- Ιθαγένεια - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
Επί τρέπω στον ενεστώτα. Θα πει, τώρα που μιλάμε, επίτρεψέ μου. Αν κάποιος σου είχε επιτρέψει κάτι στο παρελθόν, θα μπορούσες φυσικά να πεις πως στο επέτρεψε.
Εκτίθεσαι άλλωστε και με το ΚΑΤΑΜΥΝΗΣΕΙ το οποίο δυστυχώς για σένα γραφόταν και εξακολουθεί να γράφεται ΚΑΤΑΜΗΝΥΣΕΙ, καθώς επίσης και με το ΕΠΙΤΥΧΗ, μιας και φαίνεται να δυσκολεύεσαι να ακολουθήσεις μια σταθερή ρηματική κατάληξη, σε -η, ή -ει.
Σου αποδεικνύω κοντολογίς, πως οι αιτιάσεις σου περί της ηλικίας, του υπολογιστή και της αρχαίας ελληνικής γραμματείας είναι κατ' ελάχιστον ανεπαρκείς, και ουσιαστικά ανεδαφικές.
Επειδή λοιπόν δεν νοείται Καπετάνιος αγεωγράφητος και Μαθηματικός αγεωμέτρητος, θεωρώ πως δεν νοείται και Ιστορικός ανορθόγραφος και αγράμματος.
quote:
ΗΜΙΜΑΘΗ ΓΡΕΚΙΛΟ ΒΑΡΒΑΡΟ
Ο οποίος πάραυτα και χωρίς το πτυχίο της Ιστορίας, μοιάζει να γνωρίζει την ελληνικήν αρτιότερα. Το υβριστικό, δηλαδή το νοηματικό της πρότασης δεν το σχολιάζω καν.
Και εις άλλα με υγείαν νυν πρώην τέως.
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
Ωστόσο, αν δεν απατώμαι, την εποχή του Περικλή, τον οποίο επικαλέστηκες νωρίτερα, αλλά και πριν και μετά, βασιλειάς των Αθηναίων δεν υπήρχε...
Και ανακόλουθος Ιστορικέ?
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
Ο Εμφύλιος ήταν Συμμοριτοπόλεμος.
Η Χούντα της 21ης Απριλίου 1967 ήταν Επανάσταση.
Σωστά Ιστορικέ?
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
Θα σου συνιστούσα, όπως ευαρεστούμενος, περάσεις να ρίψεις και τις ιδικές σου!
Ο μόνος που δεν απελευθέρωσε τα Ιωάννινα, ήταν ο διάδοχος Κων/νος.Το μόνο που έκανε ήταν να παρελάσει έφιππος στην ελεύθερη πλέον πόλη,την οποίαν απελευθέρωσαν ΕΛΛΗΝΕΣ μαχητές,οι οποίοι πότισαν τόνους αίμα την Ηπειρωτική γή.
Φυσικά σαν ιστορικός της πεντάρας (μόλις σε υποβίβασα), δεν θα γνωρίζεις πώς στην πραγματική ιστορία τα Ιωάννινα τα απελευθέρωσε ο Νικολάκης Εφέντης.Ενας γενναίος Ελληνας,αξιωματικός του Εσάτ Πασά.
Αυτός ο οποίος θυσίασε την ζωή του και τις οικογενείας του,λόγω αντιποίνων,παραδίδοντας στον Ελληνικό Στρατό τις θέσεις της Σκύλας.Των κανονιών εκείνων που είχαν θερίσει τους Ελληνες και χωρίς την καταστροφή τους, τα Ιωάννινα, δεν θα είχαν ελευθερωθεί.
Κανένα μέλος της βασιλικής οικογένειας δεν έχυσε το αίμα του στους απελευθερωτικούς αγώνες των Ελλήνων.
Και είναι φυσικό αυτο.ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ.
Σε αντίθεση με τους αρχαίους ημών προγόνους,οι οποίοι πρώτοι μεταξύ των πρώτων εμάχοντο τους εχθρούς.
Τι λέτε κ.Ιστορικέ?
Μήπως να περνάγατε απο τον Σκλαβενίτη?
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
Παρελθνοντικός χρόνος,παροντική ισχύ.
Αντε που δεν σέβεσαι τον γέροντα.
Δεν φταίει αυτός για την ορθογραφία.Ο υπολογιστής φταίει.
Ο Γέροντας σωστά τα γράφει, αλλά ο υπολογιστής είναι Γερμανικής κατασκευής.Ναζι Η/Υ.
Παρούσα ισχύς γράφει ο Γέροντας,παροντική την κάνει ο παλιογερμαναρ΄σα ο Η/Υ.
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
quote:
ΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΦΑΣΙΖΟΥΣΑ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΠΟΥ ΔΙΕΚΡΙΝΕ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ ΣΟΥ
Αντιλαμβάνομαι πως βρίσκεσαι σε σύγχυση. Αυτά κατάλαβες απ' τα λεγόμενά μου?
quote:
ΗΤΟ ΝΑ ΜΗ ΣΕΒΟΝΤΑΙ ΤΟΥΣ ΓΗΡΑΙΟΤΕΡΟΥΣ
Ο σεβασμός εμπνέεται. Δεν επιβάλλεται. Το προχωρημένο της ηλικίας δεν παρέχει άλλοθι ούτε για τις ύβρεις, ούτε για τις προσβολές εναντίον των προγόνων μου.
Ενδεχομένως να αποτελεί άλλοθι για την ανορθογραφία, αν και πολύ αμφιβάλω, οπωσδήποτε όμως όχι για την αγραμματοσύνη.
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
Δεν χρειάζεται να εξηγήσεις ότι δεν ήταν όλοι γερμανοί Ναζί και ότι δεν ήταν όλοι οι στρατιώτες και οι αξιωματικοί φονιάδες.Υπήρχαν πολλοί διαφωνούντες ανάμεσά τους.Απόδειξη η απόπειρα κατα του Χιτλερ.
Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για τον Γέροντα.
Και εμφανέστατη η πρόθεσή του να σε εκνευρίσει, με την αναφορά του στον πρόγονό σου, ώστε να το εκμεταλευθεί με ύπουλο σκοπό.
Αλλά δεν φταίει αυτός.
Ο γ@μημένος ο ναζί Η/Υ φταίει.γράφει ότι γουστάρει και όχι ότι θέλει ο γέροντας!!
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
Edited by - ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΙΓ on 26/02/2013 03:33:37
Το αστείο είναι πως, όταν το αξιοσέβαστο πρόσωπο είναι απόν, αρχίζουμε να προσβάλουμε το πρόσωπο με την εύρεση αδυναμιών του ή αρχίζουμε να διαμορφώνουμε μια θετική εικόνα για το άτομο (ανάλογα του συμφέροντός μας και της διάθεσής μας). Δεν έχουμε όμως τα κότσια να τα πούμε αυτά πρόσωπο με πρόσωπο με το άτομο το οποίο σχολιάζουμε. Παθαίνουμε αμηχανία μπροστά στην παρουσία του γιατί σεβόμαστε (τάχα)την ηλικία του, το φύλο του, την κοινωνική του θέση και (αν έχουμε κάποια πληροφορία για αυτά) τα όσα πέρασε στη ζωή του.
Τι σημαίνει σεβασμός όμως στην πραγματικότητα? Η εμπειρία μου (ακόμα κι αυτή η λίγη μέχρι σήμερα) μου λέει πως σήμερα σεβασμός σημαίνει να φέρεις όριο στα λεγόμενά σου όταν μιλάς με έναν άνθρωπο διαφορετικής ηλικίας/φύλου/κοινωνικής θέσης/παθήματα ζωής λόγω ντροπής ή φόβου!! 
Μα πού βαδίζουμε επιτέλους!? Αυτό είναι το μέλλον της νεολαίας? "Σέβομαι γιατί ντρέπομαι/φοβάμαι"
Σεβόμασε τους μεγαλύτερούς μας γιατί μας σέβονται (τις πλείστες φορές). Οι μεγαλύτεροι μας σέβονται για να τους σεβόμαστε (τις παραπάνω φορές πάλι). Παλιά, όμως, τα επίπεδα της σημερινής έννοιας του σεβασμού ήταν πολύ πιο χαμηλά και η επικοινωνία δέσποζε. Τι άλλαξε τον ορισμό του σεβασμού? 
(Υ.Γ Μιλάμε πάντα για τη γενική κλίμακα του πληθυσμού)
ΟΤΙ ΔΕΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ
If u can live for ever what do u live for???
Σήμερα ενώ έκανα μια βόλτα στη γειτονιά, σκεφτόμουν λίγο το θέμα και κατέληξα πως ο σεβασμός που επιδεικνύουμε στους άλλους είναι και λόγω τιμής, της δικής μας τιμής. Είναι αμέτρητες οι φορές που άκουσα τους γονείς μου να λένε "παιδιά, σήμερα έχουμε ένα σημαντικό επισκέπτη από την τάδε εταιρεία με την τάδε ειδικότητα και θέλω να φερθείτε σαν άνθρωποι με σεβασμό!" Και εμείς, ας φέρουμε ένα παράδειγμα από το σχολείο, όταν μιλάμε με ένα καθηγητή για πρώτη φορά, βλέπουμε να είμαστε όσο πιο "άγιοι" και ευσεβείς γίνεται για να κερδίσουμε την έγνοια του καθηγητή, αλλά και για να του δώσουμε μια γερή δόση της τιμής που μας διακατέχει. Φέρουμε όρια στα λόγια μας απέναντί του γιατί φοβόμαστε μήπως κάνουμε λάθος και δώσουμε μια λανθασμένη αρχική εικόνα στον καθηγητή.
ΟΤΙ ΔΕΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ
Προσπάθησε να γράφεις με ελληνικούς χαρακτήρες για την ευκολότερη ανάγνωση των μηνυμάτων σου.
Ευχαριστώ.
Tον σεβόμαστε και τον αποδεχόμαστε ως άνθρωπο ανεξάρτητα από τις απόψεις του και τις αδυναμίες του.
Καταλαβαίνουμε αυτό που θέλει να πει.
Συμφωνούμε μαζί του.
Το πρώτο κομάτι που αφορά στην αποδοχή είναι το πιο σημαντικό. Διότι η ανάγκη του ανθρώπου για αποδοχή είναι συνυφασμένη με την αγάπη και την ασφάλεια οι οποίες είναι ανάγκες πρωτογενείς.
Στην καθημερινή μας επικοινωνία δίνουμε ιδιαίτερη έμφαση στα λεκτικά-νοηματικά μηνύματα της επικοινωνίας και παραμελούμε τη σημασία της αποδοχής και της αγάπης. Κατά συνέπεια βιώνουμε συχνά τη σύγκρουση και την ματαίωση στις σχέσεις μας. Νομίζουμε ότι έχει μεγάλη σημασία η άποψη που θα εκφράσουμε. Επιδιώκουμε να πείσουμε τον άλλο ότι έχουμε δίκιο και ότι η δική μας γνώμη είναι η σωστή ενώ του συνομιλητή μας λάθος. Ξεχνάμε ότι στην πραγματικότητα καμιά γνώμη ή άποψη δεν είναι απόλυτα σωστή και καμιά δεν είναι απόλυτα λάθος. Όλες οι απόψεις θεμελιώνονται σε κάποια βάση. Αν η βάση αυτή δεν είναι λογική ίσως είναι συναισθηματική. Ίσως προέρχεται από συνειδητές ή υποσυνείδητες ανάγκες, ανασφάλειες, φόβους ή προσδοκίες του συνομιλητή μας. Ακόμη και η παραληρηματική έκφραση ενός σοβαρά ψυχικά ασθενή έχει το νόημα και τη σημασία της. Το παραλήρημα φαίνεται τρελό και ανόητο μόνο σε αυτόν που δεν έχει την ικανότητα να το αποκωδικοποιήσει. Για τον ειδικό ψυχικής υγείας όμως όλες οι ιδέες όσο τρελές και αν φαίνονται κρύβουν ένα βαθύτερο νόημα. Με σεβασμό στο πρόσωπο του ασθενή και με πρόθεση αποδοχής και αγάπης προσπαθεί να ανακαλύψει τρόπους για να τον βοηθήσει. Στις καθημερινές μας σχέσεις συνήθως δεν έχουμε να κάνουμε με ψυχικά ασθενείς. Όλοι οι άνθρωποι όμως αισθάνονται την ανάγκη να γίνουν αποδεκτοί και να αγαπηθούν. Ο σεβασμός και η αγάπη είναι τα κλειδιά της επικοινωνίας με τα οποία μπορούμε να καταλάβουμε τον άλλο. Αυτή είναι άλλωστε και η ετυμολογική σημασία του ρήματος κατα-λαβαίνω. Σημαίνω ότι λαβαίνω τον συνομιλητή μου. Έρχομαι κοντά του, τον παίρνω μέσα μου, τον αγκαλιάζω και τον ενσαρκώνω στη ζωή μου. Αυτό είναι το κοντά και το μαζί ... η ενότητα μέσα στην αγάπη. Μέσα στον βιωματικό-επικοινωνιακό ορίζοντα της αγάπης ο άλλος νιώθει άνετα, αισθάνεται σαν να επέστρεψε στο σπίτι του. Αισθάνεται άνεση και ασφάλεια και τολμά να ξεκλειδώσει τα αισθήματά του, να αποκαλύψει βαθύτερες πτυχές του εαυτού του, να επεκτείνει τους προβληματισμούς του.Χωρίς την αγάπη η επικοινωνία εκπίπτει σε αγχώδη διαμάχη. Όταν προσπαθούμε να αμφισβητήσουμε τον άλλο και να αναιρέσουμε τις απόψεις του τον σπρώχνουμε να περιχαρακωθεί και να αμυνθεί. Όταν επιδιώκουμε να αλλάξουμε με το ζόρι τον τρόπο που ερμηνεύει τον εαυτό του, τους άλλους και την πραγματικότητα διαστρέφουμε την επικοινωνία σε πόλεμο.Ο πόλεμος δεν είναι επικοινωνία αλλά αποξένωση. Ίσως είναι αναπόφευκτη τακτική σε ένα πρώιμο στάδιο της προσωπικής μας πορείας. Αλίμονο όμως αν με το πέρασμα των χρόνων δεν μυηθούμε στην τέχνη της αγάπης.
soul
soul
quote:
Εαρινός
Σεβασμός, η άνευ όρων αποδοχή (ζεστασιά, η ειλικρίνεια, η γνησιότητα, η αυτοαποκάλυψη,η ευκρίνεια).
Μάλιστα, αυτός φαίνεται ένας πολύ πιο ικανοποιητικός ορισμός για την έννοια του σεβασμού. Είναι, δηλαδή, η διατύπωση των λογιών μας με αποδεκτικότητα, να είμαστε σε θέση να ακούμε κάθε διαφερτική άποψη χωρίς να την κατακρίνουμε άσκοπα και ακαριαία.
Θα ήθελα τώρα να επιμείνουμε λίγο στο θέμα της τάση μας να χρησιμοποιουμε τη λεκτική/νοητική επικοινωνία βάζοντας στη άκρη την αποδοχή και την αγάπη. Λόγω της ερμηνείας που έχει πάρει ο σεβασμός σήμερα, πιστεύουμε αυτά που λένε οι πολλοί και τα θεωρούμε απόλυτα με μισαλλοδοξία. Αμέσως κατακρίνουμε αυτούς που διατυπώνουν διαφορετική άποψη λέγοντάς τους πως είτε είναι παράλογο, είτε είναι ηλίθιο, αφού έρχεται σε αντίπαράθεση με το "απόλυτο". Πολλές φορές βλέπω στους καθηγητές μου τέτοια στάση. Ένας μαθητής πάει να ρωτήσει κάτι με τη δική του άποψη σε ένα θέμα και ο καθηγητής ανταποκρίνεται κάπως "σταμάτα! έτσι είναι, τελεία και παύλα!". Στις περιπτώσεις αυτές συνήθως προηγείται "βασάνισμα" του καθηγητή με παραποιήσεις των εντολών του, οπότε είναι κάπως δικαιολογημένος. Αλλά σε μερικές άλλες περιπτώσεις, αυτό γίνεται χωρίς να προηγηθεί κάτι που να εξηγεί αυτή την έλλειψη σεβασμού. Σε αυτές τις περιστάσεις, ο καθηγητής απαιτεί το δικό μας σεβασμό απέναντί του, ενώ ο ίδιος μας κατακρίνει με κάθε μια κουβέντα μας (όχι άσχετη φυσικά, εννοώ που να έχει σχέση με το μάθημα). Στο είναι εντελώς μπερδεμένη η κατάσταση γι'αυτό είναι και λίγο λάθος παράδειγμα σεβασμού.
Όμως ας δούμε τι γίνεται στην υπόλοιπη κοινωνία... Η έλλειψη αποδεκτικότητας, πολλές φορές έφερε στις σωστές επιλογές. Για να φτάσουμε στις ορθές απόψεις, πρέπει να έχουμε μια γερή δόση διαφόρων απόψεων του ίδιου θέματος και έπειτα να αρχίσουμε να συνδέουμε κοινούς παράγοντες και να διατυπώνουμε μια, κατά τη γνώμη μας, ολοκληρωμένη άποψη περί του θέματος. Ακόμα και η πιο κομψή ερμηνεία ενός φαινομένου, μπορεί να αποδειχτεί εσφαλμένη, γι'αυτό πρέπει είμαστε ευσυνείδητοι για το τι σκοπεύουμε να υποστηρίξουμε. Πάντως, αυτό που κατάλαβα τόσα χρόνια, είναι πως η ουδετερότητα υπήρξε τις πλήστες φορές η πιο ασφαλής απόφαση. Η ουδετερότητα, ωστόσο, είναι πιο μισαλλόδοξη από τις αντίθετες απόψεις. Δεν εκφέρεις άποψη, δεν δείχνεις κατανοητικότητα και αποδοχή, είσαι απόλυτος, στηριγμένος στις δικές σου απόλυτες απόψεις.
Ο σεβασμός ως προς το φύλο/ηλικία/κοινωνική θέση/κ.α. δείχνει πως σε κάθε περίπτωση η αποδεκτικότητα διαφέρει. Όμως, πιο εύκολα αποδεχόμαστε τα λόγια ενός συνημίλικού μας παρά του παππού μας ή πιο πολύ ακούμε τον χτίστη παρά τον επιχειρηματία. Αυτό συμβαίνει υποθέτω γιατί οι πρώτοι (συνομίληκος, χτίστης) φέρουν την άποψή τους ως μοναδική χωρίς τη δυνατότητα ύπαρξης παραλλαγών, ενώ οι δεύτεροι (παππούς, επιχειρηματίας) είναι λιγότερο σίγουροι, ή μάλλον περισσότερο αποδεκτικοί όταν εκφράζουν τις δικές τους σκέψεις. Γι'αυτό και εμείς, ως καινούριοι στα θέματα συζήτησης, προτιμάμε αυτό που φαίνεται περισσότερο σίγουρο. Μόνο αυτοί που έχουν μελετήσει καλά ένα θέμα τολμούν και εκφέρουν δική τους άποψη στηριζόμενοι στη δική τους κρίση.
ΟΤΙ ΔΕΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ
"Could it be my imagination, the mirror of my fantasy? - A fear-induced hallucination - Or is there no way back from the halo of darkness?"
Είτε δάσκαλος είναι αυτός ή καθηγητής είτε γονιός ή με οποιαδήποτε άλλη ιδιότητα εκφέρεται και νοηματοδοτεί αλλα και νοηματοδοτείται απο τον εσωτερικά καταχωρημένο κώδικα πεποιθήσεών του αλλα και απο τις ιδέες με τις οποίες έχει ταυτίσει πρόσωπα και πράγματα!
Πνούς των ανθρ΄πων νοηματοδοτείται εκ των εντυπώσεών του και θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι πριν την διατύπωση προηγείται η εντύπωση και η οποία δημιουργεί τις ιδέες με τις οποίες πλέον αξιολογεί και σκέπτεται κάθε άνθρωπος!
Ο καθηγητής κρίνει και αξιολογεί με τον δικό του κριτικό νού ...πολλές φορές ενός μέσου ανθρώπου που βλέπει απέναντί του , έναν άνθρωπο και αυτό γι'αυτόν αποτελεί μια αδιαπραγμάτευτη αλήθεια ..
Αλλα ο άνθρωπος δεν αποτελεί μια μονάδα ...ούτως ώστε να πούμε ότι είναι αυτό..-ένα ενικό- ...και αυτό διότι είναι ένα λογικό ον αλλα ταυτόχρονα και ένα ψυχικό όν , μια ψυχική οντότητα και μάλιστα η ψυχολογία του διαδραματίζει κυρίρχο ρόλο στις καθημερινές του συνδιαλέξεις!
Μάλιστα , αν υπάρχει φόβος και έλλειψη εμπιστοσύνης στον εαυτό του αλλα και στον άλλο , οι περισσότερες λειτουργίες του είναι εκχωρημένες στο να λύσουν εξισώσεις συναισθηματικού περιεχομένου , με αποτέλεσμα οι λογικές του δεξιότητες να μην βρίσκονται σε ένα καλό και αποδεκτό επίπεδο , ως αποτέλεσμα ψυχικών διαταραχών!
Έχω την αίσθηση , ότι πολλοί λίγοι έως ελάχιστοι δάσκαλοι ή καθηγητές , έχουν κατοχυρώσει δικαίωμα να λέγονται και να είναι γενικότερα εκπαιδευτικοί και αυτό διότι οι περισσότεροι εξ αυτών κρίνουν με αυστηρά λογικά κριτήρια , πράγμα το οποίο -δυστυχώς- δεν είναι παραγωγικό και αποτελεσματικό!
Μια ματιά , μια χειρονομία και ένας συγκεκριμένος τρόπος συμπεριφοράς λειτουργεί θεματικά στην ψυχολογία και μάλιστα του μικρού παιδιού , με αποτελέσματα πολλές φορές αρνητικότατα για την ίδια την ζωή του και την αίσθησή του για τον εαυτό του και για τους ανθρώπους γενικότερα με τους οποίους "καλείται" να επιδράσει και να συνεργασθεί!
Τα παιδιά αντανακλούν το γενικότερο πλαίσιο αναφοράς στο οποίο και απο το οποίο νουθετήθηκαν και εκ του οποίου διαστρωματώνεται ο ψυχισμός και η "λογική" στάση τους απέναντι στα πράγματα!
Παιδιά τα οποία κατακρίθηκαν για τις δεξιότητές τους αλλα και τις ικανότητές τους , έχουν υιοθετήσει μια αρνητική θέση ως προς τον εαυτό τους και η οπία λέει:"Δεν είμαι ικανός , ούτε αποδεκτός αλλα δεν είμαι εντάξει ...οπότε δεν αξίζω και δεν έχω τύχει σεβασμού και αγάπης.."....
Στην συνέχεια αυτά τα παιδιά είναι καχύποπτα σε κάθε καθημερινή επίδρασή τους με τον οποιοδήποτε , δεν εμπιστεύονται κανέναν και βρίσκονται σε μια διαρκή ετοιμότητα και διερεύνηση της στάσης όλων απέναντί τους!
Όλο τους το "είναι" ....είναι εκχωρημένο στο να λύσει παλιές εξισώσεις που έχουν να κάνουν με εσωτερικά προβλήματα και ανάγκες..με αποτέλεσμα να μην ασχολούνται σχεδόν καθόλου με θέματα που έχουν να κάνουν με την περαιτέρω καλλιέργεια τους και ανέλιξή τους ... ούτως ή άλλως είναι παγιωμένη η αίσθηση περί του εαυτού τους:"Ότι και να κάνω , τα κάνω 'σ@@@ά..."..
Αυτοί οι άνθρωποι δεν επιδεικνύουν κανέναν σεβασμό στο προσωπό τους και εκ των πραγμάτων δεν μπορούν -όχι δεν θέλουν..- να επιδείξουν σεβασμό έναντι κανενός..!
Δυστυχώς είναι κοιωνικό πρόβλημα και μείζονος σημασίας!!!
soul
Τώρα, αναφορικά με τη σύγχρονη και πολυπλοκότερη δομικά και λειτουργικά κοινωνία μας, ο σεβασμός προκύπτει στα πλαίσια κοινωνικών συμβάσεων όχι μόνο σχετικών με την ηλικία, αλλά και με τον "επαγγελματικό" τομέα...(π.χ. ο σεβασμός που εμπνέει ένας διακεκριμένος Πανεπιστημιακός, ένας ιερέας κλπ.) χωρίς όμως να αποφεύγεται και ένας βαθμός υποκρισίας στη συμπεριφορά μας. Λόγου χάρη υπάρχουν άτομα μεγαλύτερης ηλικίας που δεν μας εμπνέουν εύκολα τον ειλικρινή σεβασμό αλλά τον δείχνουμε μέσω προσποίησης λόγω της επαγγελματικής τους θέσης η οποία ενδεχομένως συνδέεται με τη δική μας πρόοδο (π.χ. ένας καθηγητής που μπορεί να σε κόψει σ'ένα μάθημα).
Διαβάζοντας και μετέπειτα παρατηρώντας , με ευκολία θα μπορούσα να πώ , άρχισα να βλέπω την "πηγή" των δυσαρμονιών ανάμεσα στους ανθρώπους και ιδιαίτερα στις "ενεργές ηλικίες"....
Εκεί τα προβλήματα είναι "λιβιδινικής προ-ελεύσεως" και γίνεται ολόκληρη μάχη καθημερινά και σε όλες τις συνδιαλέξεις των ανθρώπων για την κυριαρχία της ισχύος...του "φαλλού"!
Όλα όσα κάνουν οι άντρες , κινήσεις...μορφασμοί..κυριαρχικό βλέμμα..άνεση κινήσεων και προσπάθεια ευτελισμού των άλλων στα μάτια των υπολοίπων και δή των γυναικών , έχουν ένα στόχο και μόνο...την κυριαρχία και την αναγνώρισή τους δια μέσου αυτού του μηχανισμού , ως υπέρτερου και κατα συνέπεια ως η καλύτερη επιλογή σε σχέση με τους υπολοίπους παρευρισκομένους και όχι μόνο!
Εδώ πέραν κάθε αμφιβολλίας δηλώνεται η εξάρτηση του υποκειμένου άνθρωπος και η καταστατικής φύσεως διατρησή του και η χειραγώγησή του απο καταστατικής φύσεως νομοτέλειες και ο σεβασμός επι τη εμφανίσει αυτών των νομοτελειών δεν βρίσκει χώρο...
Η εκ-μηδένιση του φερομένου ως αντίπαλος αποτελεί μονόδρομο για την επι-κυριαρχία και την επιλογή του .... κάθε αρσενικό -αλλα και θηλυκό- θα υποκειμενικοποιείται όσο είναι ενεργό σε αυτήν την (ψυχοφθόρα) διαδικασία και δώ έννοιες όπως -σεβασμός-εκτίμηση-κλπ- αντίκεινται του σκοπού...για την ακρίβεια δεν χρησιμεύουν , θα έλεγα μαλιστα το εντελώς αντίθετο!
Η φύση του ανθρώπου προστάζει και άρχει αλλα "ουκ ες αεί άρχει" , γι'αυτό και βλέπουμε μεγαλύτερους ανθρώπους -αποσυρμένους- να έχουν μια στωϊκότητα..ηρεμία..σεβασμό και όμορφα γενικότερα συναισθήματα και πολλές φορές να γελούν με τον εαυτό τους και τα καμώματά τους σε πρώϊμους χρόνους!
Χρειάζεται -ως προϋπόθεση- βαθειά γνώση του εαυτού , για να μπορέσει το υποκείμενο άνθρωπος να αποστασιοποιηθεί απο την φύση του...δύσκολο αλλα όχι ανέφικτο!
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...