- Η νοσταλγία και ο αυλός.... - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

Άκουσα το ίδιο μουσικό θέμα ξανά και ξανά, ανακάλυψα ότι δεν έχει ήχο……

στην πεδιάδα ρέει το γάλα, ρέει ο οίνος και της μέλισσας το νέκταρ….

Είσαι ελεύθερη. Σε αγαπώ.
Σε φιλώ.

Πάει καιρός από τώρα και ο χρόνος δεν ήταν πολύ φιλικός μαζί μου.... Τον πλήρωσα με τον βιαιότερο τρόπο, αλλά τον κέρδισα, δεν το περίμενες, ε? Σε κουβαλάω ακόμη... Το παρατήρησες κι εσύ, έτσι δεν είναι?

Κοίτα στον καθρέφτη σου, φώς μου.... Βλέπεις τι λέω? Κρατάς ακόμη το μαχαίρι και είσαι λερωμένος......Έλα, δώστο μου...είσαι ασφαλής τώρα και εγώ αυτοκαταστροφική.

Σε βλέπω βιαστικό....πάλι...
Ίσως πρέπει να φύγεις....πρέπει κι εγώ να μάθω να στέκομαι στα πόδια μου αυτή τη φορά..

Τα φτερά δεν θα τα χρειαστώ άλλο, σου ανήκουν....τα κέρδισες με την αξία σου. Να θυμάσαι μόνο οτι όσο πιο ψηλά θα πετάς, τόσο πιο εύθραυστα θα τα νοιώθεις. Μα να μην φοβηθείς, αρκεί να κοιτάς ψηλά. Αυτό είναι το κλειδί.

Είσαι έτοιμος. Σε αγαπώ.

........................

Μέχρι να σε ξανά δω θέλω να ξέρω ότι θα προσεχείς και δεν θα αφήνεις κανέναν να σε πληγώσει.

Εγώ είμαι εσύ. Εσύ είσαι το όλο.

Χρόνια πολλά καλέ μου φίλε. Η ευτυχία να πλημμυρίσει την ζωή σου.
Και άλλες τέτοιες μαλ**ες ως ευχές, λίγο πριν κόψουμε την τούρτα.

Μέγας Συντονιστής και Κλειδοκράτορας των Forums

Αντιο φιλε μου...

οι καυμοι του κοσμου
χαρασσωνται
αρχαια γραφη
σε πηλο γραμμενοι

ΦΥΣΑΕΙ αποψε ερημια
περνωντας
τα χρωματα μακρυα

Ανθιζει το λευκο της εγκαρτερησης
το χρυσο της αγιοτητας
το διαφανο του αερα
Ψυχανεμιζομαι
στην ασκητικη μου μορφη
να υπαρχω,χρονια αχρονα
στης ατελειωτες ωρες της διαφανης σιωπης μου

Ιερο ανεγγιχτο
η ψυχη,στους αιωνες μυστικο

Φυσαει αποψε ερημια
ξημερωνει...
Αραγε να ναι η μοναξια σ ολους τους κοσμους η ιδια;

IΡΙΔΑ
ΟΜ

ΑΥΡΙΟ
ΘΑ ερθουν στρατιες τα δακρυα,ετοιμασου...

ΑΝΕΜΟΕΣΣΑ ΚΟΡΗ ενηλικη θαλασσα
παρε το κιτρο που μου δωκε ο Καλβος
δικια σου η χρυση μυρωδια

Μεθαυριο θα ρθουν τ αλλα πουλια
θα ναι παλι ελαφρες των βουνων οι γραμμες
μα βαρια η δικη μου καρδια
Ο.Ε
ΟΜ

ΑΥΡΙΟ
ΘΑ ερθουν στρατιες τα δακρυα,ετοιμασου...

ΑΝΕΜΟΕΣΣΑ ΚΟΡΗ ενηλικη θαλασσα
παρε το κιτρο που μου δωκε ο Καλβος
δικια σου η χρυση μυρωδια

Μεθαυριο θα ρθουν τ αλλα πουλια
θα ναι παλι ελαφρες των βουνων οι γραμμες
μα βαρια η δικη μου καρδια
Ο.Ε
ΟΜ

Communicating at an unknown rate...

Εχέ

Τα λόγια σου…ήρεμα, κρυστάλλινα, σχεδόν απόκοσμα…

Τα μάτια σου…αποφασισμένα, κι όμως υγρά…δυο λαδιές φθινοπωρινές θάλασσες…πόσα ταξίδια μου θύμισαν…!

Σ’ ευχαριστώ που έκλεισες το αντίο σου μέσα στο πιο όμορφο κουτί του κόσμου…

Σ’ ευχαριστώ που του έδωσες τη ζεστασιά εκείνης της ξεχασμένης νύχτας…

Όπου κι αν είσαι…σ’ ευχαριστώ…

---------------------------------------------------------------------

Τα γλυκά απελπισμένα σου αντίο

Παραδομένος σε μια μοίρα σκοτεινή
έτσι αφημένος σ' ένα απόκοσμο παζάρι
να υποφέρω από μια δύναμη κρυφή
με τα κουρέλια μου να ντύνω το φεγγάρι.

Γελώντας λούζομαι σε βιβλικές βροχές
κι αν σκοτεινιάζω αγάπη μου μην με φοβάσαι
γιατί ευωδιάζουν αγριοκέρασα οι σιωπές
που με τυλίγουν σαν ομίχλη όταν κοιμάσαι.

Την ερημιά μου την στοιχειώνουνε φωνές
πονάει η μνήμη μου και σκούζει σαν θηρίο
και έτσι για πάντα θα γεμίζω μ' ενοχές
για τα γλυκά απελπισμένα σου αντίο.

Και εγώ που πάντα ήθελα μέσα σου να ζήσω
σφαδάζω κάτω από έναν ξένο αστερισμό
ήρθα εδώ για να υποφέρω, ν' αγαπήσω
και να χαθώ.

Διάφανα Κρίνα

και όταν έφυγες, να βλέπω σε ό,τι κάνω τα ματάκια σου!
τι παράξενο, τι όμορφο, τι αληθινό...

δεν είχες τύχη, δεν πειράζει.
αντίο...

Έχω κουραστεί με τα λόγια.

Ήταν μία σχέση μοιραία, τόσο όμορφη, τρυφερή, ερωτική θα τολμούσα να πω. Πέρασα εδώ σε αυτόν τον τόπο, ώρες τόσο γλυκές και ζεστές σαν χειμέριο μέλι. Αισθάνθηκα εδώ μέσα σαν ήμουν παρόν στην παρέα που ποτέ μου δεν υπήρξα. Σαν τον φίλο η την φίλη που ποτέ δεν τόλμησα να πω όλα όσα μέσα μου κλεισμένα αιώνες προσπαθούσαν να φτεροκοπήσουν έξω, προς το ωραίο απαλό φως, το ανθρώπινο δικό σας.

Έκανα απόπειρες να πω πράγματα που φαινομενικά, ελάχιστοι κατάφεραν να ακούσουν. Πόσο μάλλον να αντιληφθούν. Πράγματα, που ειλικρινά μέσα από τα βαριά, πλακωμένα στήθη μου, θέλησα να απελευθερώσω και να δώσω, με όλη την αγάπη που νοιώθω για τους συνανθρώπους μου. Εσάς. Όλους εσάς.

Με εσάς που συζήτησα, αναρωτήθηκα, γνώρισα, που έπαιξα, γέλασα (μέχρι δακρύων αρκετές φορές), ζωγράφισα και σχεδίασα με καθαρό μυαλό και αγνή πρόθεση της εικόνες σας. Με εσάς που διαφώνησα, εκνευρίστηκα, φώναξα και έπειτα ηρέμισα σκεπτόμενος τον λανθασμένο τρόπο που προσέγγισα κάποιες καταστάσεις.

Με εσάς, όλους εσάς, που μου υποδείξατε λάθη μου, με κάνατε να αντιληφθώ στοιχεία του εαυτού μου που δε γνώριζα. Με μάθατε να διαμορφώνω ποιο ολοκληρωμένη άποψη, με ωριμάσατε σε τέτοιον βαθμό που δεν μπορείτε να αντιληφθείτε.

Πώς θα μπορούσα να ξεχάσω το περασμένο κρύο βράδυ της πρωτοχρονιάς. Που εδώ έδωσα και έλαβα την πρώτη ευχή για το καλωσόρισμα του νέου έτους.

Να ξεχάσω πως σε τούτο εδώ το forum γνώρισα ίσος τα ποιο ενδιαφέροντα άτομα στην ζωή μου; Πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να σβήσει από την μνήμη του μία από της ομορφότερες αναμνήσεις του; Ένα αναπόσπαστο βιωματικό του μέρος, τόσο μα τόσο σημαντικό.

Προσπάθησα να πω πράγματα το τελευταίο χρονικό διάστημα μα….

….τα κατάφερα!!
(ναι! φίλε η φίλη, σε εσένα που θα μου κλίνεις το μάτι, σε εσένα απευθύνομε. Μόνο σε εσένα. Γνωρίζεις πως τα κατάφερα.)

ΥΓ
Δεν παραιτήθηκα όπως κάποιοι θα νομίσουν. (ούτος η άλλος η υπόσχεση που έδωσα σε κάποιο άλλο topic….. έχει πλέον δρομολογηθεί……..Όχι όμως από εμένα, αλλά….. από την Νέμεση.)

Αντίο.

ΟΠΩΣ ΕΠΑΝΩ ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΚΑΤΩ....

ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ....ΔΕΝ ΑΡΓΕΙ ΝΑ ΞΗΜΕΡΩΣΕΙ....

ΩΣ ΤΟΤΕ ΑΝΤΙΟ.....

Communicating at an unknown rate...