- ΨΥΧΟΦΑΡΜΑΚΑ ΣΕ ΠΑΙΔΙΑ - ΝΕΑ - Μέσα από το Διεθνές Internet
Γράφω λοιπόν ένα μικρό απόσπασμα από το άρθρο (ιταλικό κείμενο και μια μετάφραση)
“Psicofarmaci ai bambini italiani, è uno scandalo. Troppi e somministrati con troppa leggerezza. In cinque anni in Italia la prescrizione di psicofarmaci ai bambini è aumentata addirittura del 280 per cento. Negli Usa, dove i bambini in terapia sono più di undici milioni, l’aumento è stato del 150 per cento"
«Ψυχοφάρμακα σε παιδιά στην Ιταλία, ένα σκάνδαλο. Υπερβολικά και χορηγούμενα με πολύ ελαφρότητα. Σε πέντε χρόνια στην Ιταλία η συνταγολόγηση ψυχοφαρμάκων σε παιδιά αυξήθηκε κατά 280%. Στς Ηνωμένες Πολιτείες, όπου τα παιδιά υπό θεραπεία είναι περισσότερα από έντεκα εκατομύρια, η αύξηση ήταν 150%.»
Συνεχίζει το άρθρο παρακάτω
"Ma gli scandali non finiscono qui - dice Luca Poma - si stanno aprendo in Italia, su tutto il Territorio 82 Centri per la somministrazione di psicofarmaci ai bambini “iperattivi”.
Τα σκάνδαλα δεν τελειώνουν εδώ. Ανοίγουν στην Ιταλία σε όλη την επικράτεια 83 Κέντρα για την χορήγηση ψυχοφαρμάκων σε «υπερκινητικά παιδιά»
Παρακάτω
’Emea, l’Agenzia Europea per i farmaci, ha autorizzato la somministrazione del Prozac, la discussa e potente “pillola della felicità”, ai bambini già da otto anni dopo appena 4-6 sedute di psicoterapia senza risultati
Emea Η ευρωπαική εταιρεία (?) για τα φάρμακα ενέκρινε την χορήγηση του Προζάκ, το συζητημένο και ισχυρό «χάπι της ευτυχίας» σε παιδιά από οκτώ χρονών μόλις μετά από 4-6 επισκέψεις ψυχοθεραπείας χωρίς αποτέλεσμα.
Δεν θέλω να το σχολιάσω. Απλά υπό σκέψη..
Δεν πάμε καλά... καθόλου καλά!
'We are either alone in the universe or we are not. Both ideas are overwhelming'
-Arthur C. Clarke-
Ελπίζω η Ελλάδα να κρατηθεί έξω από την νέα μόδα, αν και δεν το βλέπω δυστυχώς από αυτά που ακούω.
Πάντως στην Αμερική η χορήγηση ψυχοφαρμάκων σε παιδιά δεν είναι κάτι ασυνήθιστο αν και οι περισσότεροι γιατροί προσπαθούν να κρατήσουν μια πιο ισορροπημένη στάση.
Διαβάστε τι λέει το Mayo Clinic για την χορήγηση αντικαταθλιπτικών χαπιών σε παιδιά και πως αυτή σχετίζεται με αυξημένες πιθανότητες για τάσεις αυτοκτονίας.
http://www.mayoclinic.com/health/antidepressants/MH00059
Ψάχνουμε για εύκολες λύσεις αντί να κάτσουμε και να σκεφτούμε έστω και για λίγο για το τι φταίει.
Να μη λες με πολλά λόγια λίγα πράγματα, αλλά με λίγα λόγια πολλά.
Το να κωφαίνουμε σε διάφορα ζητήματα που είναι επιβλαβή για την ψυχοσύνθεση των παιδιών και μετά να τα χαπακώνουμε είναι η εύκολη λύση.
Άντε να δούμε πως θα είναι ο κόσμος σε 100 χρόνια...
In anticipation of my resurrection...
Ας πούμε για τα ψυχοφάρμακα.
Στην Ελλάδα, ένα υπερκινητικό παιδί μέσα σε μια τάξη αντιμετωπίζεται από το δάσκαλο μέσα από παιδαγωγικές ενέργειες, συνήθως με την ανάθεση εξειδικευμένων εργασιών όπου θα εκτονώσει δημιουργικά την περισσευούμενη ενέργειά του.
Στις αμερικανικές τάξεις, ο στόχος δεν είναι η δημιουργία. Στόχος είναι η ησυχία που προέρχεται από τον ακρογωνιαίο λίθο που στηρίζει το αμερικανικό σχολείο: Discipline. Πειθαρχία.
Εκεί, ο δάσκαλος από τις πρώτες τάξεις στο δημοτικό σχολείο μέχρι την 12η (Γ΄ Λυκείου) έχει το δικαίωμα να δώσει ψυχοφάρμακα στο μαθητή για να μείνει ήσυχος στην τάξη. Αν ο μαθητής αντιδράσει και δεν πάρει τα φάρμακα που θα του δώσει ο δάσκαλος ή ο διευθυντής, τότε παραδίνεται στην αστυνομία (η οποία στα δημόσια σχολεία είναι ΜΕΣΑ στο σχολείο) για τα περαιτέρω (προσωρινός εγκλεισμός σε ίδρυμα και παρακολούθηση). Προσέξτε! Δε μιλάμε για κλινικές καταστάσεις. Μιλάμε για κάποιον μαθητή που απλά δεν κάθεται φρόνιμα στην τάξη!
Και μια και μιλάμε για σχολεία, δεν μπορώ να μην αναφέρω το άσχετο μεν αλλά ενδεικτικό γεγονός που συνέβηκε στο σχολείο της κόρης μου το Γυμνάσιο William Cullent Bryant High School (αριθμός παιδιών: 4.500).
Μαθητής έγραψε σε έκθεση αρνητικά σχόλια για την επέμβαση των Η.Π.Α. στο Ιράκ. Ο δάσκαλός του θεώρησε τις ιδέες του μαθητή επικίνδυνες για την εθνική ασφάλεια (!) και ειδοποίησε το FBI(!!) το οποίο επενέβηκε και πήρε το μαθητή την επόμενη μέρα για ανάκριση(!!!).
Ευτυχώς η απόσπασή μου τελειώνει τον Αύγουστο και επιστρέφω στον πολιτισμό και την ελευθερία.
macedon
Τι να πει κανείς.. Γι'αυτή τη χώρα έχουμε όλοι λίγο πολύ δημιουργήσει μια έστω μακρινή εντύπωση.
Ο φόβος μας βέβαια είναι πόσο αλήθεια μακριά από εμάς είναι όλα αυτά. Εχω την αίσθηση ότι πλησιάζουν επικίνδυνα.
Θα γυρίσω στην ελευθερία λες. Αυτό το συναίσθημα είναι πολύ έντονο για κάποιον έλληνα που είναι μακριά. Εζησα πάρα πολλά χρόνια στο εξωτερικό και όταν επέστρεφα είπα το ίδιο.
Φοβάμαι ότι όλη αυτή η παράνοια θα είναι και το δικό μας "αύριο" αναγκαστικά. Και μπορεί να μην θέλουμε να μπούμε στο τσουβάλι. Εχουμε "χαλαρώσει" όμως αρκετά θα έλεγα..
Σε ένα μεγάλο ποσοστό ίσως να συμβαίνει κάτι τέτοιο αλλά μήπως αυτό δεν γίνεται πάντα?
Μήπως ένα υπερκινητικό παιδί έχει διαρκώς τα μάτια των καθηγητών του στραμμένα επάνω του είτε με καχυποψία είτε με αδιαφορία?
Σχετικά με την κατάσταση στα αμερικάνικα σχολεία θα συμφωνήσω μαζί σου πως ένας σημαντικός στόχος είναι η πειθαρχία.
Όμως αυτό πιστεύω οτι εν μέρει έχει λειτουργήσει αντίθετα με τους σκοπούς του εκεί εκπαιδευτικού συστήματος.
Αν σκεφτούμε σε τι επίπεδα είναι η εφηβική εγκληματικότητα, πόσες συμμορίες ανηλίκων λυμαίνονται στις γειτονιές, πόσα παιδιά μπαίνουν οπλισμένα στο σχολείο τους και σκοτώνουν όποιον βρουν μπροστά τους - καθηγητές και συμμαθητές τους - τότε θα δούμε οτι κάτι δεν πάει καλά, σωστά?
Ένα εκπαιδευτικό σύστημα οφείλει να διαμορφώσει ανθρώπινες συνειδήσεις στραμμένες στις έννοιες της ελευθερίας, της δημιουργικότητας και της υπευθυνότητας.
Με άλλα λόγια δεν θα πρέπει να έχει ως στόχο μόνο την μεταφορά γνώσεων αλλά τη μεταφορά προτύπων, αξιών κι ηθικών κανόνων.
quote:
Μαθητής έγραψε σε έκθεση αρνητικά σχόλια για την επέμβαση των Η.Π.Α. στο Ιράκ. Ο δάσκαλός του θεώρησε τις ιδέες του μαθητή επικίνδυνες για την εθνική ασφάλεια (!) και ειδοποίησε το FBI(!!) το οποίο επενέβηκε και πήρε το μαθητή την επόμενη μέρα για ανάκριση(!!!).
Μια κλασσική προσπάθεια ελέγχου των ανθρώπινων συνειδήσεων...
Αλήθεια, αυτό για ποιό λόγο γίνεται - πέρα από τον προφανή?
Μήπως φοβόμαστε να οτι μπορεί να ακούσουμε κάτι που ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα ή προσπαθούμε έτσι να καταπνίξουμε τον εσωτερικό μας αντίλογο?
quote:
Ευτυχώς η απόσπασή μου τελειώνει τον Αύγουστο και επιστρέφω στον πολιτισμό και την ελευθερία.
Εύχομαι ειλικρινά να έρθει γρήγορα ο καιρός που θα μας γράφεις μηνύματα από την πατρίδα... 
Σε αυτόν τον καιρό όμως σίγουρα θα πάρεις κάποια μαθήματα από την παραμονή σου εκεί και τις εμπειρίες σου που, αν τις διαχειριστείς εποικοδομητικά, θα ωφελήσουν τόσο εσένα όσο και τα παιδιά τα οποία είναι στα χέρια σου.
Αν κι αυτό το θεωρώ σχεδόν σίγουρο για σένα... 
In anticipation of my resurrection...
quote:
Μαθητής έγραψε σε έκθεση αρνητικά σχόλια για την επέμβαση των Η.Π.Α. στο Ιράκ. Ο δάσκαλός του θεώρησε τις ιδέες του μαθητή επικίνδυνες για την εθνική ασφάλεια (!) και ειδοποίησε το FBI(!!) το οποίο επενέβηκε και πήρε το μαθητή την επόμενη μέρα για ανάκριση(!!!).
Στόχος του Αμερικάνικου σχολείου δείχνει οτι θέλει να βγάλει τα παιδιά φανατισμένους πεζοναύτες. Το FBI πρέπει τώρα να πάρει για ανάκριση τους περισσότερους Αμερικανούς πολίτες που διαφωνούν πιά ανοιχτά ποιός ξέρει πόσος καιρός θα του πάρει για να ανακρίνει κανα δισεκατομύριο ανθρώπους.
Το περιστατικό αυτό δείχνει δυστυχώς οτι τον πλανήτη κυβερνά η χώρα του χειρότερης μορφής φασισμού. Και τις φασιστικές ιδέες διακυβέρνησης τους θέλουν να τις περάσουν και στα υπόλοιπα έθνη σύμφωνα με τα γούστα τους με ύμνους πάντοτε στην μαμά Αμερική.
Και κάποια άλλα στοιχεία από το σχετικό άρθρο που πρωτοανέφερα.
To 2001 o Mamoru Takuma γρονθοκόπησε θανάσιμα 8 παιδιά στο σχολείο και τραυμάτισε άλλα 15 ενώ ήταν υπό την επήρεια ενός ηρεμιστικού.
Το 1999 ο Kip Kinkel, 15 ετών, σκοτώνει 2 άτομα και τραυματίζει άλλους 22 στο σχολείο του στο Springfield του Oregon. Ηταν υπό την επείρια ψυχοφαρμάκων. Στις Ηνωμένες Πολιτείες 8 στις 13 αιματηρές επιθέσεις που έγιναν σε σχολεία, έγιναν από εφήβους που έκαναν χρήση ψυχοφαρμάκων. Το 2001, ο Andrea Yates έπνιξε τα πέντε του παιδιά ηλικίας 6 μηνών έως 7 ετών. Ενα από τα αντικαταθλιπτικά που κατανάλωνε, όπως ανέφερε η φαρμακευτική εταιρεία που το παράγει προκαλεί σκέψεις αυτοκτονίας.
Ας φανταστούμε ένα λαό όπου ένα μέρος έχει μπει στη κανονική πρέζα, ένα άλλο στη πρέζα των φαρμακοβιομηχανιών, ένα τρίτο μέρος στη πρέζα του φανατισμού και του αρρωστημένου εθνικισμού, ένα τέταρτο μέρος στη πρέζα της βιομηχανίας του θεάματος, κι ένα άλλο ακόμα στη πρέζα των πολυεθνικών. Ενα λαό που όταν τα παιδιά του φεύγουν για κάποιο πόλεμο ανοίγουν βιαστικά τους χάρτες για να μάθουν που ακριβώς πέφτει η χώρα που θα επιτεθούν γιατί δεν ξέρουν. Ανάμεσα σ’αυτά να προσθέσουμε όλων των ειδών τις παραθρησκευτικές οργανώσεις, όλων των ειδών τις οργανώσεις ουφολόγων, καταστροφολόγων, προφητών, μυστικών οργανώσεων, κλπ , και όλοι αυτοί υπό τη σκέπη κάποιου που συνομιλεί με το ...Θεό.
Και για να μην μιλάω μονόπλευρα από την άλλη μεριά αξιόλογοι άνθρωποι του πνεύματος και της τέχνης και της επιστήμης που προσπαθούν μάταια να επιβιώσουν και κάθε τους βήμα είναι ένας γολγοθάς. Γιατί υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος και μας έχει δώσει τρανταχτά δείγματα.
Μας φαντάζεστε κι εμάς κάπως έτσι? Θέλουμε?