- ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
«Δηλαδη εχεις την εντυπωση οτι πριν τους ρωμαιους επικρατουσε ταξη?Εαν ναι, ξαναδιαβασε ιστορια.Εκτος και αν εξαιρεις τους Περσες θεωρωντας μονο κακους για την ελλαδα τους μουσουλμανους η τον Αλαριχο.»
Τάξη δεν ισχυρίστηκα εγώ ότι επικρατούσε, αλλά εσύ. Εσύ προέβαλλες το επιχείρημα της τάξης.
Όπως και να έχει όμως, οι μεν Πέρσες πάθανε ότι πάθανε, οι δε διαμάχες μεταξύ των Ελληνικών πόλεων ήταν μια εσωτερική κατάσταση, και κανείς δεν επέβαλε κάτι διαφορετικό, είτε ως θρησκεία, είτε ως όνομα (ρωμιός-ρωμαίος), είτε ως γενικότερη στάση ζωής και κοσμοθέασης.
Efstathios:
«Διοτι οπως αποδειχθηκε τελικα και οπως καταγραφηκε απο την ιστορια ,η μονη περιοδος που τα συνορα της ελλαδας παρεμειναν αλωβητα και μεσα στην ελλαδα επικρατουσε ταξη ηρεμια και ασφαλεια ητανε επι ρωμαικης κατοχης και περιπου για 350-400 χρονια.»
Μιλάμε για μια περίοδο κατάκτησης από την Ρώμη. Απλά και ξεκάθαρα. Δεν θα καθαγιάσουμε πια και….τον κατακτητή!!
Αυτό που συνάμα είναι αλήθεια, είναι ότι έως το 325 ο Ελληνισμός αναπτύσσονταν δίχως προσχώματα από καμία θρησκεία και από κανέναν δογματισμό ή θεοκρατικό μηχανισμό. Έλληνες δάσκαλοι δίδασκαν τα παιδιά των Ρωμαίων, οι φιλοσοφικές σχολές ανθούσαν, κανείς δεν διώκονταν για τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις.
Μετά το 325 ωστόσο, άρχισε να πέφτει το σκοτάδι της Ανατολής επάνω στην Ρώμη…
Efstathios:
«Να σου θυμισω οτι οταν ο Αλαριχος εφτασε στην Αθηνα οι αθηναιοι συνθηκολογησαν αμεσως μαζι του και συναψανε ειρηνη αδιαφορωντας για τις υπολοιπες πολεις?»
Γιατί, οι «πανίσχυροι» Ρωμαίοι δηλαδή ΤΙ έκαναν??
Τελικά, όλοι εσείς που θεωρείται ως «λαμπρή περίοδο για το έθνος» την σταδιακή εναλλαγή της Ρωμαϊκής έδρας έχετε εξόχως περίεργη ανάγνωση της ιστορίας.
Το 410 μ. Χ. ο Αλάριχος είχε καταλάβει ΚΑΙ ΛΕΗΛΑΤΗΣΕΙ την «αιώνια πόλη», την Ρώμη! Αυτό, το θυμάσαι? Ο Αυγουστίνος για παράδειγμα, εξηγούσε την παρακμή και την πτώση με….αιτίες ηθικές. Την κύρια εύθηνη της πτώσης την είχε το……«προπατορικό αμάρτημα» ! Η Ρώμη είχε γεννηθεί από τους «γιους του Καιν» και κατέληγε στο συμπέρασμα ότι η αμαρτωλή «Εγκόσμια πολιτεία» όφειλε να αντικατασταθεί από τη «Θεια πολιτεία»!
Για τέτοια κατάσταση μιλάμε φίλτατε……
Efstathios:
«Ηταν οι βυζαντινοι ομως που προστατεψαν τον ελληνικο χωρο απο τους σλαβους κυνηγωντας τους και αποδεκατιζοντας τους ..Η αργοτερα παρακμη της βυζαντινης αυτοκρατοριας ομως καθως και οι δυτικοι που συνεβαλλαν σε αυτό…»
Ο μόνος που συνέβαλε στην σταδιακή παρακμή και βύθιση στην μισαλλοδοξία της θεοκρατίας και του δεσποτισμού, ήταν ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΟΙ «ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΙ». Και το τοποθετώ έτσι καθώς ποτέ δεν αποκαλούνταν έτσι.
Η θρησκευτική τους καταπίεση γέννησε το Ισλάμ, και λίγο αργότερα τους εκδικήθηκε οικτρά. Τους πέταξαν έξω από την Μικρά Ασία, και έτσι απώλεσε ο Ελληνισμός περιοχές όπου μεγαλούργησε το Ελληνικό πνεύμα.
Στην Ευρώπη συνάμα, ολοένα και αποσαθρώνονταν οι «βυζαντινοί», ανήμποροι ουσιαστικά να συνεργαστούνε είτε να σταθούνε ικανοί να ενώσουν και να προφυλάξουνε τον Ελληνισμό.
Εξάλλου, με ανθρώπους σαν τον Σλάβο Ιουστινιανό, τι άλλο χρειάζονταν άραγε ο Ελληνισμός για να αποδεκατιστεί? Τα απάνθρωπα έργα αυτού του Σλάβου στον θρόνο των «προστατών του ελληνικού έθνους» μα τα μεταφέρει ο Προκόπιος, ο προσωπικός του βιογράφος.
Το Άουσβιτς…..τύφλα να’χει μπροστά του!!
Αυτό το παραμύθι με την «προστασία» ας πάψει επιτέλους, διότι ούτε το ίδιο το τομάρι τους δεν στάθηκαν ικανοί να προστατέψουνε. Απλά, τα πράγματα είχανε όπως τα γνωρίζουμε και μέσα από αυτή την κατάσταση μπορούμε ενδεχομένως να αναζητήσουμε τις ελάχιστες αναλαμπές του ελληνισμού.
Υπήρξανε, κανείς δεν το αρνείται, αλλά δεν μπορούμε να παραβλέψουμε και την συνολική ζημία από το 325 και μετά.
Αυτά.
Ο μόνος που συνέβαλε στην σταδιακή παρακμή και βύθιση στην μισαλλοδοξία της θεοκρατίας και του δεσποτισμού, ήταν ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΟΙ «ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΙ».
O λαϊκός θρήνος και οδυρμός που μυριόστομος τραγουδήθηκε σε όλα τα Ελληνικά φύλα αποτελούν αδιάψευστη μαρτυρία του ψυχολογικού κλίματος, εξ αιτίας του γεγονότος της άλωσης.
Είναι τεράστιο το πλήθος των αναφορών στην άλωση που υπάρχει στα δημοτικά τραγούδια του Ελληνικού λαού απ’ άκρου εις άκρον, όπου χτυπούσε η καρδιά του Ελληνισμού, αφού η Κωνσταντινούπολη λειτουργούσε και μέρη συνεχίζει να λειτουργεί στην λαϊκή συνείδηση σαν εθνικό και θρησκευτικό σύμβολο.
Το πιο σημαντικό είναι ότι ταυτόχρονα οι λαϊκοί θρήνοι και οι παραδόσεις συνδέθηκαν, με τις ελπίδες και ενέπνευσαν την μελλοντική εθνική αποκατάσταση.
Μερικοί πρέπει να περιβάλουν με τα πιο αρνητικά συναισθήματα τον Ελληνικό λαό, γι’ αυτή την στάση του. Πρέπει δε να υποτιμούν πολύ τη συλλογική εθνική συνείδηση, που Θρήνησε, ολοφυρόμενος για την απώλεια της «θεοκρατικής» «καταπιεστικής» και «σκοταδιστικής» Ρωμανίας, και που άκουσον-άκουσον, επιθύμησε και αγωνίστηκε, διακαώς για την αναβίωσή της.
Αλλιώς πώς δικαιολογούνται στίχοι, όπως:
Πάλι με χρόνιους, με καιρούς, πάλι δικά μας είναι… ή
Η Ρωμανία κι’ αν πέρασε, ανθεί και φέρει κι άλλο… ή
Θλίψις απαραμύθητος έπεσε τοις Ρωμαίοις……
Μια μεγάλη ομάδα σχετικών με την άλωση δημοτικών Ελληνικών θρήνων αναφέρεται στον τελευταίο αυτοκράτορα της Ρωμανίας τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο. Σε δημοτικό τραγούδι του Πόντου περιγράφεται με ιδιαίτερη καθαρότητα ο αγώνας του τελευταίου αυτοκράτορα και ο ένδοξη πτώση του στο πεδίο της μάχης.
Ο βασιλιάς, ο βασιλιάς παργόριαν ‘κι παίρνε.
Επαίρεν τ’ ελαφρόν σπαθίν, τ’ ελλενικόν κοντάριν,
τσοι Τούρκους ‘κρούγνεν σσο σπαθίν, τσοι Τούρκους σσο κοντάριν.
Τριακόσους Τούρκους έκοψεν και δέκατρείς πασάδες
Τσακώθεν το σπαθίν ατού κι’ εσκίεν το κοντάριν.
Όταν εκαλοτέρεσεν, απές τσοι Τούρκς επέμνεν.
Το Ελληνικό Κοντάρι κρατούσε στα χέρια του ο τελευταίος Ρωμαίος αυτοκράτορας και τον έκλαυσε ο λαός.
Με εκτίμηση