- H συνταγή για την έλευση της "ζωής" στην ζωή μας! - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Μπορεί να είναι απλούστατο να παραθέσει ο οιοσδήποτε τις πηγές της γνώσης (σχολείο , βιβλία , κοινωνική συναναστροφή με διάφορους συνανθρώπους , επαγγελματική ενασχόληση , ΜΜΕ , κ.τ.λ. . . . κ.τ.λ. ) , αλλά δεν υπάρχει αυτή η απόλυτη βεβαιότητα για την ταύτιση γνώσης και πραγματικότητας .

Το θέμα θέλει μεγάλη ανάλυση και βέβαια αυτό δεν μπορεί να γίνει εύκολα μέσω γραπτών μηνυμάτων και σε πεπερασμένο χρόνο .

Παρόλα αυτά για να πάρουμε μια γεύση γι’ αυτό που αναφέρω σαν “το μυστήριο της γνώσης” , θα παραθέσω μερικές σκέψεις :

Μας μαθαίνουνε π.χ. , ότι ο ήχος είναι κίνηση του αέρα , το φως είναι ένας βομβαρδισμός του οφθαλμού από σωματίδια ύλης , η θερμότητα είναι απλώς επιταχυνθείσα κίνηση μορίων και το χρώμα εξαρτάται από τον παλμό και το εύρος των κυμάτων φωτός και από το τμήμα του αμφιβληστροειδούς που δέχεται την επίδρασή τους .

Και αυτή ακόμη η “αντικειμενική πραγματικότητα” δεν είναι ούτε ψυχρή ούτε κακή ούτε καλή , αλλά σκοτεινή και άχρωμη και σιωπηλή.

Πώς θα υπήρχε φως , εάν δεν υπήρχαν αισθητήρια όργανα της οράσεως ή ευπαθής ιστός , πώς θα υπήρχαν ήχοι εάν δεν υπήρχαν αισθητήρια όργανα της ακοής ; Και το ωραιότερο ουράνιο τόξο υπάρχει μόνο στον οραματισμό μας και όχι στον ουρανό .

Ας πάρομε τώρα τη γνώμη ενός ιδεαλιστή – αυτός που πιστεύει ότι τίποτε δεν μας είναι γνωστό παρά μόνον ιδέες. “Αυτός ο εξωτερικός κόσμος , ο οποίος νομίζετε ότι υπάρχει ανεξαρτήτως και έξω από σας , είναι πρώτα απ’όλα ένας κόσμος χρωμάτων . Αλλά τα χρώματα είναι υποκειμενικά – υπάρχουν σε σας και όχι στα πράγματα που βλέπετε . Μερικοί άνθρωποι έχουν αχρωματοψία ως προς ορισμένα χρώματα και δεν ευρίσκουν πουθενά στην φύση το κόκκινο λόγου χάριν χρώμα . Αν είμαστε όλοι όπως αυτοί , θα ήταν άραγε κόκκινα ή ρόζ τα τριαντάφυλλα ; Τα χρώματα αλλάζουν καθώς προχωρούμε από την αυγή προς το μεσημέρι , προς το λυκόφως και προς τον τεχνητό φωτισμό .

Ποιο από όλα αυτά τα χρώματα είναι το “πραγματικό” ;

Είναι το χρώμα ενός υφάσματος εκείνο που βλέπετε όταν το αγοράζετε στο κατάστημα ή μήπως εκείνο που παρουσιάζει στο φως του ηλίου ;

Τα μάτια των κατωτέρων ζώων – των οστρακόδερμων επί παραδείγματι – είναι πολύ διαφορετικής κατασκευής από τα δικά μας και προφανώς βλέπουν διαφορετικά από ό,τι εμείς τα σχήματα και τα χρώματα .

Ποια σχήματα και χρώματα είναι τα “πραγματικά” ;

Τα μάτια μας δεν βλέπουν ευρύτερες περιοχές του ηλιακού φάσματος .

Ζώα με τελειότερα μάτια βλέπουν καλύτερα τα σχήματα και τα χρώματα του κόσμου από ό,τι εμείς.

Ο άνθρωπος ή κάποιο από αυτά τα ζώα βλέπει τον κόσμο "όπως είναι";

Και ένα τραπέζι που το θεωρείτε στρογγυλό – το βλέπετε πράγματι στρογγυλό όταν το κοιτάξετε με απροκάλυπτο βλέμμα ή μήπως ελλειψοειδές ;

Μήπως όλα τα σχήματα , καθώς και τα χρώματα , εξαρτώνται από τον παρατηρητή ;

quote:

---

Ακριβώς. Όμως ποια είναι αυτή η συνήθεια ; Πως ονομάζεται ; Πως λέγεται ;

---

Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά

Δηλαδη Πλατωνα μια απορια εχω ,δηλαδη τι πρεπει να γινει ή τιθα πρεπει να περασεις ή ποσο πατο να πιασεις σε αυτη την ζωη για να πεις το παραπανω που αναφερεις.Eιτε στην αρνητικη -Θετικη πλευρα αναφερομαι.

ΑΝ ερθεις οδικος επανω σφυρα για ενα καφε

Τι να πώ???
Καλή δύναμη φίλε μου , τόσο σε σένα όσο και στην μητέρα σου!!!
Να μην υπάρχει πόνος...

Έχει βάση αυτο που λές πάντως περί του βιώματος του θανάτου εν ζωή...ωστόσο θα παρατηρούσα ότι απο μόνο του δεν βοηθάει τόσο , όσο η συνειδητοποίηση των "συνιστωσών" εκείνων που συντελλούν στην έλευση του Θανάτου στην ζωή μας!!!

Θα εξηγήσω όσο μπορώ ποιο συνοπτικά, αυτή την θέση μου – που αποτελεί μόνο δική μου προσωπική εκτίμηση.

Υποστηρίζω πως η εξέλιξη του μεγέθους του εγκεφάλου του, υπήρξε για τον άνθρωπο και η αιτία πολλών “μπελάδων” που ήταν αποτέλεσμα της μεγάλης αντίληψης και κρίσης που ακολούθησε με τα την αύξηση ή και παράλληλα με την αύξηση του εγκεφάλου του.
Ο άνθρωπός απέκτησε “Εγώ” και συνείδηση του κόσμου.
Απέκτησε συνείδηση του θανάτου, και της ζωής φυσικά.
Απέκτησε την ικανότητα να αναγνωρίζει, εφόρου ζωής τα παιδιά του, την μάνα του τον πατέρα του τα αδέρφια του.

Οι ιδιότητες αυτές είναι άγνωστες για τα ζώα.

Αντίθετα, ο άνθρωπος φέρει όλες τις γονιδιακά μεταφερόμενες συμπεριφορές (ένστικτα) των θηλαστικών. Αυτές οι φυσικές (ενστικτώδεις) συμπεριφορές είναι πολύ πολύ σοφές, και είναι το απαύγασμα μιας εξελικτικής διαδικασίας δισεκατομμυρίων ετών .
Μετά από τρισεκατομμύρια τρισεκατομμυρίων τυχαίων μεταλλάξεων, και με την λογική της επικράτησης και διάδοσης της ποιο ωφέλιμης μετάλλαξης, φτάσαμε στην ανώτερη βαθμίδα της εξελικτικής διαδικασίας και όπως αυτή εξειδικεύεται με το ζώο-άνθρωπο, το ζώο που αλαζονικά απαξιώνει την ζωική/υλική του ταυτότητα, αναζητώντας/δημιουργώντας μια “ιδική” και κατ εξαίρεση πνευματική υπόσταση, με την ελπίδα να διαφύγει της φθοράς που οδηγεί στον θάνατο.
Ο άνθρωπος για να δικαιολογήσει αυτή την πνευματική του (φανταστική) υπόσταση, επινόησε μία ή πολλές πνευματικές οντότητες, και τις έβαλε να τον δημιουργούν με ανάλογα γνωρίσματα.

Το μεγάλο πρόβλημα για τον άνθρωπο δημιουργείται, όταν έρχονται σε σύγκρουση οι σοφά καταγραμμένες φυσικές (ενστικτώδεις) επιλογές των θηλαστικών, - αυτές που τώρα ονομάζουμε ασυνείδητες - , με τις “γνωσιολογικές/γνωστικές” αυτές που αποκτά επίκτητα και κατ΄εξαίρεση το ζώο άνθρωπος, εξ αιτίας της ανάπτυξης του εγκεφάλου του, και τις ονομάζουμε συνείδηση.

Ένα παράδειγμα αυτής της σύγκρουσης, είναι πως στα θηλαστικά που έχουν οργανωθεί σε ομάδες/αγέλες, υπάρχει η σοφή γονιδιακά μεταφερμένη καταγραφή (ενστικτώδεις) και είναι παρούσα και στον άνθρωπο, πως κάθε νεαρό αρσενικό όταν ενηλικιωθεί οφείλει να δόση μάχη, με τον πατέρα του, για την διεκδίκηση των θηλυκών.
Αυτή η μάχη/διεκδίκηση δεν θέτει κανένα ηθικό εμπόδιο στα όλα τα υπόλοιπα θηλαστικά έκτος από τον άνθρωπο, που λόγο της ανεπτυγμένες αντίληψης μπορεί και αναγνωρίζει τον πατέρα του, τη μάννα του, τις αδερφές και τα αδέρφια του.
Ενώ λοιπόν ενστικτωδώς καλείται να αναμετρηθεί με τον πατέρα του και τους αδερφούς του, για να διεκδικήσει τις αδερφές του και την μάννα του, η επίκτητη ηθική του το απαγορεύει ως μέγιστη αμαρτία.
Του μεταφέρει την αντίληψη πως δεν θα πρέπει καν να σκέπτεται να πραγματοποιήσει, αυτά που είναι προγραμματισμένος να κάνει φυσιολογικά.
Αναλαμβάνει έτσι το προ συνειδητό να τα μασκαρεύσει, για να μην φανούν και αναστατώσουν το συνειδητό άτομο.

Το άτομο αποκτά έτσι την αίσθηση, πως υπάρχει μέσα του κάτι κακό ( το ιερατείο το ονομάζει πνεύμα του κακού ή διάβολο ) που θα πρέπει να αντιπαλεύει συνεχώς, και θα πρέπει να αναζητήσει τη βοήθεια ενός αντίπαλου/αντίθετου πνεύματος, του καλού.

Έτσι δημιουργείται στον άνθρωπο/ζώο μια επιπλέον μοναδικότητα.
Ζει εγκλωβισμένος σε δύο ζωές, σε δύο αντίθετες φύσεις.

Δεν θέλω να κουράζω με πολύ μακροσκελείς τοποθετήσεις.
Προσπάθησα να είμαι όσο ποιο συνεκτικός μου επιτρέπει η παρουσίαση της θέσης μου.

Είμαι σε θέση (μια και αυτές είναι δικές μου απόψεις) να κουβεντιάσω οποιαδήποτε ένσταση.

Ναι, αλλά αυτή η εξέλιξη του μεγέθους του εγκεφάλου του, δεν του έφερε μόνο "μπελάδες". Του έφερε και πράγματα που ήταν ωφέλιμα γι' αυτόν και το είδος του.

Και δεν μπορεί να υπάρξει γιατί δεν μπορούν να ταυτιστούν δύο διαφορετικά πράγματα. Είναι άλλο πράγμα η Γνώση και άλλο η Πραγματικότητα. Βέβαια, μπορεί καμιά φορά να χρησιμοποιείται η Γνώση για να περιγράψει την πραγματικότητα [ όπως π.χ έγινε παραπάνω για να περιγράψει αυτό που λέμε "χρώμα" ], αλλά σε καμία περίπτωση δεν ταυτίζονται αυτές οι δύο έννοιες.

quote:

---

Κηφευς

Μας μαθαίνουνε π.χ. , ότι ο ήχος είναι κίνηση του αέρα , το φως είναι ένας βομβαρδισμός του οφθαλμού από σωματίδια ύλης , η θερμότητα είναι απλώς επιταχυνθείσα κίνηση μορίων και το χρώμα εξαρτάται από τον παλμό και το εύρος των κυμάτων φωτός και από το τμήμα του αμφιβληστροειδούς που δέχεται την επίδρασή τους .

Και αυτή ακόμη η “αντικειμενική πραγματικότητα” δεν είναι ούτε ψυχρή ούτε κακή ούτε καλή , αλλά σκοτεινή και άχρωμη και σιωπηλή.

---