- Πνεύματα κακής προέλευσης? - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
και ναι επιμένω πως θα ειναι καλό να μην κάνει κανείς επικλήσεις.... Ειδατε τι πάθανε οι μεγαλύτεροι !!!
"ΚΑΙ μη ΧΕΙΡOΤΕΡΑ να ΛΕΜΕ"
Edited by - cat on 10/10/2002 01:44:28
"σκέφτομαι άρα υπάρχω"
"ΚΑΙ μη ΧΕΙΡOΤΕΡΑ να ΛΕΜΕ"
Edited by - cat on 12/10/2002 04:27:18
Αν ήθελα να "δειχτώ" εφευρίσκοντας παραμυθάκια θα το έκανα με τους φίλους μου που ξέρουν και ποιός είμαι!
Η γνώμη σου μου είναι εντελώς αδιάφορη...και ξέρεις γιατί? Για τις δύο "τρυφερές" λεξούλες που χρησιμοποίησες στο τέλος του μυνήματος σου. Ξεκινώ το θέμα λέγοντάς σου ότι ήταν μια από τις πιο σημαντικές εμπειρίες της ζωής μου(και δυστυχώς δεν ήμουνα μόνος μου) και εσύ κάνεις αστειάκια ειρωνικού τύπου.
Ελπίζω να επανέλθεις και να πεις κάτι σημαντικό(με επιχειρήματα) έτσι ώστε να με αναγκάσεις να ασχοληθώ ξανά μαζί σου.
"Δώρο είναι οι καρδιές των ανθρώπων που ψάχνουν πέρα απο τον κόσμο και δε βρίσκουν ανάπαυση εντός του."
Το λινκ ειναι λοιπον www.geocities.com/nefeliqe/HomePage.html
Φίλε Avatargr σου χρωστάω κάποιες απαντήσεις. Εγώ δεν είπα ότι πρέπει να φοβηθείς με τις διάφορες επικλήσεις πνευμάτων. Απλά είπα ότι σου συνιστώ να μη βάλεις τον ευατό σου στον δοκιμασία αυτή. Και ξέρεις γιατί? Γιατί τις περισσότερες φορές, αν όχι όλες, τα πνεύματα που θα ακούσουν στο κάλεσμα σου δε θα είναι καλής προέλευσης. Είναι πολύ πιο εύκολο να έρθεις κοντά στο κακό παρά κοντά στο καλό φίλε μου. Η καλοσύνη και η αγάπη είναι ανήφορος. Θέλει προσπάθεια εντατική για να επικοινωνήσεις με το καλό. Όμως οι μέθοδοι που χρησιμοποιήσαμε εγώ και η αγαπητή cat όχι μόνο δεν απαιτούσαν κάποια ιδιαίτερη προετοιμασία, αλλά είχαν αποτέλεσμα σχεδόν πάντα. Εμένα μου φάνηκε ύποπτο αυτό...
Τέλος αν διαθέτει κάποιος καθαρή, άδολη καρδιά και σκέψη πιστεύω ότι δε θα χρειαστεί ποτέ να καλέσει πνεύματα. Να είσαι σίγουρος ότι Θα τον επισκεφτούν αυτά πρώτα. Θα ζουν μαζί του. Θα είναι άγιος. Θα έχει ΤΟ χάρισμα επικοινωνίας με το καλό.
"Δώρο είναι οι καρδιές των ανθρώπων που ψάχνουν πέρα απο τον κόσμο και δε βρίσκουν ανάπαυση εντός του."
"ΚΑΙ μη ΧΕΙΡOΤΕΡΑ να ΛΕΜΕ"
Ελπίζω όσοι ασχολήθηκαν πρακτικά με το θέμα να είναι καλά στην υγεία τους (σωματική και πνευματική). Πάμε παρακάτω,
Σίγουρα η ενασχόληση με κάτι τέτοιο μπορεί να αποβεί άκρως επικίνδυνη, όμως επικίνδυνη για ποιούς; γι' αυτούς που δεν έχουν πραγματικά εντρυφήσει στο θέμα. Μη νομίζετε βέβαια πως έχω εντρυφήσει εγώ...
Μιλήσατε για επίκληση πνεύματος. Δεν μπορώ να ισχυριστώ πως είναι όλα φαντασίες, όμως αν ανατρέξετε λίγο στους masters του είδους (Dr John Dee, μέλη της Χρυσής Αυγής, Aleister Crowley κλπ) θα δείτε πως αυτοί οι άνθρωποι ακολουθούσαν πάντα ένα συγκεκριμένο τυπικό. Αυτό το έκαναν για την ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ τους και για να έχουν το πνεύμα υπό έλεγχο. Εβδομάδες πριν κάνουν την επίκληση νήστευαν και ακολουθούσαν ειδικές τεχνικές αναπνοής και διαλογισμού. Ποτέ δεν καλούσαν πνεύμα πιο ισχυρό από αυτό που μπορούσαν να αντιμετωπίσουν και πιστέψτε με γνώριζαν πολλά. Κάθε πνεύμα είχε τη συγκεκριμένη ημέρα, ώρα και μήνα που μπορούσαν να το επικαλεστούν χωρίς να υπάρξει πρόβλημα. Πάντα ζωγράφιζαν μπροστά τους έναν κύκλο όπου θα εμφανίζονταν το πνεύμα, έτσι ώστε αυτό να είναι υπό έλεγχο. Επίσης η επίκληση γινόταν υπό το πρίσμα της "συμφωνίας", δηλαδή ο "μάγος" ζητούσε κάτι από το πνεύμα κι αυτό ζητούσε επίσης κάτι σε αντάλλαγμα.
Τα πνεύματα ποτέ δεν πηγαίνουν διακοπές, μη νομίζετε λοιπόν πως η επίκληση θα μείνει μόνον πλάκα. Δεν θέλω να σας τρομοκρατήσω, απλά θέλω να σας επιστήσω την προσοχή σε κάποια πράγματα που όταν κατάλαβα κι εγώ περί τίνος πρόκειται αποφάσισα να μην εμπλακώ ποτέ άμεσα ή έμμεσα σε κάτι τέτοιο. Ίσως (κι ευτυχώς) καλέσατε ένα πνεύμα μικρών δυνατοτήτων, γιατί όλα έγιναν τυχαία και για πλάκα. Δεν επιλέξατε συγκεκριμένη ώρα, ημέρα και μήνα για την επίκληση, ούτε καν γνωρίζατε το όνομα του πνεύματος (σοβαρότατη προϋπόθεση για μια "επαγγελματική" επίκληση). Έτσι αυτό που έγινε ήταν να ανοίξετε μια μικρή πύλη προς τον κόσμο τους με ερασιτεχνικό τρόπο, γι' αυτό (κι ευτυχώς) δεν εισήλθε στο πεδίο μας κάποιο ισχυρό πνεύμα και τότε πιστέψτε με τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά, προς το χειρότερο βέβαια.
Μια που ήσασταν λοιπόν τυχεροί μέσα στην ατυχία σας εκμεταλλευτείτε το και γίνετε πολύ προσεκτικοί προς το οτιδήποτε παράξενο. Κάθε ασυνήθιστη δραστηριότητα γύρω σας μπορεί να σημαίνει πως ο "φίλος" σας είναι ακόμα εδώ. Μην καταφύγετε σε δραστικές λύσεις (εξορκισμούς κλπ) παρά μόνον αν δεν γίνεται αλλοιώς. Μην διαβάζετε σχετικά βιβλία και μην πειραματίζεστε με κάτι που δεν γνωρίζετε. Ο Dr John Dee έλεγε πως ικανός πνευματιστής δεν είναι αυτός που μπορεί να καλέσει κάποιο πνεύμα, αλλά αυτός που γνωρίζει πως να το αντιμετωπίσει όταν χρειαστεί να το στείλει πάλι σπίτι του.
Σίγουρα υπάρχουν καλά και κακά πνεύματα όμως σε τέτοιο επίπεδο επίκλησης που βρισκόσασταν, σίγουρα δεν θα μπορούσατε να διακρίνετε τη διαφορά γιατί δεν γνωρίζατε το όνομα του πνεύματος, άρα και την προέλευση-ιδιότητά του.
Δεν το παίζω ειδήμονας, απλά προσπαθώ να σας μεταφέρω κάποια δεδομένα για το συγκεκριμένο θέμα. Είμαι άσχετος στα περί επικλήσεων και χαίρομαι γι' αυτό πάρα πολύ. Τέτοιου είδους απόπειρες είναι απαγορευμένες και άκρως επικίνδυνες. Όλοι μας θέλουμς να περάσουμε το δάχτυλό μας μέσα από το πέπλο αυτής της πραγματικότητας, σίγουρα όμως ο συγκεκριμένος τρόπος δεν ενδείκνυται.
Sub rosa
"ΚΑΙ μη ΧΕΙΡOΤΕΡΑ να ΛΕΜΕ"
quote:
H αλήθεια φίλε μου Oculatis ειναι οτι η εποχή παίζει σημαντικό ρόλο και την ειχα ξεχάσει αυτή την λεπτομέρια. Ειναι πολύ βασικό γιατι εμείς κάναμε αυτή την επίκληση κυριακή του πάσχα, μαλιστα κύριοι και κυρίες ..οι αλλοι εξω τρώγανε αρνί και εμείς κάναμε επικλήσεις...κακο αυτό, πολύ κακο !!"ΚΑΙ μη ΧΕΙΡOΤΕΡΑ να ΛΕΜΕ"
Βρε μπας και είδατε το πνεύμα του οβελία που μόλις είχαν σφάξει; 
Sub rosa
Σεπτέμβρης... μια αρχή για πολλούς, για άλλους ένα τέλος.
Ένας μήνας που σίγουρα σηματοδωτεί μια αλλαγή.
Μετά από ένα χαλαρό καλοκαιράκι, νάμαστε πάλι μαζί.
Όσον αφορά εμένα, μετά από ένα μεγάλο διάλλειμα, 2 μήνες
χωρίς ενεργή συμμετοχή στα φόρουμς, επιστρέφω και θα ήθελα να πιστεύω
ότι σε ετούτη την περίοδο θα έρθουν μέρες, καταστάσεις, συζητήσεις
εποικοδομητικές για την πνευματική μας ανάπτυξη.
Ξεκινώ αυτό το θέμα γιατί είμαι σε διάθεση στοχασμού στο προκείμενο
και καλώ όσους επιθυμούν να συμμετέχουν στη συζήτηση αυτή ώστε να
προχωρήσουμε ένα βήμα παραπέρα.
-------------------------------------------------------------------
Ζω σε πολλές στιγμές της ζωής μου βιώνοντας την ανασφάλεια και τη
ζήλια. Αναζητώ περισσότερη αυτοπεποίθηση και ωριμότητα.
Πολλές φορές έβαλα κάτω τον εαυτό μου και προσπάθησα να στοχαστώ
το τί σημαίνει ζήλια, τί ανασφάλεια, πώς να τα αντιμετωπίσω και πώς
να αναπτύξω αυτοπεποίθηση και ωριμότητα.
Δε ξέρω αν κατάφερα και τίποτε σπουδαίο, αφού στις δύσκολες στιγμές,
τα αναθεματισμένα συναισθήματα βρίσκονται εκεί να τριβελίζουν με
φαυλότητες το είναι μου και να με τυρρανούν σαδιστικά!
Έτσι λοιπόν αποφάσισα να κοιτάξω για ακόμη μια φορά αυτή την
αδυναμία μου και να προσπαθήσω να την αντιμετωπίσω. Ζητώ και τη
δική σας βοήθεια, αν σας εκφράζει το θέμα, να εξερευνήσουμε μαζί
και να ανακαλύψουμε ίσως τον τρόπο να ξεπεράσουμε αυτές τις αδυναμίες
μας.
Για εμένα προσωπικά το θέμα αυτό θέλω να λειτουργήσει σαν μια άσκηση
στοχασμού. Έχω προσδιορίζει μια διάρκεια, στην οποία υπόσχομαι στον
εαυτό μου να σκέπτομαι και να δημοσιεύω τις σκέψεις μου καθημερινά
μέσα σε ετούτη τη συζήτηση -21 ημέρες.
Σε καλωσορίζω καταρχάς για την επιστροφή σου απο τις διακοπές!
Σχετικά με το θέμα που άνοιξες πιστεύω πως είναι απολύτως φυσιολογικό ένας άνθρωπος να βιώνει όλα τα συναισθήματα κατά την διάρκεια της ζωής του.
Θα βιώνουμε συχνά και τα ευχάριστα και τα δυσάρεστα.
Τα δυσάρεστα απορρέουν από κακές εμπειρίες του παρελθόντος ή από κάποιες δυσχερείς καταστάσεις που λαμβάνουν χώρα στη ζωή μας.
Ο άνθρωπος δε μπορεί να νιώθει ποτέ σε όλη του την ζωή ασφαλής και σίγουρος για όλα όσα συμβαίνουν σε αυτόν και στο περιβάλλον γύρω του.
Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να βρούμε τις αιτίες που μας δημιουργούν τα συναισθήματα αυτά και να προσπαθήσουμε να τα προσεγγίσουμε σφαιρικά ώστε να τα καταπολεμήσουμε.
In the shadows of the night I shall be lost once again to find thee...
σχέσεις των ανθρώπων. Κατά τη γνώμη μου προκύπτει από το φόβο
της διάψευσης μιας προσδοκίας μας.
Με βάση μια υποκειμενική ανάγνωση της πραγματικότητάς μας σήμερα
προβάλλουμε στο μέλλον μια προσδοκία. Όταν κάποιο γεγονός έρχεται
να αμφισβοιτήσει την προσδοκία μας τότε αμφισβοιτούμε, επανεξετάζουμε,
επαναπροσδιορίζουμε την πρώτη ανάγνωση της πραγματικότητας που είχαμε
αρχικά δεχτεί ότι ισχύει.
Μέχρι αυτό το σημείο δεν υπάρχει πρόβλημα. Το άτομο είναι θεμιτό
να επαναπροσδιορίζεται από την αλληλεπίδραση του με το περιβάλλον.
Ωστόσο, σε κάποιες ακραίες καταστάσεις -και αυτές με ενδιαφέρουν εδώ-
το άτομο δεν έχει καμμία σταθερή, αξιόπιστη βάση για το τί είναι,
τί κάνει κλπ αλλά τη διαμορφώνει συνεχώς από τις εξωτερικές καταστάσεις.
Επειδή οι εξωτερικές καταστάσεις όμως συχνά είναι αντικρουόμενες,
το άτομο δεν μπορεί να βρεί σταθερότητα για αυτά που πιστεύει ότι
είναι και αυτό στη συνέχεια του προκαλέι φόβο και ανασφάλεια:
Είναι λογικό αν δεν ξέρεις που βρίσκεσαι, αν δε ξέρεις πόσο αξιόπιστη
είναι η πραγματικότητα που αντιλαμβάνεσαι να μη μπορείς να προβάλλεις
τον εαυτό σου προς τα έξω.
-------------------------------------------------------------------
Η ζήλια κατά τη γνώμη μου προκύπτει από την ανασφάλεια: Η ανασφάλεια
οδηγεί σε κυμαινόμενη εκτίμηση του εαυτού και σε χαμηλή αυτοεκτίμηση:
Πότε εκτιμώ τον εαυτό μου ως κάτι το σπουδαίο, πότε εκτιμώ τον
εαυτό μου ως κάτι το μηδαμινό.
Στις στιγμές της υποτίμησης του εαυτού,το άτομο νιώθει πεποισμένο
ότι δεν μπορεί να υπάρξει αποτελεσματικά.
Όλα τα κάνει λάθος, δεν αξίζει τίποτε και συγκρίνει τον εαυτό του
με όλους τους άλλους έξω από αυτόν, που κατά την αντίληψή του τα
κάνουν όλα με τον κατάλληλο τρόπο. Νιώθει λοιπόν πεποισμένο το άτομο
ότι λογικά οι άλλοι πετυχαίνουν εκεί που αυτός σίγουρα θα αποτύχει.
Μια κουβέντα επιβεβαίωσης προς κάποιον τρίτο μπροστά του είναι ικανή
να τον κάνει συντρίμια. Επαναστατεί και νιώθει ανάμεικτα συναισθήματα
αδικίας αλλά και "δίκαιης τιμωρίας" στον εαυτό του, αφού όπως
αντιλαμβάνεται δεν αξίζει κάτι καλύτερο.
Αρχίζει μέσα του να δημιουργείται άγχος, κρύος ιδρώτας τον λούζει και
θυμώνει. Προβάλλει το περιστατικό της ζήλιας (την επιβεβαίωση προς
το τρίτο άτομο) σα συνολική δική του απόρριψη και σε πολλές
περιπτώσεις αναπτύσσεται μέσα του μια μανία αυτοκαταστροφής.
Στην καλύτερη περίπτωση μένει με μια ανάμνηση της αποτυχίας, που
την κουβαλά σαν τεκμήριο της χαμηλής του αξίας, ενώ στη χειρότερη
περίπτωση φέρεται εχθρικά και άδικα προς το περιβάλλον του, οπότε
επιβεβαιώνει με τον τρόπο του την άσχημη εικόνα που έχει για τον
εαυτό του.
----------------------------------------------------------------
Προσπάθησα εδώ να περιγράψω πώς αντιλαμβάνομαι την ανασφάλεια και
τη ζήλια. Δεν ξέρω πόσο καλά τα κατάφερα. Περιμένω τις δικές σας
απόψεις σχετικά με το θέμα.
Σχετικά με τα θέματα που σε απασχολούν, εγώ δεν συμπάσχω. Νομίζω ότι από αυτά τα συναισθήματα έχω απαλλαχθεί χρόνια. Ίσως και ποτέ να μην τα ένιωθα.
Η ζήλια (με την κακή της έννοια) πιστεύω ότι δεν χωράει στην ζωή ενός ανθρώπου ο οποίος πιστεύει ακράδαντα στην Ελευθερία. Σε όλες τις μορφές ελευθερίας και για όλους τους ανθρώπους.
Όταν πάνω από όλα βάζεις την ελευθερία σου, καταλαβαίνεις και τι σημαίνει αυτό για τους άλλους. Οπότε, καταλαβαίνεις ότι αν τη στερήσεις, θα δημιουργήσεις άσχημη κατάληξη. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορείς να ζηλεύεις ερωτικά, γιατί αν ο άλλος την κάνει, σημαίνει ότι αυτό ήθελε και αν έμενε μαζί σου μόνο σε δυστυχία θα κατέληγε.
Η ζήλια για τα αγαθά των άλλων, αν είναι καλοπροαίρετη (με την έννοια, τι καλά! Ας είχαμε κι εμείς!), δεν είναι κακό πράγμα! Ίσως και να είναι καλό, αφού μπορεί να μας βοηθήσει να προσπαθήσουμε για κάτι καλύτερο. Αν είναι κακοπροαίρετη (δηλαδή γιατί αυτός να τα έχει αυτά? Ο έτσι, ο αλλιώς, ο αλλιώτικος!), βασικά δεν έχει νόημα, και σε αυτή την περίπτωση μιλάμε για κακία. Και η κακία είναι το πρόβλημα και όχι η ζήλια.
Για την ανασφάλεια, τώρα, αυτή υπάρχει σε διάφορες στιγμές της ζωής μας και κάποιες φορές είναι λογικό και απόλυτα φυσιολογικό. Αν σου συμβαίνει συχνά και για απλά πράγματα, είναι πρόβλημα. Κυρίως γιατί σου δημιουργεί άγχος και όλα τα επακόλουθα προβλήματα υγείας, αλλά και γιατί ίσως να κουράζεις πολύ τους γύρω σου. Σε αυτό το θέμα δεν έχω να σου δώσω απάντηση. Και είναι και πολλοί αυτοί οι άνθρωποι που την αντιμετωπίζουν. Αυτό που θα σε συμβουλέψουν όλοι είναι να πιστέψεις παραπάνω στον εαυτό σου. Εγώ θα έδινα και μία πιο πρακτική συμβουλή. Φύγε από το σπίτι σου και μείνε μόνη σου για ένα διάστημα. Εννοώ, προτού συζήσεις, παντρευτείς ή οτιδήποτε. Έτσι, θα γνωρίσεις οικονομικές και πρακτικές δυσκολίες που θα σε αναγκάσουν να πατήσεις γερά στα πόδια σου, αλλά θα γνωρίσεις και την μοναξιά κάποιες ώρες, η οποία θα σε κάνει να καταλάβεις πώς οι άλλοι δεν είναι πάντα μαζί σου και δίπλα σου, όποτε τους χρειάζεσαι, και έτσι θα βασιστείς περισσότερο στον εαυτό σου.
Αυτά, φυσικά, αν μπορείς να τα κάνεις και αν θέλεις να πέσεις στα βαθιά και αν δεν είναι ήδη αργά!
Φιλικά!
Όταν ζηλεύουμε απο αγάπη, όταν ζηλεύουμε ακόμα και αντικείμενα που βρίσκονται κοντά στο αγαπημένο μας πρόσωπο γιατί εμείς είμαστε μακριά του, τότε αυτό το θεωρώ καλοπροαίρετο
για την ζήλεια θα συμφωνήσω με την αγαπητή λίλιθ,
είναι αποτέλεσμα των ανασφαλειών και της χαμηλής αυτοεκτίμησης αυτού που την νιώθει.... αλλιώς δεν υπάρχει κανείς λόγος να αισθανθεί κανείς ότι απειλείται σε μία σχέση (είτε είναι ερωτική είτε φιλική) καθώς δεν περιμένει να αυτοπροσδιοριστεί μέσα από την εξέλιξη ή την κατάληξη αυτής της σχέσης...
όσο για τις όποιες ανασφάλειες έχει ο καθένας...
πιστεύω πως το πρόβλημα δημιουργείται ακριβώς όταν ο αυτοπροσδιορισμός μας ξεκινάει από εξωτερικές καταστάσεις ή γεγονότα...
δεν μπορούμε (και δεν πρέπει) να είμαστε αυτό που περιμένουν οι άλλοι από μας, ή αυτό που επιτάσσουν οι εξωτερικές συνθήκες...
δεν είναι επίσης δυνατόν να ανταποκρίνεται κανείς συνεχώς στις όποιες μεταβολλές υπάρχουν στο περιβάλλον του.... μοιραία, όταν αυτό δεν συμβαίνει, δημιουργούνται μειονεκτικά συναισθήματα μέσα του με τη μορφή φόβων (γιατί τι άλλο είναι οι ανασφάλειες?)...
φόβος ότι κανείς είναι ανεπαρκής, ή φόβος ότι θα τον εγκαταλείψουν ή ότι θα απομονωθεί από τον κοινωνικό περίγυρο...
όμως, για μένα ο αυτοπροσδιορισμός είναι ανάγκη να γίνεται με εσωτερικά κριτήρια, κάτω από μία συνεχή διαδικασία ενδοσκόπησης και αποδοχής του εαυτού μας με τα θετικά και τα αρνητικά του στοιχεία...
αυτή η αποδοχή, την οποία δεν πρέπει να συγχέουμε με τον εγωϊσμό, είναι η βάση της αυτοεκτίμησης...
τα όποια λάθη κάνουμε στην πορεία, τα όποια συναισθήματα βιώσουμε κάτω απ' αυτό το πρίσμα γίνονται οδηγοί μας για βελτίωση... διαφορετικά ενισχύουν αυτό το πλέγμα των ανασφαλειών και κανείς μπερδεύεται σε έναν αέναο φαύλο κύκλο ενοχών, αντίδρασης και νέων ανασφαλειών...
Galadriel
in God we trust
Γενικά συμφωνώ με την τοποθέτησή σου.
quote:
Τα δυσάρεστα απορρέουν από κακές εμπειρίες του παρελθόντος ή από κάποιες δυσχερείς καταστάσεις που λαμβάνουν χώρα στη ζωή μας.
σε αυτό έχω να συμπληρώσω μια σκέψη μου: η αυτοπεποίθηση σχηματίζεται
από την πείρα και την πίστη.
Η μεν πείρα, που είναι βασισμένη στο παρελθόν, όταν στηρίζεται σε
κατακτήσεις που το άτομο έχει βιώσει μέσα από προσωπική προσπάθεια,
προσφέρει αυτοπεποίθηση και ασφάλεια.
Όταν όμως το άτομο μέσα από Χ προσπάθειες δεν έχει κατακτήσει κάποιους
στόχους, είτε λόγω αναποτελεσματικών μεθόδων είτε λόγω ισχυρογνωμοσύνης
και πείσματος σε κάποιες θέσεις, τότε είναι τα δύσκολα. Το άτομο
πρέπει να αφήσει κατά μέρους αυτά που πίστευε για ορθά μέσα και να
προσπαθήσει με άλλους τρόπους. Κάποιες φορές μάλιστα ακόμη και οι
στόχοι είναι εντελώς λάθος, οπότε το άτομο οφείλει να παραιτηθεί και
από αυτούς, πράγμα ακόμη πιό δύσκολο.
Ωστόσο στην πραγματικότητα πιστεύω τίποτε το τόσο τραγικό δε συμβαίνει,
δλδ να έχει το άτομο τόσο πολύ λάθος στόχους και τόσο λάθος μεθόδους.
Εδώ έρχεται η πίστη να σταθεί δίπλα στην πείρα. Η πίστη υπερβαίνει
την πείρα, γιατί ανοίγει νέους δρόμους στο ανεξερεύνητο. Το άτομο
δοκιμάζει κάτι λίγο ανώτερο από αυτό που γνωρίζει. Και δεδομένου του
γεγονότος ότι όλοι μας μπορούμε να καταφέρουμε κάτι περισσότερο από
αυτό που πιστεύουμε ότι είμαστε ικανοί να κάνουμε, με την πίστη
το πετυχαίνουμε.
quote:
Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να βρούμε τις αιτίες που μας δημιουργούν τα συναισθήματα αυτά και να προσπαθήσουμε να τα προσεγγίσουμε σφαιρικά ώστε να τα καταπολεμήσουμε.
και εδώ κολάει η φράση του/της Bizarre, που όπως καταλαβαίνω
προτείνει να εξετάσουμε και να επαναπροσδιορίσουμε τα πιστεύω μας:
quote:
Η ζήλια (με την κακή της έννοια) πιστεύω ότι δεν χωράει στην ζωή ενός ανθρώπου ο οποίος πιστεύει ακράδαντα στην Ελευθερία. Σε όλες τις μορφές ελευθερίας και για όλους τους ανθρώπους.
ναι, σωστά, δε λέω. Και εγώ όταν κάθομαι και το σκέπτομαι έτσι λέω
και μάλιστα σηκώνω και σημαία. Αλλά, αυτό συμβαίνει όταν το σκέπτομαι.
Δε συμβαίνει για παράδειγμα τη στιγμή που με λούζει ο κρύος ιδρώτας
όταν αντιμετωπίζω πρόσωπο με πρόσωπο κάτι με κάνει να ζηλεύω, ή όταν
μπαίνουν στο μυαλό μου καχύποπτες σκέψεις που με κάνουν να φλέγομαι
από φόβο, (χάνω τον κόσμο -έστω και για λίγα λεπτά).
Αυτό που εννοώ εν ολίγεις είναι ότι άλλο να καταπολεμάς ζήλια και
ανασφάλεια μέσα από τον ορθολογισμό και άλλο να μη νιώθεις καν αυτά
τα συναισθήματα.
quote:
Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορείς να ζηλεύεις ερωτικά, γιατί αν ο άλλος την κάνει, σημαίνει ότι αυτό ήθελε και αν έμενε μαζί σου μόνο σε δυστυχία θα κατέληγε.
καλό αυτό Bizarre, μόνο που όταν εγώ είμαι ερωτευμένη πεθαίνω απλά
και με την ιδέα ότι δεν θα είμαι μαζί με το αντικείμενο του πόθου μου.
Βέβαια, καταλαβαίνω απόλυτα ότι είναι μάταιο να κρατώ κάτι που δεν
υπάρχει, αλλά αυτό όπως έγραψα και πριν είναι μια σκέψη, δεν είναι
ένα συναίσθημα και το άτιμο το συναίσθημα προηγείται της σκέψης!
----------------------------------------------------------------
Εδώ υπάρχει δλδ μια σύγκρουση του Θέλω μου για σταθερότητα και της
πεποίθησής μου ότι τίποτε δε μου εγγυάται ότι η σταθερότητα αυτή
θα συνεχίσει να υφίσταται, εφόσον δεν εξαρτάται μόνο από εμένα.
Αυτό λοιπόν είναι ένα άλυτο πρόβλημα, εφόσον δεν παραιτηθω από το
Θέλω μου, δλδ εφόσον δεν αποκτήσω τη στάση "όσα πάνε κι όσα έρθουν".
Ερωτώ λοιπόν λοιπόν!!! Είναι δυνατό ο άνθρωπος να ζήσει μέσα σε
αρμονία και ευδαιμονία γνωρίζοντας ότι ο,τιδήποτε μπορεί αύριο να
συμβεί και να είναι αντίθετο από τις προσδοκίες του; Μπορούμε να
ζήσουμε χωρίς βεβαιότητες, χωρίς πίστη;
Δεν σου είπα ότι δεν πονάς, όταν κάποιος φεύγει. Σου είπα ότι δεν έχει νόημα να τον ζηλεύεις. Ούτε από πριν, ούτε μετά. Γιατί αν είναι να σου την κάνει, θα σου την κάνει. Και δεν έχει σημασία, ακόμη κι αν είσαι τέλεια. Αυτός θα θελήσει κάτι άλλο. Είτε ζηλεύεις, είτε δεν ζηλεύεις.
Ο πόνος είναι άλλο πράγμα.
Αλλά ρώτησες για ζήλια, όχι για πόνο!
αφού νομίζω ότι συμφωνούμε, δεν έχει νόημα. Αλλά παρ' όλ' αυτά
κάποιοι ζηλεύουνε, δλδ διακατέχονται από αυτό το αίσθημα. Για μένα
η ζήλεια είναι μια μορφή πόνου, συναισθηματικού πόνου.
Εξάλλου, όπως έγραψα το πρόβλημα με τη ζήλεια, όπως εξάλλου και με
την ανασφάλεια είναι το τί τελικά βγάζεις προς τους άλλους, μεταξύ
άλλων, όπως και εσύ έγραψες.
Ζηλεύουμε, νιώθουμε ανασφαλείς και βγάζουμε πανικό προς τα έξω.
Τραβάμε μια κατηφόρα που σταματημό δεν έχει. Εγώ προσωπικά έχω το
συνήθειο να βάζω τα κλάματα όταν νιώθω έτσι σα μικρό παιδί ή
ξαφνικά εκεί που είμαι χαρούμενη να σοβαρεύω απότομα. Οι γύρω μου
παραπονιούνται, νιώθουν άσχημα, αμήχανα. Αυτό στη συνέχεια κάνει
εμένα να νιώθω πιό άσχημα και πάει λέγοντας...
Το πρόβλημα ξανατίθεται: Εφόσον κάτι θέλουμε, που δεν εξαρτάται μόνο
από εμάς και δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να μην το κατακτήσει,
τότε νιώθουμε ανασφάλεια και ζήλεια. Τότε απειλούμαστε επειδή
γνωρίζουμε ότι ακόμη κι αν κάνουμε το παν, ακόμη και τότε δεν
μπορούμε να εξασφαλίσουμε το ποθητό αποτέλεσμα.
Ή μήπως μπορούμε;;; 
Στην ουσία και μπορούμε και δεν μπορούμε, πιστεύω. Σίγουρα μπορούμε
να επηρεάσουμε με τη δράση μας το αποτέλεσμα πολύ περισσότερο από
όσο νομίζουμε και σε αυτό θα μας βοηθήσει η αυτοπεποίθηση και η
πίστη μας.
Ωστόσο, και πάλι μπορεί να μην τα καταφέρουμε, ό,τι και να κάνουμε.
Αν μπορέσουμε να δεχτούμε το όποιο αποτέλεσμα, ενεργοποιώντας στη
δράση μας ό,τι πιο αποτελεσματικό έχουμε, είναι ό,τι καλύτερο.
Οι περισσότεροι ανασφαλείς άνθρωποι νομίζω δε φτάνουν καν σε αυτό το
στάδιο, παρά περιορίζονται στο να μοιρολογούν για το "αδύνατον"
χωρίς να κουνήσουν το δακτυλάκι τους.
Ο φόβος κάθε πιθανής απώλειας προκαλεί ακαμψία. Ο ανασφαλής άνθρωπος
δε ρισκάρει, ανταυτού στρουθοκαμηλίζει και προσεύχεται τρέμοντας.
Ο Καστανέντα γράφει ότι ο πολεμιστής κουβαλά στη μάχη μαζί του το
φόβο, σαν το καλύτερο σύμμαχο. Ακόμη, ο θάνατος, δλδ η απώλεια,
χορεύει στον αριστερό του ώμο. Ωστόσο, πολεμά. Δεν γίνεται
θεατής στη μάχη, αλλά μέτοχος σε αυτή.
Αγαπητή Galadriel, θα συμφωνήσω μαζί σου.
quote:
όμως, για μένα ο αυτοπροσδιορισμός είναι ανάγκη να γίνεται με εσωτερικά κριτήρια, κάτω από μία συνεχή διαδικασία ενδοσκόπησης και αποδοχής του εαυτού μας με τα θετικά και τα αρνητικά του στοιχεία...
αυτή η αποδοχή, την οποία δεν πρέπει να συγχέουμε με τον εγωϊσμό, είναι η βάση της αυτοεκτίμησης...τα όποια λάθη κάνουμε στην πορεία, τα όποια συναισθήματα βιώσουμε κάτω απ' αυτό το πρίσμα γίνονται οδηγοί μας για βελτίωση... διαφορετικά ενισχύουν αυτό το πλέγμα των ανασφαλειών και κανείς μπερδεύεται σε έναν αέναο φαύλο κύκλο ενοχών, αντίδρασης και νέων ανασφαλειών...
Η ανασφάλεια, σε κάποιο μέτρο μπορεί να αποτελέσει κινητήρα βελτίωσης.
Με άλλα λόγια, το να αποδεχόμαστε και τον εαυτό μας όπως είναι
διαμορφωμένος σήμερα, αλλά και όπως πρόκειται να διαμορφωθεί αύριο,
καλύτερα. Η παντελής έλλειψη ανασφάλειας ίσως οδηγήσει κάποιον στην
παγίωση και την ακινησία. Οπότε καλύτερα να αποδεχόμαστε μεν τον εαυτό μας,
αλλά να τον αποδεχόμαστε εν κινήσει.
Η ανυπομονησία και η λαιμαργία να καταφέρουμε τα πάντα τη στιγμή
που τα θέλουμε μας οδηγεί στο να κρίνουμε τον εαυτό μας σε σχέση
με το άμεσο αποτέλεσμα, που νομίζω ότι είναι λάθος.