- Ταξίδι στον χρόνο. Κατά πόσο είναι εφικτό? - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

quote:

---

Ξένος γίνεσαι
και μακριά μου
μοιάζεις να'σαι εχθρός μου
Μα υπάρχει μια λάμψη απ'τα μάτια σου
που έχω δεί και δεν μ'αφήνει να σε προσπεράσω
Κι ένα χαμόγελο σαν ήλιος
που τη καρδιά μου κρατάει ακόμα ζεστή
Όμως όλ'αυτά μέσα στα τόσα δυσοίωνα
είναι μια κλοστή που δύσκολα κρατιέμαι
Μα πές μου Αγάπη μου
αξίζει ακόμα να "περιμένω"
μια αγγαλία...
Αντέχει ο κόσμος σου
την Θάλασσα θλύψης και μοναξιάς
που'χεις αφήσει στο πέρασμά σου...

Σ'αγαπώ !

---

quote:

---

μητε αξιζω την προσμονη σου
μητε την αγκαλια σου...
η λαμψη των ματιων μου
ειναι πλεον σκοτεινη και
καθε χαμογελο μαραθηκε στον ηλιο
που δεν φανηκε στον οριζοντα μου.

ξερεις εσυ μοναχα
πως τρεμει η ανασα μου σαν ξενυχτω
στο σωμα σου και το χρωμα των ματιων μου
πως ανοιγουν πλαι σου την μερα.
μητε εχθρος σου ειμαι
μητε φιλος σου.

ειμουν ενα ροδο που ανθισε
και οσο αρωμα ειχε το ξοδεψε
στην ευωδια σου.
ειμουν ενας ουρανος που ολο
το γαλαζιο του το ξοδεψε
στην θεαση των ματιων σου...

δεν ειμαι τιποτα πια
παρα μια γκρι γραμμη
σε ουρανο που δεν κοιταζει κανενας...

μην περιμενεις
κανεις νεκρος δεν
γυρισε απο τον αδη.

εισαι η γυναικα μου
και ειμαι ο αντρας σου.
σ'αγαπω και ξερω οτι δεν φτανει.
μου φτανει ομως που σ'αγαπω.

---

Γιάννης Ζαρκάδης

χτυπω τα δακτυλα στο τραπεζι/
μητε αντεχω τοση σιωπη/μητε την αξιζω/

βουτω στο αιμα/πυρωμενος
θεος πεφτει απο τον ουρανο
στον κηπο των ελαιων/

βουρκος απο στριμωγμενα
χαμογελα/ο κηπος που
μαραθηκε αφησε πισω σου
σκιες και μια ευχη

βροχη καθαρια να σκισει την
αναρμοστη σαρκα μου/βαπτισμα
πυρος στο δισκο τον χρυσο
το κεφαλι του προφητη/

εκλειψη ηλιου/
σταθηκες να μετρησεις τις
σταγονες της βροχης;/
στη λασπη συρθηκες ποτε
να πεις τα σ'αγαπω σου;

στα γονατα πονω/ειναι ο
λοφος αποτομος και ο
σταυρος βαρυς/του πλανεμενου
την οψη να την διηγουνται
οι ανθρωποι του αδη/

Μετα-νοησες;

αν μετα νοησες τι ενιωσα
τοτε θα αρχισω και παλι
την πυρινη αυτοκτονια μου

αν μετανοησες τοτε την πυλη
του βυθου να διαβω θελησες
και κει που παω οι χαρτες
ειναι ματαια υπομονη..

λατρεψτε την μορφη μου,
τα ματια μου σαν λαμπω
το σκοταδι σας,
οικοδομηστε ναους στοες
να υμνουν οι σκιες σας
λατρεψτε με/
τα καρφια που με τρυπησαν
και στον σταυρο που
ανετειλα τον Πονο
κρεμαστε τα στα στηθη σας

μοναχα αφηστε με μοναχο...
στο βυθο μου ο Ιχθυς ο
Μεγας...

Γιατι με εγκαταλειπεις;

σου φωναξα/στον πρωτο σταυρο/την γεννηση μου
και Συ μεσα μου αποκριθηκες ενα χαμογελο νεκρο

Εγω η αγνη πορνη που την ψυχη μου ειδα
σε νεκρωσιμη ανασταση...

Εγω ο μαθητης που αρνηθηκε το πνευμα την ψυχη και Σε
σε αλλαλαγμους του πρωινου του ζωου...

Εγω η Παρθενα μητρα που σκουπισα το σταυρωμενο
αιμα και τυλιξα την σαπια σαρκα σου σε καθαριο
σεντονι...

Εγω οι φωνες του πληθους εκδικησης.

Εγω νιπτω τα χειρας μου...

Εγω ο Μοναδικος Ιουδας του Εαυτου μου...

Τετελεσθαι

ολα περνανε λενε
και μας αφηνουν πισω

χμ..+γω εδω
αναρρωτιεμαι το
αυτονοητο

πως περναει;
ακομα δεν καταλαβα

και να μαθω αληθεια
δεν θελω
το κανω μονο για να περναει...

στο πα?
ξεχασα το μπουφαν μου
στον καλογερο στην εξωπορτα
και την ψυχη μου
στα χειλη σου...

ολα περνανε...
μα δεν με νοιαζει
δεκαρα δεν δινω
ειμαι πιο δυνατος
απο τον γερο κρονο

τωρα πια τις νυχτες αλλα με
νοιαζουν πιοτερο...

αν εφαγες + αν κοιμασαι
αν κρυωνεις ή αν φοβασαι

μα πιο πολυ απ'ολα
ενα τριγυρνα στο μυαλο μου

---σταζει ακομα η βρυση;---

θα την φτιαξω
υποσχομαι

Εσυ δεν εισαι Εσυ
αλλα Εγω που μιλω
για σενα

Εγω + Συ
τεινουμε στο απειρο~...

+ εμεις;
γινηκαμε/
Το απειρο Eνα.

ποδοπατουνε τις σκεψεις μου
εκεινες τις αργοσυρτες ανηφορες μου
καμπυλωνει η θεληση στο φως της μερας

κατι απορει μεσα μου
την αληθεια που βιωνει

Απουσια φωτος/η σκια μου ζαρωσε
των ματιων μου το αυτοφωτο