- To παράδοξο του Fermi (περί εξωγήινων πολιτισμών) - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

καλημέρα κατ' αρχήν.

Είναι τώρα δυνατόν να μην βλέπεις που το πάει ο τρίχας ; Θα του σφυρίξαν από την διαχείριση "'ντάξει, μη μασάς, προχώρα ... " και μπαίνει τώρα σε κάθε θέμα και πετάει τυράκια, λες κι εμείς εδώ είμαστε τυχαίοι. Από τότε που στήθηκε το φόρουμ είμαστε εμείς εδώ πέρα, ήρθε τώρα o DSM να μας ... "ψαρώσει". 'Ντάξει το ξέρω, είναι σπαστικό το άτομο, αλλά μην παίζεις το παιχνίδι του. Είπες ότι είχες να πεις, γράψ' τον εκεί που γράφονται τέτοια άτομα, στα παπάρια σου δηλ. κι ασ' τον να χτυπιέται.

quote:

---

amalia

Αν η συζήτηση δεν διατηρηθεί εντός θέματος, θα αναγκαστούμε να το απενεργοποιήσουμε προσωρινά για να ηρεμήσουν τα πνεύματα.

---

Έτσι μ' αρέσεις ...

zipA®T και ... πάσης τρίχας

"enlighted mind sees the endless emptiness"

quote:

---

Ο DSM έχει το "ατσαλάκωτο"..

---

Τώρα ... παντρευτήκαμε και ... νοικοκυρευτήκαμε. Ευτυχώς, έχουμε εδώ κάτι Αίολους, κάτι DSMηδες και ξεχνάμε λίγο την εφορία ...

quote:

---

Τώρα ... παντρευτήκαμε και ... νοικοκυρευτήκαμε. Ευτυχώς, έχουμε εδώ κάτι Αίολους, κάτι DSMηδες και ξεχνάμε λίγο την εφορία ...

---

Ξεχνιέται αυτή;

quote:

---

Φίλε Θωθ, θα ήθελα να σου πω πως εδώ μέσα προσφέρεις έργο δίνοντας το ερέθισμα, οσμές όπως αναφέρεις, να δούμε κάτι που ίσως μας ενδιαφέρει... Το κυριότερο από όλα είναι πως το έργο είναι αντικειμενικό κατά το δυνατόν...
Μόλις διάβασα το κλειδί της Θεοσοφίας ... πολύ όμορφο και κατατοπιστικό!!!

Αν και αναγνωρίζω πως δεν αναφέρω κάτι πρωτότυπο, εν τούτις όμως δεν θα μπορούσα να το προσπεράσω έτσι..

Σε ευχαριστώ

Η Πείρα δεν ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ

---

Και εγώ σε ευχαριστώ Simori. Θα συνέχιζα να δημιουργώ και να προσφέρω τέτοια topics Γνώσης είτε έβλεπα ανταπόδοση είτε όχι, αλλά... επειδή δεν μπορώ να πω ψέματα, ενθαρρύνομαι για να συνεχίζω όταν κάποιοι το αναγνωρίζουν. Σε ευχαριστώ πολύ.

"ΕΝ ΤΟ ΠΑΝ"

ακόμα διαβάζω τα προηγούμενα τόπικς σου, θα παρακολουθώ και αυτό όμως.

Με την ευκαιρία θα ήθελα να ενημερώσω τους φίλους της σειράς, ότι στην Εθνική Πινακοθήκη και μέχρι τις 31 Μαρτίου εκτίθεται το χειρόγραφο "Εννεάδες" του Πλωτίνου στα πλαίσια της έκθεσης της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας "Το Φως του Απόλλωνα - Ιταλική Αναγέννηση και Ελλάδα"

Ταξίδεψα στην Αθήνα για να δω αυτήν την έκθεση στις αρχές του έτους και είδα και το χειρόγραφο των Εννεάδων. Νομίζω ότι η Εποχή της Αναγέννησης είναι μια από τις πιο όμορφες περιόδους της ιστορίας της ανθρωπότητας.

Αξίζει όμως να δούμε την στιγμή που το βέλος του χρόνου έβγαλε από την ναφθαλίνη τις Εννεάδες.

Ο Marsilio Ficino, ο εμπνευσμένος ιδρυτής της νέας Πλατωνικής Ακαδημίας, στην Φλωρεντία, και μεταφραστής των Πλατωνικών έργων και των Ερμητικών κειμένων, στα λατινικά, θυμάται στα απομνημονεύματά του, την ημέρα του 1482, όταν ο Πίκο ντε λα Μιράντολα ήρθε στην Νέα Πλατωνική Ακαδημία. Πέρα από την πολύ όμορφη και αρμονική όψη του Πίκο που έκανε τους Φλωρεντινούς να λένε ότι μοιάζει στον αρχάγγελο Ραφαήλ ή τον θεό Ερμή ήταν και ο διεισδυτικός και ευρύς νους του Πίκο που εντυπωσίασε τον Ficino και που τον έκανε αργότερα να πιστεύει ότι τα αστέρια βοήθησαν να συναντηθούν με αυτόν τον παράξενο μόλις 20χρονο νέο.

Στην πρώτη τους συζήτηση η οποία, όπως λέει ο Ficino έφτασε σε μεγάλο βάθος, γεννήθηκε η φλογερή επιθυμία στον Ficino να μεταφράσει τις Εννεάδες του Πλωτίνου που ήταν ο αγαπημένος φιλόσοφος του Πίκο. Αν και ο Φιτσίνο ήταν σχεδόν 60 ετών και ο Πίκο μόλις 19, ο Φιτσίνο πείστηκε από τον Πίκο να αφήσει για λίγο την μετάφραση των Ερμητικών Κειμένων και να μεταφράσει τις Εννεάδες.

Μια ωραία συζήτηση, μεταξύ δύο εμπνευσμένων ανθρώπων και να, οι Εννεάδες, ξαναεφορμούν στην πνευματόσφαιρα του πολιτισμού μας, μετά από αιώνες λήθης στο Μεσαιωνικό Σκοτάδι.

ΦΩΣΣΣΣ... (που λέει και η ΑΤΜΑ μας)

«Αλλά το καλό [«το αγαθόν»] είναι αρχαιότερο [«πρεσβύτερο»] όχι κατά τον χρόνο, αλλά κατά την αλήθεια κι έχει πρωτύτερη δύναμη, στ’ αλήθεια έχει την όλη δύναμη, ενώ αυτό που έρχεται ύστερα δεν έχει την όλη δύναμη, παρά μόνο όση υπάρχει μετά από αυτό και όση απορρέει από αυτό.» Πλωτίνος, Εννεάδες , V 5,12.

"Εδώ ο βασιλιάς είναι άλλος και άλλοι εκείνοι που προπορεύονται προ αυτού. Εκεί πάνω ο βασιλιάς, όμως, δεν εξουσιάζει ξένους, αλλά ασκεί την πιο δίκαιη και φυσική εξουσία, την αληθινή βασιλεία, γιατί είναι βασιλιάς της αλήθειας και είναι εκ φύσεως κύριος όλων των όντων που δημιούργησε, όλης αυτής της θεϊκής τάξης" (Πλωτίνος, Εννεάδες, V 5,3)

Σχόλια:

Το ΕΝ είναι η Πηγή των Πάντων. Είναι μεγαλύτερο (όχι κατά τον χρόνο γιατί δεν έχει αρχή στον χρόνο) αλλά κατά την αλήθεια και κατά την δύναμη. Έχει την Δύναμη των Πάντων.

Αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί Κύριος και Βασιλιάς των Πάντων γιατί είναι ο Πατέρας αλλά και η Μήτρα των Πάντων κι αν και είναι η Αρχή των Πάντων παρόλα αυτά δεν έχει χάσει τίποτε από την Δύναμή του.

Όπως θα δούμε αργότερα από αυτό το ΕΝ προέρχεται το Πρώτο Ον, ο ΝΟΥΣ. Και εκεί αρχίζουμε να έχουμε τις πρώτες διαφοροποιήσεις.

"… σε αυτήν την τάξη θεωρούμε τον δότη μεγαλύτερο και το διδόμενο κατώτερο. Τέτοια είναι η γένεση μεταξύ των όντων. Πρώτα πρέπει να υπάρχει στα εν ενεργεία πράγμα, τα ύστερά του πρέπει να είναι δυνάμει τα πρότερά τους. Ένα πρώτο πρέπει να υπερέχει των παραγώγων του, ο δότης υπερέχει του διδόμενου, σαν ανώτερος." (VI, 1, 17)

[i"Τι το κακό υπάρχει όμως σχετικά με το μέγεθος; Αν ένα πράγμα το αντιλαμβανόταν, θα ήταν κακό, γιατί θα αντιλαμβανόταν ότι είχε γεννηθεί από τον εαυτό του κι είχε απομακρυνθεί πολύ από τoν εαυτό του. Το κάθε τι άλλωστε, αναζητά όχι κάτι άλλο, αλλά τον εαυτό του και η πορεία στο έξω είναι μάταιη ή αναγκαστική.

(…) Έτσι μέσω του μεγέθους και στον βαθμό που εξαρτάται από το μέγεθος χάνει τον εαυτό του, στον βαθμό, όμως, που κατέχει το Ένα, κατέχει τον εαυτό του" (VI 6, 1)[/i]

Σχόλια:

Σιγά, σιγά, φεύγουμε από την περιγραφή του "ΕΝΟΣ χωρίς δεύτερο" και πλησιάζουμε στο γιατί και στο πως της εκδήλωσης του ΕΝΟΣ.

Πρώτα από όλα ο Πλωτίνος μας ξεκαθαρίζει κάτι που είναι θεμελιώδες στην αρχαία ελληνική εσωτερική φιλοσοφία. Στην κλίμακα-τάξη της εκδήλωσης των Όντων, το προγενέστερο είναι ανώτερο από τον απόγονό του. Ο "γονιός" είναι ανώτερος από το "τέκνο" του.

Αυτή η ανωτερότητα οφείλεται στο ότι το γέννημα δεν μπορεί να ήρθε από πουθενά αλλού παρά από τον ίδιον τον γονιό και συνεπώς είναι μία εκδήλωση του γονέα σε ένα κατώτερο επίπεδο. Κάθε γεννητό είναι, εν δυνάμει, εντός του γεννήτορα. Η εκδήλωση είναι μια διαδικασία ανάπτυξης και ξεδιπλώματος του ΕΝΟΣ. Μέσα στο ΕΝ κρύβεται η άπειρη δύναμη και αυτή υποβιβάζεται μέσα σε διαδοχικές τάξεις με την εμφάνιση της γενιάς των Όντων.

Όπως θα δούμε αργότερα, μέσα από αυτήν την Αρχή αποδεικνύεται ότι ο Κρόνος, αν και χάνει την εξουσία από τον Δία, είναι ανώτερος από τον Δία. Και με την σειρά του ο θεός Ουρανός είναι ανώτερος από τον γιο του Κρόνο. Ανάμεσα στην μία αρσενική θεότητα και στον γιο του, μια άλλη αρσενική θεότητα, στέκεται η σύζυγος-μητέρα θεά (η Γαία στην μία περίπτωση και η Ρέα στην άλλη) η οποία συμβολίζει την δύναμη του Θεού Πατέρα. Η δύναμη είναι πάντα εκδήλωση θηλυκής όψης.

Αυτοί που έχουν μελετήσει Ινδουισμό θα γνωρίζουν ότι τον ίδιο ρόλο παίζουν οι σύζυγοι Θεές των αρσενικών θεοτήτων της Ινδίας. Το ξεδίπλωμα της δύναμης του Θεού στην Ινδία συμβολίζεται με την θηλυκή του όψη την "Σάκτι" του. Με μεγαλύτερη εμβάθυνση μπορούμε να δούμε το ίδιο σχήμα και στο Αιγυπτιακό Πάνθεο (μελετήστε π.χ. την τριάδα "Όσιρης - Ίσιδα - Ώρος"

Περισσότερα για αυτό το θέμα, της τριαδικότητας "Θεός Πατέρα - Θεά Σύζυγος και Μητέρα - Γιος", λέει ο Πρόκλος στην "Πλατωνική Θεολογία" που σκοπεύω να την παρουσιάσω σε μελλοντικό topic Γνώσης. Τέλος στο... Kit-Kat

Η φυγή από το ΕΝ (αν και το ΕΝ δεν αλλάζει) δημιουργεί την Τάξη των Όντων τα οποία γεννούν τους απογόνους τους. Το κάθε Ον σε οποιαδήποτε σειρά κι αν βρίσκεται συνειδητοποιεί ότι δεν είναι το ΕΝ και ότι αναζητώντας τον Εαυτό του προς τα έξω είναι μάταιο.

Κατανοεί ότι από την μία βρίσκεται έξω από το ΕΝ και έχει μια ορισμένη σειρά και φύση αλλά από την άλλη όμως κατέχει το ΕΝ και αυτή του η ιδιότητα το κάνει να αποστρέφεται την εξωτερική πορεία και να στρέφεται εσωτερικά για να βρει τον Εαυτό του και στην συνέχεια να γίνει αυτό που πραγματικά ήταν, είναι και θα είναι, το ΕΝ.

Το Ον επομένως, στερεωμένο, στο πλήθος, ήταν αριθμός, κατά την έγερσή του ως πολλά, και ήταν ένα είδος προετοιμασίας για τα όντα και μια προαποτύπωση, και σαν ενάδες κρατώντας χώρο για τα όντα που θα ιδρυθούν επάνω τους"

ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΑ Η ΠΟΛΛΑΠΛΟΤΗΤΑ. ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΑΙ ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ

"Γιατί ένα πράγμα είναι πολλαπλό, όταν ανίκανο να κλίνει προς τον εαυτό του, εκχέεται κι απλώνεται διασκορπιζόμενο κι όταν στερηθεί του ενός κατά την έγχυσή του γίνεται πλήθος, αφού δεν υπάρχει τίποτα που να ενώνει ένα μέρος του με ένα άλλο, αν όμως κάτι λάβει γένεση αιωνίως εγχεόμενο, γίνεται μέγεθος." (VI, 6, 1)

ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ ΩΣ ΕΝΔΙΑΜΕΣΑ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΟΝΤΟΣ. ΕΝ-ΠΛΗΘΟΣ. ΟΥΣΙΩΔΗΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ. ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΟΥ ΑΡΙΘΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΡΙΣΜΟΣ

Αν όμως οι αριθμοί ήταν πριν από τα όντα, δεν ήταν όντα. Ο αριθμός τώρα ήταν σε ον, όχι σαν αριθμός του όντος- γιατί το Ον ήταν ακόμη ένα - αλλά η δύναμη του αριθμού που είχε γεννηθεί μέρισε το Ον και το έκανε, θα έλεγε κανείς να κοιλοπονάει για να γεννήσει το πλήθος. Γιατί ο αριθμός θα είναι η ουσία ή η ενέργεια του όντος, και το απόλυτο ζωντανό ον θα είναι ο αριθμός και ο νους είναι αριθμός.

(…) Αφού επειδή το ον έγινε από το Ένα, καθώς εκείνο το ένα ήταν ένα, το ον πρέπει επίσης με αυτόν τον αριθμό να είναι αριθμός, για αυτό ονόμασαν τις μορφές ενάδες και αριθμούς. Κι αυτός είναι ο ουσιώδης αριθμός, ο άλλος, ο ονομαζόμενος μοναδικός, είναι είδωλό του. Όμως ο ουσιώδης αριθμός είναι εκείνος που παρατηρείται στις μορφές και μετέχει στη γέννησή τους, και πρώτιστα ο αριθμός στο ον και με το ον και πριν από τα όντα.

Τα όντα έχουν τη βάση τους σε αυτόν καθώς την πηγή, τη ρίζα και την αρχή τους. Γιατί πραγματικά το Ένα είναι η αρχή του όντος και το είναι του όντος στηρίζεται σε αυτόν, γιατί διαφορετικά θα ήταν σκορπισμένο, όμως το ένα δεν στηρίζεται στο ον" (VI. 6,9)

Σχόλια:

Το ΕΝ, παραμένοντας ΑΠΟΛΥΤΟ, αρχίζει να φαίνεται ως ΕΝΑ ΟΝ, το οποίο όμως έχει εν δυνάμει την πολλαπλότητα. Ανάμεσα στο ΕΝ και στο ΟΝ υπάρχουν αυτά τα οποία κατά ένα μέρος μοιάζουν με ΕΝΑ αλλά από την άλλη ήδη αρχίζουν να κυοφορούν το πλήθος και έτσι να δίνουν υπόσταση στο ΟΝ που είναι ΕΝΑ και ΠΛΗΘΟΣ μαζί. Αυτά ονομάζονται ΕΝΑΔΕΣ (μορφές δηλαδή του ΕΝΟΣ).

Αυτές οι Ενάδες, (αφήνει να εννοηθεί ο ΠΛωτίνος και σιγουρεύει ο Πρόκλος) είναι οι Θεοί που είναι μορφές και όψεις του ΕΝΟΣ ΑΓΑΘΟΥ. Αυτές οι Ενάδες όμως είναι οι Αρχέτυποι αριθμοί που ονομάζονται "oυσιώδεις" σε αντιδιαστολή με τις "σκιές" τους, τους "μοναδικούς" αριθμούς που χρησιμοποιούμε στις πράξεις μας. Δηλαδή για τον Πλωτίνο αμέσως κάτω από το ΑΠΟΛΥΤΟ ΕΝ εμφανίζονται οι Αριθμοί οι οποίοι δίνουν την ευκαιρία να εμφανιστεί η Ύπαρξη, το Ον και τα Όντα. Χωρίς τους Αριθμούς δεν μπορεί να έρθει η Ύπαρξη.

Οι δυνάμεις των πρώτων αριθμών-ενάδων καθρεπτίζονται στο Ον και το κάνουν να κυοφορεί το Πλήθος.

Παρακαλουθώ εδώ και μια εβδομάδα τα άρθρα σου
και αποφάσισα ως νέο μέλος να σου γράψω, διότι φαίνεται
ότι έχεις ασχοληθεί αρκετά με αυτά τα θέματα.
Παρ' όλα αυτά θα ήθελα αν μπορείς να μου δώσεις περιληπτικά κάποιες επιπλέον πληροφορίες.
Εάν κάνουμε ένα ταξίδι στο παρελθόν (έχω την εντύπωση από αυτά που έχω διαβάσει) ότι τόσο ο Πρόκλος, ο Πλωτίνος καθώς και ο Πλάτωνας έχουν επηρεαστεί αρκετά από τις διδασκαλίες του Πυθαγόρα.
Υπάρχει κάποια σχετική βιβλιογραφία με τα κοινά στοιχεία αυτών των φιλοσόφων;

Έχεις δίκιο στο ότι αυτοί οι φιλόσοφοι φαίνεται να ανήκουν σε μια κοινή γραμμή Σκέψης. Δυστυχώς για τον Πυθαγόρα δεν έχουμε τόσα στοιχεία όσα θα θέλαμε αλλά, από τον σεβασμό που έδειχναν οι Πλατωνικοί στην Πυθαγορική διδασκαλία, κατανοούμε ότι έχουν επηρεαστεί με τρόπο που δεν μπορούμε να αναγωρίσουμε άμεσα αλλά μόνο έμμεσα.

Νομίζω ότι η καλύτερη βιβλιογραφία είναι τα ίδια τα έργα των φιλοσόφων αυτών. Οι ίδιες οι διδασκαλίες τους μας δείχνουν την πνευματική τους συγγένεια.

Μια σημαντική βοήθεια ως προς αυτήν την κατεύθυνση είναι το έργο του Ιάμβλιχου. Ο Ιάμβλιχος θεωρώ ότι είναι ο καλύτερος και πιο αξιόπιστος σύνδεσμος της Πλατωνικής και Πυθαγορικής Σκέψης. Έτσι σίγουρα τα βιβλία του Ιάμβλιχου είναι η καλύτερη βιβλιογραφία.

Καλή συνέχεια Φάνη στην συμμετοχή σου στο forum του Esoterica.gr

"Όμως το ον, όταν έχει γίνει αριθμός ενώνει το ον με τον εαυτό του, διότι διασπάται όχι στον βαθμό που είναι ένα αλλά το ένα του παραμένει και όταν έχει διασπαστεί ("σχιζόμενον") σύμφωνα με την φύση του σε όσα ήθελε, κοίταξε να δει πόσα είχε γεννήσει σε αριθμό, που ήταν επομένως μέσα του, γιατί διασπάστηκε με τις δυνάμεις του αριθμού και γέννησε τόσα όσα ήταν ο αριθμός.

Επομένως ο πρώτος και αληθινός αριθμός είναι "η αρχή και πηγή" της υπόστασης για τα αληθινά όντα" (VI. 6,15)

Ο ΑΠΕΙΡΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ ΣΤΟ ΟΝ

"Αλλά εκεί στο ον, δεν είναι δυνατόν να επινοηθεί κάτι περισσότερο από το επινοηθέν, υπάρχει ήδη. Κανένας αριθμός δεν είναι ελλιπής ούτε θα είναι κανένας ελλιπής ώστε να μπορεί να προστεθεί σε αυτόν κάποιος αριθμός.

Όμως ο αριθμός μπορεί να είναι και εκεί άπειρος, επειδή δεν είναι μετρημένος - με τι άλλωστε θα μπορούσε να μετρηθεί; Διότι είναι ολόκληρος αυτός που είναι, όντας ένας και όλος μαζί και, βέβαια ένα όλον και δεν περιορίζεται από κάποιο όριο, αλλά όντας ό,τι είναι από τον εαυτό του, γιατί γενικά κανένα από τα όντα δεν είναι σε ένα όριο, αλλά αυτό που είναι περιορισμένο και μετρημένο είναι αυτό που εμποδίζεται από το να συνεχίσει να τρέχει στο άπειρο και χρειάζεται ένα μέτρο, όμως εκείνα τα όντα είναι όλα μέτρα, επομένως είναι όλα ωραία." (VI. 6,18)" (VI. 6,15)

Σχόλια:

Στην σειρά σκέψης του Πλωτίνου συναντούμε άλλα δύο αποσπάσματα που μας επιβεβαιώνουν τα προηγούμενα. Μεταξύ του ΑΠΟΛΥΤΟΥ ΕΝΟΣ και του ΠΡΩΤΟΥ ΟΝΤΟΣ παρεμβάλλονται οι αριθμοί, οι οποίοι είναι όψεις του ΕΝΟΣ, Ενάδες, Θεοί.

Κάνω μια παρένθεση για να δώσω από τώρα μια συνολική οπτική του νεοπλατωνισμού στο θέμα κι έτσι να μπορούν οι... γενναίοι που παρακολουθούν το θέμα να μην χαθούν στην λεπτομερή ανάπτυξη που αναγκαστικά ακολουθούμε αρχικά.

Το ΟΝ τώρα εγκυμονεί την πολλαπλότητα, τους αριθμούς, τους θεούς. Οι πρώτοι Θεοί, τα πρώτα Όντα δημιουργούν μια ιεραρχία γεννημάτων, τέκνων τους με βάση γεωμετρικούς λόγους. Όταν π.χ. λέμε ότι το 8 είναι η τρίτη δύναμη του 2, δηλαδή 2^3, εννοούμε ότι το 8 είναι το τρίτο γέννημα του 2, και το δεύτερο γέννημα του 2 είναι το 4 ως 2^2. Έτσι δημιουργείται η ιεραρχία των όντων και κάθε Ενάδα αρχίζει από τα ψηλά ως απλός Θεός ο οποίος ξεδιπλώνει τις δυνάμεις του δημιουργώντας όντα, τέκνα του, με την μέθοδο της γεωμετρικής προόδου.

Όπως συνοψίζει υπέροχα και ο Πρόκλος στην Πλατωνική θεολογία:

Και τίποτε άλλο δεν είναι το Ον, παρά η ένωση πολλών δυνάμεων και η ύπαρξη που πολλαπλασιάζεται, και για αυτό το Ον είναι "Ένα-Πολλά"" (Πρόκλος, Πλατωνική Θεολογία, γ', θ', 39 20, σελ 231)

Με βάση αυτήν την μαθηματική αναπαραγωγή, δημιουργούνται αντίγραφα, ομοιώματα, τέκνα των πρώτων Ενάδων σε άπειρα επίπεδα. Αλλά αυτήν την δυνατότητα την περιείχαν οι πρώτες Ενάδες-αριθμοί στην πρωταρχική τους φύση. Έτσι το άπειρο υπήρχε εν δυνάμει μέσα στις πρώτες Ενάδες και αρχίζει να εξαπλώνεται στον κόσμο της ενέργειας. Το εν δυνάμει γίνεται ενεργεία.

Το άπειρο είναι θεμελιώδες σε αυτό το επίπεδο. Εμφανίζεται όμως με την αληθινή θεϊκή του μορφή, ως η άπειρη δυνατότητα γέννησης των Ενάδων-Όντων. Αντίθετα το άπειρο εμφανίζεται στην ύλη ως μια κατώτερη εικόνα της πρωταρχικής απειρότητας, ως το άπειρο πλήθος. Από την άπειρη δύναμη πέσαμε στο άπειρο πλήθος.

Αυτού του είδους την γέννηση θα μπορούσαμε να την παρομοιάσουμε με παρθενογένεση γιατί ο αριθμός-Ενάδα μερίζεται και γεννιέται από μόνος του σύμφωνα με τις δυνάμεις του. Στο ξεδίπλωμα όμως της δύναμής τους αρχίζει και η ετερογένεση όταν εμφανίζονται αριθμοί-όντα που είναι πολλαπλάσια αυτών των πρώτων-ενάδων, π.χ. ο αριθμός 6 που είναι 2*3 και ο οποίος περιέχει ιδιότητες των γονέων του, του 2 και του 3.

Τελικά σύμφωνα με αυτήν την θεωρία, η πρόοδος που οδηγεί στην πολλαπλότητα πρέπει να ακολουθηθεί από την αντίστροφη διαδικασία που είναι η επιστροφή στην απλότητα της Ενότητας. Αυτήν την διαδικασία ακολουθεί η εσωτερική αναζήτηση, όπου η Συνείδηση μέσα από τον Νόμο των Ομοίων ανάγεται σταδιακά στην Πηγή της, την πρωταρχική Ενάδα από την οποία εκπορεύτηκε με βάση την πρόοδο των δυνάμεών της.

Σε λίγους μήνες ελπίζω να μπορώ να κάνω μια ανακεφαλαίωση των αποσπασμάτων για να δείξω την αλήθεια της θεωρίας που αναφέρω. Δειλά, δειλά όμως αρχίζει να εκτυλίσσεται η νεοπλατωνική θεώρηση του κόσμου

Είδες Φάνη; Ο Πυθαγορισμός είναι ζωντανός κι εδώ !

quote:

---

Τελικά σύμφωνα με αυτήν την θεωρία, η πρόοδος που οδηγεί στην πολλαπλότητα πρέπει να ακολουθηθεί από την αντίστροφη διαδικασία που είναι η επιστροφή στην απλότητα της Ενότητας. Αυτήν την διαδικασία ακολουθεί η εσωτερική αναζήτηση, όπου η Συνείδηση μέσα από τον Νόμο των Ομοίων ανάγεται σταδιακά στην Πηγή της, την πρωταρχική Ενάδα από την οποία εκπορεύτηκε με βάση την πρόοδο των δυνάμεών της.

---