- ΑΠΟΡΙΕΣ - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
Απορίες μιας άπιστης? Άπιστη δεν είμαι
Οπότε μπορούμε να το κάνουμε «ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΑΠΟΡΙΕΣ» Τι λες? Κάτι τέτοιο προτείνω οπότε ας το μετονομάσουμε!
Ostria (αγαπητή ή αγαπητός? ¨)
quote:
Αγαπητή μου Βασιλική πολλές απορίες έχεις!
Κι ακόμα περισσότερες...
quote:
Τι ακριβώς συνέβει λοιπόν; Τι πίστευε ο Ιησούς για τον εαυτό του; Τι πίστευαν οι μαθητές του γι αυτόν και τι περίμεναν από αυτόν; (επειδή και εδώ έχουμε μερικά κενά σημεία) Τι περίμενε ο κόσμος που μαζευόταν και τον άκουγε;
Γιατί οι Ρωμαίοι πήραν στα σοβαρά τις κατηγορίες του Ιεραρχείου και τις φήμες και τον καταδίκασαν τελικά σε θάνατο;
Είδες πως γεννιέται το ένα ερωτηματικό μετά το άλλο?
Ισως να κάναμε ένα φανταστικό ταξίδι σ’εκείνη την εποχή σ’εκείνο το τόπο. Να μπουμε στη θέση εκείνων των ανθρώπων και να σκεφτούμε αυτό ακριβώς που είπες τι περίμεναν? Και τι ακριβώς είδαν? Ποιές ήταν οι ανάγκες που κάλυπτε ο ερχομός ενός Μεσία? Και το ότι δεν το αποδέχτηκαν τι σημαίνει?
Ενας λαός ελπίζει να είναι ο εκλεκτός και ευλογημένος λαός του θεού του. Να γλυτώσουν από την τυρανία? Την καταπίεση? Υπάρχουν επαναστάτες εκείνη την εποχή ιουδαίοι οι οποίοι μάχονται για την απελευθέρωση απο το ρωμαικό ζυγό? Η βλέπουμε ένα λαό παραδομένο σε μια αυτοκρατορία εξωτερικά και σ'ένα άκαμπτο ιερατείο εσωτερικά που η μόνη ελπίδα είναι ο «από μηχανής θεός»?
Και αν κάτι τέτοιο συμβαίνει γιατί ο συγκεκριμένος «εκλεκτός του θεού» δεν εκπλήρωσε τις προσδοκίες τους?
Στη συνέχεια πως γίνεται η μεταφορά αυτής της πίστης σε ένα τελείως διαφορετικό τόπο τον δικό μας. Ποιοί ήταν οι πρώτοι χριστιανοί στην Ελλάδα?
Προσωπικά έχω πολλές ελείψεις από τη γνώση των γεγονότων που έγιναν εκείνη την εποχή. Ομολογώ ότι θα έπρεπε να εχω διαβάσει λίγο περισσότερο και όχι τόσο διάσπαρτα αλλά κι εδώ είναι μια καλή ευκαιρία να καταθέσουν τις γνωσεις τους οι γνωρίζοντες. Θα ήταν ακρως ενδιαφέρον.
Πιστεύω ότι είναι ένα πολύ ευαίσθητο σημείο να κατανοήσουμε τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν εκείνη την εποχή και στη συνέχεια τους πρώτους σπόρους αυτής της θρησκείας που έμελε τελικά να χαράξει το μέλλον της ανθρωπότητας αιώνες τώρα.
Η ιστορία που μαθαίνουμε στα σχολεία είναι εντελώς ελλειπής και περιληπτική. Ο τρόπος δε διδασκαλίας δεν έλκει και τόσο τους μαθητές να εκφράζουν τέτοιου είδους απορίες. Είναι πιο απλό να μην ενδιαφερόμαστε κι έτσι βρισκόμαστε εδώ που βρισκόμαστε τώρα χωρίς στην ουσία να έχουμε κατανοήσει ούτε τα βασικά....
quote:
Ετσι κι αλλιώς κάθε θαυματοποιός είχε τους πιστούς ακολουθητές του, όπως εξάλλου γίνεται και σήμερα.
Μπορεί ένας απλός θαυματοποιός να έφερε τόση σύγχιση? Με δώδεκα απλοικούς μαθητές που τον ακολουθούσαν? Θα μπορούσαν κάλλιστα να τον αφήσουν να λέει και κάποια στιγμή θα είχε ξεχαστεί στο πλήθος τόσων άλλων προφητών. Ηταν πιο βολικό για το ιερατείο.Δεν νομίζεις?
quote:
Πάνας
Μάλλον θα ήταν καλύτερο όλοι να λάβουμε υπόψιν τα εξής λόγια που έχουν βρεθεί στην Αλεξάνδρια : "Υπάρχει μόνος ένας ποταμός της αλήθειας, που παίρνει στοιχεία από κάθε πλευρά".
Αξίζει ακόμα να δίνουμε μάχες για την αλήθεια διαβάζοντας αυτή τη φράση και μόνο.
Η θλίψη μου προέρχεται ακριβώς από το ότι είμαστε σταματημένοι σε μια ελάχιστη μεριά της όχθης και το ποτάμι της αλήθειας κυλάει, δεν το σταματάει κανείς, αλλά εμείς σταματήσαμε να ταξιδεύουμε με αυτό το πνεύμα.
Πως περιορίσαμε την αλήθεια τόσο στενάχωρα?
quote:
Πιστευω όμως σε ένα Θεό πατέρα παντοκράτωρα ποιητή ουρανού και γής ορατόν τε πάντων και αοράτων. αλλά μέχρι εκεί.
Απο τι αποτελείται, τι ιδιότητες και τι δυνάμεις έχει δεν με απασχολεί καθόλου.
Σωστά. Για μένα δε, δεν είναι μέχρι εκεί, θα έλεγα ότι είναι η αρχή. Τα υπόλοιπα δεν βιάζομαι να τα συμπληρώσω πρόχειρα, γιατί υπάρχουν ακόμα κι αν απουσιάζει η δική μου γνώση.. Αυτό που πολεμάω είναι αυτό που θα συμπληρώσει τη παραπάνω αρχή να είναι η αλήθεια ή τουλάχιστον, από σεβασμό προς τους άλλους και τον ευατό μου, να είναι η σιωπή της άγνοιας μου.
snoopy
quote:
Τα ίδια βλέπουμε και σήμερα, την διάδοχο κατάσταση με κάτι παραθρησκευτικές οργανώσεις όπως οι μάρτυρες του Ιαχωβά που μας λένε για χιλιετείς βασιλείες του Ιησού σάν κοσμοκράτορα και διάφορα άλλα κουραφέξαλα που δέν έχουν καμιά σχέση με τον χριστιανισμό, καταδικάζοντας τα σκληρά.
θέλω να σου θυμίσω ότι και αυτοί που ανέφερες αυτά που πιστεύεις εσύ τα ονομάζουν κουραφέξαλα. Το πρόβλημα είναι ποιά είναι τα κουραφέξαλα και πια όχι ... Το να πιστεύεις κάτι δεν είναι και απόδειξη ότι είναι και το σωστό όπως και το να μην πιστεύεις σε κάτι δεν σημαίνει ότι αυτό δεν υπάρχει. Για σκέψου το.
quote:
Ο ΙΗΣΟΥΣ ΑΓΑΠΗΣΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΑΣΧΕΤΑ ΕΘΝΙΚΟΤΗΤΩΝ ... γι'αυτό και μαρτύρησε με τόσο σκληρό θάνατο απο τους ίδιους τους Εβραίους.
Εδώ θα ήταν σωστότερο κατά την απόψή μου να πρόσθετες στο τέλος τη φράση, ΑΠ’ΟΤΙ ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΠΕΙ...
quote:
Η μεγάλη απήχηση που έχει κάνει η προπαγάνδα διαφόρων παραθρησκευτικών οργανώσεων στις μέρες μας είναι περισσότερο η αιτία για την αμφισβήτηση του χριστιανισμού, προπαγάνδα που βρίσκει σάν κυριότερο μέσο έκφρασης το Internet.
Μην φτάνουμε στην υπερβολή. Αν είναι κάποια θρησκεία που μπορεί να είναι περήφανη για τις άριστες δημόσιες σχέσεις της, αυτή είναι ο χριστιανισμός. Κοιταξε λίγο την ιστορία του. Από που ξεκίνησε και που έφτασε και θα καταλάβεις τι εννοώ.
Ακόμη σήμερα αν πολλοί άνθρωποι σιωπούν και δεν εκφέρουν καμμία γνώμη μη νομίζεις ότι ειναι γιατί σκίζουν τα ιμάτιά τους από πίστη. Ο φόβος είναι μεγάλος αγαπητέ μου , και βαθειά ριζωμένος. Ξέρεις τι είναι να σε έχει πείσει κάποιος ότι αν πεις κιχ μπορεί στους αιώνες των αιώνων να βράζεις σ’ένα καζάνι?
Το να μας συμβεί κάτι αύριο το πρωί και να μας μαλώσουν γρήγορα ξεπερνιέται, η καταδίκη μιας αμαρτωλής και καταραμένης ψυχής δεν είναι και τόσο απλό πράγμα να το ξεπεράσεις.
Υπάρχουν άνρθωποι που όταν κάνουν τον σταυρό τους περνώντας μπροστά από μία εκλησία , εύχονται ο θεός να τους βλέπει για να το θυμάται όταν έρθει η ώρα...
Θα ήθελα κάποια βιβλιογραφία σχετικά με Μίθρα, συσχετισμούς μεταξύ των θρησκειών, ομοιότητες , διαφορές... Αν μπορείτε να μου προτείνετε κάποιο ενδιαφέρον βιβλίο σχετικό.
Κατί που να έχετε διαβάσει και να θεωρείτε αξιόλογο.
Ευχαριστώ.
The Golden Bough (1890) - (Ο Χρυσός Κλώνος, Εκάτη, Αθήνα)
Totemism and Exogamy (1910) - (Τοτεμισμός και Εξωγαμία)
Man, God and Immortality (1927) - (Άνθρωπος, Θεός και Αθανασία)
Creation and Evolution in Primitive Cosmogonies (1935) - (Δημιουργία και Εξέλιξη στις Πρωτόγονες Κοσμογονίες)
Οσον αφορά το Θεό Μίθρα στο τρίτο τόμο του Χρυσού Κλώνου αναφέρει τα εξής:
"...Ανάμεσα στους θεούς ανατολικής προέλευσης, που κατά την πτώση του αρχαίου κόσμου ανταγωνίζονταν για την υποταγή της Δύσης, ήταν και ο αρχαίος περσικός θεός Μίθρας. Η πολύ μεγάλη δημοτικότητα της λατρείας του πιστοποιείται από τα σχετικά με αυτόν μνημεία που βρέθηκαν διασπαρμένα σε αφθονία μέσα σε όλη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Σε σύγκριση με τα δύο δόγματα και τις ιεροτελεστίες η λατρεία του Μίθρα φαίνεται να παρουσιάζει πολλά σημεία ομοιότητας όχι μόνο με τη τη θρησκεία της Μητέρας των θεών, αλλά και του χριστιανισμού. Η ομοιότητα ξάφνιασε και αυτούς ακόμα τους χριστιανούς μελετητές και ερμηνεύτηκε ως έργο του διαβόλου, που προσπαθούσε να αποπλανήσει τις ψυχές των ανθρώπων από την πραγματική πίστη με μια δόλια απομίμηση. Έτσι, στους Ισπανούς κατακτητές του Μεξικού και του Περού πολλές από τις ντόπιες ειδωλολατρικές ιεροτελεστίες φάνηκαν διαβολικές απομιμήσεις των χριστιανικών μυστηρίων. Με μεγαλύτερη πιθανότητα ο σύγχρονος μελετητής της συγκριτικής θρησκειολογίας ανιχνεύει τέτοιες ομοιότητες στις ανάλογες και ανεξάρτητες λειτουργίες του ανθρώπινου μυαλού, στις άδολες αν και άξεστες προσπάθειές του να ερευνήσει τα μυστικά του σύμπαντος και να ρυθμίσει τη μικρή του ζωή σύμφωνα με τα φοβερά μυστήρια. Όπως και να 'χει το πράγμα, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η μιθραϊκή θρησκεία αποδείχτηκε φοβερός αντίπαλος του χριστιανισμού, συνδυάζοντας τη σοβαρή τελετουργία με βλέψεις για ηθική καθαρότητα και ελπίδα για αιωνιότητα. Πράγματι, το αποτέλεσμα της διαμάχης μεταξύ των δύο θρησκειών για κάποια εποχή φαίνεται αμφίρροπο. Ένα διαφωτιστικό απομεινάρι του μακροχρόνιου αυτού αγώνα διατηρείται στη γιορτή μας των Χριστουγέννων, την οποία φαίνεται ότι η Εκκλησία έχει δανειστεί απευθείας από τον ειδωλολάτρη αντίπαλό της. Στο Ιουλιανό ημερολόγιο η εικοστή πέμπτη Δεκεμβρίου υπολογιζόταν ως το χειμερινό ηλιοστάσιο και θεωρούνταν ως η Γέννηση του Ήλιου, γιατί η μέρα αρχίζει να μεγαλώνει και η δύναμη του ήλιου ν' αυξάνει από αυτό το σημείο στροφής του χρόνου. Η τελετουργία λοιπόν της γέννησης, όπως φαίνεται να γινόταν στη Συρία και την Αίγυπτο, ήταν αξιοσημείωτη. Αυτοί που έπαιρναν μέρος στην εορτή αποσύρονταν σε ορισμένους εσωτερικούς ιερούς χώρους, από τους οποίους έβγαιναν τα μεσάνυχτα κραυγάζοντας δυνατά: "Η Παρθένος γέννησε! Το φως μεγαλώνει!" Οι Αιγύπτιοι ακόμα παρουσιάζουν το νεογέννητο Ήλιο με την εικόνα νηπίου, το οποίο έφερναν στα γενέθλιά του κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο και το έδειχναν στους πιστούς. Χωρίς αμφιβολία η Παρθένος που συνελάμβανε έτσι και γεννούσε ένα γιο την εικοστή πέμπτη Δεκεμβρίου ήταν η μεγάλη ανατολική θεά, την οποία οι Σημίτες ονόμαζαν Ουράνια Παρθένα ή απλώς Ουράνια Θεά· στις σημιτικές περιοχές ήταν μια μορφή της Αστάρτης. Ο Μίθρας πάλι, κανονικά ταυτιζόταν από τους πιστούς του με τον Ήλιο, τον Αήττητο Ήλιο, όπως τον ονόμαζαν· επομένως, η γέννηση του Μίθρα έπεφτε επίσης στις είκοσι πέντε Δεκεμβρίου. Τα Ευαγγέλια δε λένε τίποτα για την ημέρα γέννησης του Χριστού και γι αυτό η πρώτη Εκκλησία δεν την εόρταζε. Με τον καιρό όμως οι χριστιανοί της Αιγύπτου άρχισαν να θεωρούν την έκτη Ιανουαρίου ως ημερομηνία της Γέννησης. Και το έθιμο ανάμνησης της γέννησης του Σωτήρα αυτή την ημέρα διαδόθηκε σιγά σιγά, μέχρι που τον τέταρτο αιώνα εδραιώθηκε πια στην Ανατολή. Αλλά στο τέλος του τρίτου ή στην αρχή του τέταρτου αιώνα, η Δυτική Εκκλησία, η οποία ποτέ δεν αναγνώρισε την έκτη Ιανουαρίου ως ημέρα της Γέννησης, υιοθέτησε την εικοστή πέμπτη Δεκεμβρίου ως την αληθινή ημερομηνία και με τον καιρό η απόφασή της έγινε αποδεκτή και από την Ανατολική Εκκλησία. Στην Αντιόχεια, η αλλαγή δεν εφαρμόστηκε μέχρι περίπου το 375 μ.Χ.
Ποιές σκέψεις λοιπόν οδήγησαν τις εκκλησιαστικές αρχές να θεσπίσουν τη γιορτή των Χριστουγέννων; Τα κίνητρα γι αυτόν το νεωτερισμό εκθέτονται με μεγάλη ειλικρίνεια από ένα Σύριο χριστιανό συγγραφέα, που μας πληροφορεί ότι "ο λόγος που οι Πατέρες μετέφεραν τον εορτασμό της έκτης Ιανουαρίου στις είκοσι πέντε Δεκεμβρίου ήταν ο ακόλουθος: οι ειδωλολάτρες είχαν συνήθεια να γιορτάζουν κατά την εικοστή πέμπτη Δεκεμβρίου τα γενέθλια του Ήλιου και ν' ανάβουν φωτιές ως σημάδι για την εορτή. Σ' αυτούς τους πανηγυρισμούς και τις γιορτές έπαιρναν επίσης μέρος και οι χριστιανοί. Επομένως, όταν οι πατέρες της Εκκλησίας αντιλήφθηκαν ότι οι χριστιανοί είχαν κλίση προς αυτή τη γιορτή, έκαναν ένα συμβούλιο και έκριναν ότι η πραγματική Γέννηση έπρεπε να γιορτάζεται εκείνη ακριβώς την ημέρα και η γιορτή των Θεοφανείων την έκτη Ιανουαρίου. Έτσι, παράλληλα με το έθιμο, διατηρήθηκε η συνήθεια ν' ανάβουν φωτιές μέχρι την έκτη Ιανουαρίου". Την ειδωλολατρική προέλευση των Χριστουγέννων υπαινίσσεται καθαρά, αν όχι παραδέχεται σιωπηλά, ο Αυγουστίνος, όταν προτρέπει τους χριστιανούς αδερφούς του να μη γιορτάζουν αυτή την επίσημη μέρα, όπως οι ειδωλολάτρες για λογαριασμό του Ήλιου, αλλά για λογαριασμό εκείνου που δημιούργησε τον Ήλιο. Ο Λέων ο Μέγας επίσης επέκρινε την ολέθρια δοξασία ότι τα Χριστούγεννα γιορτάζονταν εξαιτίας της γέννησης του νέου Ήλιου, όπως ονομαζόταν, και όχι εξαιτίας της γέννησης του Χριστού.
Επομένως φαίνεται ότι η χριστιανική Εκκλησία προτίμησε να γιορτάζει τα γενέθλια του ιδρυτή της την εικοστή πέμπτη Δεκεμβρίου, για να μεταφέρει την αφοσίωση των ειδωλολατρών από τον Ήλιο σ' αυτόν που ονομαζόταν Ήλιος της Δικαιοσύνης. Εάν λοιπόν ήταν έτσι, τότε δεν μπορεί να είναι ουσιαστικά απίθανο το συμπέρασμα ότι ίσως τέτοιου είδους κίνητρα οδήγησαν τις εκκλησιαστικές αρχές να εξομοιώσουν τη γιορτή του Πάσχα, του θανάτου και την ανάσταση του Κυρίου τους, με τη γιορτή του θανάτου και της ανάστασης ενός άλλου ασιάτικου θεού, η οποία έπεφτε την ίδια εποχή. Τώρα, οι πασχαλινές ιεροτελεστίες που εξακολουθούν να τηρούνται ακόμα και στην Ελλάδα, στη Σικελία και στη νότια Ιταλία έχουν σε πολλά σημεία μια καταπληκτική ομοιότητα με τις ιεροτελεστίες του Άδωνη, κι εγώ επισήμανα ότι ίσως η Εκκλησία συνειδητά προσάρμοσε την καινούργια γιορτή στους ειδωλολάτρες προγόνους της, με σκοπό να κερδίσει ψυχές για το Χριστό. Αλλά αυτή η προσαρμογή έγινε μάλλον στα μέρη του αρχαίου κόσμου που μιλούσαν ελληνικά παρά λατινικά· γιατί η λατρεία του Άδωνη, ενώ άνθισε ανάμεσα στους Έλληνες, φαίνεται ότι μικρή εντύπωση προκάλεσε στη Ρώμη και στη Δύση. Βέβαια, ποτέ δεν αποτέλεσε μέρος της επίσημης ρωμαϊκής θρησκείας. Ο τόπος που θα μπορούσε να είναι χώρος της αγάπης για το χυδαίο, ήταν ήδη κυριευμένος από την παρόμοια, αλλά πιο βάρβαρη λατρεία του Άττη και της Μεγάλης Μητέρας. Ο θάνατος πάλι και η ανάσταση του Άττη επίσημα εορταζόταν στη Ρώμη την εικοστή τετάρτη και την εικοστή πέμπτη Μαρτίου· η τελευταία θεωρούνταν ως η εαρινή ισημερία και συνεπώς ως η πιο κατάλληλη μέρα για την αναβίωση του θεού της βλάστησης, ο οποίος είχε πεθάνει ή κοιμόταν κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Αλλά σύμφωνα με μια αρχαία και πλατιά διαδομένη παράδοση ο Χριστός υπέφερε την εικοστή πέμπτη Μαρτίου και επομένως μερικοί χριστιανοί γιόρταζαν κανονικά τη Σταύρωση εκείνη τη μέρα, χωρίς να λάβουν υπόψη τη φάση του φεγγαριού. Αυτό το έθιμο τηρούνταν βέβαια στη Φρυγία, την Καππαδοκία και τη Γαλατία, ενώ υπάρχει περιθώριο σκέψης ότι κάποια εποχή τηρούνταν και στη Ρώμη. Έτσι η παράδοση που τοποθετούσε το θάνατο του Χριστού την εικοστή πέμπτη Μαρτίου ήταν παλιά και με βαθιές ρίζες. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί αστρονομικές μελέτες αποδείχνουν ότι δεν μπορεί να έχει ιστορική βάση. Το αναπόφευκτο συμπέρασμα είναι ότι τα πάθη του Χριστού πρέπει αυθαίρετα να τοποθετούνταν σ' αυτήν την ημερομηνία, για να εναρμονιστούν με την παλαιότερη γιορτή της εαρινής ισημερίας. Αυτή είναι η άποψη του σοφού εκκλησιαστικού ιστορικού καρδινάλιου Duchesne, ο οποίος αναφέρει ότι ο θάνατος του Σωτήρα έγινε έτσι, ώστε να πέσει την ημέρα κατά την οποία, σύμφωνα με μια πλατιά διαδομένη αντίληψη, είχε δημιουργηθεί ο κόσμος. Αλλά η ανάσταση του Άττη, ο οποίος συνδύαζε στο πρόσωπό του τους χαρακτήρες του θεϊκού Πατέρα και του θεϊκού Υιού, γιορταζόταν επίσημα στη Ρώμη την ίδια μέρα. Όταν θυμηθούμε ότι η γιορτή του Αγίου Γεωργίου τον Απρίλιο αντικατέστησε την αρχαία ειδωλολατρική γιορτή του νερού του Μεσοκαλόκαιρου, ότι η γιορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου τον Αύγουστο εκτόπισε τη γιορτή της Ντιάνα, ότι η γιορτή των Ψυχών τον Νοέμβριο είναι συνέχεια μιας παλιάς ειδωλολατρικής γιορτής των νεκρών και ότι η Γέννηση του Χριστού προσδιορίστηκε στο χειμερινό ηλιοστάσιο τον Δεκέμβριο, γιατί η μέρα αυτή θεωρούνταν ως η Γέννηση του Ήλιου, τότε δύσκολα μπορούμε να θεωρηθούμε ως απερίσκεπτοι και παράλογοι υποθέτοντας, ότι και η άλλη θεμελιώδης γιορτή της χριστιανικής Εκκλησίας -ο εορτασμός του Πάσχα- είχε οριστεί κατά τον ίδιο τρόπο και από όμοια κίνητρα θέσπισης, προσαρμοσμένη σε μια παρόμοια γιορτή του φρυγικού θεού Άττη κατά την εαρινή ισημερία.
Επίσης αξιόλογες αναφορές θα βρείς στα παρακάτω.
W.K.C. Guthrie, Orpheus and Greek Religion, 1952, Princeton University Press.
J.Godwin, Mystery Religions in the Ancient World, 1981, Thames&Hudson.
T. Freke & P. Gandy, Τα μυστήρια του Ιησού, εκδόσεις Ενάλιος.
S. Angus, Mystery Religions, 1925.
H. Lietzmann, The History of The Early Church, 4ος τόμος.
quote:
Αλίμονο να λές οτι υπάρχουν άνθρωποι που αρνούνται να μάθουν την αλήθεια, άλλο αδυναμία άλλο άρνηση έχει μεγάλη διαφορά. Και αυτοί που δογματίζονται το κάνουν επειδή πιστεύουν οτι το δόγμα τους ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
Αναφέρθηκα μόνο στους δογματικούς που απλά αρνούνται όπως και οι φανατικοί.
quote:
Ο καθένας διαβάζει, κρίνει και αποφασίζει δημοκρατία έχουμε κυκλοφορούν περιοδικά και έντυπα όλων των θρησκειών, απόψεων και τάσεων σε κανέναν δέν απαγορεύεται να διαβάσει οτιδήποτε.
ΠΑΡΟΛΑ ΑΥΤΑ Η ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΑΝΤΙΡΡΗΣΗ.
Μου προκάλει εντύπωση πως γίνεται αυτό, αφού απο μωρά βαπτιζόμαστε χριστιανοί, ακολουθούμε κατα γράμμα τις γιορτές, εκκλησιαζόμαστε συχνά, παμε κατηχητικό, στα πρώτα σχολικά χρόνια διδασκόμαστε βάση αυτής της θρησκείας κτλ.
Να μην αναφέρουμε το βιοτικό και μορφωτικό επίπεδό μας.
Αν και νομίζω οτι αυτή η πλειοψηφία που αναφέρεις μειώνεται με το περασμα του χρόνου.
quote:
Σε τελική ανάλυση τα λόγια του Ευαγγελίου σε μαγνητίζουν, δέν είναι δυνατό μπροστά σε κάτι φράσεις σάν και αυτήν :
«Ο Θεός αγάπη εστι, και ο μένων εν τη αγάπη εν τω Θεώ μένει και ο Θεός εν αυτώ» (Α΄ Ιω. 4:16).
να αδιαφορήσεις, να μήν αναγνωρίσεις την θεία της προέλευση.
Μια φράση ή και μια ολόκληρη θεωρία όσο και να σε μαγνητίζει δεν παυέι να ειναι θεωρία.
Ναι όλες οι θρησκείες του κόσμου λένε το ιδιο πράγμα αλλά με διαφορετικά λόγια. Βλέπεις τα Ευαγγέλια γράφτηκαν στην τελειότερη γλώσσα που υπήρξε ποτέ στην Ελληνική. Πως να μην σε μαγνητίζουν τα γραφόμενα;
Και μια ερώτηση ο Χριστιανισμός αποδεχεται εξίσου την Π.Δ. με την Κ.Δ. ή κάποιο απο τα δύο θεόπνευστα βιβλία κατέχει ιδιαίτερη θέση στη πιστη;
Δεν είδαν θαύματα? Δεν εκπλήρωσε όσα έλεγαν οι γραφές? Δεν είδαν ανάσταση? Ενας τόσο προσκολημένος στις θρησκευτικές αντιλήψεις λαός πως απέρριψε έτσι καθολικά την ιδέα ότι ο χριστός ήταν υιός του θεού ενώ οι υπόλοιποι δέχονται αυτή την ιδέα τόσο αβίαστα? Στηρίζοντας μάλιστα τη πίστη τους και στο πρώτο βιβλίο της αγίας γραφής δηλ.την παλαιά διαθήκη.
2. Και μια τελευταία ερώτηση. Τι παραπάνω έδωσε ο χριστιανισμός στην πατρίδα μας που δεν είχαμε πριν?
------------------------------------------------------------------
3. Σωστά. Για μένα δε, δεν είναι μέχρι εκεί, θα έλεγα ότι είναι η αρχή. Τα υπόλοιπα δεν βιάζομαι να τα συμπληρώσω πρόχειρα, γιατί υπάρχουν ακόμα κι αν απουσιάζει η δική μου γνώση.. Αυτό που πολεμάω είναι αυτό που θα συμπληρώσει τη παραπάνω αρχή να είναι η αλήθεια ή τουλάχιστον, από σεβασμό προς τους άλλους και τον ευατό μου, να είναι η σιωπή της άγνοιας μου.
--------------------------------------
4. Ακόμη σήμερα αν πολλοί άνθρωποι σιωπούν και δεν εκφέρουν καμμία γνώμη μη νομίζεις ότι ειναι γιατί σκίζουν τα ιμάτιά τους από πίστη. Ο φόβος είναι μεγάλος αγαπητέ μου , και βαθειά ριζωμένος. Ξέρεις τι είναι να σε έχει πείσει κάποιος ότι αν πεις κιχ μπορεί στους αιώνες των αιώνων να βράζεις σ’ένα καζάνι?
------------------------------------------------------------
Γεια σου Βασιλική.
Από Αρκαδία και Σπάρτη είσαι?
Στα δικά σου λοιπόν, (μαμά και ο Παππούς), πρόσθεσε Σάμο και Έφεσο, (μπαμπάς και ο άλλος παππούς, και έχεις ένα τέλειο Μπάσταρδο, γεννημένο στην Αθήνα! Εμένα!
Ας περάσουμε στα σοβαρά.
Στο 1, έχω να πω, πως είναι σωστή η παρατήρηση. Αν το κοιτάξεις ακόμα πιο προσεχτικά, (έχω βρει ένα όμορφο τρόπο, όταν κάτι με απασχολεί, και θέλω να βρω απάντηση, σβήνω ότι γνωρίζω από το μυαλό μου, και υποδύομαι ρόλους που αφορούν την ερώτηση)
Πες Βασιλική πως είσαι ο Θωμάς η ο Πέτρος η ο Ιούδας, και είδες με τα μάτια σου τον Χριστό να κάνει το νερό κρασί, να δίνει τροφή σε 10.000 άτομα, μέσα από ένα πανέρι, και άλλα τέτοια δυσκολοχώνευτα σε κάποιο σαν και εμάς.
Θα τον πρόδιδες?
Θα τον απαρνιόσουν?
Δεν θα πίστευες?
Θα τον άφηνες να σταυρωθεί, η θα ανέβαινες και εσύ στο σταυρό μαζί του?
Και εδώ έρχεται κάποιος που δεν τον γνώρισε, δεν είδε τον Χριστό, μα πίστεψε! Ο Παύλος, ο Α ο Β ο κάθε Χριστιανός, πίστεψε, μάλιστα έδωσε και την ζωή του (για την πίστη του, για την σωτήρια του, όχι για το τι έλεγε πραγματικά ο Χριστός!).
Λένε πως η πίστη είναι τυφλή.
Θα έλεγα πως η πίστη που έχει αντικείμενο πίστης, (άρα ο πιστός) βλέπει ότι αυτός θέλει, ότι του αρέσει, μα σίγουρα δεν βλέπει την βαθιά έννοια στο Λόγο του Χριστού, που είναι η αγάπη.
2. Ελα ντε! Όταν μίλησε στους αθηναίους φιλοσόφους ο Παύλος, τον χτύπησαν στην πλάτη και του είπαν θα σου περάσει.
Δυστυχώς οι αρρώστιες ως γνωστό, μεταδίδονται πολύ εύκολα, η σοφία δύσκολα. Τι πιο εύκολο να πιστέψεις σε κάτι? Εδώ το 2007 υπάρχουν ομάδες που πιστεύουν πως ο Αριστοτέλης ήρθε από άλλο πλανήτη. Μια από τα ίδια λοιπόν.
Για το 3 αξίζεις ένα φιλί.!
Για το 4, δεν προλαβαίνω σήμερα, βγαίνω με φίλους για μια πίτσα.
Καλό σας βράδυ!
Χθες δεν πρόλαβα ορισμένες σκέψεις, συνεχίζω σήμερα.
Συμπληρωματικά.
Στο 1 και 3. Προσοχη, δεν τα ισοπεδώνουμε όλα. (θαύματα) υπάρχουν, δεν είναι μόνο ο Χριστός όμως που τα (έκανε). Στα (θεραπευτικά) συνήθως έλεγε πως η πίστη (σου) σε έσωσε. Γνωρίζω ένα σωρό περιπτώσεις ανθρώπων που έγιναν καλά με τη μουσική, με διαλογισμό, με αλλαγή σε τρόπο ζωής. Αυτό στην ουσία δεν είναι θαύμα, μα επιστροφή στη σωστή λειτουργία (σε κάποιο μας όργανο, η στον οργανισμό).
Ένα πραγματικό θαύμα θα ήταν να μπορούσαμε σαν ανθρωπότητα να αλλάξουμε ριζικά μέσα μας.
Βρήκα ένα μήνυμα από κάποιο φίλο στην Μειλ μου, και ρώτα, γιατί αποκλείω ο Αριστοτέλης να ήρθε από την Ανδρομέδα.
Η λογική το αποκλείει.
Γεννήθηκε από γονείς στα Στάγιρα,έσφαλε στις κινήσεις των πλανητών, και ήρθε από πλανήτη περισσότερο προηγμένο από εμάς?
4. Φίλη Βασιλική, έχεις παιδία, τα έχεις μεγαλώσει και γνωρίζεις πως αναπτύσσονται ορισμένοι δεσμοί μεταξύ γονιού και παιδιού. Μάλιστα χωρίς καμία προσπάθεια!
Μικρούλη θα σου σφίξει με το άσπρο χεράκι του, ένα σου δάχτυλο, αργότερα θα σε πει μαμά, θα σε φιλήσει αυθόρμητα, θα παίξει θα γελάσει, θα κλάψει, θα σε αγκαλιάσει, θα μεγαλώσει. Αυτό είναι το παιδί σου.
Αν δούμε προσεχτικά, τι δεσμός δημιουργείται, και πως το ίδιο παιδί (εξαρτάτε) μα και το τι αισθάνεται για τους γονείς του, θα μπορέσουμε να δούμε πως δημιουργείται ενας ανάλογος δεσμός προς κάτι, προς μια θρησκεία η ένα πιστεύω.
Αν από μικροί μεγαλώσαμε με τα βιώματα του Χριστού, μέσα δημιουργείται ένας ανάλογος δεσμός, παρά πολύ ισχυρός.
Αυτός δίνει σιγουριά, (στους φόβους μας) όπως ο πατέρας και η μητέρα στο παιδί.
Μεγαλώνοντας, μπορεί να μην εξαρτάσαι οικονομικά από τους γονείς, να μην τους σκέφτεσαι και τόσο, μα ο δεσμοί υπάρχουν.
Και ο Χριστός κάπου δεν λέει, όταν η μητέρα του πήγε να τον βρει, ποια μητέρα μου? Και κάπου αλλού, το περισσότερο παρεξηγημένο, για να με γνωρίσεις, πρέπει να σκοτώσεις, τον πατέρα και την μητέρα σου. Εννοεί, πρέπει να αντιληφτείς αυτούς τους δεσμούς! Θέλει να είσαι ελεύθερος από κάθε δεσμό!
Και τι κάνουν ο Απ. Των εθνών και οι θρησκείες?
Λύνουν τις απορίες σου?
Η δημιουργούν εικόνες και σε θέλουν δέσμιο σε όλη σου τη ζωή, σε ένα πιστεύω για κάποια μεταθανάτια ζωή?
Οι τόποι καταγωγής σου είναι ένας υπερβολικά «βαρύς συνδυασμός» Μεγάλη η ευθύνη να τους τιμήσεις δεόντως. Ελπίζω να το καταφέρεις !!
Η αιώνια σύγκρουση ανάμεσα στους πιστεύοντες και τους μη πιστεύοντες δεν βρίσκεται σε κάποια προσωπική εμπάθεια ή σ’ένα ανεξήγητο φανατισμό. Ολα έχουν την εξήγησή τους. Ενας πιστός σχηματίζει μια εικόνα μέσα στο μυαλό του για τον «άπιστο» ότι πρόκειται για ένα άτομο «παραστρατημένο, δυστηχισμένο» που δεν κατόρθωσε να βρει εκείνο που σ’αυτόν δίνει μια απάντηση στα αιώνια ερωτήματα και μια «ψυχική ασφάλεια» για να προχωρήσει ανέμελος και σίγουρος μέσα στο μυστήριο της ύπαρξής του.
Αν το σκεφτούμε .. έτσι είναι. Η διαφορά μεταξύ των ανθρώπων δεν βρίσκεται στο αν αναρωτιούνται κατά πόσον υπάρχει ένα μυστήριο, μια απεραντοσύνη του σύμπαντος που τους περιβάλλει που είναι ανεξήγητη και τρομακτική.
Βρίσκεται κατά τη γνώμη μου κατά πόσον κάποιος επιθυμεί να «ανακουφίσει» αυτή την υπαρξιακή του αγωνία με απαντήσεις, απ’όπου κι αν προέρχονται, έστω και αναπόδεικτες, έστω και αμφισβητούμενες για να ξεπεράσει αυτό το ανεξήγητο σκοτάδι που όλους μας καλύπτει, ή αν είναι διατεθειμένος να προχωρήσει με τη λογική του σ’αυτή την αναζήτηση με κίνδυνο να μη βρει απαντήσεις ποτέ.
Ολοι αναρωτιόμαστε για τα ίδια πράγματα. Ολοι ευχόμαστε να μπορούσαμε να έχουμε βέβαιες απαντήσεις στα αιώνια ερωτήματά μας. Υπάρχει κάτι μετά το θάνατο? Υπάρχει ένας θεός που ασχολείται μαζί μας? Υπάχει ένα μέρος του ευατού μου που λέγεται ψυχή ? Αυτή η ψυχή θα επιζήσει πιο πέρα από το σάπισμα του σώματός μου? Εχω ελπίδα να ξανάρθω εδώ κάτω? Υπάρχει ελπίδα να μην τελειώσω εδώ έτσι άδοξα και άχρηστα μια ζωή που μου δόθηκε χωρίς να ρωτήσω και που μου αφαιρείται επίσης χωρίς να με ρωτήσει κανείς? Γιατί είμαι εδώ? Τι βρίσκεται εκεί πάνω? Οι νεκροί μου με βλέπουν από κάπου? Εγώ υπήρξα ξανά? Με διαφορετική δυνατότητα έκφρασης όλοι μέσα μας έχουμε αυτή τη σκιά να μας βαραίνει , αιωρούμενη, αιώνια.
Υπάρχει λοιπόν μια διαφορά. Η θρησκεία είναι κάτι διαφορετικό από τη θρησκευτικότητα. Θρησκεία είναι ότι εναπόθεσα κάπου όλη αυτή την υπαρξιακή αγωνία και κάποιος άλλος φροντίζει για μένα. Η θρησκευτικότητα είναι ότι συνεχίζω να αναρωτιέμαι και προσπαθώ να παλαίψω ανάμεσα στη λογική (που και ο πιστός έχει αλλά επέλεξε να αφήσει κάπου στην άκρη) που είναι περιορισμένη και στενάχωρη, και στο εσωτερικο μου συναίσθημα ότι κάτι συμβαίνει που δεν μπορώ να αντιληφθώ και επιθυμώ να έχω απαντήσεις .
Ο αθεισμος π.χ. είναι μια κοσμοθεώρηση. Ομως δεν έχει την γοητεία των θρησκειών, γιατί δίνει απαντήσεις , όμως ποιός είναι διατεθειμένος να επιβιώσει με αυτού του είδους τις απαντήσεις?
Τι ακριβώς έχουν οι πιστοί μιας οποιασδήποτε θρησκείας έναντι ενός άθεου? ΑΣΦΑΛΕΙΑ.
Εκεί είναι όλο το πρόβλημα. Τι ακριβώς ελπίζει ένας άνθρωπος όταν προσεύχεται? Οτι ένας θεός τον ακούει. Τι ακριβώς ελπίζει ένας άνθρωπος όταν παραδέχεται τα θαύματα? Οτι έχει μια σιγουριά στη πορεία της ζωής του όταν κανείς άλλος δεν θα μπορεί να δώσει λύση σε μια τραγωδία που θα του έχει προκύψει, ότι τότε θα υπάρξει μια «αόρατη ανεξήγητη παρέμβαση» και δώσει λύση στο μαρτύριό του.
Πως μπορεί να αντέξει κάποιος την έννοια του θανάτου χωρίς την ελπίδα της ανάστασης?
Χωρίς πίστη σε κάτι ανώτερο, ασύληπτο ο άνθρωπος είναι απλά ένας κόκκος άμμου στο σύμπαν.
Με τη πίστη ελπίζει ότι είναι κάτι περισσότερο από ένας κόκκος.
Δεν μπορώ να απορρίψω τίποτα. Δεν μπορώ να δεχτώ όμως κάτι πρόχειρα και απερίσκεπτα μόνο και μόνο για να ικανοποιήσω ένα εγωιστικό συναίσθημα ότι είμαι κάτι ανώτερο και σε κάτι ανώτερο ανήκω.
Αυτός είναι ένας δύσκολος δρόμος. Τις περισσότερες φορές μάταιος. Ομως είναι η μοναδική αξιοπρεπής συνισταμένη ανάμεσα στη λογική και το μυστήριο.
Αν αύριο το πρωί παραδεχόμουν οποιαδήποτε εξήγηση μπορούσε να ησυχάσει την εσωτερική μου αγωνία όλα θα γινόντουσαν εύκολα και απλά. Θα μπορούσα να καθίσω σε μια καρέκλα, αραχτή και σίγουρη ότι κάποιος φροντίζει για μένα, κάποιος έτσι κι αλλοιώς έχει αποφασίσει για μένα και όλα καλά. Οτι είναι να γίνει θα γίνει.
Εκεί ακριβώς μπαίνει και η αθλιότητα που βιώνουμε σαν άνθρωποι.
Αν δεν υπήρχαν τόσοι πολλοί που να μας φωνάζουν ότι η ζωή είναι απλά «μια πρόβα» ίσως να την είχαμε προσέξει περισσότερο και να την είχαμε τιμήσει ανάλογα σαν μοναδικό δώρο μη επαναλαμβανόμενο , χωρίς να την έχουμε εξευτελίσει τόσο.
Ζούμε υπό τη σκέπη των εκβιαστών της ύπαρξής μας. Εγώ απλά επέλεξα να μην εκβιάζομαι.
Κάποιος είπε -
«Ισως τώρα πια περισσότερο από ποτέ ο ρόλος των πνευματικών ανθρώπων θα πρέπει να είναι η διασπορά αμφιβολιών και όχι η συλλογή βεβαιοτήτων»
Εγώ δεν είμαι πνευματικός άνρθωπος αλλά σαν ελληνίδα μάλλον πάσχω από την αρρώστεια της φυλής. Εχω απορίες
Θα ήθελα να πω κάτι ακόμα. Μέσα στον ασταμάτητο σκεπτικισμό μου, η ζωή μου έδωσε πολλές ευκαιρίες (ανεξήγητα φαινόμενα που έχω βιώσει και που ίσως πολλοί πιστοί δεν έχουν βιώσει ) για να ησυχάσω και να έχω κάθε δικαιολογητικό για να την "αράξω" σε κάποιο από τα "ρεύματα" που κυκλοφορούν. Ισως και να έχω καταλήξει σε ορισμένα πράγματα. Ομως θα συνεχίσω να είμαι κοντά και να πολεμάω μαζί με τον σκεπτόμενο άνθρωπο. Οπως είπα και στο Πλάτωνα τουλάχιστον να τιμήσουμε στο ελάχιστο το τόπο μας
Καλημέρα σε όλους και χαίρομαι που η συζήτηση κρατάει! Ελπίζω να πούμε πολλά ακόμα.
Πάνα ευχαριστώ για τη βιβλιογραφία. Θα ξεκινήσω από το βιβλίο που παρέθεσες απόσπασμα. Και αφού το διαβάσω θα μπορέσουμε να το συζητήσουμε. Γιατί το θέμα είναι μεγάλο όντως. Και άκρως ενδιαφέρον.
Μάλλον έχουμε όλοι μας απορίες και βρήκαμε την ευκαιρία να τις εκφράσουμε!
Άλλωστε, δεν γίνεται να μην έχουμε...
Αγαπητέ Πάνα, θα συμφωνήσω μαζί σου στο ότι υπάρχουν ομοιότητες ανάμεσα στο Μίθρα και τον Ιησού.
Από την άλλη σκέφτομαι πως υπάρχουν ομοιότητες και με άλλες θεότητες πχ τον Όσιρι.
Αν δούμε όμως όλες τις μυθολογίες που έχουν υπάρξει ως τώρα θα βρούμε αρκετά κοινά στοιχεία μεταξύ τους.
Αυτό σίγουρα κάτι δείχνει για τον άνθρωπο και για τον τρόπο που λειτουργεί ο νους μας.
Ίσως πάλι να δείχνει την κυκλική πορεία που διαγράφουν τα πάντα γύρω μας, ακόμη και μια ισχύουσα θρησκεία.
Σβήνει κάποια για να αναβιώσει μέσω της νέας με κάποια στοιχεία που της δίνει.
Θα συμφωνήσω επίσης στο:
quote:
Αν είσαι πραγματικός αναζητητής της αλήθειας, δεν δογματίζεσαι με καμμία Θρησκέια-Θεωρία απόπου και αυτη αν προέρχεται.
λέγοντας ότι ο δογματισμός κι η αναζήτηση της αλήθειας δε μπορούν να συμπλεύσουν όχι μόνο όσον αφορά την θρησκεία αλλά το οτιδήποτε.
Καλή μου Vasiliskos, η πρόταση μου για την πρόσθεση κάποιου ενδεικτικού στοιχείου στον τίτλο του θέματος έχει να κάνει με το αντικείμενο των αποριών, όχι με το υποκείμενο.
Δηλαδή απορίες σχετικά με τι?
In anticipation of my resurrection...
quote:
Ostria (αγαπητή ή αγαπητός? ¨)Είδες πως γεννιέται το ένα ερωτηματικό μετά το άλλο?
Ισως να κάναμε ένα φανταστικό ταξίδι σ’εκείνη την εποχή σ’εκείνο το τόπο. Να μπουμε στη θέση εκείνων των ανθρώπων και να σκεφτούμε αυτό ακριβώς που είπες τι περίμεναν? Και τι ακριβώς είδαν? Ποιές ήταν οι ανάγκες που κάλυπτε ο ερχομός ενός Μεσία? Και το ότι δεν το αποδέχτηκαν τι σημαίνει?Ενας λαός ελπίζει να είναι ο εκλεκτός και ευλογημένος λαός του θεού του. Να γλυτώσουν από την τυρανία? Την καταπίεση? Υπάρχουν επαναστάτες εκείνη την εποχή ιουδαίοι οι οποίοι μάχονται για την απελευθέρωση απο το ρωμαικό ζυγό? Η βλέπουμε ένα λαό παραδομένο σε μια αυτοκρατορία εξωτερικά και σ'ένα άκαμπτο ιερατείο εσωτερικά που η μόνη ελπίδα είναι ο «από μηχανής θεός»?
Και αν κάτι τέτοιο συμβαίνει γιατί ο συγκεκριμένος «εκλεκτός του θεού» δεν εκπλήρωσε τις προσδοκίες τους?
Αγαπητή μου (γυναίκα είμαι και εγώ), έχουμε δύο αναφορές στα ευαγγέλια σχετικά με το πώς έβλεπε ο κόσμος τον Ιησού μέχρι την τελευταία στιγμή.
Η μία, όταν μαζεύτηκαν 5000 άτομα κοντά στην λίμνη της Γαλιλαίας όπου όταν τον άκουσαν και είδαν και το θαύμα με τα ψωμιά είπαν "Αυτός πραγματικά είναι ο προφήτης που μέλλει να έρθει εις τον κόσμον". Και θέλησαν να τον απαγάγουν και να τον χρίσουν Βασιλιά τους, γι αυτό και ο Ιησούς το σκασε στα κρυφά.
Η άλλη στην εντυπωσιακή είσοδο του Ιησού στην Ιερουσαλήμ λίγες μέρες αργότερα. Ο Ιησούς πάνω στο γαιδουράκι και οι μαθητές έστρωναν στον δρόμο τα ενδύματά τους για να πατήσει το γαιδουράκι πάνω τους, φωνάζοντας "Ευλογημένος ο Βασιλεύς εκείνος που έρχεται στο όνομα του Κυρίου". Ο δε λαός τον υποδέχτηκε κρατώντας κλάδους από φοίνικες και φώναζε επίσης 'Ωσαννά, ευλογημένος να είναι εκείνος που έρχεται εις το όνομα του Κυρίου, ο βασιλεύς του Ισραήλ'.
Ξεκάθαρο πώς τον έβλεπε αρχικά ένα μέρος του λαού, πιθανόν και ένα μέρος των μαθητών του; Ο ίδιος όμως φαίνεται ότι δεν προσπαθούσε να βγάλει προς τα έξω αυτή την εικόνα.
Τι εικόνα όμως είχε το Ιερατείο; Και γιατί τον θεώρησε επικίνδυνο και ήθελε να τον βγάλει από την μέση; Το πιό πιθανόν, επειδή είδαν γρήγορα ότι δεν ήταν συνεργάσιμος -τους κατηγορούσε συνέχεια- και ότι ξεκινούσε μία καθαρά θρησκευτική αίρεση που θα τους έκλεβε πιστούς και θα αμφισβητούσε την αξιοπιστία και την εξουσία τους.
Το περίεργο πάντως, είναι πώς έγινε μέσα σε λίγες πάλι μέρες, όλη αυτή η θετική διάθεση του κόσμου, να γίνει τόσο αρνητική, ώστε να φτάσουν να φωνάζουν 'άρον άρον σταύρωσον αυτόν' χωρίς να ακουστεί καμιά αντίθετη φωνή, και μετά τον θανατό του να μην γίνει ούτε μια διαμαρτυρία.
Ακόμα και οι μαθητές του, φαίνεται να μην έχουν καμιά επαναστατική διάθεση (άσε που αρχικά δεν πίστεψαν ούτε την ανάστασή του, που σημαίνει ότι δεν είχε πείσει ούτε τους ίδιους ότι πρόκειτο για έναν Υπεράνθρωπο υιό του Θεού. Αρα αναρρωτιέμαι αν είχαν πραγματικά πιστέψει και τις σχετικές διδασκαλίες του μέχρι τότε).
Τώρα αν πάμε πιό πέρα, στην οργάνωση των πρώτων Χριστιανικών εκκλησιών, τα πράγματα είναι επίσης περίεργα, και δυστυχώς έχουμε ελάχιστα στοιχεία και αυτά σχεδόν αποκλειστικά μέσα από τα χριστιανικά κείμενα.
Ας πούμε στην Ρώμη, οι Χριστιανοί που ήρθαν διωγμένοι από την Παλαιστίνη έμεναν στην γειτονιά των Εβραίων. Περίεργο που έμεναν μαζί με τους αρχικούς διώκτες τους;
'We are either alone in the universe or we are not. Both ideas are overwhelming'
-Arthur C. Clarke-
quote:
Vasiliskos: Αγαπητέ el elyon ξαναβρισκόμαστε σε συζήτηση και δεν νομίζω ότι στις προηγούμενες είχαμε προσβάλει ο ένας τον άλλον όποτε να διευκρινήσω κάτι για να μην παρεξηγείς μια λέξη μου.
Οταν είπα παπαγαλίζω εννούσα ότι το ζητούμενο σ’αυτή τη συζήτηση ειναι να πούμε τα πιστεύω μας με δικά μας λόγια χωρίς να χρειάζεται να αναφέρουμε κείμενα και γραφές.
Σε σένα επειδή έχουμε συζητήσει τόσο και σε άλλα παρόμοια θέματα, θα ήθελα να σου κάνω ένα ερώτημα απλό. Σέβομαι ότι πιστεύεις, θα μου υποδείκνυες όμως να ακολουθήσω αυτούς τους ιερωμένους που αναφέρω παραπάνω? Πιστεύεις ότι αυτοί είναι οι εκπρόσωποι του θεού που εσύ έχεις οραματιστεί και πιστεύεις? Νοιώθεις η εκκλησία του θεού σου να έχει τη σωστή της θέση όπως έσυ την ονειρεύτηκες μέσα από τα κείμενα που διάβαζες? Πιστεύεις ότι αυτό που έζησαν οι λαοί και ζουν ακόμα έχει να κάνει στο ελάχιστο με το αγαπάτε αλλήλους?
Αγαπητή μου Vasiliskos καλημέρα!
Κάποια στιγμή σου είχα πει εάν πηγές ποτέ στον Ιησού Χριστό. Αγαπητή μου εάν μου επιτρέπεις θα ήθελα να σου πω ότι όχι απλά θα πρέπει να διαβάζεις την Καινή Διαθήκη αλλά θα πρέπει να την μελετήσεις. Γιατί οι απαντήσεις στις απορίες σου είναι εκεί. Η μελέτη είναι πάντα δύσκολη και επίπονη!
Αγαπητή μου Vasiliskos σε ευχαριστώ για την διευκρίνηση και για το σεβασμό σου στα πιστεύω μου. Και εγώ θα σεβαστώ την επιθυμία σου και δεν θα απαντήσω μέσα από την Αγία Γραφή.
Καλή συνεχεία αγαπητή μου Vasiliskos!
ΠΑΝΤΑ ΦΙΛΙΚΑ el.elyon.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
Θα ξεσκονίσω λίγο τα «θρησκευτικά» βιβλία και θα ψαρέψω ένα απόσπασμα που ταιριάζει αρκετά με τις «απορίες»
Θέλω να πω ότι το να μην πιστεύω σε συγκεκριμένα δόγματα δεν σημαίνει ότι δεν προσπάθησα όσο μπόρεσα μέχρι τώρα, να διαβάσω την απέναντι όχθη. Εκεί ακριβώς πήρα την απόφαση ουτε να δέχομαι ούτε να απορίπτω ασυζητητί.
Ας δούμε λοιπόν αυτό το απόσπασμα από το βιβλιο «Οι τρεις ημέρες του Ιησού στο Ναό» του Γιακομπ Λορμπερ. (για όσους δεν το ξέρουν ο Γιάκομπ Λορμπερ –εντελώς περιληπτικά- ήταν ένας άνθρωπος που υποτίθεται ότι κάποια στιγμή στη ζωή του έλαβε θεική φώτιση να γράψει με τη πένα του λόγια που ερχόντουσαν από το θεό)
Διάλεξα αυτό το απόσπασμα γιατί όταν το διάβασα με έβαλε σε πολλές σκέψεις.
Ο αυστηρός αντίλογος του μικρού Ιησού προς τους υποκριτές υπηρέτες του Ναού.
(από την ομιλία του Ιησού στο Ναό απευθυνόμενος προς το Ιερατείο)
«Μπορεί βέβαια να γκρινιάζεται επειδή ο Μωυσής σας απαγόρευσε να κατασκευάσετε μια σκαλιστή εικόνα του Θεού, ωστόσο δεν σας πείραξε καθόλου το γεγονός, ότι μπροστά στο λαό παριστάνετε τους θεούς, διδάσκοντας τον ότι ο Θεός δεν κάνει απολύτως τίποτα χωρίς εσάς και ότι δεν ακούει καμιά άλλη παράκληση, παρά μόνο αυτήν που προέρχεται από το δικό σας στόμα. Πείτε μου λοιπόν αν ποτέ ο Μωυσής σας έδωσε κάποια τέτοια εντολή.
Η δουλειά σας θα έπρεπε να είναι να καθοδηγείτε το λαό στην οδό που άγει προς τον ουρανό αλλά εσείς δεν κάνετε παρά το άκρως αντίθετο και θεωρείτε το λειτούργημά σας, το Θεό, το λαό καθώς και το Ναό ως τιποτ’αλλο παρά σαν μια παχιά αγελάδα, για την οποία ισχυρίζεστε ότι μόνον εσείς έχετε το δικαίωμα να την αρμέγετε!
Ομως εγώ σας λέω και πάλι εντελώς ξεκάθαρα, ότι ο θεός, τον οποίον εσείς αποκηρύσσετε με κάθε σας αναπνοή και με κάθε χτύπο της καρδιά σας, ποτέ δεν σας έχει δώσει καποιο τέτοιο δικαίωμα και ότι ποτέ δεν έχει εισακούσει τις νεκρές και μηχανιστικές προσευχές σας, δεν τις εισακούει τώρα και ούτε πρόκειται ποτέ να τις εισακούσει!
................................................................................................................................................
Με τι θα μπορούσα λοιπόν να σας συγκρίνω! Είσαστε εντελώς αντίθετοι προς το Θεό και μοιάζεται με άγριους λύκους, οι οποίοι περιφέρονται φορώντας προβιές αρνιών, ώστε τα πρόβατα να μη δραπετεύσουν στη θέα τους και αυτοί να μπορούν να τα θηρεύουν και να τα κατασπαράζουν χωρίς κανέναν κόπο! Ομως ακριβώς έτσι όπως είναι το έργο σας, έτσι θα είναι και ο μισθός που θα λάβετε, όταν κάποτε θα βρεθείτε στον κόσμο των ψυχών!»
Μερικές φορές αναρωτιέμαι μήπως αυτά τα λόγια ακούγαν οι πρώτοι χριστιανοί. Το ιδιαίτερο γνώρισμα της χριστιανικής θρησκείας στην ιστορία του κόσμου είναι ότι η απόσταση που χωρίζει τις ιδέες που όπως διακηρύσσουν είπε ο Ιησούς με την εφαρμογή τους από την εκκλησία που φέρει το όνομά του είναι δυσθεώρητη....
«Το αγαπάτε αλλήλους» δεν μπορεί να βρεθεί κάποιος να το διαγράψει.
Το ότι δεν εφαρμόστηκε όμως είναι επίσης ένα αναμφισβήτητο γεγονός.
Οι πρώτοι χριστιανικοί χρόνοι κρύβουν το μυστικό της «μετάλλαξης»
Πως μπορείς να πνίξεις μια αλήθεια?
Με το να την οικοιοποιηθείς και να την προσαρμόσεις στα μέτρα σου. Οσο την έχεις στη παρανομία αυτή γιγαντόνεται και γίνεται επικίνδυνη. Οταν πεις ωραία πιστεύω κι εγώ αλλά με μια διαφορά θα σας υποβάλλω τους κανόνες πίστης, εκεί σταματάει η ιδεολογία και ξεκινάει η πράξη.
Οι Εβραίοι πιστεύω ότι σίγουρα δεν αντιλήφθηκαν τον Ιησού σαν Μεσσία. Ηταν και είναι βέβαιοι γι’αυτό. Γιατί ο λαός τουλάχιστον με την ελάχιστη αμφιβολία ότι είαι ο θεός που περίμεναν δεν θα τον σταύρωνε ποτέ. Σε ένα απόλυτα θρησκόληπτο κράτος όπους γενιές και γενιές μεγαλώνουν με την ιδέα ενός τρομακτικού, τιμωρού θεού ποιός θα τολμούσε με την ελάχιστη έστω αμφιβολία να σταυρώσει τον γυιό του?
Πιστεύω λοιπόν ότι και το ιερατείο και ο λαός πειθόμενος από το ιερατείο φοβήθηκαν τον Ιησου σαν ένα ακόμα ταραξία «που ήξερε και έλεγε πολλά» που μπορούσαν να ταρακουνήσουν τα μουχλιασμένα θεμέλια ενός γερασμένου και απογοητευμένου λαού.
Τα λογια του Λορμπερ είναι επίκαιρα όχι μόνο για αυτό που έγινε εκείνες τις ημέρες σ’εκείνο το τόπο αλλά και για τη συνέχεια της ιστορίας όπως εξελίχθηκε.
Στη Ρώμη, όταν επισκέφθηκα τις κατακόμβες έπαθα ένα σόκ... Κατέβηκα στα βάθη της γης ανάμεσα από χιλιάδες ανοιχτές τρύπες – τάφους και προσπάθησα να σκεφτώ τον ευατό μου να μένει εκεί έστω και για μερικές ώρες. Αδύνατον. Από τον ξεναγό άκουγα όπως περπατούσαμε ότι για ένα μεγάλο διάστημα χιλιάδες χριστιανοί είχαν γεννηθεί μέσα σ’αυτές τις τρύπες και πέθαναν εκεί χωρίς να δουν το φως του ήλιου ποτέ ....
Απ’εξω από τις κατακόμβες στην αρχαία Απια έχει ένα σημείο που υποτίθεται ότι υπάρχει το ίχνος του Ιησού που έμεινε από μια εμφάνισή του εκεί. Για να το δεις πρέπει να βάλεις λεφτά μέσα σ’ενα ειδικό προβολέα, που έχει τοποθετήσει η εκκλησία, που ρίχνει το φως επάνω και το βλέπεις....
Φοβεροί οι δύο κόσμοι ε?
Οι ανένταχτες απορίες συνεχίζονται.....
Για τον κάτοικο της κατακόμβης και για τον ιδιοκτήτη του προβολέα...