- Ποιά η ροπή του ανθρώπου? - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Ο άνθρωπος ως ον, έχει ροπή προς το καλό ή προς το κακό? Και στις έννοιες "καλό" και "κακό" εντάσω όλη την πορεία προς το φως και προς τον "ύπνο" αντίστοιχα.

Η χριστιανική διδασκαλία ισχυρίζεται πως ο άνθρωπος έχει ροπή προς το καλό . Γενικα οι περισσότερες θρησκείες μας λένε ότι ο άνθρωπος ξεκίνησε απο ένα σημείο "χαμηλά" και στόχο έχει το όλο και "ψηλότερα" ωστε καποια στιγμή να φτάσει στον Ανώτερο Εαυτό του , ίσως και στη θεοποίηση. Και πράγματι , αν αναλογιστούμε τον καθε άνθρωπο ως έναν εν δυνάμει "θεό" τότε εύκολα συμπεράνουμε πως εφόσον αυτος πρέπει να είναι ο τελικός του προορισμός , έχει και μία έμφυτη τάση προς τα άνω . Κατα πόσον όμως ισχύει αυτό κοιτώντας γύρω μας?

Ακόμη και το μωρό που θεωρείται αγνό και μη μολυσμένο απο την πρωτη στιγμή που είναι σε θεση να μιλήσει , όταν κανει κατι άσχημο αν ρωτηθεί ύστερα απο τους γονείς του θα πάει το μυαλό του στο να πει ψέματα . Μήπως επίσης δεν είναι αληθες το ότι ακόμη ως παιδιά πολλες φορες μας παει το μυαλό στο να κανουμε κατι "ανάρμοστο" και γενικα ότι μερικες φορες το αρνητικό έρχεται πρωτα στο μυαλό και ύστερα επεμβαίνει ο εσωτερικός έλεγχος? Αναφέρομαι σε αυτες τις ηλικίες επειδή εκεί κυρίως αν είναι θα φανεί στο κατα πόσον υπάρχει μία εμφυτη ταση , στις αρχικες αντιδράσεις.

Μήπως δεν υπάρχει καμία τετοια "έμφυτη βοήθεια" αλλα απλα εναπόκειται στον καθενα να βρει το δρόμο προς το φως ?

Και έρχομαι και ερωτω...
αν πράγματι η προοπτική μας είναι προς το τέλειον , γιατί αυτή η πορεία φαντάζει τόσο δύσκολη και δυσδιαβατη ? Θα περιμενε κανείς πως αυτο που είναι ο προορισμός του καθενός να τον έλκει και περισσότερο . Ανταυτού βλεπουμε πως οι περισσότεροι έλκονται απο τα ακριβώς αντίθετα... γιατί λοιπόν να παρουσιάζουν τόση "γοητεία" αυτα ακριβώς για τα οποία δεν προοριζόμαστε?
Ελπίζω να μετέδωσα σωστά το πνεύμα της ερώτησής μου

Θα συμφωνήσω με τον φίλο ΦΑΝΗ, ότι για να απαντηθούν χρειάζεται να δούμε από που προέρχεται ο άνθρωπος.
Τι είναι όμως ο άνθρωπος; Από τι αποτελείται, ποιά η σύστασή του;
Η δυαδικότητα της ανθρώπινης φύσης είναι αποδεκτή; Αν δεχτούμε ότι ο άνθρωπος ενσωματώνει δύο Αρχές (υλική και πνευματική), τότε το πρόβλημα μπορεί εύκολα να λυθεί. Αν μάλιστα αναλύσουμε περισσότερο αυτές τις δύο Αρχές και τις δεχτούμε ως ΕΠΤΑ, τότε καταλαβαίνουμε το σύνθετο του θέματος.

Αν ο άνθρωπος είναι ένα πολυδιαστασιακό ον, αποτελούμενο από επτά πεδία-σώματα, τότε μπορούμε να υποθέσουμε ότι το κάθε σώμα έχει διαφορετικές τάσεις- ανάγκες.
Η τάση των κατώτερων σωμάτων της προσωπικότητας είναι προς την ύλη, ενώ το ανώτερο μέρος της ύπαρξής μας διέπεται από ανώτερα πνευματικά ιδεώδη και βρίσκεται σε επικοινωνία με το Θείο.

Το ζητούμενο είναι να μπορέσει κάποιος να αντιληφθεί ΠΟΥ ΣΤΕΚΕΙ. Βρίσκεται στο καθοδικό τόξο προς την ύλη, οπότε φυσιολογικά θα πρέπει να πάρει τις εμπειρίες της ύλης, ή βρίσκεται στο ανοδικό τόξο της επιστροφής;
Με πειθαρχία κε με συνειδητή προσπάθεια θα αντιμετωπισθούν οι τάσεις που προσδένουν τον άνθρωπο στην ύλη και στις γήινες απολαύσεις.
Αυτό, ωστόσο, που ονομάζουμε ροπή προς το "κακό", μπορεί να είναι απλά ένα αναπόφευκτο και αναγκαίο στάδιο στον εξελικτικό δρόμο κάποιου...

"Κακό είναι το προηγούμενο καλό, που πρέπει να αφήσει κανείς πίσω του πηγαίνοντας σε ευρύτερο καλό" -Α.Μπέυλυ

Ο δρόμος της ελαχίστης αντίστασης για το Πνεύμα, είναι ο δρόμος της μεγαλύτερης αντιστασης για την προσωπικότητα.
Και με δεδομένο της Ελευθερία της Βούλησης, μόνο με συνειδητή επιλογή διανύεται η Οδός.

Η κάτανοηση του δικαίου/ , / ελέυθεριας / αγάπης βαθεία σύνδεομενα απότελουν σκόπο της ευήμερειας του ανθρώπου΄.
Απόμακρυνομένοι από αυτά τα άγαθα όσο και αν ή επίστιμη δήμιουργει κοίνονικο έργο πράγματική ευήμερια στις κοίνωνιες μας είναι απίθανη.
Εγώ την "υλίκη΄" υπόσταση του ανθρώπου6 πρότιμω να την ανάφερω τα σύμφεροντα που μας απόμακρυνουν από την αλήθεια. Γιατί δεν είναι τα ύλικα που είναι κάκα αλλά και ούτε ότιδηποτε πράγμα αξίας (πχ δόξα) , αλλά η συμφέρουσα πόλιτικη μας και σκέψη . Μέρος του ανθρώπου . Η επίστιμη για πάραδειγμα αν όδευει στον σώστο δρόμο θα δείνει τα αγάθα της σε όλους όδευει στον σώστο τρόπο αν ένεργει σύμφεροντολόγικα όμως ...

¨Αρα το πότηρι είναι μίσογεματο λόγο της φύσης του ανθρώπου και της φύσης καθε επίλογης πάρολο που στην σήμερινη επόχη και όχι μόνο αδείαζει....

Η πράγματικη ελέυθερη επίλογη να γεμίσει το πότηρι γενιέται από την γέννηση της έλευθεριας . Γιατί πάρο ολη την άδικια όλοι κάπως επίζητουμε την αλήθεια...

αναρωτιέμαι,
αν αφήσουμε ένα χρήσιμο ποτήρι να πέσει τι θα συμβεί;
θα σπάσει, είναι το φυσικό επόμενο αυτής της ενέργειας.
είναι αυτό το αποτέλεσμα κάτι καλό γιά εμάς;
όχι γιατί θα μείνουμε χωρίς ποτήρι.

είναι αυτό το αποτέλεσμα κάτι καλό γιά το ποτήρι;
δεν μπορούμε να απαντήσουμε, παρά μόνο αν δεχτούμε το γεγονός ότι το ποτήρι είναι καλό εφόσον επιτελεί το σκοπό, γιά τον οποίο είναι κατασκευασμένο, δηλαδή να μας είναι χρήσιμο. οπότε το αποτέλεσμα είναι και πάλι κακό.

άν αφήσουμε ένα ποτήρι να υπόκειται στη βαρυτική έλξη, θα σπάσει. κι όμως, δεν είναι η βαρυτική έλξη -η κάθοδος- που προκαλεί το σπάσιμο του ποτηριού, αλλά το επίπεδο, το οποίο διακόπτει τον άξονα δράσης της βαρυτικής έλξης. δηλαδή το πάτωμα, ένα στοιχείο του χώρου, το οποίο απαραίτητα υπάρχει, όπως και το ποτήρι και το ο,τιδήποτε στο επίπεδο της ύλης, γιά το οποίο συζητάμε.

ποιά είναι η ροπή του ποτηριού; χωρίς την προστασία από τον άνθρωπο, μπορούμε να πούμε ότι το ποτήρι θα πέσει και θα σπάσει. αυτό με τη σειρά του προσδιορίζει το πέσιμο ως κάτι κακό, λόγο της ύπαρξης του πατώματος. άρα αυτό που προσδίδει το χαρακτηρισμό "κακό" σε όλο αυτό το σύστημα είναι το πάτωμα, το οποίο όπως είπαμε απαραίτητα υπάρχει.

ας πούμε ότι ο άνθρωπος είναι αυτό το ποτήρι.
υπάρχει κάπου ο χρήστης, του οποίου το ποτήρι είναι απαραίτητο, και αυτόν μάλλον μπορούμε να τον παρομοιάσουμε με μία υπερσυνείδηση, που χρειάζεται τον άνθρωπο, γιά να εκφράσει τη συνειδητότητά της μέσα από αυτόν. και την συνειδητότητα του κάθε ανθρώπου, μπορούμε να την παρομοιάσουμε με το αύθραστο γυαλί του ποτηριού.

ας πούμε λοιπόν, ότι παρόμοια με το ποτήρι που σπάει, όχι επειδή υπόκειται στη βαρυτική έλξη, αλλά επειδή υπόκειται στη σύγκρουση με το πάτωμα, έτσι και ο άνθρωπος που υπόκειται σε μία οποιαδήποτε, (καλή ή κακή) ροπή "θα σπάσει", θα καταστραφεί, θα προκαλέσει κακό στο δημιουργό του, αφού δεν θα μπορέσει να διατηρήσει τη συνειδητότητά του, εφόσον "συγκρουστεί" με κάποιο στοιχείο, που θα διακόψει την ροπή ή πορεία του.

όπως υπάρχουν στο χώρο επίπεδα / πατώματα, που διακόπτουν τον άξονα της βαρυτικής έλξης, τα οποία δεν είναι ούτε κακά, ούτε και άχρηστα, αλλά προκαλούν την θραύση του ποτηριού (κάτι κακό), έτσι υπάρχουν και στο σύστημα άνθρωπος - υπερσυνείδηση - εξέλιξη στοιχεία, που συναντούν την ροπή του ανθρώπου, και λόγω σύγκρουσης τον καθιστούν άχρηστο - χωρίς συνείδηση. άρα καθιστούν και τη ροπή του ως κάτι κακό.

το συμπέρασμα που βγαίνει από αυτή την περιγραφή είναι ότι δεν υπάρχει ροπή προς το κακό, αλλά σύγκρουση δύο πραγμάτων:
ενός σκοπού (συνειδητότητα του ανθρώπου ή αυθραστότητα του γυαλιού του ποτηριού) και ενός εμποδίου (αυτό που προκαλεί το χάσιμο της συνείδησης ή το πάτωμα).

αν απαντήσουμε στο ερώτημα, "τι είναι αυτό που προκαλεί το χάσιμο της συνείδησης", τότε μπορούμε να προσδιορίσουμε το καλό και το κακό στην οποιαδήποτε ροπή του ανθρώπου.

Δεχόμαστε δηλαδή αυτά τα "εμπόδια" ως αναγκαίο κακό , αλλα ταυτόχρονα ως απαραίτητο σταθμό. Ολη αυτή η διαδικασία της παλης δείχνει πόσο μακρια είμαστε ακόμη απο το ΣΚΟΠΟ και ότι ο δρόμος που έχουμε να διανύσουμε , συλλογικα παντα , είναι μακρυς . Υποθέτω λοιπόν πως η εξέλιξή του ανθρωπου ως εμβιο ον , πνευματικα αλλα και λίγο γενετικα ( μολονότι ίσως αμελητέο το βιολογικό κομματι που έχει να κανει με το νου δεν πρέπει να παραγκωνίζεται ) , επιτελείται με αργους ρυθμούς ...ίσως πάλι έτσι να χρειάζεται .
Ας μην ξεχναμε επιπλεον πως λαμβανουμε μερος και σε έναν υλικό κόσμο κι έτσι είναι αναπόφευκτο να αντιμετωπίσουμε ότι αυτος και η υλική μας φύση συνεπαγεται .
Επίσης ,όπως έχει ήδη αναφερθεί πολλες φορες, συγκλίνουμε πως οι Λαιστρυγόνες και οι Κύκλωπες είναι αναπόσπαστο μερος για να έχει αξία η Ιθάκη . Ετσι καταλαβαίνουμε καλύτερα τί σημαίνει .Απολαμβάνουμε καλύτερα κατι για το οποίο έχουμε πρωτύτερα κοπιάσει

Υπάρχει άλλωστε καλύτερος τρόπος διδαχής απο τα "λάθη"? Παίρνουμε πολύτιμα διδάγματα για τον εαυτό μας μεσα απο τις περιπέτειες στον κόσμο της φθορας και της ύλης . Αναπτυσσόμαστε , ανανεωνόμαστε συνεχώς .

Εκείνο όμως που με προβληματίζει είναι ότι δεν είναι λίγοι εκείνοι που ούτε καν έχουν υποψιαστεί όλον αυτον προορισμό.Και απορω , εφόσον υπάρχει αυτος ο σπινθήρας και σε αυτους , πως γίνεται να μη τους τσιγκλαει . Πως γίνεται ενώ για καποιους είναι τρομερα έντονος και λαμπει μεσα τους , σε άλλους -στους περισσότερους- μόλις που να αγνοφέγγει ΕΞ ΑΡΧΞΗΣ ? Εδω βέβαια όσοι έχουν ενστερνησθεί την μετεμψύχωση εύκολα μπορουν να δωσουν μια απάντηση . Το θεμα είναι απλα πως αυτή η έμφυτη τάση μόνο στους λίγους εμφανίζεται με τέτοια ένταση ωστε να εμποτίζει όλο τους το είναι παρότι συμφωνουμε πως υπάρχει σε όλους

Θα χρησιμοποιήσω και εγώ μία εικόνα, γνωρίζοντας ότι είναι παρακινδυνευμένο, την βρίσκω όμως εύστοχη.
Ο ΝΙΤΣΕ, στο 'πέραν του Καλού και του κακού', λέει:
"Ότι συμβαίνει με το Δέντρο συμβαίνει και με τον άνθρωπο.
Όσο πιο πολύ επιθυμεί το Ύψος και το Φώς
τόσο πιο δυνατά χώνει τις ρίζες του βαθιά στη γη,
στο σκοτάδι, στο βάθος,
στο 'κακό'".

Η πορεία του ανθρώπου ξεκινά ως σπόρος, που αναπτύσσεται σταδιακά.
Φέρουμε εντός μας όλες τις δυνατότητες.
Το που εστιάζουμε την προσοχή μας, σε ποιό μέρος του αναπτυσσόμενου δέντρου, είναι δική μας επιλογή.
Η γνώση του 'σκοταδιού' είναι αναπόφευκτη. Το τι θα κάνει κανείς με αυτήν τη γνώση εναπόκειται στην ελεύθερή του βούληση.
Σημειωτέον ότι το σκοτάδι που γνωρίζει ο σπόρος πριν βγεί στο φως είναι αναγκαστικό και μη συγκρίσημο. Η μετέπειτα γνώση που αποκτάται, αφού κάποιος γνωρίσει και τα ύψη έχει τον πιο τραγικό χαρακτήρα...

Φίλε T-SEEKER!
Και όμως! Ο σπινθήρας που υπάρχει στους ανθρώπους είναι ενεργός στους περισσοτέρους. Τούς "τσιγκλάει" συνεχώς.
Είναι αυτός που δίνει έναυσμα για κίνηση, αλλαγή, εξέλιξη.
Οι άνθρωποι σήμερα, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλοι εποχή είναι ικανοί να αυτοπροσδιορίζονται, να αποφασίζουν, να αξιολογούν και να κρίνουν.
Δεν είναι παθητικοί δέκτες δογμάτων και αξιών. Η αμφισβήτηση είναι ένα υγιές στάδιο στη εξέλιξη.
Η ικανότητα κριτικής σκέψης είναι ένδειξη ενεργού "σπινθήρα". Η ευαίσθητη ανταπόκριση στις περιβάλλουσες καταστάσεις, παρατηρείται επίσης στους ανθρώπους σε μεγάλο ποσοστό.
Έτσι, μπορούμε να αισιοδοξούμε περισσότερο!

ΣΤΑ ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΥΠΟΛΟΙΠΩΝ ΕΜΠΕΙΡΙΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΘΗΚΩΝ ΖΩΗΣ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΕΛΛΟΓΗΣ ΣΚΕΨΗΣ Ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΣΧΗΜΑΤΙΖΕΙ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΤΟΥ ΑΠΟΨΕΙΣ,ΗΘΙΚΟΥΣ ΦΡΑΓΜΟΥΣ,ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ, Κ.Λ.Π ΟΠΟΤΕ ΚΑΙ Η ΑΝΑΛΟΓΗ ΡΟΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΑΛΟ Η ΤΟ ΚΑΚΟ...

quote:

---

Στο wiki (https://en.wikipedia.org/wiki/George_Gurdjieff ) έχει ήδη μια παραπομπή στο δικό του βιβλίο όπου αποκαλύπτει ότι χρησιμοποιούσε ως πειραματόζωα τους ανθρώπους ως υπνοθεραπευτής
:
“ His only autobiographical writing concerning this period is Herald of Coming Good. In it, he mentions acting as hypnotherapist specialising in the cure of addictions and using people as guinea pigs[21] for his methods. It is also speculated that during his travels, he was engaged in a certain amount of political activity, as part of The Great Game.[22]“

---

quote:

---

From the moment of this decision I directed all my capacities and attention to coming into contact with people belonging to one or other of these vast organizations, where people foregathered in an attempt to reach certain special results by studying one sort or another of the above-mentioned " sciences ''.

The ensuing circumstances of my life were so favourable to me that, within six months, I succeeded not only in coming into contact with a great number of these people, but even in being accepted as a well known " expert " and guide in evoking so-called " phenomena-of-the-beyond " in a very large " circle ", as they called it.

After I had been " acclimatised " to my new calling, my reputation among all the members of the aforesaid " circle " and even among their families became that of a great " maestro " in all that comprised supernatural knowledge. At the time of these so-called " manipulations " in the realm of the beyond, which I performed in the presence of a large number of members of one of the numerous, widespread, then as today upon Earth,"workshops-for-the-perfection-of-psychopathism", a name I now openly call them, I began to observe and study various manifestations in the waking state of the psyche of these trained and freely moving " GuineaPigs ", allotted to me by Destiny for my experiments.

---

"Να θυμάσαι οτι ήρθες εδώ γιατί κατάλαβες την ανάγκη να παλαίψεις με τον εαυτό σου - και μόνον με τον εαυτό σου. Έτσι, να ευχαριστείς οποιονδήποτε σου προσφέρει αυτήν την ευκαιρία."

quote:

---

Υπερβολικός μεν γιατί τα βλέπεις όλα καλά και τα δικαιολογείς, αλλά μπράβο σου που υπερασπίζεσι αυτό που πιστεύεις και μάλιστα φτάνεις και σε τεκμηριωένες απαντήσεις!

---

Σε ποια ακριβώς άσκηση διαίρεσης της προσοχής αναφέρεσαι ; Τι ακριβώς λέει αυτή η άσκηση ;

"Να θυμάσαι οτι ήρθες εδώ γιατί κατάλαβες την ανάγκη να παλαίψεις με τον εαυτό σου - και μόνον με τον εαυτό σου. Έτσι, να ευχαριστείς οποιονδήποτε σου προσφέρει αυτήν την ευκαιρία."

Διευκρίνιση: στην προηγηθείσα συζήτηση πέρασε χωρίς να προσεχθεί από κανέναν σχεδόν το γεγονός ότι ο Γκ. εννοούσε ότι ο συνηθισμένος άνθρωπος δεν έχει "ψυχή" όταν έλεγε ότι δεν έχει "αστρικό σώμα". Ταυτόχρονα ονομάζει "ψυχή" τη ζωτική ενέργεια που απορροφά το φεγγάρι από όλα τα ζωντανά αντιφάσκοντας με τα όσα λέει περί αστρικού σώματος. Η ψυχή δομείται κατά τον Γκ. σταδιακά και δεν είναι κάτι που έχει εκ γενετής. Όσα ειπωθηκαν περί αστρικού σώματος αναφέρονται στην ψυχή στην πραγματικότητα. Μόνο όποιος δομήσει το αστρικό σώμα επιβιώνει μετά θάνατο και μπορεί να μετενσαρκωθεί όπως λέει επί λέξει.
Τον όρο "soul" χρησιμοποιεί μόνο δύο φορές σε όλο το κείμενο του ΑΤΧΤΘ. Παραθέτω το απόσπασμα αυτό.

"The process of the growth and the warming of the moon is connected with life and
death on the earth. Everything living sets free at its death a certain amount of the
energy that has 'animated' it; this energy, or the 'souls' of everything living—plants,
animals, people—is attracted to the moon as though by a huge electromagnet, and
brings to it the warmth and the life upon which its growth depends, that is, the growth
of the ray of creation. In the economy of the universe nothing is lost, and a certain
energy having finished its work on one plane goes to another.
"The souls that go to the moon, possessing perhaps even a certain amount of
consciousness and memory, find themselves there under ninety-six laws, in the
conditions of mineral life, or to put it differently, in conditions from which there is no
escape apart from a general evolution in immeasurably long planetary cycles. The
moon is 'at the extremity,' at the end of the world; it is the 'outer darkness' of the
Christian doctrine 'where there will be weeping and gnashing of teeth.'
"The influence of the moon upon everything living manifests itself in all that
happens on the earth. The moon is the chief, or rather, the nearest, the immediate,
motive force of all that takes place in organic life on the earth. All movements,
actions, and manifestations of people, animals, and plants depend upon the moon and
are controlled by the moon. The sensitive film of organic life which covers the earthly
globe is entirely dependent upon the influence of the huge electromagnet that is
sucking out its vitality. Man, like every other living being, cannot, in the ordinary
conditions of life, tear himself free from the moon. All his movements and
consequently all his actions are controlled by the moon. If he kills another man, the
moon does it; if he sacrifices himself for others, the moon does that also. All evil
deeds, all crimes, all self-sacrificing actions, all heroic exploits, as well as all the
actions of ordinary everyday life, are controlled by the moon.
"The liberation which comes with the growth of mental powers and faculties is
liberation from the moon. The mechanical part of our life depends upon the moon, is
subject to the moon. If we develop in our-
selves consciousness and will, and subject our mechanical life and all our mechanical
manifestations to them, we shall escape from the power of the moon.

Από αυτό φαίνεται ότι η άποψή του είναι ότι υφίσταται ζωή μετά θάνατον και μάμλιστα με μνήμη και συνείδηση (έτσω και αν τα ονομάζει περιορισμένα) σε όλες αυτές τις ψυχές που πάνε στο φεγγάρι και όχι μόνο σε όσους έοχυν αστρικό σώμα. Αυτό έρχεται σε αντίφαση με όσα έλεγε περί αστρικού σώματος με απολυτότητα σε άλλα σημεία. Δηλαδή ότι εφόσον δεν έχει δομήσει αστρικό σώμα ένας άνθρωπος είναι απλά χώμα και "το χώμα επιστρέφει στο χώμα" .
Θα το παραθέσω στη συνέχεια και αυτό. Απλά σημειώνω ότι η αντίφαση αποκαλύπτει ότι σκοπός του ήταν με την απολυτότητα αυτή να "τρομάξει" τους μαθητές του με το ενδεχόμενο της μετά θάνατον ανυπαρξίας και να προκαλέσει το ενδιαφέρον τους, όπως και πέτυχε στον Ουσπένσκυ τουλάχιστον, γιατί τους έλεγε κάτι ασυνήθιστο πέρα από όσα άκουσαν από τη θεοσοφία ή τις θρησκείες. Αυτό ισχύει και για όσα έλεγε για το φεγγάρι.
Παραθέτω τα αποσπάσματα για τον όρο "αστρικό σώμα" σε επόμενο μήνυμα

Edited by - Λουκάς Αυγερινός on 13/06/2019 10:19:06

quote:

---

Περισσότερα στοιχεία για το Γκουρτζίεφ και τα προβλήματα από τςι πρακτικές του εδω http://www.gurdjiefffourthway.org/pdf/negative.pdf

---

"Να θυμάσαι οτι ήρθες εδώ γιατί κατάλαβες την ανάγκη να παλαίψεις με τον εαυτό σου - και μόνον με τον εαυτό σου. Έτσι, να ευχαριστείς οποιονδήποτε σου προσφέρει αυτήν την ευκαιρία."