- Πνεύματα κακής προέλευσης? - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
quote:
Η ανασφάλεια, σε κάποιο μέτρο μπορεί να αποτελέσει κινητήρα βελτίωσης.
Με άλλα λόγια, το να αποδεχόμαστε και τον εαυτό μας όπως είναι
διαμορφωμένος σήμερα, αλλά και όπως πρόκειται να διαμορφωθεί αύριο,
καλύτερα. Η παντελής έλλειψη ανασφάλειας ίσως οδηγήσει κάποιον στην
παγίωση και την ακινησία. Οπότε καλύτερα να αποδεχόμαστε μεν τον εαυτό μας,
αλλά να τον αποδεχόμαστε εν κινήσει.
Πιστεύω πως θα μπορούσε ίσως να τον κάνει κι αλαζονικό.
Όλα θέλουν ένα μέτρο κι ο άνθρωπος λίγο ή πολύ πρέπει να διακατέχεται από όλα τα συναισθήματα.
Προσωπικά έχω αποδεχθεί τον εαυτό μου με τα όποια μου ελαττώματα και τα κακά μου.
Μου αρέσει και προσπαθώ να βελτιώνομαι.
Προσπαθώ να μετριάζω τα ελαττώματα μου αλλά όχι να τα εξαλείψω παντελώς.
Δεν γίνεται άλλωστε, όλα ενυπάρχουν στην ανθρώπινη φύση.
In the shadows of the night I shall be lost once again to find thee...
Απλά νομίζω πως η ανασφάλεια καταπολεμάται με πλήρη αυτοπεποίθηση και η ασφάλεια αποκτιέται με πείρα....Είμαι σίγουρα ανασφαλής σε έναν τέτοιο μεγάλο κόσμο με τόσες πολλές αλήθειες που επηρεάζουν και την προσωπική μου αλήθεια...Σίγουρα ανάζητω κάτι μέσα σε όλα αυτά.Κάποια γνώση,κάποια κατάσταση πνεύματος ή σώματος,ένα νέο βίωμα θα έλεγα...Όταν εισέρχομαι σε μια κατάσταση αναζήτησης για κάτι άγνωστο προς την υπόσταση μου,είναι,πιστεύω,αναπόφευκτο να νιώθω και σε κάποιο βαθμό ανασφαλής.Εφόσον με αυτοπεποίθηση κάνω το πρώτο βήμα και φτάσω να βιώσω το επιζητούμενο,ασφαλής,την επόμενη φορά που θα αναζητήσω το ίδιο βίωμα,η εμπειρία μου θα με κάνει να διώξω την ανασφάλεια που ένιωθα την πρώτη φορά...Ίσως ολοκληρωτικά,ίσως σε κάποιο βαθμό,ίσως και καθόλου βέβαια,ανάλογα με το τι αντιμετωπίζω...Υπάρχουν κι άλλοι παράγοντες που καταφέρνουν να μειώσουν το αίσθημα ανασφάλειας,όπως το άκουσμα της διήγησης ενός κοντινού μας προσώπου που έχει αναζητήσει με ασφάλεια το ίδιο βίωμα,ή ακόμη και επιρροή απο ΜΜΕ...
Γι'αυτό ίσως η έννοια του πολεμιστή εμφανίζεται συχνά στο χώρο της αναζήτησης...Δεν είναι εφικτό να αναζητάς πλήρως ασφαλής κι αυτό σε κάνει να αποκτάς τις άμυνές σου και τα όπλα σου...Η έλλειψη αυτογνωσίας εδώ,ίσως επιφέρει αντίθετο αποτέλεσμα μέσα από την εμπειρία,διότι πολλές φορές καλείσε να πολεμήσεις τον εαυτό σου και μετά από μια τέτοιου είδους εμπειρία,μάλλον περισσότερο ανασφαλής θα νιώθεις...Δεν τελειώνει εδώ...Αυτή η περισσότερη ανασφάλεια,θα σε οδηγήσει στην προσπάθεια κατάκτησης μεγαλύτερης αυτογνωσίας...
Είναι αυτό το in circles we spin ομόκεντρους με σημεία που μπορείς να περάσεις στον επόμενο....Ποιος όμως θεωρείτε ωριμότερος,ο εσωτερικός ή ο εξωτερικός?Πως κινούμαστε?
Η ζήλια πολλές φορές,πιστεύω,πως μας δίνει μια ώθηση πάνω στο δρόμο μας,αλλά και πολλές μια ώθηση έξω από αυτόν,ανάλογα το γιατί υφίσταται....
I'm the lizard king,I can do anything!
Είπες οτι η ασφάλεια έρχεται μέσα από την πείρα.
Έχω συναντήσει άτομα που έχουν και κάποια ηλικία και κάποια πείρα από αυτή την ζωή.
Παρόλα αυτά παραμένουν ανασφαλείς και δεν έχουν υψηλή αυτοπεποίθηση.
Μήπως λοιπόν για μερικά συναισθήματα και καταστάσεις που βιώνει ένας άνθρωπος ευθύνεται κι ο χαρακτήρας του?
Πιστεύω πως δεν πάιζει πάντα ρόλο η πείρα που μπορεί να έχουν αλλά ο τρόπος σκέψης και διαπαιδαγώγησης που έλαβαν καθώς κι η ψυχική τους διάπλαση.
Κι εδώ γεννάται κι ένα άλλο ερώτημα...
Οι λόγοι που κάνουν έναν άνθρωπο να είναι ανασφαλής, ζηλιάρης, να έχει χαμηλή αυτοπεποίθηση είναι ενδογενείς ή εξωγενείς?
Προσωπικά πιστεύω πως είναι και τα 2 όμως οι εξωγενείς προηγούνται των ενδογενών και τους δημιουργούν.
In the shadows of the night I shall be lost once again to find thee...
Θα ήθελα να απαντήσω και εγώ στην ερώτηση που θέτεις Dying_Incubus
quote:
Φίλε μου, θέλω να σου θέσω ένα ερώτημα.
Είπες οτι η ασφάλεια έρχεται μέσα από την πείρα.
Έχω συναντήσει άτομα που έχουν και κάποια ηλικία και κάποια πείρα από αυτή την ζωή.
Παρόλα αυτά παραμένουν ανασφαλείς και δεν έχουν υψηλή αυτοπεποίθηση.
Μήπως λοιπόν για μερικά συναισθήματα και καταστάσεις που βιώνει ένας άνθρωπος ευθύνεται κι ο χαρακτήρας του?
σε προηγούμενο μήνυμά μου έγραφα:
quote:
η αυτοπεποίθηση σχηματίζεται
από την πείρα και την πίστη.
Η μεν πείρα, που είναι βασισμένη στο παρελθόν, όταν στηρίζεται σε
κατακτήσεις που το άτομο έχει βιώσει μέσα από προσωπική προσπάθεια,
προσφέρει αυτοπεποίθηση και ασφάλεια.
Εν πρώτεις φαίνεται ότι η ασφάλεια σχετίζεται με την πείρα. Αλλά
αυτό πιστεύω ότι συμβαίνει στην ασφάλεια που προκύπτει από το
χειρισμό πολύ συγκεκριμένων καταστάσεων και όχι γενικότερα για το
αίσθημα της ανασφάλειας ή της ασφάλειας και αυτοπεποίθησης
που μπορεί κάποιο άτομο να βιώνει σα στοιχείο του χαρακτήρα του.
Δλδ, μπορεί κάποιο άτομο να βιώνει σε μεγάλο βαθμό την ασφάλεια
και την αυτοπεποίθηση σε κάποιο τομέα της ζωής του στον οποίο
έχει εργαστεί αρκετά, έχει πολλές εμπειρίες, έχει αντιμετωπίσει
μόνος του πολλές αντιξοότητες, αλλά να μην μπορεί να γενικεύσει
σε άλλες, καινούργιες, πρωτόγνωρες καταστάσεις το ίδιο αίσθημα της
αυτοπεποίθησης, της πεποίθησης ότι μπορεί να τα καταφέρει.
Έτσι, κάποιος που έχει μάθει να εργάζεται μέσα σε αντίξοες συνθήκες,
που έχει ζήσει κάνοντας όλες τις πιθανές εργασίες, μόνος του χωρίς
οικονομική βοήθεια κλπ. κλπ. μπορεί να έχει πλέον αποκτήσει την
πεποίθηση ότι ποτέ δε θα βρεθεί χωρίς εργασία και χωρίς χρήματα
αφού αντιμετώπισε στο παρελθόν παρόμοιες η δυσκολότερες καταστάσεις.
Το ίδιο όμως άτομο μπορεί να νιώθει ανασφαλές σε άλλους τομείς της
ζωής του, όπως τα ερωτικά, ή τα κοινωνικά, ή η οικογένεια.
Το άτομο αυτό έχει αφενός μάθει τη μέθοδο για να κατακτά ένα
συγκεκριμένο στόχο, και νιώθει ασφάλεια προς τη μέθοδο αυτή, αλλά
του λύπει η ικανότητα να γενικεύει και να προβάλλει αυτή τη μέθοδο
ως μια γενικότερη ικανότητά να πετυχαίνει τους στόχους του.
-----------------------------------------------------------
Και αν αυτό ισχύει, εδω τίθεται ένα ενδιαφέρον ερώτημα:
Η πεποίθηση και ασφάλεια που αποκτάμε με την πείρα προκειμένου να
επιλύσουμε ένα συγκεκριμένο πρόβλημα μπορεί να γίνει αυτοπεποίθηση
και αν ναι, πώς;
Πώς και τί μπορούμε να επεκτείνουμε σε άλλα πεδία δράσης μας;
Αν διερευνήσουμε τή μεθοδολογία που χρησιμοποιήσαμε για να επιλύσουμε
το πρόβλημα, τότε πιθανότατα να ανακαλύψουμε εκτός από τα στοιχεία
αυτά που αναφέρονται στο συγκεκριμένο πρόβλημα και κάποια άλλα
στοιχεία που ενεργοποιήσαμε και είναι στοιχεία του χαρακτήρα μας.
Αυτά τα στοιχεία μπορεί να είναι η υπομονή, η μαχητικότητα,
η πειθαρχία κλπ. Αυτά τα στοιχεία οφείλουμε να τα εσωτερικοποιήσουμε
και να τα γενικεύσουμε. Η αναγνώριση και η επιστράτευση αυτών των
στοιχείων γενικότερα στη ζωή μας.
Ωστόσο, ακόμη και μετά από ένα τέτοιο βήμα, το αίσθημα της ανασφάλειας
μπορεί να παραμείνει σαν μια φοβία, κάτι που μας καταλαμβάνει κάθε
φορά που αντιμετωπίζουμε το άγνωστο. Νομίζω ότι είναι δύσκολο να
ελέγξουμε αυτό το αίσθημα απόλυτα, μπορούμε όμως να το περιορίσουμε
και να το διοχετεύσουμε σε κατευθύνσεις εξέλιξης και ανάπτυξής μας.
Καλησπέρα,
θα διαφωνήσω σε κάτι...
οι ανασφάλειες κατά την γνώμη μου δεν είναι η κινητήρια δύναμη για την βελτίωση μας αλλά η τροχοπέδη της...
είναι αυτές που μας εμποδίζουν να "βουτήξουμε" στη θάλασσα της ζωής και να συλλέξουμε καινούριες εμπειρίες, είναι αυτές που μας εμποδίζουν να μάθουμε απ' τις εμπειρίες (όταν τελικά εμφανιστούν) καθώς πάντα οδηγούν την σκέψη μας αλλού...
κινητήρια δύναμη αυτοβελτίωσης είναι η αυτοεκτίμηση και η αυτοπεποίπηθηση που απορρέει απ' αυτήν... όταν εκτιμούμε αυτό που είμαστε, όταν πιστεύουμε σ'αυτό όχι μόνο δεν γινόμαστε στατικοί, αλλά ωθούμαστε όλο και πιο δυναμικά στον δρόμο της εξέλιξης...
έπειτα, οι όποιες ανασφάλειες έχουμε "καθαρίζουν" μέσα από την ανάπτυξη της συνείδησης... για μένα τα λόγια του Ιησού "θα γνωρίσεις την Αλήθεια, και η Αλήθεια θα σε ελευθερώσει" έχουν ακριβώς αυτό το νόημα... καμμία εμπειρία, καμμία προσπάθεια, καμμία θεωρία δεν μπορεί να κάνει τίποτα γι'αυτό... όλα είναι στο σύνολο συναισθημάτων/λογικής/ύλης/πνεύματος/ψυχής που αποτελεί τον άνθρωπο.... ενισχύοντας την συνείδηση μας σε όλους τους τομείς, αφήνοντας να ισορροπήσουν τα στοιχεία (θετικά και αρνητικά) που μας απαρτίζουν, αφήνουμε να αναδυθεί ο αληθινός μας εαυτός απαλλαγμένος από ανασφάλειες...
ας μην συγχέουμε τις ανασφάλειες με τον φόβο που μας προστατεύει από οτιδήποτε επικίνδυνο για την σωματική ή ψυχική μας ακεραιότητα (π.χ. ο φόβος για την φωτιά)... ο φόβος είναι μία φυσική λειτουργία, ενώ οι ανασφάλειες είναι ένα συναισθηματικό/νοητικό "μπλοκάρισμα" .... δεν είναι παρά ένας "κόμβος" που δημιουργείται στις νευρικές συνάψεις του εγκεφάλου μας που "αναγκάζει" οποιαδήποτε απόφαση μας για ενέργεια να περνάει μέσα απ' αυτό... η συνείδηση που προανέφερα καλλιεργείται σταδιακά όταν γνωρίζοντας πως υπάρχει κάπου κάποια ανασφάλεια παρακάμπτουμε αυτό τον "κόμβο" και επιλέγουμε διαφορετικά... εκεί βασίζεται στην ουσία και αυτό που ονομάζεται η "δύναμη της θετικής σκέψης".... σιγά σιγά το κομβικό σημείο όπου είναι εγκατεστημένη η ανασφάλεια "χ" αντικαθίσται από ένα νέο "υγιές"... ή εν πάσει περιπτώσει πιο επιθυμητό για την πορεία της αυτοβελτίωσης μας....
είναι μία διαδικασία που γίνεται καθημερινά, ακόμα και στα πιο μικρές και ασήμαντες αποφάσεις που καλούμαστε να πάρουμε...
Galadriel
in God we trust
΄Ομορφο θέμα θα επανέλθω δριμύτερη λόγω δουλειάς κατεβάζω τα ρολά και φεύγω.
Κυττώ τον ήλιο και νιώθω ασφαλής. Ζω κι ανασαίνω ελπίζοντας να είμαι υγιής. Αγαπώ δίνω κομμάτια της ψυχής και βγαίνω [καθαρή]. Αφήνω το βλέμμα να πλανιέται στον ορίζοντα και σβήνω κάθε ανησυχία. Αύριο λέω θα είναι μιά καλύτερη μέρα. Απλά ζω το σήμερα πλάθοντάς το όμορφο. Γεμάτό φωτεινότητα. Η ζήλεια αν καμιά φορά μου χτυπήσει την πόρτα της ανοίγω της μιλώ την ηρεμώ. Ελεύθερα πετώ. Δεν εγκλωβίζω πιά της ψυχής τις ανάσες σε λάθη και πικρίες. Είμαι εγώ. Απλή Αυθόρμητη αληθινή δοτική. ΄Οπου και όσο αρέσω. Ξέρεις υπάρχουν άνθρωποι που τους ενοχλεί ο συναισθηματισμός. Η λάμψη της ψυχής. Η δύναμη του να αγαπάς να προσφέρεις γη και ύδωρ. Κρατώ και αυτόν. Λαμπερό και αμάραντο. Γιατί έτσι γουστάρω. Οι μη συναισθηματικοί είναι τόσο δυστυχείς...
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
είναι 8.00 το πρωί, όταν ένας ξερός κρότος με ξυπνά.
είναι 8.00 το πρωί, ενώ έχω κοιμηθεί στις 3.00 κι όμως δε νυστάζω.
ουσιαστικά το πρόβλημα είναι ότι ενώ πολύ θα το ήθελα και θα το
είχα ανάγκη να κοιμηθώ λίγο παραπάνω, δε μπορώ!
ο λόγος είναι εκείνο το όνειρο...
ουσιαστικά το όνειρο με ξύπνησε, όχι ο κρότος!
ο κρότος μάλιστα με απελευθέρωσε από το όνειρο...
το περιεχόμενο του ονείρου μου;
συνίσταται από συνδιασμούς όλων μου των φόβων, των ανασφαλειών,
των απαισιόδοξων συναισθημάτων, συνιφασμένα σε ένα δραματικά
αποτρόπαιο σενάριο.
δεν ανοίγω τα μάτια, γυρνώ πλευρό, αλλά ο εφιάλτης με κινηγά.
είναι όλα τους εκεί, τα φαντάσματά μου και με παρατηρούν.
με έπιασαν στον ύπνο.
ενεργοποιώ τη σκέψη για να βγω από τη δυσσάρεστη συναισθηματική
κατάσταση που βρίσκομαι, αλλά ο απόηχός της αργεί να ξεθωριάσει...
-------------------------------------------------------------------
ερώτηση προς όλους τους χρήστες:
πόσο γνώριμη σας φαίνεται η παραπάνω περιγραφή;
πώς μπορούμε να δεχτούμε και να αντιμετωπίσουμε μια τέτοια κατάσταση;
Μέσα στο πλαίσιο της συζήτησης που γίνεται σε αυτό το φόρουμ,
αυτό το ξύπνημα είναι μια κατάσταση όπου η ζήλεια και η ανασφάλεια
σε πιάνουν στον ύπνο, χωρίς να προλάβεις να αντιδράσεις ή να
ελέγξεις βάζοντας στη μέση τη λογική.
Είναι αυτό που πριν έγραφα σε κάποιους συνομιλητές εδώ μέσα ότι άλλο
να μη δέχεσαι συνειδητά και με τη λογική τη ζήλεια και την ανασφάλεια
και άλλο να μην τα νιώθεις εντελώς.
Αυτό που περιγράφεις είναι το λεγόμενο εληξήριο -στον κώδικά μου.
Το έχω νιώσει, όπως φαντάζομαι και πολλοί άλλοι εδώ μέσα θα το
έχουν νιώσει. Είναι η αποδοχή μας ως πλάσματα που αγαπάμε, που
πονάμε, που εν τέλει νιώθουμε και αυτό είναι υπέροχο!
Γιατί πχ. χθες βράδυ που μιλούσα με ένα φίλο μου έλεγε πως περνά
μια φάση στη ζωή του που βαριέται, που τίποτε το συναρπαστικό δεν
του συμβαίνει, που όλα πάνε ρολόι και που αναπολεί τις στιγμές που
ήταν μέσα σε καταστάσεις εναλλασόμενης δυστυχίας και ευτυχίας...
Μου έλεγε ότι αυτό που βιώνει είναι φρίκη και με έκανε να νιώσω
πανευτυχής που νιώθω, ακόμη και δυσσάρεστα συναισθήματα!
Βασικά όμως εγώ έπασχα χρόνια από αϋπνίες οπότε είναι κι άλλο πράγμα.
Θυμάμαι όμως ατελείωτα βράδυα που ξάπλωνα κι έμενα άγρυπνος σκεφτόμενος...
Ξέρεις, τη νύχτα όλες οι σκέψεις κι όλα σου τα προσωπικά φαντάσματα σε περιτριγυρίζουν και δεν σε αφήνουν ήσυχο μέχρι να σε κάνουν κι εσένα φάντασμα...
In the shadows of the night I shall be lost once again to find thee...
επιτρέψτε να βάλω κι εγώ ένα παράδειγμα...
υπάρχει κάποιος που λόγω δικών του ανασφαλειών προσπαθεί να συνάψει "σχέσεις" με κοπέλες που προέρχονται από τον ίδιο χώρο...
καλή ώρα σαν το esoterica...
σε κάθε μία απ' αυτές (κρατάμε για ευκολία το παράδειγμα esoterica) "πασάρει" το παραμύθι του Grail.... ειδικά μετά την δημοσιότητα των βιβλίων του Dan Brown και ποια κοπέλα δεν θα ήθελε να νιώθει πως είναι το Grail?
σε κάθε μία απ' αυτές λοιπόν, με πολύ σοβαρό ύφος ανακοινώνει πως ναι! αυτή είναι το Δισκοπότηρο και βασιζόμενος και στο άψογο προφίλ του περιμένει αντιδράσεις...
κάποιες το πιστεύουν και πέφτουν στην αγκαλιά του
κάποιες άλλες φύσει καχύποπτες απομακρύνονται
κάποιες άλλες έχοντας συνείδηση πως κάθε γυναίκα ΕΙΝΑΙ το Δισκοπότηρο το δέχονται αλλά δεν πέφτουν στην αγκαλιά του γιατί αναγνωρίζουν την παγίδα...
οι δύο πρώτες περιπτώσεις αντιδρούν με βάση την προσωπική τους ανασφάλεια
η τελευταία με βάση την αυτογνωσία
ακόμα κι αν η ματιά μας στραφεί έσω, οι ανασφάλειες βρίσκουν τρόπο να εκδηλωθούν, ακόμα κι αν κάποιος πιστεύει πως βρίσκεται σε "καλό δρόμο" στην αναζήτηση του αν περιμένει να αυτοπροσδιοριστεί μέσα απ' αυτήν την αναζήτηση το πιθανότερο είναι πως δεν θα τα καταφέρει...
τότε? τι μπορεί να γίνει?
Galadriel
υ.γ. οποιαδήποτε ομοιότης με πρόσωπα και πράγματα στο παραπάνω παράδειγμα είναι συμπτωματική (?)
in God we trust
Ακανθώδες το θέμα σου Λίλιθ.
quote:
Εν πρώτεις φαίνεται ότι η ασφάλεια σχετίζεται με την πείρα. Αλλά
αυτό πιστεύω ότι συμβαίνει στην ασφάλεια που προκύπτει από το
χειρισμό πολύ συγκεκριμένων καταστάσεων και όχι γενικότερα για το
αίσθημα της ανασφάλειας ή της ασφάλειας και αυτοπεποίθησης
που μπορεί κάποιο άτομο να βιώνει σα στοιχείο του χαρακτήρα του.
Υπάρχει μία άποψη μερικών μεγάλων ψυχιάτρων οπως ο Φρόυντ και ο Βιλχεμ Ραϊχ που ανάγουν τίς ανασφάλειες στα παιδικά μας βιώματα και μάλιστα αυτά προ των 7 ετων.
Αυτή λέει και συμφωνώ μαζί της οτι αν ένα παιδί έχει δεχθεί αποδοχή και αγάπη απο τούς γονείς του θα έχει σαν ενήλικος περισσότερη αυτοπεποίθηση από κάποιο άλλο που δέχθηκε απόρριψη.
Η επιβράβευση και η συμπαράσταση σ'εκείνη την εποχή δημιουργούν ενα αίσθημα ασφάλειας που ακολούθει το άτομο και μετά και που δύσκόλα καταρίπτεται από εξωγενείς παράγοντες.
Επειδή αυτό εγώ το δέχομαι θεωρώ οτι αυτός είναι ενας λόγος βασικός
που σχετίζεται με την ασφάλεια σε συνδιασμό με την πείρα που αναφέρει η Λίλιθ.
Η πείρα όμως έχει σχέση με γεγονότα που ''μαθαίνονται'' .
Σίγουρα όσο πιο πολλές γνώσεις έχουμε σε ένα πχ επαγγελματικό θέμα,
τόσο πιο σίγουροι αισθανόμαστε.
Ο χειρισμός όμως αυτών των γνώσεων νομίζω οτι έχει σχέση με τον χαρακτήρα μας.
Αν ένα άτομο είναι συνεσταλμένο ή φοβισμένο και δεν μπορεί να ανταγωνιστεί, όσες γνώσεις και να έχει θα μείνουν ''κρυφές''.
Τα πράγματα όμως αλλάζουν οταν μπαίνουμε στο συναισθηματικό πεδίο ή στο ερωτικό.
Εκέι οι παραπάνω γνώσεις είναι αμφίβολλες. Η συναισθηματική επένδυση είναι που προξενεί τα ''κακά''και η εξάρτηση που μπορεί να προκύψει.
Δίνοντας δύναμη σε ένα άλλο άτομο που θεωρούμε ιδανικό εκείνη την εποχή του επιτρέπουμε να μας ''ελέγχει''.
Η ζήλια προέρχεται απο το συναίσθημα κτήσεως που έχουμε και θέλουμε να κανουμε ''κτήμα μας '' τον άλλον, οταν δεν έχουμε κανει κατάληψη στόν εαυτό μας και στα προτερήματά του.
----------------------------------------------
Αυτά όσον αφορά την θεωρία,
στην πράξη τώρα..
quote:
ενεργοποιώ τη σκέψη για να βγω από τη δυσσάρεστη συναισθηματική
κατάσταση που βρίσκομαι, αλλά ο απόηχός της αργεί να ξεθωριάσει...
ερώτηση προς όλους τους χρήστες:
πόσο γνώριμη σας φαίνεται η παραπάνω περιγραφή;
πώς μπορούμε να δεχτούμε και να αντιμετωπίσουμε μια τέτοια κατάσταση
Γνωριμότατη 
Προσπαθώ να την αντιμετωπίζω με το να ασχολειθώ σε πρώτη φάση με κάτι έντονο, να διαμορφώσω την κατάσταση συνειδητότητας μέσω της μουσικής ή της φαντασίας, όπως με βολεύει, μέχρι να περάσει η μπόρα και μετά το ξανασκέφτομαι πιο ήρεμα.
Αλλά μέχρι να φτάσω ως εδώ στο παρελθόν έπεσε πολύ κλάμμα και νεύρα.
Η πείρα που λέγαμε.
quote:
Οι μη συναισθηματικοί είναι τόσο δυστυχείς...
quote:
Οι μη συναισθηματικοί είναι τόσο δυστυχείς...
Ω ναι ΑΦΡΟΔΙΤΗ.
Για τούς συναισθηματικούς χαρακτήρες ισοδυναμεί με ένα μικρό θάνατο,
αλλά υπαρχουν και άνθρωποι με αλλο τύπο που δεν τούς αρέσουν τα σκαμπανεβάσματα. Οι προσωπικότητες των ''πρέπει''.
Φιλικά
quote:Καλή μου μου άρεσε το παράδειγμα αλλά περισσότερο οι απαντήσεις. Κυρίως με εντυπωσίασε το ζήτημα της αποφυγής της παράξενης παγίδας. Αυτή η μορφή της ανασφάλειας είναι επικίνδυνη. Κάποιος προσπαθεί απλά να επιβεβαιωθεί και μόνο, ραγίζοντας ο ίδιος μετά μέσα στις φοβίες του. Γιατί ποιό, από όλα αυτά τα πρόσωπα δεν θα ξυπνήσει ένα πρωί φιλώντας στα χείλη την αυτοπεποίθησή της ίδιας της ψυχής του και δραπετεύοντας. ΄Ολοι συνέρχονται κάποτε. Αυτό το άτομο θα βιώνει πάντα εγκατάλειψη, ζώντας απλά κάποιες στιγμές γιατί δεν γουρστάρει να καταλάβει πως υπάρχει κι αιωνιότητα και επιλογές και αξιοπρέπεια και δύναμη θέλησης και μιά πιό υγιής αντιμετώπιση των πραγμάτων.Πως πάει μιά κατάκτηση ακόμα; ΄Η μιά βουτιά στο κενό χωρίς αλεξίπτωτο; Ποιός κερδίζει ποιός χάνει; Μερικοί άνθρωποι γεννήθηκαν να σβήνουν μέσα σε ανασφάλειες. Να κοιμούνται και να ξυπνούν με δαύτες. Πιό μόνοι από τη σιωπή. ΄Η και τον θάνατο.
Καλησπέρα,επιτρέψτε να βάλω κι εγώ ένα παράδειγμα...
υπάρχει κάποιος που λόγω δικών του ανασφαλειών προσπαθεί να συνάψει "σχέσεις" με κοπέλες που προέρχονται από τον ίδιο χώρο...
καλή ώρα σαν το esoterica...
σε κάθε μία απ' αυτές (κρατάμε για ευκολία το παράδειγμα esoterica) "πασάρει" το παραμύθι του Grail.... ειδικά μετά την δημοσιότητα των βιβλίων του Dan Brown και ποια κοπέλα δεν θα ήθελε να νιώθει πως είναι το Grail?
σε κάθε μία απ' αυτές λοιπόν, με πολύ σοβαρό ύφος ανακοινώνει πως ναι! αυτή είναι το Δισκοπότηρο και βασιζόμενος και στο άψογο προφίλ του περιμένει αντιδράσεις...
κάποιες το πιστεύουν και πέφτουν στην αγκαλιά του
κάποιες άλλες φύσει καχύποπτες απομακρύνονται
κάποιες άλλες έχοντας συνείδηση πως κάθε γυναίκα ΕΙΝΑΙ το Δισκοπότηρο το δέχονται αλλά δεν πέφτουν στην αγκαλιά του γιατί αναγνωρίζουν την παγίδα...
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
quote:Οι μη συναισθηματικοί είναι τόσο άδειοι τόσο κενοί. Σαν κάτι κουτιά που ούτε η μυρωδιά από τα σοκολατάκια δεν έχει απομείνει εντός τους. Σαν κάτι χάδια που δεν αφήνουν σημάδια, σαν κάτι φιλιά που ξεχνάς τη γεύση τους τόσο γρήγορα...Σαν κάτι στίχους που δεν γράφτηκαν ποτέ. Σαν άγραφες σελίδες που λαχταρούσαν να γεμίσουν από φωτεινά συμβάντα ψυχής. Οι μη συναισθηματικοί είναι σαν κάτι δειλινά που δεν μπορείς να τα δεις, γιατί τι, και πόσα να δεις όταν φοράς μαύρα γυαλιά μέρα νύχτα; Χάνεις στιγμή αιωνιότητα, βουτάς στη ρωγμή στην δακρυσμένη πραγματικότητα. Η ζωή θέλει πάθος κι ειλκρίνεια, όχι φοβία και παρωπίδες. Τα πρέπει, είναι καλό να τα πετάμε στη φωτιά. Τα θέλω μοσχοβολάνε ηδονή ελπίδα ευτυχία γοητεία δύναμη ανάσα και ελευθερία.quote:
Οι μη συναισθηματικοί είναι τόσο δυστυχείς...Ω ναι ΑΦΡΟΔΙΤΗ.
Για τούς συναισθηματικούς χαρακτήρες ισοδυναμεί με ένα μικρό θάνατο,
αλλά υπαρχουν και άνθρωποι με αλλο τύπο που δεν τούς αρέσουν τα σκαμπανεβάσματα. Οι προσωπικότητες των ''πρέπει''.Φιλικά
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
quote:Καλή μου δεν μπορώ πάντα να λειτουργώ άψογα. ΄Ερχονται στιγμές που λυγίζω δακρύζω ψιλοφοβάμαι και νιώθω λίγο ανασφαλής. Αλλά είναι τόσο λίγες. Τις καίω. Τις πετάω στις φωτιές.
Αφροδίτη μου καλημέρα!
Αυτό που περιγράφεις είναι το λεγόμενο εληξήριο -στον κώδικά μου.
Το έχω νιώσει, όπως φαντάζομαι και πολλοί άλλοι εδώ μέσα θα το
έχουν νιώσει. Είναι η αποδοχή μας ως πλάσματα που αγαπάμε, που
πονάμε, που εν τέλει νιώθουμε και αυτό είναι υπέροχο!
ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ
Διώχνοντας την ανασφάλεια
αγκαλιάζοντας ασφάλεια
ζούμε μεστά
πάθη ζεστά.
Δίχως της ζήλειας την σκλαβιά
της μοναξιάς μύρια δεινά
βροχής παράπονα
σε χρόνια άπονα...
Εμπιστοσύνη σε μας
σε όλα αυτά που αγαπάς
και λατρεύεις.
Ταξιδευτές της ζωής
σ΄αιώνιο πλάνο γιορτής
γλυκιές σελίδες χαράς
τον εαυτό μην σκορπάς
μην παιδεύεις.
΄Ετσι λέω...
Κυττάω πάλι ψηλά. Ο ήλιος ίδιος. Τα σύννεφα. Η αγκαλιά του Σεπτέμβρη. Λιγότερη ανασφάλεια. Περισσότερη ελπίδα. Η δύναμη είναι εδώ. Ακριβώς τόσο καυτή σαν τον ήλιο του Αυγούστου που μας αποχαιρέτησε. Εκείνη είναι εδώ.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
Άννα δώσμου για να σε θυμάμαι
το μικρό χτενάκι που φοράς
ήρθε ο Σεπτέμβρης και φοβάμαι
τ' όνειρο πως τέλειωσε για μας...
Αυτό το τόσο πολύ ρομαντικό και λυπημένο τραγούδι,
πόσο πολύ έντονα εκφράζει την ανασφάλεια, δε νομίζεται;
Το επικείμενο τέλος που φοβόμαστε ότι θα έρθει με την αλλαγή.
Ο Σεπτέμβρης που είναι ο μήνας των αλλαγών, ο μήνας που παίρνει
μαζί του όλες τις ζεστές καλοκαιρινές αναμνήσεις...
Αυτό το τραγούδι, αυτός ο μήνας ήταν για χρόνια το βάσανό μου.
Έτρεμα στο τέλος του Αυγούστου, γιατί οι μέρες του φθινοπώρου
πλησίαζαν όλο και περισσότερο. Ένιωθα ότι με το έμπα του μήνα
όλα θα αλλάξουν και φοβόμουν αυτή την αλλαγή, ένιωθα ανασφάλεια...
Για το λόγο ίσως αυτό αποφάσισα να ξεκινήσω ετούτο το θέμα την
πρώτη ημέρα του Σεπτέμβρη. Φέτος λοιπόν αποφάσισα να ζήσω τον
πρώτο μου ευτυχισμένο Σεπτέμβρη. Να δημιουργήσω μόνη μου ένα νέο
Σεπτέμβρη για να ζω από τώρα και στο εξής...
Διάβαζα χθες το απόγευμα ένα άρθρο στο Άβατον σχετικά με το
φόβο και την ελπίδα. Η ελπίδα συνδεόταν από τον συγγραφέα με τη
ρίζα Will -θέλω, οδηγούσε στην έννοια της θέλησης, της βούλησης.
Ο φόβος είναι το ανεξέλεγκτο, αυτό που έρχεται από έξω και δεν
μπορούμε να ορίσουμε, να ελέγξουμε. Μας καταλαμβάνει και μας
δυαλύει. Αντίθετα, η ελπίδα, η θέληση είναι η συγκέντρωσή μας,
ο έλεγχος η δόμιση και προκύπτει από μέσα μας, προβάλλεται δε προς
τα έξω.
Η ανασφάλεια λοιπόν φαίνεται ότι είναι μια κατάσταση παθητική.
Λαμβάνουμε κάτι απ' έξω και το αφήνουμε να μπει μέσα μας χωρίς
να το ελέγχουμε. Σαν ένας ιός, που καταλαμβάνει το σύστημά μας
και σιγά-σιγά το αποδομεί. Πάντα υπάρχει εξωτερικός παράγοντας
για να νιώθουμε ανασφάλεια -(πάντα υπάρχει λόγος)- γιατί απλά
έτσι είναι η ζωή, πάντα θα υπάρχουν αστάθειες και το τυχαίο.
Η απάντηση λοιπόν φαίνεται να είναι η θέλησή μας. Η συνειδητή και
διαρκής προσπάθειά μας να κρατήσουμε το βλέμμα μας σταθερό.
Ο Όσσο περιγράφει ίσως κάτι ανάλογο μιλώντας για την περιφέρεια και
το κέντρο. Η περιφέρεια κινείται, αλλάζει, ενώ το κέντρο παραμένει
σταθερό και αμετακίνητο. Μαθαίνοντας τη συγκέντρωση στο κέντρο,
ίσως μπορέσουμε να βρούμε τον τρόπο να ελέγξουμε τις όποιες
ανασφάλειές μας.
από τα τρία παραδείγματα αντιδράσεων που έφερα τα δύο πρώτα σου φάνηκαν φυσιολογικά και το πρόβλημα έγκειται στο τρίτο?
κάθε άλλο, όποια και αν είναι η άποψη που φέρει για τον εαυτό της η/οι γυναίκα/ες της τρίτης περίπτωσης είναι και η μοναδική απαλλαγμένη από ανασφάλειες... και η παγίδα που συζητάμε νομίζω πως είναι προφανής... είναι ο εν λόγω "κύριος" που προσπαθεί να ρίξει με ψέμματα κάποιες στην "αγκαλιά" του...
δηλαδή το να γνωρίζεις αρκετά τον εαυτό σου ώστε να αποφύγεις ενδεχόμενες παγίδες είναι λάθος? Τότε τι συζητάμε εδώ?
εν τω μεταξύ απ' την μία λες πως
quote:
΄Ολοι συνέρχονται κάποτε.
και απ' την άλλη λες πως
quote:
Μερικοί άνθρωποι γεννήθηκαν να σβήνουν μέσα σε ανασφάλειες. Να κοιμούνται και να ξυπνούν με δαύτες.
το ένα αποκλείει το άλλο? υπάρχουν και οι δύο περιπτώσεις? καμμία?
ωραία τα λουλούδια και φθινοπωρινά απογεύματα...
ωραία η μελαγχολία των χαμένων προσδοκιών, όμως η ποιητική εξημέρωση του λόγου δεν κάνει τίποτα άλλο κάποιες φορές, απ' το να καλύπτει επιτυχώς τις ανασφάλειες μας...
η ωριμότητα περνάει μέσα από την σκληρή λογική, πονάει το χτύπημα στις γωνίες της αλλά ταυτόχρονα απελευθερώνει κιόλας... η συνείδηση, η αυτογνωσία δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα συναισθηματικής φόρτισης γιατί εκεί ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα... το συναίσθημα λειτουργεί αυτόνομα, παίρνει τον έλεγχο από την λογική σκέψη και μας οδηγεί σε πράξεις και επιλογές λανθασμένες για την εξέλιξη μας...
σημασία έχει να επέλθει τέτοια ισορροπία στον εσωτερικό μας κόσμο που λογική και συναίσθημα να λειτουργούν συνδυαστικά και όχι το ένα εις βάρος του άλλου...
όταν αυτό επιτυγχάνεται οι ανασφάλειες παραμερίζουν...
Galadriel
in God we trust
quote:
Οι μη συναισθηματικοί είναι τόσο άδειοι τόσο κενοί.
Χμμ.. Αφροδίτη.. νομίζω οτι δεν υπάρχουν ``μη συναισθηματικοί`` ολοι έχουν συναισθήματα.. εξαρτάται πως τα εκφράζουν..
quote:
Μερικοί άνθρωποι γεννήθηκαν να σβήνουν μέσα σε ανασφάλειες. Να κοιμούνται και να ξυπνούν με δαύτες.
Κανένας μας δέν γεννιέται με ανασφάλειες. Οι ανασφάλειες δημιουργούνται σταδιακά ανάλογα με το περιβάλλον που μεγαλώνουμε και με τα προβλήματα που αντιμετωπίζονται. Μπορούν να ξεπεραστούν όλες αρκεί να αποκτήσουμε πείρα και ωριμότητα.
quote:
Χμμ.. Αφροδίτη.. νομίζω οτι δεν υπάρχουν ``μη συναισθηματικοί`` ολοι έχουν συναισθήματα.. εξαρτάται πως τα εκφράζουν..
Μερικοί τα εκφράζουν απο ελάχιστα μέχρι καθόλου, τα κρατάνε απο μέσα τους με άλλα λόγια αλλά αυτό δέν σημαίνει οτι δέν έχουν. Ένας απο αυτούς που έτυχε πολλές φορές να κρατήσει ισχυρά συναισθήματα ανέκφραστα είμαι και εγώ.
"Non, nisi parento, vincitur"
ΒΑΚΩΝ
quote:
Μερικοί τα εκφράζουν απο ελάχιστα μέχρι καθόλου, τα κρατάνε απο μέσα τους με άλλα λόγια αλλά αυτό δέν σημαίνει οτι δέν έχουν. Ένας απο αυτούς που έτυχε πολλές φορές να κρατήσει ισχυρά συναισθήματα ανέκφραστα είμαι και εγώ.
Oχι μόνο αυτό.. Υπάρχουν πολλοί .. πάρα πολλοί λόγοι που κάποιος δεν εκφράζει τα συναισθήματα του.
Είναι μερικοί-ες που αρέσκονται στα ``μεγάλα λόγια``
Είναι μερικοί-ες που δεν λένε ``μεγάλα λόγια`` οτι εχουν να πούν το λένε με ``πράξεις``.