύσις κρύπτεσθαι φιλεί", Ηράκλειτος
Δεν χρειάστηκε παρά ένα διάβασμα σχετικών άρθρων πάνω σε αυτά τα θέματα και ένα "κοπιάρισμα" των συγκεκριμένων αποσπασμάτων από τα διάφορα θέματα, ώστε να βγει αυτό το αποτέλεσμα…
quote:
Κηφεύς - Απεστάλη: 30/05/2010, 14:02:07Στη φυσική γίνεται μια συνηθισμένη διάκριση ανάμεσα στις μικροϊδιότητες και τις μακροϊδιότητες του συστήματος – τις μικρές και τις μεγάλες κλίμακες .
Ας πάρομε για παράδειγμα , το γραφείο που καθόμαστε τώρα , ή το ποτήρι με το νερό που βρίσκεται μπροστά μας .
Το κάθε αντικείμενο αποτελείται από σωματίδια .
Τα σωματίδια έχουν χαρακτηριστικά στο επίπεδο των μορίων των ατόμων , όπως και στο βαθύτερο επίπεδο των υποατομικών σωματιδίων .
Αλλά το κάθε αντικείμενο έχει και ορισμένες ιδιότητες – όπως η στερεότητα του γραφείου , η υγρότητα του νερού και η διαφάνεια του ποτηριού – που είναι επιφανειακά ή καθολικά χαρακτηριστικά των φυσικών συστημάτων .
Πολλές τέτοιες επιφανειακές ή καθολικές ιδιότητες μπορούν να εξηγηθούν αιτιακά από τη συμπεριφορά των στοιχείων που βρίσκονται στο μικροεπίπεδο .
Για παράδειγμα , η στερεότητα του γραφείου μπροστά μας ερμηνεύεται από την συνδεσμική δομή των μορίων από τα οποία συγκροτείται το γραφείο .
Παρόμοια , η υγρότητα του νερού ερμηνεύεται από τη φύση των αλληλεπιδράσεων ανάμεσα στα μόρια του H2O . Αυτά τα μακροχαρακτηριστικά εξηγούνται αιτιακά από τη συμπεριφορά των στοιχείων στο μικροεπίπεδο .
Θα μπορούσαμε να προτείνουμε ότι τα παραπάνω μας παρέχουν ένα τελείως συνηθισμένο μοντέλο για να ερμηνεύσουμε τις αινιγματικές σχέσεις ανάμεσα στον νου και τον εγκέφαλο.
Κηφεύς - Απεστάλη: 05/06/2010, 00:17:26Στην περίπτωση της υγρότητας , της στερεότητας και της διαφάνειας δεν δυσκολευτήκαμε καθόλου να υποθέσουμε ότι τα επιφανειακά χαρακτηριστικά οφείλονται στη συμπεριφορά των στοιχείων στο μικροεπίπεδο , και ταυτόχρονα να δεχτούμε ότι τα επιφανειακά φαινόμενα είναι απλώς χαρακτηριστικά των συστημάτων που μελετούσαμε .
Νομίζω πως ο σαφέστερος τρόπος να το θέσει κανείς αυτό είναι να πει ότι το επιφανειακό χαρακτηριστικό και οφείλεται στη συμπεριφορά των μικροστοιχείων ,και ταυτόχρονα πραγματώνεται στο σύστημα που συγκροτούν τα μικροστοιχεία .
Υπάρχει λοιπόν μια σχέση αιτίου – αποτελέσματος , αλλά ταυτόχρονα τα επιφανειακά χαρακτηριστικά είναι απλώς υψηλοτέρου επιπέδου χαρακτηριστικά του ίδιου αυτού συστήματος του οποίου η συμπεριφορά στο μικροεπίπεδο τα προξενεί .
Γεια σου Κηφεύς
Θα χρησιμοποιήσω το παράδειγμα που δίνεις για το νερό, ώστε να δείξω πόσο δύσκολο είναι να εξηγηθεί το πέρασμα από τον αντικειμενικό κόσμο (σωματίδια, πεδία, νευρώνες, γενικά το φυσικό υπόβαθρο το οποίο πραγματώνει νοητικές λειτουργίες) στον υποκειμενικό (νοητικά φαινόμενα και στην περίπτωση της συνείδησης, ολοκληρωμένα βιώματα, αναφερόμενα σε έναν εγωκεντρικό χώρο):
Φαντάσου το τεράστιο αυτό μόριο του νερού που αποτελείται από υδρογόνα και οξυγόνα, όχι μόνο να έχει αναπτύξει την ιδιότητα της υγρότητας (που δε συναντούμε σε ατομικό ή μοριακό επίπεδο, αλλά που μπορούμε να εξηγήσουμε από τις ιδιότητες των συστατικών μερών του νερού αν και όχι χωρίς να παραδεχτούμε ότι αποτελεί κάτι παραπάνω από το άθροισμα των συστατικών του μερών) αλλά επίσης να μπορούσε το ίδιο να νιώσει τη νέα ιδιότητα που ανέπτυξε: δηλαδή, την υγρότητά του.
Στην περίπτωση αυτή θα είχαμε μια περίεργη αναδίπλωση, όπου παρατηρούμενο και παρατηρητής θα ήταν το ίδιο πράγμα, κάτι σαν ένα νόμισμα όπου και οι δύο του πλευρές (κορόνα και γράμματα) θα βρισκόντουσαν ταυτόχρονα στη μία μόνο πλευρά.
Σε πολύ απλοποιημένη μορφή, αυτό εκτιμώ ότι είναι το μεγάλο πρόβλημα της συνείδησης - όπως άλλωστε έχεις περιγράψει κι εσύ αλλά και άλλοι συζητητές (εδώ και αλλού...) με διάφορους τρόπους.
Είναι βασικό επιστημολογικό πρόβλημα το παραπάνω και το συναντάμε στη μέγιστη έκφρασή του στο πρόβλημα της συνείδησης. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχει αλλού, χωρίς αυτό να σημαίνει πως αβασάνιστα θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε τον κόσμο και την πραγματικότητα ως αμιγώς αντικειμενικές οντότητες. Αλλά, όσον αφορά στη συνείδηση, το "πρόβλημα" επιμένει βασανιστικά. Μήπως όμως δεν αποτελεί καν πρόβλημα; Μήπως αποτελεί μια ένδειξη ότι η επιστημολογική μας προσέγγιση βασίζεται σε χαλαρά θεμέλια;
quote:
Γεια σου Κηφεύς
Θα χρησιμοποιήσω το παράδειγμα που δίνεις για το νερό, ώστε να δείξω πόσο δύσκολο είναι να εξηγηθεί το πέρασμα από τον αντικειμενικό κόσμο (σωματίδια, πεδία, νευρώνες, γενικά το φυσικό υπόβαθρο το οποίο πραγματώνει νοητικές λειτουργίες) στον υποκειμενικό (νοητικά φαινόμενα και στην περίπτωση της συνείδησης, ολοκληρωμένα βιώματα, αναφερόμενα σε έναν εγωκεντρικό χώρο):
Φαντάσου το τεράστιο αυτό μόριο του νερού που αποτελείται από υδρογόνα και οξυγόνα, όχι μόνο να έχει αναπτύξει την ιδιότητα της υγρότητας (που δε συναντούμε σε ατομικό ή μοριακό επίπεδο, αλλά που μπορούμε να εξηγήσουμε από τις ιδιότητες των συστατικών μερών του νερού αν και όχι χωρίς να παραδεχτούμε ότι αποτελεί κάτι παραπάνω από το άθροισμα των συστατικών του μερών) αλλά επίσης να μπορούσε το ίδιο να νιώσει τη νέα ιδιότητα που ανέπτυξε: δηλαδή, την υγρότητά του.
Στην περίπτωση αυτή θα είχαμε μια περίεργη αναδίπλωση, όπου παρατηρούμενο και παρατηρητής θα ήταν το ίδιο πράγμα, κάτι σαν ένα νόμισμα όπου και οι δύο του πλευρές (κορόνα και γράμματα) θα βρισκόντουσαν ταυτόχρονα στη μία μόνο πλευρά.
Σε πολύ απλοποιημένη μορφή, αυτό εκτιμώ ότι είναι το μεγάλο πρόβλημα της συνείδησης - όπως άλλωστε έχεις περιγράψει κι εσύ αλλά και άλλοι συζητητές (εδώ και αλλού...) με διάφορους τρόπους.
Είναι βασικό επιστημολογικό πρόβλημα το παραπάνω και το συναντάμε στη μέγιστη έκφρασή του στο πρόβλημα της συνείδησης.
Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχει αλλού, χωρίς αυτό να σημαίνει πως αβασάνιστα θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε τον κόσμο και την πραγματικότητα ως αμιγώς αντικειμενικές οντότητες. Αλλά, όσον αφορά στη συνείδηση, το "πρόβλημα" επιμένει βασανιστικά. Μήπως όμως δεν αποτελεί καν πρόβλημα; Μήπως αποτελεί μια ένδειξη ότι η επιστημολογική μας προσέγγιση βασίζεται σε χαλαρά θεμέλια;
Αγαπητή μου amalia
Όταν στην αρχή του μηνύματός μου στις 30/05/2010 έγραψα . . .
“Στη φυσική γίνεται μια συνηθισμένη διάκριση ανάμεσα στις μικροϊδιότητες και τις μακροϊδιότητες του συστήματος – τις μικρές και τις μεγάλες κλίμακες .”
. . . αναφερόμουν στα όρια εφαρμογής της Κλασικής θεωρίας της Φυσικής (μακροϊδιότητες) με την Κβαντομηχανική (μικροϊδιότητες) . Σ’αυτή τη διαφορά οφείλεται το πρόβλημα (το οποίο στην ουσία δεν είναι) , της επιστημολογικής μας προσέγγισης , που γράφεις στην τελευταία σου φράση .
Δεν θάθελα να επεκταθώ σε επεξηγήσεις περί Κβαντομηχανικής τώρα (εξάλλου έχω ήδη αναφερθεί σ’αυτήν αρκετές φορές σε άλλα topics του forum) , γιατί θα χάσουμε την ουσία του θέματός μας . Αυτό που μας ενδιαφέρει εδώ , είναι η σχέση του νου και κατ’επέκταση της συνείδησης με τον εγκέφαλο . Πάντως αν αυτό απαιτηθεί (η αναφορά στην Κβαντομηχανική) , θα το κάνω μετά το πέρας της ανάπτυξης του όλου σκεπτικού περί λειτουργίας του εγκεφάλου .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Δεν αναφέρομαι στη σχέση Φυσικής-Κβαντομηχανικής. Αναφέρομαι στο πως από το μίκρο-επίπεδο (στην περίπτωσή μας, τα εκατομμύρια των νευρώνων που αλληλεπιδρούν μεταξύ τους) αναδύονται μακρο-δομές και ιδιότητες ενός υψηλότερου ιεραρχικά επιπέδου, που στην περίπτωση της συνείδησης είναι φαινομενολογικό (φαινομενολογική όψη της συνείδησης: "το πως είναι το να είσαι" κάτι, από την προοπτική αυτού του 'κάτι' - 'Hard Problem' όπως το ονόμασε ο φιλόσοφος David Chalmers).
Χρησιμοποίησα δε το παράδειγμά σου με το νερό, για να τονίσω τη δυσκολία μετάβασης από το αντικειμενικό φυσικό υπόβαθρο, στο φαινομενολογικό πεδίο που διέπεται από υποκειμενικότητα και ιδιωτικότητα στην πρόσβαση, αυτά δηλαδή που χαρακτηρίζουν τη συνείδησή μας.
Όσον δε αφορά στα χαλαρά θεμέλια της επιστημολογικής μας προσέγγισης, είναι αλήθεια δεν το έκανα και πολύ σαφές, αναφερόμουν στο ότι θεωρούμε ως μειονέκτημα το να μη μπορούμε να δώσουμε μια αντικειμενική εξήγηση για ένα φαινόμενο που εμπεριέχει από τη φύση του το υποκείμενο, δηλαδή τη συνείδηση, αλλά αυτό που φαίνεται ως μειονέκτημα στην πραγματικότητα πιθανότατα είναι βασικό χαρακτηριστικό της φύσης της πραγματικότητας:
ταυτόχρονη συνύπαρξη αντικειμενικότητας και υποκειμενικότητας, όχι όμως σαν δυο ξεχωριστοί κόσμοι (όπως ο νους και το σώμα, ή αλλιώς τα 'Res Cogitans' και 'Res Extensa' του Descartes), αλλά ως ένας κόσμος που περιλαμβάνει εξ' αρχής και τις δύο έννοιες, σε σπερματική ίσως μορφή. Από κει και πέρα, τόσο η ύλη όσο και η νόηση, αυτο-οργανώνονται διαρκώς κατά τη διάρκεια της εξέλιξης σε ολοένα και υψηλότερα ιεραρχικά επίπεδα, με μεγαλύτερη πολυπλοκότητα και με σαφή δυσκολία στο να τα κατανοήσουμε. Τόσο τα ίδια τα φαινόμενα (νοητικά και υλικά, θα έλεγε κάποιος που τα βλέπει ως διαχωρισμένα) όσο και να κατανοήσουμε με ποιον τρόπο προέκυψαν και προκύπτουν.
μέρους του σώματος, που ενεργει, ο νους,τότε, υπερ ποιού ενεργεί;
Εννοώ, η προσωπικότητα,η άλλη εσωτερική ύπαρξη, μέσω του νου,
που ανάγεται;Ποιό άτομο,εκπροσωπεί;Είναι ορισμένο,δε,το άτομο αυτό, ή όχι; ...
Θέλω να πω..Ξέρουμε ποιός είναι και γιατί ενεργεί,όπως ενεργεί;
quote:
amalia : Δεν αναφέρομαι στη σχέση Φυσικής-Κβαντομηχανικής. Αναφέρομαι στο πως από το μίκρο-επίπεδο (στην περίπτωσή μας, τα εκατομμύρια των νευρώνων που αλληλεπιδρούν μεταξύ τους) αναδύονται μακρο-δομές και ιδιότητες ενός υψηλότερου ιεραρχικά επιπέδου, που στην περίπτωση της συνείδησης είναι φαινομενολογικό (φαινομενολογική όψη της συνείδησης: "το πως είναι το να είσαι" κάτι, από την προοπτική αυτού του 'κάτι' - 'Hard Problem' όπως το ονόμασε ο φιλόσοφος David Chalmers).
Γεια σου amalia
Εάν εφαρμόσουμε τα παραπάνω που αναφέρω στα μηνύματά μου στις 30/05 και 05/06/2010 , στη μελέτη του νου , μου φαίνεται ότι δεν θα δυσκολευτούμε να εξηγήσουμε τις σχέσεις του νου με τον εγκέφαλο λέγοντας ότι η λειτουργία του εγκεφάλου προξενεί τα νοητικά φαινόμενα .
Όπως η υγρότητα του νερού οφείλεται στη συμπεριφορά στοιχείων στο μικροεπίπεδο και ταυτόχρονα είναι ιδιότητα που πραγματώνεται στο σύστημα των μικροστοιχείων , έτσι και, με αυτή την έννοια του “οφείλεται” και “πραγματώνεται” , τα νοητικά φαινόμενα οφείλονται σε εγκεφαλικές λειτουργίες στο νευρικό ή μοριακό επίπεδο , και ταυτόχρονα πραγματώνονται στο ίδιο σύστημα που αποτελείται από τα νευρικά κύτταρα .
Και όπως χρειαζόμαστε τη διάκριση μικρο / μακρο για κάθε φυσικό σύστημα , έτσι , για τους ίδιους λόγους , χρειαζόμαστε τη διάκριση μικρο / μακρο για τον εγκέφαλο .
Και μολονότι μπορούμε να πούμε για κάποιο σύστημα σωματιδίων ότι η θερμοκρασία του είναι 10ο C . Δεν μπορώ , για παράδειγμα , να βάλω το χέρι μου στο ποτήρι με το νερό , να πιάσω ένα μόριο και να πω : "να ένα υγρό μόριο" .
Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο , στο βαθμό που γνωρίζουμε οτιδήποτε για αυτόν , μολονότι μπορούμε να πούμε για κάποιον εγκέφαλο ότι "ο εγκέφαλος αυτός διαθέτει συνείδηση" , ή "ο εγκέφαλος αυτός έχει την εμπειρία της δίψας ή του πόνου" , δεν μπορούμε να πούμε για κάποιο νευρικό κύτταρο του εγκεφάλου ότι "αυτό το νευρικό κύτταρο πονά , αυτό το νευρικό κύτταρο διψά" .
Για να επαναλάβω αυτό το επιχείρημα , αν και υπάρχουν τεράστιες εμπειρικές δυσκολίες σχετικές με το πώς λειτουργεί με κάθε λεπτομέρεια ο εγκέφαλος , δεν υπάρχουν λογικά ή φιλοσοφικά ή μεταφυσικά εμπόδια για να περιγράψουμε τη σχέση εγκεφάλου και νου με όρους που μας είναι αρκετά οικείοι από την υπόλοιπη φύση .
Τίποτε δεν είναι λιγότερο συνηθισμένο στη φύση από την εξής κατάσταση :
Τα επιφανειακά χαρακτηριστικά ενός φαινομένου και να οφείλονται και να πραγματώνονται σε κάποια μικροδομή . Και τέτοιες ακριβώς είναι οι σχέσεις που υπάρχουν ανάμεσα στον νου και τον εγκέφαλο .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
quote:
amalia : Χρησιμοποίησα δε το παράδειγμά σου με το νερό, για να τονίσω τη δυσκολία μετάβασης από το αντικειμενικό φυσικό υπόβαθρο, στο φαινομενολογικό πεδίο που διέπεται από υποκειμενικότητα και ιδιωτικότητα στην πρόσβαση, αυτά δηλαδή που χαρακτηρίζουν τη συνείδησή μας.
Όσον δε αφορά στα χαλαρά θεμέλια της επιστημολογικής μας προσέγγισης, είναι αλήθεια δεν το έκανα και πολύ σαφές, αναφερόμουν στο ότι θεωρούμε ως μειονέκτημα το να μη μπορούμε να δώσουμε μια αντικειμενική εξήγηση για ένα φαινόμενο που εμπεριέχει από τη φύση του το υποκείμενο, δηλαδή τη συνείδηση, αλλά αυτό που φαίνεται ως μειονέκτημα στην πραγματικότητα πιθανότατα είναι βασικό χαρακτηριστικό της φύσης της πραγματικότητας:
ταυτόχρονη συνύπαρξη αντικειμενικότητας και υποκειμενικότητας, όχι όμως σαν δυο ξεχωριστοί κόσμοι (όπως ο νους και το σώμα, ή αλλιώς τα 'Res Cogitans' και 'Res Extensa' του Descartes), αλλά ως ένας κόσμος που περιλαμβάνει εξ' αρχής και τις δύο έννοιες, σε σπερματική ίσως μορφή. Από κει και πέρα, τόσο η ύλη όσο και η νόηση, αυτο-οργανώνονται διαρκώς κατά τη διάρκεια της εξέλιξης σε ολοένα και υψηλότερα ιεραρχικά επίπεδα, με μεγαλύτερη πολυπλοκότητα και με σαφή δυσκολία στο να τα κατανοήσουμε. Τόσο τα ίδια τα φαινόμενα (νοητικά και υλικά, θα έλεγε κάποιος που τα βλέπει ως διαχωρισμένα) όσο και να κατανοήσουμε με ποιον τρόπο προέκυψαν και προκύπτουν.
Για να δούμε, αγαπητή μου amalia, πώς θα ταιριάξουμε την υποκειμενικότητα των νοητικών καταστάσεων με την αντικειμενική αντίληψη για τον κόσμο ;
Μου φαίνεται λάθος να υποθέτουμε ότι ο ορισμός της πραγματικότητας πρέπει να αφήνει απ’έξω την υποκειμενικότητα . Εάν “επιστήμη” είναι το όνομα που δίνουμε στη συλλογή αντικειμενικών και συστηματικών αληθειών που μπορούμε να εκφέρουμε για τον κόσμο, τότε η ύπαρξη της υποκειμενικότητας είναι ένα αντικειμενικό επιστημονικό γεγονός σαν οποιοδήποτε άλλο .
Εάν μια επιστημονική περιγραφή του κόσμου προσπαθεί να περιγράψει την κατάσταση των πραγμάτων , τότε ένα χαρακτηριστικό της περιγραφής θα είναι η υποκειμενικότητα των νοητικών καταστάσεων , αφού γνωρίζουμε καλά ότι η βιολογική εξέλιξη παρήγαγε ορισμένα είδη βιολογικών συστημάτων , δηλαδή τον ανθρώπινο εγκέφαλο και ορισμένους ζωικούς εγκεφάλους , που έχουν υποκειμενικά χαρακτηριστικά .
Η τωρινή κατάσταση της συνείδησής μου , είναι χαρακτηριστικό του εγκεφάλου μου , αλλά οι συνειδητές διαστάσεις του είναι προσιτές σ’εμένα με ένα τρόπο που δεν είναι προσιτές σ’εσένα .
Και η τωρινή κατάσταση της συνείδησης σου είναι χαρακτηριστικό του εγκεφάλου σου , αλλά οι συνειδητές διαστάσεις του είναι προσιτές σε σένα με ένα τρόπο που δεν είναι προσιτές σ’εμένα .
Έτσι η ύπαρξη της υποκειμενικότητας είναι ένα αντικειμενικό βιολογικό φαινόμενο.
Λανθασμένα επιμένουμε να προσπαθούμε να ορίσουμε την “επιστήμη” με ορισμένους όρους που χαρακτηρίζουν τις υπάρχουσες επιστημονικές θεωρίες .
Αλλά όταν αυτή η απαρχαιωμένη αντίληψη αναγνωριστεί ως προκατειλημμένη , τότε κάθε πεδίο γεγονότων υπόκειται σε συστηματική εξέταση .
Έτσι , για παράδειγμα , εάν ο Θεός υπήρχε , αυτό θα ήταν ένα γεγονός όπως οποιοδήποτε άλλο .
Δεν γνωρίζω εάν υπάρχει Θεός , αλλά δεν έχω καμία αμφιβολία ότι οι υποκειμενικές νοητικές καταστάσεις υπάρχουν , επειδή τώρα βρίσκομαι σε μια τέτοια .
Το ίδιο κι εσύ .
Εάν το γεγονός της υποκειμενικότητας είναι αντίθετο με κάποιον ορισμό της “επιστήμης” , τότε πρέπει να εγκαταλείψουμε τον ορισμό και όχι το γεγονός .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητα
Πώς είναι δυνατή η συνείδηση ;
Ο καλύτερος τρόπος για να δείξουμε ότι κάτι είναι δυνατό είναι να δείξουμε ότι πράγματι υπάρχει .
Ήδη περιγράψαμε σε γενικές γραμμές πώς η αιτία των πόνων είναι νευροφυσιολογικές λειτουργίες που συμβαίνουν στον θάλαμο και τον αισθητικό φλοιό .
Γιατί , λοιπόν , πολλοί άνθρωποι δεν ικανοποιούνται από αυτή την απάντηση ; Νομίζω ότι μελετώντας μιαν ανάλογη κατάσταση από ένα προηγούμενο πρόβλημα στην ιστορία της επιστήμης , μπορούμε να διαλύσουμε αυτή την αίσθηση απορίας .
Για πολλά χρόνια , πολλοί βιολόγοι και φιλόσοφοι πίστευαν ότι ήταν , κατ’αρχήν , αδύνατον να εξηγήσουν την ύπαρξη ζωής αναφερόμενοι μόνο στη βιολογία .
Πίστευαν ότι πέρα από τις βιολογικές λειτουργίες κάποιο άλλο στοιχείο έπρεπε να ήταν αναγκαίο , κάποιο élan vital { “ζωτική ορμή” , “ζωτικότητα” ) έπρεπε να υποτεθεί ώστε να αποκτήσει ζωή ό,τι αλλιώς θα ήταν νεκρή και αδρανής ύλη .
Είναι δύσκολο σήμερα να αντιληφθούμε πόσο έντονη ήταν η διαμάχη ανάμεσα στον βιταλισμό και το μηχανιστικό μοντέλο , ακόμη και μια γενιά πριν , αλλά σήμερα αυτά τα θέματα δεν θεωρούνται πια σοβαρά . Γιατί άραγε ; Νομίζω ότι δεν είναι τόσο επειδή το μηχανιστικό μοντέλο υπερίσχυσε και ο βιταλισμός ηττήθηκε , αλλά επειδή φθάσαμε να αντιλαμβανόμαστε καλύτερα τον βιολογικό χαρακτήρα των λειτουργιών που χαρακτηρίζουν τους ζωντανούς οργανισμούς .
Όταν αντιληφθήκαμε τον τρόπο με τον οποίο τα χαρακτηριστικά των ζωντανών όντων εξηγούνται βιολογικά , έπαψε να μας φαίνεται μυστήριο το γεγονός ότι η ύλη μπορεί να είναι ζωντανή .
Νομίζω ότι παρόμοια προσέγγιση πρέπει να εφαρμοστεί στις συζητήσεις μας για τη συνείδηση.
Θα έπρεπε , κατ’αρχάς , να μη μας φαίνεται πια παράξενο ότι αυτό το κομμάτι της ύλης , αυτή η γκριζόλευκη ουσία που η υφή της είναι όμοια με το χυλό της βρώμης , είναι συνειδητό , απ’όσο μας φαίνεται μυστηριώδες ότι αυτό το άλλο κομμάτι ύλης , αυτή η συλλογή νουκλεοπρωτεϊνικών μορίων που είναι τοποθετημένη σε ένα πλαίσιο από ασβέστιο , είναι ζωντανή .
Εν ολίγοις , ο τρόπος να διαλύσουμε το μυστήριο είναι να κατανοήσουμε τις λειτουργίες . Δεν κατανοούμε ακόμη πλήρως τις λειτουργίες , αλλά κατανοούμε τον γενικό χαρακτήρα τους , κατανοούμε ότι υπάρχουν ορισμένες ειδικές ηλεκτροχημικές δραστηριότητες που εξελίσσονται ανάμεσα στα νευρικά κύτταρα ή στα μόρια των νευρικών κυττάρων και ίσως άλλων στοιχείων του εγκεφάλου , και ότι αυτές οι λειτουργίες είναι η αιτία της συνείδησης .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
quote:
Κηφεύς - Απεστάλη: 10/06/2010, 15:00:48Εάν εφαρμόσουμε τα παραπάνω που αναφέρω στα μηνύματά μου στις 30/05 και 05/06/2010 , στη μελέτη του νου , μου φαίνεται ότι δεν θα δυσκολευτούμε να εξηγήσουμε τις σχέσεις του νου με τον εγκέφαλο λέγοντας ότι η λειτουργία του εγκεφάλου προξενεί τα νοητικά φαινόμενα.
[...]
(Δεν κάνω quote όλο το μήνυμά σου για να μην κουράζουμε με επαναλήψεις. Αναφέρομαι όμως σε όλο).
Το ζήτημα είναι κατά την άποψή μου, ποιά ακριβώς προβλήματα ή ερωτήματα λύνει η παραπάνω δήλωση. Το ότι συνδέεται η συνείδηση αναγκαία (για το ικανά θα το δούμε στη συνέχεια) με τον εγκέφαλο, μας απαντάει στην ερώτηση, πώς ακριβώς προκύπτει από τη λειτουργία του εγκεφάλου; Και ίσως αυτή η δήλωση να είναι εντάξει εάν ορίσουμε τη συνείδηση ως μια λειτουργία, που κι αυτό είναι κάτι που αμφισβητείται από πολλούς, εφόσον υπάρχουν σοβαρά προβλήματα στο να δεχτούμε ότι η συνείδηση έχει οποιαδήποτε αιτιακή επίδραση στο φυσικό υπόβαθρο. Αλλά εάν ασχοληθούμε με τον φαινομενολογικό χαρακτήρα της συνείδησης που έθεσα στα πιο πάνω μηνύματά μου, αντιμετωπίζουμε σαφέστατο πρόβλημα. Όχι μόνο εμείς, όλος ο επιστημονικός/φιλοσοφικός κόσμος που ασχολείται με το θέμα, οπότε ας μην ανησυχούμε! Κάποιοι το έχουν αφήσει στην άκρη αυτό το ερώτημα, παραδέχονται ότι για την ώρα είναι και δύσκολο να επιλυθεί, αλλά ίσως δεν έχουν τεθεί και οι κατάλληλες ερωτήσεις. Ας το δούμε όμως απλά ως μια λειτουργία του εγκεφάλου.
Έγραψα πιο πριν ότι είναι αναγκαία συνθήκη η ύπαρξη εγκεφάλου, με την έννοια ότι ένα - ας πούμε - ακέφαλο σώμα, δε θα μπορούσε να έχει συνείδηση (μεταξύ άλλων πραγμάτων που επίσης δε θα μπορούσε να έχει). Είναι όμως και ικανή συνθήκη; Δηλαδή, χρειάζεται μόνο η ύπαρξη εγκεφάλου; Πρόσφατες τάσεις στην έρευνα για το νου και τη συνείδηση μιλάνε για ενσώματη νοημοσύνη/συνείδηση (embodied είναι ο όρος) ή ακόμα και για "enactive" (στα ελληνικά δεν υπάρχει αντίστοιχος όρος) που συνδέουν αναγκαία την ανάδυση της συνείδησης με τον εγκέφαλο, το σώμα, αλλά και ένα κοινωνικό περιβάλλον αλληλεπίδρασης.
Για την ώρα, θέτω τα παραπάνω ως ερεθίσματα για τη συζήτηση.
(Για την υποκειμενικότητα και αντικειμενικότητα στην επιστήμη θα επανέλθω κάποια άλλη στιγμή για να μην το απλώσουμε πολύ το θέμα).
quote:
trexagireve - Απεστάλη: 10/06/2010, 10:52:12Μονο μια μικρή απορία, φίλη Αμαλία,για το αν ο εγκέφαλος, είναι εκ
μέρους του σώματος, που ενεργει, ο νους,τότε, υπερ ποιού ενεργεί;
Εννοώ, η προσωπικότητα,η άλλη εσωτερική ύπαρξη, μέσω του νου,
που ανάγεται;Ποιό άτομο,εκπροσωπεί;Είναι ορισμένο,δε,το άτομο αυτό, ή όχι; ...
Θέλω να πω..Ξέρουμε ποιός είναι και γιατί ενεργεί,όπως ενεργεί;
trexagireve, δεν είμαι σίγουρη ότι κατάλαβα ακριβώς τι ρωτάς. Ρωτάς για τη φύση του Εγώ;
το εγώ, που χτίζουμε,προυπάρχων...
Είναι, ο εσωτερικός εαυτός, που δεν γνωριζουμε, λόγω μη αντιληψης της ίδιας μας της προσωπικότητας, όσο πολυσύνθετη είναι αυτή,αλλά, προυπάρχει ίδιος, ενώ ο του εγκεφάλου, γινεται, εξελίσσεται.....
Υπάρχει,θα έλεγα, ένα άτομο μέσα μας, που προυπάρχει,σε αντιδιαστολή, με αυτό μας τον εαυτο που μεγαλώνει, μαθαίνει ωριμάζει....
Ένα αναλλοίωτο άτομο, αφού αφορά στο νου, που δεν φθίνει...Αυτό το άτομο, που δεν γνωρίζουμε, αν και υπάρχει μέσα μας....Δεν μπορεί
να μην έχει βάση, ο νούς, κάπου πρέπει να υπολογείται...