- Μάρτυρες του Ιεχωβά Νο. 1 - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
Κάθε μέρα είναι πιο γκρίζα από την προηγούμενη και τούτη η κλιμακούμενη μουντάδα αφορά και την ψυχή και το περιβάλλον των δύο ταξιδευτών της κινηματογραφικής προσαρμογής του τιμημένου με Πούλιτζερ μυθιστορήματος του Κόρμακ ΜακΚάρθι, ενός άντρα και του 10χρονου γιου του, που διασχίζουν την αφανισμένη Αμερική ενός αδιευκρίνιστου, μετα-καταστροφικού μέλλοντος με προορισμό τον (Πιο θερμό; Πιο ανθρώπινο; Πιο ελπιδοφόρο; Ποιος ξέρει;) Νότο.
Ομως, ο δρόμος είναι γεμάτος παγίδες και ας φαίνεται πλήρως ερημωμένος ανάμεσα στους γυμνούς βράχους και στις συστάδες των μισοκαμένων δέντρων. Ελλείψει τροφής, ποτέ δεν ξέρεις τι ζητεί η φιγούρα που σποραδικά συναντάς (μήπως να σε... φάει;), ούτε τι μπορεί να κρύβει κάθε φαινομενικά εγκαταλειμμένο καταφύγιο. Ακόμη και οι παρηγορητικές μνήμες - όνειρα του άντρα από την προηγούμενη, ευτυχισμένη ζωή του με την όμορφη γυναίκα του θα κορυφωθούν κι αυτές σε μια κατάληξη δυσάρεστη, όπως άλλωστε και ολόκληρο το φιλμ του Αυστραλού Τζον Χίλκοουτ (δείτε οπωσδήποτε την αμέσως προηγούμενη ταινία του, το απρόβλητο στα σινεμά αλλά διαθέσιμο σε DVD γουέστερν «The proposition»), που μετουσιώνει πιστά και χωρίς την παραμικρή γραφικότητα στη σελιλόζη μία από τις πιο σπαραχτικές εσχατολογικές παραβολές στην ιστορία της παγκόσμιας λογοτεχνίας.
Ομως, αλήθεια, ποιος ο σκοπός; Πεσιμισμός χωρίς λόγο; Μαυρίλα για τη μαυρίλα; Καθόλου. Ο ζοφερός κρανίου τόπος του αύριο, οι κανίβαλοι που καιροφυλαχτούν σε κάθε γωνιά, το κρύο που τρυπάει τα κόκαλα, η πείνα και ο φόβος με τα οποία κοιμούνται και ξυπνούν κάθε μέρα ο άντρας και το παιδί, τα άκρα, εν ολίγοις, όπου υποβάλλει η ιστορία τα υποκείμενά της δεν χρησιμεύουν παρά ως το δραματουργικό εργαλείο για την κατάθεση της πιο μεστής, βαθιάς, ολοκληρωμένης, συγκινητικής σπουδής πάνω στην πατρική αγάπη που μας έδωσε τελευταία το κατά κανόνα γλυκερό και κραυγαλέο στην προσέγγιση τέτοιων θεμάτων Χόλιγουντ.
Πρώτης κλάσεως είναι, όμως, και η εκφραστικότητα των ίδιων αυτών άκρων στην οθόνη, με τη μίνιμαλ καλλιτεχνική διεύθυνση του Κρις Κένεντι και την «απειλητική» μουσική του Νικ Κέιβ να υπογραμμίζουν το θανατερό κλίμα, το σκηνοθετικό τάιμινγκ του Χίλκοουτ να δίνει ένταση στο σασπένς (υπάρχει άφθονο και σου κόβει συχνά την ανάσα) και τον Βίγκο Μόρτενσεν να συνθέτει στην εντέλεια την απόγνωση του άντρα, σε μια ερμηνεία που αδικαιολόγητα, νομίζουμε, έμεινε έξω από τις οσκαρικές υποψηφιότητες.
Ρόμπυ Εκσιέλ
http://new.e-go.gr/cinemag/movies.asp?catid=10177&subid=2&pubid=7211951
Μια ταινία που εμένα προσωπικά με κράτησε τσιτωμένο σε όλη την διάρκειά της. Ίσως να περίμενα κάτι παραπάνω - και πάλι όμως η όλη ιστορία αν και απλή (αγώνας για την επιβίωση) είναι συγκλονιστική. Ίσως σε αυτό να με επιρρέασε το γεγονώς ότι έχω έναν γιό που τον λατρεύω και ασυναίσθητα έβαλα τον εαυτό μου στην θέση αυτουνού του πατέρα και πως θα αντιδρούσα εγώ σε παρόμοια κατάσταση.....
Είναι βαριά, δραματική και δυσάρεστη ταινία αφού εξιστορεί με πετυχημένο τρόπο την τραγική κατάσταση στην οποία μπορεί να βρεθεί το ανθρώπινο είδος ύστερα από σοβαρές οικολογικές καταστροφές. Σε μια τέτοια περίπτωση κανείς δεν εγγυάται οτι ο διπλανός σου είναι φίλος ή εχθρός. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τη συμπεριφορά του άλλοτε πολιτισμένου ανθρώπου όταν η πείνα, το ψύχος και οι κακουχίες αποτελούν καθημερινό στοιχείο της ανθρώπινης ζωής.
Εχει μερικές πραγματικά σοκαριστικές σκηνές όπως αυτή με τους κλειδωμένους ανθρώπους στο υπόγειο ενός σπιτιού οι οποίοι προορίζονται μέσω ψησίματος σε φούρνο για το γεύμα των επιζόντων κατοίκων του σπιτιού, επιδιδόμενων πλέον στον κανιβαλισμό ελλείψει άλλης τροφής!
Οπωσδήποτε πολύ καλύτερο από το 2012 όπως γράφει σωστά και ο KERRY KING αλλά δεν υπάρχει κανένας λόγος σύγκρισης μεταξύ των δύο ταινιών αφού κινούνται σε εντελώς διαφορετικό δρόμο από πολλές απόψεις (ατμόσφαιρα, πλοκή, εφέ, ερμηνείες κλπ).
Τέλος το THE ROAD καταφέρνει να μεταδόσει επιτυχώς την ισχυρή αγάπη και αλληλεγγύη μεταξύ πατέρα και γιου, αναδυόμενη στον ύψιστο βαθμό μέσα από την ανάγκη για επιβίωση και σε συνθήκες πραγματικής κόλασης.
Προτείνω να το τσεκάρετε οπωσδήποτε. Θας σας σοκάρει και θα σας προβληματίσει. Είναι σίγουρα μια διαφορετική ταινία από τις συνηθισμένες. Οσοι έχετε παιδιά πιθανότατα να τη νιώσετε περισσότερο στο πετσί σας από άλλους που μέχρι στιγμής δεν έχουν
Και το είχα απορία βρε παιδί μου, κανένας δεν το έχει δει αυτό το έργο ?
Κανένα σχόλιο ???
Μα είναι ταινία κομμένη και ραμένη για το εsoterica....
Είναι από τις ταινίες που θα κρατήσω στην συλλογή μου (αυτό σημαίνει κατά πάσα πιθανότητα αγορά blue ray ή κάτι αντίστοιχο). Αξίζει να την δείτε και περιμένω και άλλα σχόλια, υπάρχει "ψωμί" για κουβέντα...
Φίλε Agnostic εμένα με συγκλόνισε η σκηνή που έχουν πάρει στο κυνήγι την μητέρα με το πιτσιρίκι της.... Άσε, μεγάλη ήττα.... Επίσης η σκηνή μέσα στο μπάνιο με τον πατέρα να σκέφτεται να τινάξει τα μυαλά του παιδιού του και αυτό να τον παρακαλάει.... ΦΡΙΚΗ..... Κλασσικά στο τέλος βούρκωσα.....
Δυνατή ταινία, απλά ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ.....