- η μεγάλη ΑΠΑΤΗ - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
από το τέλος προς την αρχή, κάπου ενδιάμεσα πάνω και κάτω,
από κάτω προς τα πάνω, από πάνω προς τα κάτω,
λίγο εδώ και λίγο εκεί...
σαν μια μουσική... γνώριμη μου φάνηκε, αλλά χωρίς να μπορώ να επικεντρωθώ στο ρυθμό της...
εύκολο μου φαίνεται είναι να κάνουμε τα δύσκολα εύκολα και τα εύκολα δύσκολα.
ο Φρόιντ πρέπει να είχε μεγάλη υπομονή να καταγράφει, να ταξινομεί,
να αναλύει τους συνειρμούς των πελατών του.
το ερώτημα που τίθεται είναι:
τα χρειάζομαι όλα αυτά; όλες αυτές τις σκέψεις;
που μπορεί και καλές να είναι και αληθινές, αλλά με πάνε πραγματικά
παραπέρα; με κάνουν να προσεγγίσω το στόχο μου,
αν φυσικά έχω προσδιορίσει κάτι τέτοιο.
μπορούμε άραγε να γίνουμε λίγο πιό σιωπηλοί;
για εμάς, για να μπορέσουμε να ακούσουμε την άλλη μουσική...
για να ξεκουραστούμε και να καθαρίσουμε.
μιλάς για την απάτη, την αγάπη.
είσαι νομίζεις ο μόνος; ο μόνος που την έχει γνωρίσει με αυτό τον τρόπο;
όχι, πιστεύεις όλοι έτσι την έχουμε γνωρίσει.
μπορεί και ναι, μπορεί και όχι.
πάντως, τα πάντα είναι πορεία και αν καταριέσαι την πορεία,
θα καταριέσαι τα πάντα εις τον αίωνα τον άπαντα!
babysteps baby, babysteps!
απλά πράγματα είναι αυτά που δίνουν νόημα στη ζωή σου,
τα υπόλοιπα είναι δαιμόνια πάσης φύσεως, που τρυπώνουν μέσα στο μυαλό σου.
η καρδιά μιλά απλά, το μυαλό τη μπλοκάρει.
πες, δε βαριέσαι, θα περάσει.
πες, αύριο θα κάνω μια καινούργια προσπάθεια.
λίγο λίγο, μέρα τη μέρα, ζήσε τη στιγμή, γιατί πρώτα απ΄όλα
η ζωή είναι η κάθε στιγμή, όχι το παρελθόν, όχι το μέλλον.
μην αφήνεις στιγμή να πάει χαμμένη, κάθε στιγμή είναι μια μοναδική ευκαιρία!
φιλιά
Φίλε Δημήτρη,
εντόπισες ένα καίριο σημείο
quote:
quote:
--------------------------------------------------------------------------------Ένας προστατετυτικός προσωρινός δακτύλιος
--------------------------------------------------------------------------------
Μήπως μπορείς να μας εξηγήσεις λίγο ετούτο το σημείο;
Θα επανέλθω, καταθέτοντας κάποιες σχετικές σκέψεις, τις επόμενες ημέρες.
(Ένας φιλόσοφος δημιουργείται όταν πει την λέξη γιατί?)
Ένα ξέρω, οτι δε ξέρω τίποτα"
lamogio που είσαι;
Συνεχίζουμε εν απουσία σου, αλλά εντός του πεδίου σκεψεών σου...
Ωραία Δημήτρη! Ας ξεκινήσουμε με αυτό:
quote:
Ένας προστατετυτικός προσωρινός δακτύλιος--------------------------------------------------------------------------------
Μήπως μπορείς να μας εξηγήσεις λίγο ετούτο το σημείο;
Μπορεί να ειπωθεί ότι ένας προστατευτικός προσωρινός δακτύλιος
είναι ένας περιοριστικός δακτύλιος, μία σφαίρα επιρροής εντός της οποίας κινείται μία ζωή. Αρχικά λειτουργεί προστατευτικά με την έννοια ότι παρέχει ένα συγκροτημένο πεδίο Κ ί ν η σ η ς, φυσικής - συναισθηματικής - νοητικής...
Μετατρέπεται σε εμπόδιο, περιορισμό, α π ά τ η , όταν παίρνει χαρακτήρα μόνιμο.
Αναφερόμαστε συχνά σε "διεύρυνση συνείδησης", εννοώντας, ίσως, ακριβώς αυτό: Την Διαφυγή-στον κατάλληλο χρόνο- από έναν δακτύλιο και το Πέρασμα σε έναν άλλον, ο οποίος εμπεριέχει τον προηγούμενο και τον ξεπερνά.
Ο νέος δακτύλιος είναι μία ευρύτερη κατάσταση αντίληψης και κατανόησης, μία νέα πραγματικότητα, με περιορισμένη διάρκεια και πάλι...
Aσ το δούμε από μία άλλη οπτική:
Στο Σύμπαν -εξωτερικά (φυσικές δυνάμεις), και εσωτερικά) λειτουργούν δύο βασικοί Νόμοι.
Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΞΗΣ και
Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΠΩΣΗΣ.
Μπορούμε να πούμε ότι η Αγάπη διέπεται από τον Νόμο της έλξης, φέρνει τα πράγματα κοντά.
Ο Νόμος της άπωσης όμως λειτουργεί εξισορροπιστικά, κρατώντας σε συνοχή το Παν και αποτρέποντας την κατάρρευση και τη σύντηξη.
Συνηθίζεται να λέγεται ότι 'ο Θεός είναι Αγάπη', αλλά λέγεται επίσης ότι είναι και 'Πυρ καταναλίσκον'..
Στο Σύμπαν λειτουργούν πολλές Αρχές, εντός του ΟΛΟΥ αν προτιμάτε.
Η Αγάπη σημασιολογικά αλλάζει, αναλόγως την ευρύτητα του πλαισίου στο οποίο αναφερόμαστε. Αλλά και εντός ενός πλαισίου έχει σχετικό χαρακτήρα.
Αλήθεια, μήπως το πρόβλημα ξεκινάει από το πως ορίζουμε την αγάπη;
Γιατί θεωρούμε ότι η αγάπη περικλείει έννοιες όπως Ειρήνη, Ενότητα και άλλα σχετικά;
Όπως, η αγάπη εξ ορισμού δεν εμπεριέχει την Δ υ α δ ι κ ό τ η τ α;
Ο Αγαπών και Αγαπώμενος. Εγώ, που αγαπώ, και το αντικείμενο της αγάπης μου.
Υπάρχω εγώ που αγαπώ, και υπάρχει αυτό που αγαπώ, ενώ σε πολλές περιπτώσεις υπάρχουν άπειρα ακόμα που είναι εκτός της "αγάπης" μου.
Η πρωταρχική δυαδικότητα ήδη υφίσταται μεταξύ αυτού που 'αγαπάει' και του 'αγαπώμενου'.
Υπάρχει ξεχωριστότητα, αίσθηση του εγώ και του άλλου (μπορεί να γίνει διαφορετικά;)
Αν η αγάπη μου ήταν απόλυτη, τότε δεν θα μιλούσα για Αγάπη, αλλά για Ενότητα ή ΤΑΥΤΙΣΗ με το ΟΛΟ (εμηδένιση;).
Με νέο post, σε λίγο...
Σ' ευχαριστώ για την διευκρίνηση.
Εχω μια μικρή μόνο διαφωνία σε ένα σημείο.
Λες
"Η πρωταρχική δυαδικότητα ήδη υφίσταται μεταξύ αυτού που 'αγαπάει' και του 'αγαπώμενου'."
Νομίζω πως δεν είναι ακριβώς έτσι. Η έλξη υπάρχει γιατί ο ένας συμπληρώνει κάτι στον άλλον. Βλέπεις τον άλλο σαν το εαυτό σου, τον δέχεσαι όπως είναι. Δεν βλέπεις τίποτε το αρνητικό επάνω του. Οταν λοιπόν λέω πως αγαπώ τον άλλο σημαίνει ότι είμαι ένα με αυτόν. Τον συναισθάνομαι σχεδόν απόλυτα.
Καταλάβατε υποθέτω ότι εκ παραδρομής έγραψα 'εμηδένιση',
ενώ η λέξη είναι "εκμηδένιση".
Και ίσως, Δημήτρη, αυτή να είναι και μία λέξη κλειδί.
Βασικά, καλά κάνεις και διαφωνείς! 
Όμως, Δημήτρη, γνωρίζεις πολλές σχέσεις που να ισχύουν αυτά που αναφέρεις;
Και μην πεις ότι δεν ισχύουν γιατί δεν υπάρχει αληθινή αγάπη. Το πράγμα είναι περισσότερο πολύπλοκο.
Έχω αναφέρει ξανά ότι -κατά μία άποψη- η τριβή και η σύγκρουση είναι αναπόφευκτα και πολλές φορές απαραίτητα συστατικά μιας σχέσης.
Όσο τουλάχιστον υπάρχει ΑΤΕΛΕΙΑ, και χρειάζεται να 'εξομαλυνθούν οι γωνίες'.
Διαφορετικά μιλάμε ή για την καταβύθιση σε ένα πάθος, που απέχει κατά πολύ από την αγάπη, ή για ΤΑΥΤΙΣΗ με τον άλλον σε όλα τα επίπεδα που απέχει πολύ από τη συνήθη δυνατότητα ενός ανθρώπου.
Το κοινό και στην μία και στην άλλη περίπτωση είναι η ΕΚΜΗΔΕΝΙΣΗ, το χάσιμο του Εγώ. (Η επιλογή δική μας...)
Θα ολοκληρώσω τις σκέψεις μου, συνεχίζοντας το προηγούμενο post και προσεγγίζοντας και από μία άλλη οπτική:
Θεωρείται ότι ο Ιησούς Χριστός είναι αυτός που ενσωμάτωσε στον εαυτό του την Αρχή της Αγάπης και μετέδωσε το νόημά της.
(ένα καλό λεξικό, lamogio, ίσως σου δώσει μερικά στοιχεία για την ακριβή προέλευση της λέξης. Παντως φαίνεται ότι στην αρχαιότητα δεν απαντάται - τουλάχιστον με τη συνήθη έννοια).
Ο Ιησούς Χριστός είπε όμως:
"Δεν ήλθα να φέρω ειρήνην, αλλά μάχαιραν"
Δυαδικότητα.
Η Αγάπη δεν ταυτίζεται με την Ειρήνη.
Εμπεριέχει την τριβή, τη διαμάχη και την ξεχωριστότητα ή την Διάκριση αν προτιμάτε.
Μήπως αυτός είναι πραγματικά ο Δρόμος, ή ένα αναπόφευκτο στάδιο..;
Ο Ιησούς Χριστός σηματοδότησε το πέρασμα στην εποχή των Ιχθύων.
Χαρακτηριστικά γνωρίσματα αυτής της εποχής θεωρούνται ο ιδεαλισμός , η λατρεία, το δόγμα, ο φανατισμός, η μισαλλοδοξία.
Με το πέρασμα στη νέα εποχή του Υδροχόου οι ενέργειες των Ιχθύων παρέρχονται παίρνοντας μαζί τους ότι έχουν φέρει.
Ο Κύκλος των εποχών λειτουργεί Νομοτελειακά, αναγκαία.
Μπορεί κάποιος να αποφύγει την επιρροή των εκάστοτε εκπορευόμενων Ενεργειών;
Μπορεί να ΑΡΝΗΘΕΙ την προσαρμογή και την αποδοχή, και τι συνεπάγεται αυτή η άρνηση..;
quote:
Όσο τουλάχιστον υπάρχει ΑΤΕΛΕΙΑ, και χρειάζεται να 'εξομαλυνθούν οι γωνίες'.
Διαφορετικά μιλάμε ή για την καταβύθιση σε ένα πάθος, που απέχει κατά πολύ από την αγάπη, ή για ΤΑΥΤΙΣΗ με τον άλλον σε όλα τα επίπεδα που απέχει πολύ από τη συνήθη δυνατότητα ενός ανθρώπου.
Το κοινό και στην μία και στην άλλη περίπτωση είναι η ΕΚΜΗΔΕΝΙΣΗ, το χάσιμο του Εγώ. (Η επιλογή δική μας...)
Η ταύτιση με τον άλλον σε όλα τα επίπεδα μάλλον μπορεί να επιτευχθεί μόνο περιστασιακά και για σχετικά μικρό χρονικό διάστημα. Το πάθος είναι κάτι πολύ πιο συνηθισμένο και υπάρχει κίνδυνος εκεί να καταλήξει τελικά.
Για να το συνδέσω και με το προηγούμενο δικό σου post, υποθέτω ότι η δυαδικότητα αρχίζει όταν ο ένας στέκεται εμπόδιο στην εξέλιξη του άλλου ή περιορίζει τη διεύρυνση της συνείδησης, όπως λες. Νομίζω πως αν υπάρχει αμοιβαία εξέλιξη και αλληλοκατανόηση δεν υπάρχει ουσιαστική δυαδικότητα αλλά μικροτριβές.
Η εκμηδένιση, μάλλον είναι λέξη κλειδί όπως αναφέρεις αλλά δεν ακούγεται καλό !
Το ένα φέρνει το άλλο. Να σε ρωτήσω τώρα να μας πεις (αν δεν είναι κουραστικό βέβαια) τι είναι αυτές οι εμπορευόμενες ενέργειες που μας αναφέρεις; Πως είσαι τόσο σίγουρη γι’ αυτές;
Η άρνηση προσαρμογής σ' αυτές, υποθέτω πως συνεπάγεται αναγκαστική εκμηδένιση 
.
Από μία άποψη, Δημήτρη, αναφέρομαι στις ενέργειες μεγάλων αστρολογικών κύκλων ( εποχή Ιχθύων, εποχή Υδροχόου κ.λ.π.)
Η αστρολογία υποστηρίζει ότι κάθε αστερισμός χαρακτηρίζεται από συγκεκριμμένες ποιότητες και ιδιότητες οι οποίες καθώς κατέρχονται στο πλανητικό μας σύστημα επιδρούν αναλόγως.
Η κάθε εποχή έχει διάρκεια 2.500 χρόνια περίπου.
Θα μπορούσαμε να μπούμε και σε άλλες δοξασίες σχετικές με Ακτίνες και με αντίστοιχες Θείες Οντότητες, αλλά δεν είναι σκόπιμο στο παρόν topic.
quote:Όχι Δημήτρη. Δεν είναι έτσι απλό.
Η άρνηση προσαρμογής σ' αυτές, υποθέτω πως συνεπάγεται αναγκαστική εκμηδένιση
Ας παραμείνει ένα ανοικτό ερώτημα.
Ας παραμείνει ανοικτό.
Αμέτρητα βιβλία
Αμέτρητες σοφίες
Αμέτρητες βλακείες...
Μια πραγματική βιομηχανία λέξεων, φράσεων, ποιημάτων, εικόνων...
quote:
Kι ομως αυτο το θεμα κρυβει απεριοριστη σοφια,αν το προσεξουμε καλυτερα!!!
«Είμαι το Πνεύμα που αρνείται διαρκώς»
quote:
Μπορεί κάποιος να αποφύγει την επιρροή των εκάστοτε εκπορευόμενων Ενεργειών;
Μπορεί να ΑΡΝΗΘΕΙ την προσαρμογή και την αποδοχή, και τι συνεπάγεται αυτή η άρνηση..;
... στην κάθε αστρολογική εποχή αλλά και στην κάθε σχέση δύο ατόμων μήπως αυτό που ζητιέται είναι η υπέρβαση της εποχής και η υπέρβαση του δύο για να φτάσουμε στο ένα?
"I pass the test....
I will diminish,
and go into the West,
and remain
Galadriel"